22 നവംബർ 2026 · ലത്തീൻ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“രാജാവു മറുപടി പറയും: സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” മത്തായി 25:40
സഭാവർഷം ഒരു കിരീടത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ദൈവമില്ലാതെ ജീവിതം ക്രമീകരിക്കാൻ രാഷ്ട്രങ്ങൾ ശ്രമിച്ചിരുന്ന 1925-ൽ പീയൂസ് പതിനൊന്നാമൻ മാർപാപ്പ ഈ മഹോത്സവം സ്ഥാപിച്ചു (Quas Primas); ചരിത്രം മുഴുവൻ ക്രിസ്തുവിലേക്കു നീങ്ങുന്നതായി കാണാൻ, 1969 മുതൽ ഇത് ആരാധനക്രമവത്സരം സമാപിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവൻ എങ്ങനെയുള്ള രാജാവാണ്? എസെക്കിയേൽ ആദ്യം ഉത്തരം നൽകുന്നു: ഞാൻ തന്നെ എന്റെ ആടുകളെ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കും… ഞാൻ തന്നെ എന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കും. ദൈവത്തിന്റെ രാജത്വം ഇടയശുശ്രൂഷയാണ്: നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ അന്വേഷിക്കുക, മുറിവേറ്റതിനെ വച്ചുകെട്ടുക, ബലഹീനമായതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക.
കാലാന്തത്തിൽ, എല്ലാ ജനതകളും മുൻപിൽ നിൽക്കെ, മഹത്വത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഉപവിഷ്ടനായ അതേ രാജാവിനെ സുവിശേഷം കാണിക്കുന്നു. അത്ഭുതം വിധിയുടെ മാനദണ്ഡമാണ്. പദവിയോ സമ്പത്തോ മതപരമായ നേട്ടങ്ങളോ അല്ല അവിടുന്നു ചോദിക്കുന്നത്; വിശക്കുന്നവരെയും ദാഹിക്കുന്നവരെയും പരദേശികളെയും നഗ്നരെയും രോഗികളെയും തടവുകാരെയും കുറിച്ചാണ്: “ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവനു നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” ക്രിസ്തു ദരിദ്രരോടു തന്നെത്തന്നെ താദാത്മ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതിൽനിന്നു സഭ ശാരീരിക കാരുണ്യപ്രവൃത്തികൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2447); അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കാതെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാനാവില്ലെന്നു പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1033).
പൗലോസ് പ്രാപഞ്ചികമായ വ്യാപ്തി നൽകുന്നു: ക്രിസ്തു മരിച്ചവരിൽനിന്നു മരിച്ചവരുടെ ആദ്യഫലമായി ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും തന്റെ പാദങ്ങൾക്കു കീഴിലാക്കുന്നതുവരെ അവൻ ഭരിക്കണം; നശിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട അവസാനത്തെ ശത്രു മരണമാണ്. പിന്നെ, “ദൈവം എല്ലാവരിലും എല്ലാമായിരിക്കാൻ” അവൻ രാജ്യം പിതാവിനെ ഏൽപിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ ഭരണം ബലപ്രയോഗത്താൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല; സ്നേഹം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നിടത്തെല്ലാം അതു വളരുന്നു. ഓരോ കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയും ക്രിസ്തുരാജന്റെ ഒരു ചെറിയ കിരീടധാരണമാണ്.
വിഷയം: “എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തത്.”
ക്രിസ്തുരാജൻ ഇടയനായി ഭരിക്കുന്നു, എളിയവരിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ദൈവം എല്ലാവരിലും എല്ലാമാകുംവരെ ഭരിക്കും.
“ദൈവമായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇതാ, ഞാൻ തന്നെ എന്റെ ആടുകളെ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കും. ആടുകൾ ചിതറിപ്പോയാൽ ഇടയൻ അവയെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങും. അതുപോലെ ഞാൻ എന്റെ ആടുകളെ അന്വേഷിക്കും. കാറു നിറഞ്ഞ് അന്ധകാരപൂർണമായ ആ ദിവസം ചിതറിപ്പോയ ഇടങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം ഞാൻ അവയെ വീണ്ടെടുക്കും.” എസെക്കിയേൽ 34:11–12
“ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്. നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 10:11
ജീവിതത്തിൽ: ഇടവകയിൽനിന്ന് അകന്നുപോയ ഒരാളെ അന്വേഷിച്ചുചെല്ലുക.
“ദൈവമായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: എന്റെ അജഗണമേ, ഞാൻ ആടിനും ആടിനും മധ്യേയും മുട്ടാടിനും കോലാട്ടിൻമുട്ടനും മധ്യേയും വിധി നടത്തും.” എസെക്കിയേൽ 34:17
“അനന്തരം രാജാവ് തന്റെ വലത്തുഭാഗത്തുള്ളവരോട് അരുളിച്ചെയ്യും: എന്റെ പിതാവിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരേ, വരുവിൻ, ലോകസ്ഥാപനം മുതൽ നിങ്ങൾക്കായി സജ്ജമാക്കിയിരിക്കുന്ന രാജ്യം അവകാശപ്പെടുത്തുവിൻ. എന്തെന്നാൽ എനിക്കു വിശന്നു; നിങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കാൻ തന്നു. എനിക്കു ദാഹിച്ചു; നിങ്ങൾ കുടിക്കാൻ തന്നു. ഞാൻ പരദേശിയായിരുന്നു; നിങ്ങൾ എന്നെ സ്വീകരിച്ചു. ഞാൻ നഗ്നനായിരുന്നു; നിങ്ങൾ എന്നെ ഉടുപ്പിച്ചു. ഞാൻ രോഗിയായിരുന്നു; നിങ്ങൾ എന്നെ സന്ദർശിച്ചു. ഞാൻ കാരാഗൃഹത്തിലായിരുന്നു; നിങ്ങൾ എന്റെയടുത്തു വന്നു.” മത്തായി 25:34–36
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും ഒരു ശാരീരിക കാരുണ്യപ്രവൃത്തി ചെയ്യുക.
