25 ജനുവരി 2027 · ലത്തീൻ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“ഞാൻ ചോദിച്ചു: കർത്താവേ, ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം? കർത്താവ് എന്നോടു പറഞ്ഞു: എഴുന്നേറ്റ് ദമാസ്ക്കസിലേക്കു പോവുക. നിനക്കുവേണ്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അവിടെവച്ചു നിന്നോടു പറയും.” അപ്പ. പ്രവ. 22:10
മറ്റൊരു മാനസാന്തരവും സഭ ഒരു പ്രത്യേക തിരുനാളോടെ ആഘോഷിക്കുന്നില്ല; ഏറ്റവും കഠിനനായ ശത്രുവിനോടു കൃപയ്ക്ക് എന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നു കാണിക്കുന്നതിനാൽ പൗലോസിന്റേത് അനന്യമാണ്. ജറുസലേമിലെ ഒരു ശത്രുതാപരമായ ജനക്കൂട്ടത്തിനു മുൻപിൽനിന്ന് പൗലോസ് തന്നെ കഥ പറയുന്നു: ഈ മാർഗത്തെ ഞാൻ മരണംവരെ പീഡിപ്പിച്ചു. ദമാസ്കസിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ, ഉച്ചയ്ക്ക്, ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു വലിയ പ്രകാശം പെട്ടെന്ന് എനിക്കു ചുറ്റും മിന്നി. ഞാൻ നിലത്തുവീണു; സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് ഒരു സ്വരം എന്നോടു പറയുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു. അവൻ ചോദിക്കുന്നു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? മറുപടി എല്ലാം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന നസറായനായ യേശുവാണു ഞാൻ.
എന്റെ അനുയായികളെ എന്നല്ല, എന്നെ എന്നാണ് യേശു പറയുന്നത്. സഭയെ സ്പർശിക്കുന്നവൻ ക്രിസ്തുവിനെ സ്പർശിക്കുന്നു; കാരണം സഭ അവന്റെ ശരീരമാണ്. അന്ധനായ പൗലോസിനെ കൈപിടിച്ച് ദമാസ്കസിലേക്കു നയിക്കുന്നു. അവിടെ ഭക്തനായ ശിഷ്യൻ അനനിയാസ് അവന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നു: സഹോദരനായ സാവൂൾ, കാഴ്ച വീണ്ടുകിട്ടട്ടെ! അവൻ പറയുന്നു: നീ കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്തവയ്ക്ക് എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും മുൻപിൽ നീ അവന്റെ സാക്ഷിയായിരിക്കും. ഇനി എന്തിനു താമസിക്കുന്നു? എഴുന്നേറ്റ്, അവന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കുകയും നിന്റെ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയുകയും ചെയ്യുക. സഭയില്ലാതെ മാനസാന്തരം പൂർണമാകുന്നില്ല: പൗലോസിന് അനനിയാസിനെയും മാമ്മോദീസായെയും, ഒരിക്കൽ താൻ പീഡിപ്പിച്ച സമൂഹത്തെയും ആവശ്യമുണ്ട്.
ഉത്ഥിതനായ കർത്താവിന്റെ കല്പന സുവിശേഷം നൽകുന്നു: ലോകമെങ്ങും പോയി എല്ലാ സൃഷ്ടികളോടും സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവിൻ. ആ കല്പനയുടെ മഹാനായ മിഷനറിയായി പൗലോസ് മാറി. ക്രൈസ്തവൈക്യപ്രാർഥനാവാരം ഇന്നു സമാപിക്കുന്നു; കാരണം, ഒരിക്കൽ അക്രമത്താൽ ഭിന്നിപ്പിച്ച പൗലോസ് ഇങ്ങനെ എഴുതിയ ശ്ലീഹായായി: ഒരു ശരീരവും ഒരു ആത്മാവുമേയുള്ളൂ… ഒരു കർത്താവും ഒരു വിശ്വാസവും ഒരു മാമ്മോദീസായും. ആരും മാനസാന്തരത്തിന് അതീതരല്ല; ഒരു ഭിന്നതയും സൗഖ്യത്തിന് അതീതമല്ല.
വിഷയം: “കർത്താവേ, ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം?”
പീഡകൻ ശ്ലീഹായാകുന്നു: കൃപ, സഭ, ദൗത്യം.
“മാതാവിന്റെ ഉദരത്തിൽ നിനക്കു രൂപം നൽകുന്നതിനു മുൻപേ ഞാൻ നിന്നെ അറിഞ്ഞു; ജനിക്കുന്നതിനു മുൻപേ ഞാൻ നിന്നെ വിശുദ്ധീകരിച്ചു; ജനതകൾക്കു പ്രവാചകനായി ഞാൻ നിന്നെ നിയോഗിച്ചു.” ജറെമിയാ 1:5
“ഞാൻ അപ്പസ്തോലൻമാരിൽ ഏറ്റ വും നിസ്സാരനാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ പീഡിപ്പിച്ചതുനിമിത്തം അപ്പസ്തോലനെന്ന നാമത്തിനു ഞാൻ അയോഗ്യനുമാണ്.” 1 കോറിന്തോസ് 15:9
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ ഭൂതകാലത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയ്ക്ക് അവിടുത്തേക്കു നന്ദി പറയുക.
“അപ്പോൾ കർത്താവ് സാമുവലിനെ വിളിച്ചു:” 1 സാമുവൽ 3:4
“ഞാൻ ചോദിച്ചു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? അവൻ പറഞ്ഞു: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന നസറായനായ യേശുവാണു ഞാൻ.” അപ്പ. പ്രവ. 22:8
ജീവിതത്തിൽ: സഭയിലെ ഓരോ അംഗത്തെയും ക്രിസ്തുവായി കരുതി പെരുമാറുക.
“ഞാൻ നിങ്ങളുടെമേൽ ശുദ്ധജലം തളിക്കും. നിങ്ങളുടെ എല്ലാ മാലിന്യങ്ങളിൽനിന്നും നിങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും. സകലവിഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നും നിങ്ങളെ ഞാൻ നിർമലരാക്കും.” എസെക്കിയേൽ 36:25
“ഇനി നീ എന്തിനു കാത്തിരിക്കുന്നു? എഴുന്നേറ്റ് സ്നാനം സ്വീകരിക്കുക. അവന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് നിന്റെ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയുക.” അപ്പ. പ്രവ. 22:16
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ഒരാൾക്ക് അനനിയാസാകുക.
“ജനതകളേ, കർത്താവിനെസ്തുതിക്കുവിൻ; ജനപദങ്ങളേ, അവിടുത്തെ പുകഴ്ത്തുവിൻ.” സങ്കീർത്തനം 117:1
“അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ ലോകമെങ്ങും പോയി, എല്ലാ സൃഷ്ടികളോടും സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവിൻ.” മർക്കോസ് 16:15
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റേതല്ലാത്ത ഒരു ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
ആരും മാനസാന്തരത്തിന് അതീതരല്ല.
പൗലോസിന്റെ ചോദ്യം നമ്മുടേതാകുന്നു: കർത്താവേ, ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം?
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും പൗലോസിന്റെ ചോദ്യം ചോദിക്കുക.
പ്രിയരേ, ഇന്നു സഭ ഒരു മാനസാന്തരം ആഘോഷിക്കുന്നു. താർസോസിലെ സാവൂൾ തന്നെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു: പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും ബന്ധിച്ചു കാരാഗൃഹത്തിലാക്കിക്കൊണ്ട് ഈ മാർഗത്തെ ഞാൻ മരണംവരെ പീഡിപ്പിച്ചു (അപ്പ 22:4).
ദമാസ്കസിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ ഒരു വലിയ പ്രകാശം മിന്നി; അവൻ കേട്ടു: സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു? അവൻ ചോദിച്ചു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? മറുപടി: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന നസറായനായ യേശുവാണു ഞാൻ (അപ്പ 22:7–8). എന്റെ അനുയായികളെ എന്നല്ല, എന്നെ എന്നാണ് യേശു പറയുന്നത്. ക്രിസ്തുവും അവന്റെ സഭയും ഒരേ ശരീരമാണ്.