“എല്ലാ ജനതകളും ജനപദങ്ങളും ഭാഷക്കാരും അവനെ സേവിക്കേണ്ടതിന് ആധിപത്യവും മഹത്വവും രാജത്വവും അവനു നൽകി. അവന്റെ ആധിപത്യം ശാശ്വതമാണ്; അത് ഒരിക്കലും ഇല്ലാതാവുകയില്ല. അവന്റെ രാജത്വം അനശ്വരമാണ്.” ദാനിയേൽ 7:14
“ഏഴാമത്തെ ദൂതൻ കാഹളം മുഴക്കി. അപ്പോൾ സ്വർഗത്തിൽ വലിയ സ്വരങ്ങളുണ്ടായി: ലോകത്തിന്റെ ഭരണാധികാരം നമ്മുടെ കർത്താവിന്റേതും അവിടുത്തെ അഭിഷിക്തന്റേതും ആയിരിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് എന്നേക്കും ഭരിക്കും.” വെളിപാട് 11:15
ജീവിതത്തിൽ: നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ ക്രിസ്തുരാജനു പ്രതിഷ്ഠിക്കുക.
ക്രിസ്തു സ്നേഹത്തിലൂടെ ഭരിക്കുന്നു.
അവിടുത്തെ ഏറ്റവും എളിയ സഹോദരരിൽ ഇന്ന് അവിടുത്തെ കിരീടമണിയിക്കുക.
തീരുമാനം: ക്രിസ്മസിനുമുൻപ് ഒരു തടവുകാരനെയോ ആശുപത്രിയോ വൃദ്ധസദനമോ സന്ദർശിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഇന്നു ക്രിസ്തുവിനെ രാജാവായി കിരീടമണിയിച്ചുകൊണ്ടു നാം സഭാവർഷം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവിടുന്ന് എങ്ങനെയുള്ള രാജാവാണ്?
എസെക്കിയേൽ പ്രവാചകൻ പറയുന്നു: ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, “ഞാൻ തന്നെ എന്റെ ആടുകളെ അന്വേഷിക്കും… നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ അന്വേഷിക്കും, വഴിതെറ്റിയതിനെ തിരിയെക്കൊണ്ടുവരും, മുറിവേറ്റതിനെ വച്ചുകെട്ടും, ബലഹീനമായതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തും.” നമ്മുടെ രാജാവ് ഒരു ഇടയനാണ്. ഭയത്താലല്ല, കരുതലിനാലാണ് അവിടുന്നു ഭരിക്കുന്നത്.
സുവിശേഷത്തിൽ കാലാന്തത്തിൽ, എല്ലാ ജനതകളും മുൻപിൽ നിൽക്കെ, മഹത്വത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിലിരിക്കുന്ന ഈ രാജാവിനെ നാം കാണുന്നു. അവിടുന്നു നമ്മോട് എന്തു ചോദിക്കും? എത്ര പണം സമ്പാദിച്ചുവെന്നല്ല, എത്ര സ്ഥാനമാനങ്ങൾ വഹിച്ചുവെന്നല്ല, എത്ര ഭക്താഭ്യാസങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തുവെന്നുപോലുമല്ല. അവിടുന്നു ചോദിക്കും: “എനിക്കു വിശന്നു, നീ എനിക്കു ഭക്ഷിക്കാൻ തന്നോ? ഞാൻ പരദേശിയായിരുന്നു, നീ എന്നെ സ്വീകരിച്ചോ? ഞാൻ രോഗിയായിരുന്നു, നീ എന്നെ സന്ദർശിച്ചോ? ഞാൻ കാരാഗൃഹത്തിലായിരുന്നു, നീ എന്റെ അടുത്തു വന്നോ?”
ഇരുകൂട്ടരും അത്ഭുതപ്പെടുന്നു: “കർത്താവേ, എപ്പോഴാണു ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ കണ്ടത്?” രാജാവു മറുപടി പറയുന്നു: “ഏറ്റവും എളിയവരിൽ ഒരുവനു നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” ക്രിസ്തു ദരിദ്രരിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറഞ്ഞു: പുറത്തു നഗ്നനും തണുത്തുവിറയ്ക്കുന്നവനുമായി അവിടുത്തെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, ദേവാലയത്തിൽ പട്ടുകൊണ്ടു ക്രിസ്തുവിനെ ആദരിക്കരുത്.
എല്ലാ ശത്രുക്കളും പരാജയപ്പെടുന്നതുവരെ ക്രിസ്തു ഭരിക്കണമെന്നും അവസാനത്തെ ശത്രു മരണമാണെന്നും വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നു. അപ്പോൾ ദൈവം എല്ലാവരിലും എല്ലാമായിരിക്കും. അവിടേക്കാണു ചരിത്രം നീങ്ങുന്നത്. ഓരോ കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയും, പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ഓരോ പാത്രം ഭക്ഷണവും, ഏകാകിയായ ഒരാളെ സന്ദർശിക്കുന്നതും ആ ദിശയിലേക്കുള്ള ഒരു ചുവടാണ്: ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു ചെറിയ കിരീടധാരണം.
അതിനാൽ വർഷത്തിലെ ഈ അവസാന ആഴ്ച, ഓരോ ദിവസവും നമുക്ക് ഒരു കാരുണ്യപ്രവൃത്തി തിരഞ്ഞെടുക്കാം. “സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ”യിൽ “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്നു പറയുമ്പോൾ അധരങ്ങൾകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, കൈകൾകൊണ്ടും നമുക്ക് അത് അർഥമാക്കാം. ക്രിസ്തുരാജൻ നീണാൾ വാഴട്ടെ!
ഇന്നു നാം ക്രിസ്തുവിനെ രാജാവായി കിരീടമണിയിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവിടുത്തെ കിരീടം മുള്ളുകൾകൊണ്ടുള്ളതും സിംഹാസനം കുരിശുമായിരുന്നു.
📖 സഖറിയാ 9:9
📖 യോഹന്നാൻ 18:36–37
ജീവിതത്തിൽ: ജീവിതത്തിൽ ഏതുതരം അധികാരമാണ് ഞാൻ തേടുന്നതെന്നു ചോദിക്കുക.
📖 ഏശയ്യാ 53:3–5
📖 ലൂക്കാ 23:35–43
ജീവിതത്തിൽ: പ്രാർഥിക്കുക: കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിൽ എന്നെ ഓർക്കണമേ.
📖 സങ്കീർത്തനം 72:1–4
📖 കൊളോസോസ് 1:13–20
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ജീവിതത്തിലെ ഒരു മേഖലയിൽ ക്രിസ്തുവിന് ഒന്നാംസ്ഥാനം നൽകുക.
ക്രിസ്തുരാജൻ കുരിശിൽനിന്നു ഭരിക്കുന്നു; ശുശ്രൂഷയിലൂടെ തന്നോടൊപ്പം ഭരിക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
ക്രിസ്തു രാജാവാണോ എന്നതല്ല, എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ രാജാവാണോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.
തീരുമാനം: ഇതുവരെ എനിക്കായി മാറ്റിവച്ചിരുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു മേഖലയിൽ ഈ ആഴ്ച ക്രിസ്തുവിനെ ഭരിക്കാൻ അനുവദിക്കും.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, ആരാധനാവത്സരത്തിന്റെ ഈ അവസാന ഞായറാഴ്ച ക്രിസ്തുവിനെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രാജാവായി നാം പ്രഘോഷിക്കുന്നു. നാം പാടുന്നു, അവിടുത്തെ രൂപം കിരീടമണിയിക്കുന്നു, പ്രദക്ഷിണമായി എഴുന്നള്ളിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഭൂമിയിൽ അവിടുന്ന് അണിഞ്ഞ കിരീടം ഏതായിരുന്നുവെന്ന് ഓർക്കാം: മുൾമുടി.
നീ രാജാവാണോ എന്നു പീലാത്തോസ് ചോദിച്ചപ്പോൾ കർത്താവ് മറുപടി പറഞ്ഞു: എന്റെ രാജ്യം ഐഹികമല്ല; സത്യത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാനാണ് ഞാൻ വന്നത്; സത്യത്തിൽനിന്നുള്ളവൻ എന്റെ സ്വരം കേൾക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 18:36–37). പീലാത്തോസിന് പടയാളികളും കൊട്ടാരവും റോമിന്റെ അധികാരവുമുണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിനു സത്യവും സ്നേഹവും മാത്രം. എങ്കിലും രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം പീലാത്തോസ് ഓർമിക്കപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ പേരുള്ളതുകൊണ്ടു മാത്രം; ക്രിസ്തുവോ ദശലക്ഷങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭരിക്കുന്നു.
കുരിശിനു മുകളിൽ പടയാളികൾ ഒരു ലിഖിതം തറച്ചു: ഇവൻ യഹൂദരുടെ രാജാവ് (ലൂക്കാ 23:38). പരിഹാസമായിട്ടാണ് അവർ അത് എഴുതിയത്; പക്ഷേ അതു സത്യമായിരുന്നു. ക്രിസ്തു കുരിശിൽനിന്നു ഭരിക്കുന്നു. ജീവനെടുക്കലല്ല, ജീവൻ നൽകലാണ് അവിടുത്തെ ശക്തി. അവിടുത്തെ രാജത്വം ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് മരിക്കാൻ കിടന്ന ഒരു കുറ്റവാളിയായിരുന്നു: അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ എന്നെ ഓർക്കണമേ. കർത്താവ് മറുപടി നൽകി: ഇന്നു നീ എന്നോടുകൂടെ പറുദീസായിലായിരിക്കും (ലൂക്കാ 23:42–43).
അതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ യഥാർഥ ചോദ്യം ക്രിസ്തു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രാജാവാണോ എന്നതല്ല. ലോകം അംഗീകരിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും അവിടുന്ന് രാജാവാണ്. അവിടുന്ന് എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ രാജാവാണോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. എന്റെ നാവിനെയും പണത്തെയും ഫോണിനെയും കുടുംബത്തെയും ജോലിയെയും രാഷ്ട്രീയത്തെയും അവിടുന്നു ഭരിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ജീവിതത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും മേഖല അവിടുത്തേക്ക് അടച്ചിട്ട്, എന്റേതായ ഒരു ചെറിയ രാജ്യമാക്കി വച്ചിരിക്കുകയാണോ?
ഈ ആരാധനാവത്സരം അവസാനിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ വാതിലുകളും ക്രിസ്തുവിനു തുറന്നുകൊടുക്കാം. അവിടുന്നു ശുശ്രൂഷിച്ചതുപോലെ, പ്രത്യേകിച്ച് അവിടുത്തെ ഏറ്റവും ചെറിയ സഹോദരങ്ങളെ, നമുക്കും ശുശ്രൂഷിക്കാം. ഈ ദിവ്യബലിയിൽ അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ നല്ല കള്ളനോടുചേർന്നു പറയാം: കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിൽ എന്നെ ഓർക്കണമേ. ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആ പ്രാർഥന മതി.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകന്നുകൊണ്ടിരുന്ന 1925-ൽ പീയൂസ് പതിനൊന്നാമൻ മാർപാപ്പ ഈ തിരുനാൾ സ്ഥാപിച്ചു (Quas Primas). ഇന്ന് അതിന്റെ സന്ദേശം കൂടുതൽ അടിയന്തരമാണ്.
📖 ദാനിയേൽ 7:13–14
📖 വെളിപാട് 1:5–6
ജീവിതത്തിൽ: ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ച് വിശ്വാസപ്രമാണം സാവധാനം ചൊല്ലുക.
📖 ഏശയ്യാ 9:6–7
📖 1 കോറിന്തോസ് 15:24–28
ജീവിതത്തിൽ: ദിവസവും പ്രാർഥിക്കുക: അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ.
📖 സങ്കീർത്തനം 72:12–14
📖 മത്തായി 25:31–40
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച നീതിയുടെയോ സ്നേഹത്തിന്റെയോ മൂർത്തമായ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്യുക.
ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജത്വം നമ്മുടെ പ്രത്യാശയുടെയും ദൗത്യത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനമാണ്.