അന്ധനായ സാവൂളിനെ ദമാസ്കസിലേക്കു നയിക്കുന്നു. അവനെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന അനനിയാസ് എന്ന ശിഷ്യൻ അവനെ സഹോദരാ എന്നു വിളിച്ചു പറയുന്നു: എഴുന്നേറ്റ്, അവന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കുകയും നിന്റെ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയുകയും ചെയ്യുക (അപ്പ 22:16). ഒരു സഹോദരനിലൂടെ, ഒരു കൂദാശയിലൂടെ, സഭയ്ക്കുള്ളിലാണ് മാനസാന്തരം സംഭവിക്കുന്നത്.
പീഡകൻ ശ്ലീഹായാകുന്നു. ഉത്ഥിതനായ കർത്താവു പറയുന്നു: ലോകമെങ്ങും പോയി എല്ലാ സൃഷ്ടികളോടും സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവിൻ (മർക്കോ 16:15). ആ കല്പന പൗലോസ് റോമാസാമ്രാജ്യം മുഴുവൻ വഹിച്ചു.
ഇന്നു ക്രൈസ്തവൈക്യപ്രാർഥനാവാരം സമാപിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ അക്രമത്താൽ ഭിന്നിപ്പിച്ച പൗലോസ് ഒരു കർത്താവും ഒരു വിശ്വാസവും ഒരു മാമ്മോദീസായും എന്ന് എഴുതി. ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിലെ എല്ലാ ഭിന്നതകളും സുഖപ്പെടാൻ നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം.
ആരും മാനസാന്തരത്തിന് അതീതരല്ല. എല്ലാ ദിവസവും നമുക്കു പൗലോസിന്റെ ചോദ്യം ചോദിക്കാം: കർത്താവേ, ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം? ആമേൻ.
ഓരോ മാനസാന്തരകഥയ്ക്കും രണ്ടു നായകരുണ്ട്: മാനസാന്തരപ്പെടുന്നവനും അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നവനും. ഇന്നു നാം അനനിയാസിനെ നോക്കുന്നു.
📖 യോനാ 1:1–3
📖 അപ്പ. പ്രവ. 9:10–14
ജീവിതത്തിൽ: ഒരാളെക്കുറിച്ചു നീ ഭയപ്പെടുന്നതു സത്യസന്ധമായി ദൈവത്തോടു പറയുക.
📖 1 സാമുവൽ 16:7
📖 അപ്പ. പ്രവ. 9:15–16
ജീവിതത്തിൽ: നീ ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞ ഒരാൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
📖 ഉൽപത്തി 33:4
📖 അപ്പ. പ്രവ. 9:17–18
ജീവിതത്തിൽ: ഒരു പുതുമുഖത്തെയോ തിരിച്ചുവരുന്ന കത്തോലിക്കനെയോ സഹോദരനോ സഹോദരിയോ ആയി സ്വാഗതം ചെയ്യുക.
അനനിയാസില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ പൗലോസും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.
സഹോദരാ എന്നു വിളിക്കാൻ ധൈര്യമുള്ള ശിഷ്യരെ ദൈവത്തിന് ഇന്നും ആവശ്യമുണ്ട്.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന അല്ലെങ്കിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞ ഒരാളെ സമീപിക്കും.
പ്രിയരേ, ഇന്നു നാം പൗലോസിന്റെ മാനസാന്തരം ആഘോഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ കഥയിൽ മറ്റൊരു നായകനുമുണ്ട്: ദമാസ്കസിലെ അനനിയാസ് എന്ന നിശ്ശബ്ദനായ ഒരു ശിഷ്യൻ.
കർത്താവ് അവനോടു പറഞ്ഞു: എഴുന്നേറ്റ് നേർവീഥി എന്ന തെരുവിൽ ചെന്ന് താർസോസുകാരനായ സാവൂളിനെ അന്വേഷിക്കുക. അനനിയാസ് സത്യസന്ധമായി മറുപടി പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, ഈ മനുഷ്യൻ അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധർക്ക് എത്രമാത്രം ദ്രോഹം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാൻ പലരിൽനിന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട് (അപ്പ 9:11, 13). അവൻ ഭയപ്പെട്ടു; അതിനു തക്ക കാരണവുമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ കർത്താവു പറഞ്ഞു: പോകുക; വിജാതീയരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും മുമ്പിൽ എന്റെ നാമം വഹിക്കാൻ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഉപകരണമാണ് അവൻ (അപ്പ 9:15). നമുക്കു കാണാൻ കഴിയാത്തതു ദൈവം കാണുന്നു. എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ട മനുഷ്യനെയാണു ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
അങ്ങനെ അനനിയാസ് പോയി, സാവൂളിന്റെമേൽ കൈകൾ വച്ചു പറഞ്ഞു: സഹോദരനായ സാവൂൾ (അപ്പ 9:17). അവന്റെ ആദ്യവാക്കു സഹോദരൻ എന്നായിരുന്നു. ചെതുമ്പലുകൾപോലെ എന്തോ സാവൂളിന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്നു വീണു; അവൻ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചു.