ഓരോ ക്രൈസ്തവനും ശുശ്രൂഷയിലൂടെ അവിടുത്തെ രാജകീയദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ എന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ പ്രാർഥിക്കും; നീതിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്യും.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, നമ്മിൽ പലരും കരുതുന്നതിനെക്കാൾ പുതിയതാണ് ഈ തിരുനാൾ. 1925-ൽ Quas Primas എന്ന ചാക്രികലേഖനത്തിലൂടെ പീയൂസ് പതിനൊന്നാമൻ മാർപാപ്പയാണ് ഇതു സ്ഥാപിച്ചത്. യൂറോപ്പ് ഭീകരമായ ഒരു യുദ്ധത്തിൽനിന്നു കരകയറിയതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് രാഷ്ട്രത്തെയോ വംശത്തെയോ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ ഉയർന്നുവരികയായിരുന്നു; പല രാഷ്ട്രങ്ങളും ദൈവമില്ലാത്തതുപോലെ ജീവിച്ചു. മാർപാപ്പ പ്രഖ്യാപിച്ചു: ക്രിസ്തു വ്യക്തികളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും സമൂഹങ്ങളുടെയും രാജാവാണ്.
ക്രിസ്തു രാജാവായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ഒന്നാമതായി, സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ: സകലവും ആരിലൂടെയും ആർക്കുവേണ്ടിയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുവോ ആ നിത്യപുത്രനാണ് അവിടുന്ന് (കൊളോസോസ് 1:15–17). രണ്ടാമതായി, വിജയത്താൽ: വെള്ളിയോ സ്വർണമോകൊണ്ടല്ല, തന്റെ അമൂല്യരക്തംകൊണ്ട് അവിടുന്നു നമ്മെ വീണ്ടെടുത്തു (1 പത്രോസ് 1:18–19). മൂന്നാമതായി, സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള എല്ലാ അധികാരവും പിതാവ് അവിടുത്തേക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു (മത്തായി 28:18). മനുഷ്യപുത്രനെപ്പോലുള്ള ഒരുവൻ നിത്യമായ ആധിപത്യം സ്വീകരിക്കുന്നതായി ദാനിയേൽ കണ്ടു (ദാനിയേൽ 7:13–14).
അവിടുത്തെ രാജ്യം ഇപ്പോൾത്തന്നെ സന്നിഹിതമാണ്; എങ്കിലും പൂർണമായിട്ടില്ല. സഭ രഹസ്യാത്മകമായി ഇപ്പോൾത്തന്നെ സന്നിഹിതമായിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യമാണെന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ സൂനഹദോസ് പറയുന്നു (തിരുസഭ 3). കടുകുമണിപോലെ അതു നിശ്ശബ്ദമായി വളരുന്നു. ക്രിസ്തു മഹത്വത്തിൽ വീണ്ടും വരുമ്പോൾ, രാജ്യം പിതാവിനെ ഏൽപിച്ച് ദൈവം എല്ലാവരിലും എല്ലാമായിത്തീരുമ്പോൾ മാത്രമേ അതു പൂർത്തിയാകൂ (1 കോറിന്തോസ് 15:24–28; മതബോധനഗ്രന്ഥം 671). അതുവരെ ദിവസവും നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു: അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ.
സമൂഹത്തോട് ഈ തിരുനാളിനു വല്ലതും പറയാനുണ്ടോ? ഉണ്ട്. സമൂഹത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളിലേക്കും നിയമങ്ങളിലേക്കും ഘടനകളിലേക്കും സുവിശേഷചൈതന്യം കൊണ്ടുവരാൻ ക്രൈസ്തവർക്കു കടമയുണ്ടെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2105). ഗർഭധാരണംമുതൽ സ്വാഭാവികമരണംവരെ ഓരോ മനുഷ്യജീവന്റെയും മഹത്വം സംരക്ഷിക്കുക, നീതിക്കും സമാധാനത്തിനുംവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുക, ദരിദ്രരെയും കുടിയേറ്റക്കാരെയും പരിപാലിക്കുക. ആരുടെമേലും വിശ്വാസം അടിച്ചേൽപിക്കുക എന്നല്ല അതിനർഥം; സഭ മനഃസാക്ഷിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആദരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സാക്ഷ്യത്തിലൂടെ നാം ക്രിസ്തുവിനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
മാമ്മോദീസയിലൂടെ നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജകീയദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു; അതിനർഥം ശുശ്രൂഷിക്കുക എന്നാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 786). രാജാവ് പാദങ്ങൾ കഴുകി. അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള കൂറ് പുതുക്കിക്കൊണ്ട് ഈ ആരാധനാവത്സരം അവസാനിപ്പിക്കാം; അവിടുത്തെ ഏറ്റവും ചെറിയ സഹോദരങ്ങളെ ശുശ്രൂഷിച്ചുകൊണ്ട് അതു തെളിയിക്കാം. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ഭവനങ്ങളിലും നാട്ടിലും അവിടുത്തെ രാജ്യം അൽപംകൂടി വരും.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഒരു രാജാവ് എന്താണു ധരിക്കുന്നത്? കിരീടം! യേശു നമ്മുടെ രാജാവാണ്; പക്ഷേ, അവിടുത്തെ കിരീടം മുള്ളുകൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു.
ദരിദ്രനോ രോഗിയോ ആയ ഒരാളെ സഹായിക്കുമ്പോൾ നാം അവിടുത്തെയാണു സഹായിക്കുന്നതെന്ന് യേശു പറഞ്ഞു.
ഇടയൻ ആടുകളെ നോക്കുന്നതുപോലെ ജനങ്ങളെ നോക്കുന്ന രാജാവാണ് അവിടുന്ന്.
ഈ ആഴ്ച ഒരാളെ സഹായിക്കൂ: നിന്റെ പലഹാരം പങ്കുവയ്ക്കൂ, രോഗിയായ വല്യപ്പച്ചനെ സന്ദർശിക്കൂ, പുതിയ സഹപാഠിയോടു ദയ കാണിക്കൂ. അങ്ങനെയാണു നാം യേശുവിനെ കിരീടമണിയിക്കുന്നത്!
സർവശക്തനും നിത്യനുമായ ദൈവമേ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രാജാവായ അങ്ങയുടെ പ്രിയപുത്രനിൽ എല്ലാം പുനഃസ്ഥാപിക്കുക എന്നതാണല്ലോ അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ്. അടിമത്തത്തിൽനിന്നു മോചിതമായ സകല സൃഷ്ടിയും അങ്ങയുടെ മഹത്വത്തെ സേവിക്കാനും അങ്ങയുടെ സ്തുതി ഇടവിടാതെ പ്രഘോഷിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ.
ആരാധനക്രമവത്സരത്തിന്റെ അവസാനഞായറാഴ്ച, ക്രിസ്തു ഏതുതരം രാജാവാണെന്ന് ഇന്നത്തെ വായനകൾ കാണിച്ചുതരുന്നു. എസെക്കിയേലിൽ, ചിതറിപ്പോയ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിന്റെ ഇടയനായി താൻതന്നെ വരുമെന്നു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു; നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ അന്വേഷിക്കുകയും മുറിവേറ്റതിനെ വച്ചുകെട്ടുകയും ചെയ്യുന്ന അവിടുന്ന് ആടിനും ആടിനും മധ്യേ വിധിക്കുകയും ചെയ്യും. എല്ലാ ക്രൈസ്തവർക്കും പരിചിതമായ പ്രാർഥനകൊണ്ടാണ് സങ്കീർത്തനം മറുപടി പറയുന്നത്: കർത്താവാണ് എന്റെ ഇടയൻ. 1 കോറിന്തോസിൽ, ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തു എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും, അവസാനം മരണത്തെയും, കീഴടക്കുന്നതുവരെ വാഴുന്നു; പിന്നെ ദൈവം എല്ലാവർക്കും എല്ലാമാകേണ്ടതിന് രാജ്യം പിതാവിനു സമർപ്പിക്കുന്നു. മത്തായിയിൽ, മനുഷ്യപുത്രൻ രാജാവും ഇടയനുമായി സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ജനതകളെ ഒരേയൊരു അളവുകോൽകൊണ്ടു വിധിക്കുന്നു: തന്റെ ഏറ്റവും എളിയ സഹോദരർക്ക് അവർ എന്തു ചെയ്തു?
ഇടയൻ, രാജാവ്, വിധികർത്താവ്: ഈ മൂന്നും ഒരേ വ്യക്തിയാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രാജാവ് ദൂരെയിരുന്നു ഭരിക്കുന്നവനല്ല. അവിടുന്നു കാണാതായ ആടിനെ തേടിയിറങ്ങുന്നു; മരണത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ മരണത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു; അവസാനം വിശക്കുന്നവരിലും പരദേശിയിലും തടവുകാരനിലും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു. അന്വേഷിക്കൽ, വാഴ്ച, തിരിച്ചറിയൽ: ഇവയാണ് ഇന്നത്തെ താക്കോൽവാക്കുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
ബി.സി. 597-ൽ ആദ്യസംഘം പ്രവാസികളോടൊപ്പം ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട ഒരു പുരോഹിതനായിരുന്നു എസെക്കിയേൽ. ബി.സി. 587/586-ൽ ജറുസലെമിന്റെ പതനത്തിനു മുമ്പും പിമ്പും അദ്ദേഹം പ്രവാസികളോടു സംസാരിച്ചു. നഗരം വീണു എന്ന വാർത്ത എത്തിയതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് (33:21) അധ്യായം 34. രാഷ്ട്രം തകർന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചോ? ഇതായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലെ ചോദ്യം.
പുരാതന പൗരസ്ത്യദേശത്ത് രാജാക്കന്മാരെ ഇടയന്മാർ എന്നു വിളിക്കുക സാധാരണമായിരുന്നു; ബാബിലോണിലെ ഹമ്മുറാബി തന്റെ നിയമസംഹിതയുടെ ആമുഖത്തിൽ തന്നെത്തന്നെ ഇടയൻ എന്നു വിളിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ ഇസ്രായേലിന്റെ ഇടയന്മാർക്കെതിരേ (34:2) എസെക്കിയേൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആടുകളെയല്ല തങ്ങളെത്തന്നെ പോറ്റിയ രാജാക്കന്മാരെയും നേതാക്കളെയുമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. മനുഷ്യരായ ഇടയന്മാർ പരാജയപ്പെട്ടതിനാൽ ദൈവം തന്നെ തന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കും: ആ വഴിത്തിരിവിലാണ് ഇന്നത്തെ വായന ആരംഭിക്കുന്നത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇതാ, ഞാൻ തന്നെ എന്റെ ആടുകളെ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കും.” (34:11)
ഹീബ്രുവിൽ ഞാൻതന്നെ എന്നതിന് ഊന്നലുണ്ട്. രാജാക്കന്മാർ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ ദൈവം മെച്ചപ്പെട്ട ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥനെ അയയ്ക്കുകയല്ല, സ്വയം വരികയാണ്. മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ വിത്ത് ഇവിടെയുണ്ട്.
“കാറു നിറഞ്ഞ് അന്ധകാരപൂർണമായ” (34:12)
കർത്താവിന്റെ ദിവസത്തെ വിവരിക്കുന്ന ഭാഷയാണിത് (ജോയേൽ 2:2; സെഫാനിയാ 1:15). ഇവിടെ അതു 587-ലെ ദുരന്തത്തെ കുറിക്കുന്നു. തന്റെ ആടുകളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ ദൈവം ആ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു.
“നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ ഞാൻ അന്വേഷിക്കും. വഴി തെറ്റിപ്പോയതിനെ ഞാൻ തിരിയെക്കൊണ്ടുവരും; മുറിവേറ്റതിനെ ഞാൻ വച്ചുകെട്ടും.” (34:16)
ഓരോ ക്രിയയും 34:4-ലെ കുറ്റാരോപണത്തിനുള്ള മറുപടിയാണ്; ദുഷ്ടരായ ഇടയന്മാർ ഇവയൊന്നും ചെയ്തില്ല. പാഠത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്: കൊഴുത്തതിനെയും ശക്തിയുള്ളതിനെയും ഞാൻ നശിപ്പിക്കും എന്നാണ് ഹീബ്രുപാഠം; എൻ.ആർ.എസ്.വി. ഇതു പിന്തുടരുന്നു. ഗ്രീക്ക് സെപ്തുവജിന്തും ലത്തീൻ വുൾഗാത്തയും ഞാൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കും എന്നു വായിക്കുന്നു; രണ്ടു ഹീബ്രുവാക്കുകളും കാഴ്ചയിൽ ഏറെ സാമ്യമുള്ളവയാണ്. പി.ഒ.സി. ബൈബിൾ ഈ രണ്ടാമത്തെ പാഠം പിന്തുടരുന്നു (സംരക്ഷിക്കും). ബലഹീനരെ തള്ളിമാറ്റുന്ന ശക്തരായ ആടുകൾ വിധിക്കപ്പെടുന്ന വാക്യം 17-നോട് (34:20–21 കാണുക) ഹീബ്രുപാഠം നന്നായി യോജിക്കുന്നു.
“എന്റെ അജഗണമേ, ഞാൻ ആടിനും ആടിനും മധ്യേയും” (34:17)
വിധി ഇടയന്മാരുടെമേൽ മാത്രമല്ല. ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിനുള്ളിലും ചിലർ മേച്ചിൽസ്ഥലം ചവിട്ടിമെതിക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്കുള്ള വെള്ളം കലക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (34:18–19). ഈ വാക്യം ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലേക്കു നേരിട്ടു വഴിയൊരുക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഞാൻ നല്ല ഇടയനാകുന്നു (യോഹന്നാൻ 10:11) എന്നു പറയുമ്പോഴും, കാണാതായ ഒന്നിനെ തേടി തൊണ്ണൂറ്റൊൻപതിനെയും വിട്ടുപോകുന്ന ഇടയന്റെ ഉപമ പറയുമ്പോഴും (ലൂക്കാ 15:4–7) യേശു ഈ അധ്യായം തന്നിലേക്കു സ്വീകരിക്കുന്നു. സഭയുടെ പ്രതീകങ്ങളിൽ ഒന്നായി ആട്ടിൻതൊഴുത്തിനെ മതബോധനഗ്രന്ഥം എണ്ണുന്നു: ദൈവംതന്നെ അതിന്റെ ഇടയനായിരിക്കുമെന്നു മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞ ആട്ടിൻകൂട്ടം (CCC 754; എസെക്കിയേൽ 34 ഉദ്ധരിക്കുന്നു). ഇടയന്മാരെക്കുറിച്ച് എന്ന വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിന്റെ പ്രസംഗം ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ദീർഘമായ വ്യാഖ്യാനമാണ്: സഭയിൽ നയിക്കുന്നവർ തങ്ങളെയല്ല, ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ പോറ്റണം; അവരെല്ലാവരും ഏക ഇടയന്റെ ആടുകളാണ് (ആശയം).
പശ്ചാത്തലം.
താൻ സ്ഥാപിച്ച കോറിന്തോസിലെ സഭയ്ക്ക് ഏകദേശം എ.ഡി. 54-ൽ എഫേസോസിൽനിന്നാണ് പൗലോസ് എഴുതുന്നത്. മരിച്ചവരുടെ പുനരുത്ഥാനമില്ല എന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന ചിലർക്കുള്ള മറുപടിയാണ് അധ്യായം 15 (15:12). ആത്മാവ് നിലനിൽക്കുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരിക്കാം; എന്നാൽ ശരീരത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനം അവർക്കു ഭോഷത്തമായി തോന്നി. ക്രിസ്തു മരിച്ചു, സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടു, ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടു, പ്രത്യക്ഷനായി എന്ന, താൻ സ്വീകരിച്ച വിശ്വാസപ്രമാണം പൗലോസ് ആദ്യം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു (15:3–8). ക്രിസ്തു ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടെങ്കിൽ മരിച്ചവരും ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടും എന്ന് അദ്ദേഹം തുടർന്നു സ്ഥാപിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എന്നാൽ, നിദ്രപ്രാപിച്ച എല്ലാവരുടെയും ആദ്യഫലമായി ക്രിസ്തു മരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.” (15:20)
പുനരുത്ഥാനമില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തെ സങ്കല്പിച്ചതിനുശേഷം (15:12–19), എന്നാൽ എന്നു പറഞ്ഞ് പൗലോസ് തിരിയുന്നു. ക്രൈസ്തവപ്രത്യാശ മുഴുവൻ ഈ വസ്തുതയിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
“ആദത്തിൽ എല്ലാവരും മരണാധീനരാകുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാവരും പുനർജീവിക്കും.” (15:22)
ആദവും ക്രിസ്തുവും മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ രണ്ടു ശിരസ്സുകളാണ്. ജനനംവഴി നാം ആദത്തിനും വിശ്വാസവും മാമ്മോദീസായുംവഴി ക്രിസ്തുവിനും സ്വന്തമാകുന്നു. റോമാ 5:12–21-ൽ പൗലോസ് ഇതേ താരതമ്യം വികസിപ്പിക്കുന്നു.
“എന്തെന്നാൽ, സകല ശത്രുക്കളെയും … അവിടുന്നു വാഴേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.” (15:25)
സങ്കീർത്തനം 110:1-ന്റെ പ്രതിധ്വനി; പുതിയനിയമം ഏറ്റവുമധികം ഉദ്ധരിക്കുന്ന സങ്കീർത്തനം ഇതാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ വാഴ്ച ഭാവിയിൽ മാത്രമല്ല; ഉത്ഥാനത്തോടെ അത് ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ അതു പ്രവർത്തനനിരതമാണ്.
“മരണമെന്ന അവസാനശത്രുവും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” (15:26)
മരണത്തെ ശത്രു എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്; സുഹൃത്ത് എന്നോ സ്വാഭാവികമായ മോചനം എന്നോ അല്ല. മരണത്തോടു നമ്മെ പൊരുത്തപ്പെടുത്താനല്ല, അതിനെ നശിപ്പിക്കാനാണ് ക്രിസ്തു വന്നത്.
“ഇത് ദൈവം എല്ലാവർക്കും എല്ലാമാകേണ്ടതിനുതന്നെ.” (15:28)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പുത്രൻ പിതാവിനെക്കാൾ താഴ്ന്നവനാണെന്നു വാദിക്കാൻ ആരിയൂസിന്റെ അനുയായികൾ വാക്യം 28 ഉപയോഗിച്ചു. പുത്രൻ അധീനനാകുന്നത് മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിലും തന്റെ ശരീരമായ സഭയുടെ ശിരസ്സ് എന്ന നിലയിലുമാണെന്നും ദൈവത്വത്തിൽ അവിടുന്നു പിതാവിനു തുല്യനാണെന്നും സഭാപിതാക്കന്മാർ മറുപടി നൽകി. നമ്മുടെ പാപവും ശാപവും സ്വന്തമാക്കിയതുപോലെ ക്രിസ്തു നമ്മുടെ അധീനതയും സ്വന്തമാക്കുന്നു എന്നു നസിയാൻസിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി വിശദീകരിക്കുന്നു (ആശയം). ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യം ഒരുനാൾ അവസാനിക്കുമെന്ന് അൻസീറായിലെ മാർസെല്ലൂസ് പഠിപ്പിച്ചപ്പോൾ, 381-ലെ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ കൗൺസിൽ വിശ്വാസപ്രമാണത്തോട്, അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന് അവസാനമുണ്ടാവുകയില്ല എന്ന വാക്കുകൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു; ദിവ്യബലിയിൽ നാം ഇന്നും അതു ചൊല്ലുന്നു.
ക്രിസ്തുവിന്റെ വാഴ്ച സഭയിൽ ഇപ്പോൾത്തന്നെ സന്നിഹിതമാണെങ്കിലും ശക്തിയോടും മഹത്വത്തോടുംകൂടെ ഇനിയും പൂർത്തിയാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്നും (CCC 671), കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ദൈവരാജ്യം അതിന്റെ പൂർണതയിൽ വരുമെന്നും അപ്പോൾ ദൈവം എല്ലാവർക്കും എല്ലാമാകുമെന്നും (CCC 1060) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
മത്തായിയിൽ യേശുവിന്റെ അവസാനപ്രഭാഷണത്തിന്റെ (24–25 അധ്യായങ്ങൾ) അവസാനരംഗമാണിത്; പീഡാനുഭവത്തിനു മുമ്പുള്ള അവസാന പ്രബോധനവും. തൊട്ടുപിന്നാലെ യേശു പറയുന്നു: രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ പെസഹാ ആണ്; മനുഷ്യപുത്രൻ ക്രൂശിക്കപ്പെടാൻ ഏൽപിക്കപ്പെടും (26:2). ജനതകളെ വിധിക്കാനിരിക്കുന്ന രാജാവ് താമസിയാതെ നഗ്നനും ദാഹിക്കുന്നവനും തടവുകാരനുമായി വിധിക്കപ്പെടാൻ പോകുന്നു.
കൃത്യമായ അർഥത്തിൽ ഇതൊരു ഉപമയല്ല; അന്ത്യവിധിയുടെ ഒരു മഹാചിത്രമാണ്. അതിനുള്ളിൽ ഒരു താരതമ്യം മാത്രമേയുള്ളൂ: ചെമ്മരിയാടുകളെ കോലാടുകളിൽനിന്നു വേർതിരിക്കുന്ന ഇടയൻ. പലസ്തീനായിൽ ചെമ്മരിയാടുകളും കോലാടുകളും ഒരേ കൂട്ടമായി മേഞ്ഞിരുന്നു; രാത്രിയിൽ കോലാടുകൾക്കു കൂടുതൽ ചൂട് ആവശ്യമായതിനാൽ സന്ധ്യയ്ക്ക് അവയെ വേർതിരിച്ചിരുന്നു എന്നു പലപ്പോഴും വിശദീകരിക്കാറുണ്ട്. വലത്തുഭാഗം ബഹുമാനത്തിന്റെ സ്ഥാനമാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“മനുഷ്യപുത്രൻ എല്ലാ ദൂതൻമാരോടുംകൂടെ മഹത്വത്തിൽ എഴുന്നള്ളുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ മഹിമയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഉപവിഷ്ടനാകും.” (25:31)
ദാനിയേൽ 7:13–14, സഖറിയാ 14:5 എന്നിവയിലെ ഭാഷ. നസറത്തിലെ ദരിദ്രനായ ഗുരു തന്നെക്കുറിച്ചുതന്നെ ലോകത്തിന്റെ വിധികർത്താവായി സംസാരിക്കുന്നു.
“എന്റെ പിതാവിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരേ, വരുവിൻ, ലോകസ്ഥാപനം മുതൽ നിങ്ങൾക്കായി സജ്ജമാക്കിയിരിക്കുന്ന രാജ്യം അവകാശപ്പെടുത്തുവിൻ.” (25:34)
രാജ്യം ലോകസ്ഥാപനംമുതൽ ഒരുക്കപ്പെട്ടതാണ്. ആദിമുതലേ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി ശിക്ഷയല്ല, അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. അഗ്നിയാകട്ടെ, പിശാചിനും അവന്റെ ദൂതന്മാർക്കുമായി ഒരുക്കപ്പെട്ടതാണ് (41); മനുഷ്യർക്കായല്ല.
“കർത്താവേ, നിന്നെ വിശക്കുന്നവനായിക്കണ്ട് ഞങ്ങൾ ആഹാരം നൽകിയതും” (25:37)
രണ്ടു കൂട്ടരും അദ്ഭുതപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവിൽനിന്നു പ്രതിഫലം നേടാനല്ല നീതിമാന്മാർ ദരിദ്രരെ സഹായിച്ചത്; അവർ സഹായിച്ചു, അത്രമാത്രം. ഇടത്തുള്ളവരാകട്ടെ, ക്രിസ്തുവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ സന്തോഷത്തോടെ ശുശ്രൂഷിക്കുമായിരുന്നു.
“എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” (25:40)
എനിക്കു ചെയ്തതുപോലെയാണ് എന്നല്ല, എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തത് എന്നാണ് രാജാവു പറയുന്നത്. ക്രിസ്തു ദരിദ്രരോടു തന്നെത്തന്നെ യഥാർഥത്തിൽ താദാത്മ്യപ്പെടുത്തുന്നു; അവരിൽ നാം അവിടുത്തെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു.
“ഇവർ നിത്യശിക്ഷയിലേക്കും നീതിമാൻമാർ നിത്യജീവനിലേക്കും പ്രവേശിക്കും.” (25:46)
നിത്യം എന്ന ഒരേ വിശേഷണമാണ് രണ്ടിനെയും വിവരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ സുവിശേഷം പൂർണഗൗരവത്തോടെ കാണുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
എല്ലാത്തരം ദരിദ്രരോടും യേശു തന്നെത്തന്നെ താദാത്മ്യപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നും അവരോടുള്ള സജീവസ്നേഹം തന്റെ രാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള വ്യവസ്ഥയാക്കുന്നുവെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 544). അവിടുത്തെ സഹോദരരായ ദരിദ്രരുടെയും ചെറിയവരുടെയും ഗുരുതരമായ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിൽ നാം പരാജയപ്പെട്ടാൽ ദൈവവുമായി ഐക്യപ്പെടാൻ നമുക്കു സാധ്യമല്ല എന്നു പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ അത് ഈ ഭാഗം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 1033). ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിൽ സ്നേഹത്തെ ആധാരമാക്കിയാണ് നാം വിധിക്കപ്പെടുക എന്ന കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ വാക്കും അതു നൽകുന്നു (CCC 1022).
ദേവാലയത്തിൽ പട്ടുവസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ടു ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ ആദരിക്കുകയും പുറത്തു തണുപ്പിലും നഗ്നതയിലും കഴിയുന്ന അവിടുത്തെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യരുതെന്നു വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം തന്റെ ജനത്തോടു മുന്നറിയിപ്പു നൽകി (ആശയം). ആമിയൻസിൽവച്ച് ഒരു യാചകനുവേണ്ടി ടൂർസിലെ വിശുദ്ധ മാർട്ടിൻ തന്റെ മേലങ്കി രണ്ടായി മുറിച്ചുകൊടുത്തതിനുശേഷം, ആ പകുതി മേലങ്കി ധരിച്ച് ക്രിസ്തു സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് സുൽപീസിയൂസ് സെവേരൂസ് വിവരിക്കുന്നു.
സൽപ്രവൃത്തികളാലാണ്, വിശ്വാസത്താലല്ല രക്ഷ എന്നാണോ ഈ സുവിശേഷം പറയുന്നത്?
അല്ല. ദൈവകൃപയിൽനിന്നു വരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഫലമാണ് ഇവിടത്തെ പ്രവൃത്തികൾ. യഥാർഥ വിശ്വാസം സ്നേഹത്തിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു (ഗലാത്തിയാ 5:6). കൃപയാണ് ആദ്യം വരുന്നതെന്നും നമ്മുടെ യോഗ്യതപോലും ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2008, 2011). ജീവനുള്ള വിശ്വാസം പുറമേനിന്നു നോക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നാണ് മത്തായി കാണിക്കുന്നത്.
നരകം യഥാർഥത്തിൽ നിത്യമാണോ?
നരകം ഉണ്ടെന്നും അതു നിത്യമാണെന്നും ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള നിത്യമായ വേർപാടാണ് അതിന്റെ മുഖ്യവേദന എന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1035). സ്നേഹത്തെ ഒരു വ്യക്തി സ്വതന്ത്രമായും അന്തിമമായും നിരസിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമാണത് (CCC 1033). ആരെയും ദൈവം നരകത്തിലേക്കു മുൻനിശ്ചയിക്കുന്നില്ല (CCC 1037). സമയമുള്ളപ്പോൾ, സമയത്തിനുള്ളിൽ നൽകപ്പെടുന്ന മുന്നറിയിപ്പാണ് ഈ സുവിശേഷം.
കോലാടുകൾ എന്തുകൊണ്ട് ഇടത്തുഭാഗത്ത്? കോലാടുകൾ മോശമാണോ?
അല്ല. ചിത്രത്തിൽ ചെമ്മരിയാടും കോലാടും ഒരേ ഇടയന്റേതാണ്; ഒരുമിച്ചു മേയുന്നു. താരതമ്യം വേർതിരിക്കലിനെക്കുറിച്ചു മാത്രമാണ്. ചെമ്മരിയാടുകളെപ്പോലെ ബലിക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വിലപ്പെട്ട മൃഗങ്ങളായിരുന്നു കോലാടുകൾ.
പല രാഷ്ട്രങ്ങളും ദൈവത്തെ പൊതുജീവിതത്തിൽനിന്നു പുറത്താക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലത്ത്, 1925-ൽ ക്വാസ് പ്രിമാസ് എന്ന ചാക്രികലേഖനത്തിലൂടെ പതിനൊന്നാം പീയൂസ് മാർപാപ്പ ക്രിസ്തുരാജന്റെ തിരുനാൾ സ്ഥാപിച്ചു. ഒക്ടോബറിലെ അവസാനഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിനുശേഷമുള്ള നവീകരണത്തിൽ ആറാം പോൾ മാർപാപ്പ അതിനെ ആരാധനക്രമവത്സരത്തിന്റെ അവസാനഞായറാഴ്ചയിലേക്കു മാറ്റുകയും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രാജാവായ നമ്മുടെ കർത്താവ് യേശുക്രിസ്തു എന്ന പൂർണനാമം നൽകുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ആരാധനക്രമവർഷം മുഴുവൻ ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വപൂർണമായ ആഗമനത്തിലേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നു. മനുഷ്യവംശത്തെ യേശുവിന്റെ തിരുഹൃദയത്തിനു പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നത് എല്ലാ വർഷവും ഈ തിരുനാളിൽ പുതുക്കണമെന്നും പതിനൊന്നാം പീയൂസ് നിർദേശിച്ചു.
ക്രിസ്തു പിതാവിനു സമർപ്പിക്കുന്ന രാജ്യത്തെ ഇന്നത്തെ ദിവ്യബലിയുടെ ആമുഖഗീതം വിവരിക്കുന്നു: സത്യത്തിന്റെയും ജീവന്റെയും രാജ്യം, വിശുദ്ധിയുടെയും കൃപയുടെയും രാജ്യം, നീതിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും രാജ്യം. 2021 മുതൽ ഈ ഞായർ ലോകയുവജനദിനത്തിന്റെ രൂപതാതല ആഘോഷവുമാണ്. അടുത്ത ഞായറാഴ്ച ആഗമനകാലം ആരംഭിക്കുന്നു; വായനകൾ മത്തായിയിൽനിന്നു മർക്കോസിലേക്കു (ബി വർഷം) നീങ്ങുന്നു.