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സാവൂൾ ആരാണ്? ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്ന, ഒഴിവാക്കുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞ ഒരാൾ? അനനിയാസിനെ അയച്ചതുപോലെ, സഹോദരാ, സഹോദരീ എന്നു വിളിക്കാൻ ഒരുപക്ഷേ ദൈവം എന്നെ അയയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. ഇന്നു ദിവ്യബലിയിലെ നമ്മുടെ പ്രാർഥനയിൽ ആ വ്യക്തിയെ കൊണ്ടുവരാം. ആമേൻ.
സാവൂൾ തന്റെ തീക്ഷ്ണതയോ ബുദ്ധിയോ ഊർജമോ മാറ്റിയില്ല; തന്റെ കേന്ദ്രമാണു മാറ്റിയത്. മാനസാന്തരം മറ്റൊരാളാകലല്ല; ദൈവം ഉദ്ദേശിച്ചവനാകലാണ്.
📖 ജറെമിയാ 9:23–24
📖 ഫിലിപ്പി 3:7–8
ജീവിതത്തിൽ: നീ അഭിമാനിക്കുന്ന ഒരു കാര്യത്തിനു പേരിട്ട് അതു ക്രിസ്തുവിന് സമർപ്പിക്കുക.
📖 ഏശയ്യാ 43:18–19
📖 2 കോറിന്തോസ് 5:17
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച നല്ലൊരു കുമ്പസാരം നടത്തുക.
📖 എസെക്കിയേൽ 36:26–27
📖 ഗലാത്തിയാ 2:20
ജീവിതത്തിൽ: എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും പ്രാർഥിക്കുക: കർത്താവേ, ഇന്ന് എന്നിൽ ജീവിക്കണമേ.
മാനസാന്തരം നമ്മുടെ കഴിവുകൾ നിലനിർത്തുന്നു; നമ്മുടെ കേന്ദ്രം മാറ്റുന്നു.
പൗലോസിന്റെ തീക്ഷ്ണത ക്രിസ്തുവിനോടും എല്ലാ ജനതകളോടുമുള്ള സ്നേഹമായി.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും ഗലാത്തിയാ 2:20 ഞാൻ പ്രാർഥിക്കും: ക്രിസ്തുവാണ് എന്നിൽ ജീവിക്കുന്നത്.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, സാവൂൾ പൗലോസായപ്പോൾ എന്താണു മാറിയത്? അവന്റെ ബുദ്ധിയല്ല: അവൻ സമർഥനായ പണ്ഡിതനായി തുടർന്നു. അവന്റെ ഊർജമല്ല: അവൻ തളരാത്തവനായി തുടർന്നു. അവന്റെ തീക്ഷ്ണതയല്ല: അവൻ ജ്വലിക്കുന്നവനായി തുടർന്നു. മാറിയത് അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാണ്.
അവൻ എഴുതുന്നു: എനിക്കു നേട്ടമായിരുന്നതെല്ലാം ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതി ഞാൻ നഷ്ടമായി കരുതുന്നു (ഫിലി 3:7). തന്റെ ജനനം, പാണ്ഡിത്യം, മതപരമായ ചരിത്രം, താൻ അഭിമാനിച്ചിരുന്നതെല്ലാം അവൻ ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ പാദത്തിങ്കൽ വച്ചു.
ആരെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിൽ ആണെങ്കിൽ അവൻ പുതിയ സൃഷ്ടിയാണ്; പഴയതു കടന്നുപോയി; ഇതാ, പുതിയതു വന്നുകഴിഞ്ഞു (2 കോറി 5:17) എന്ന് അവൻ കണ്ടെത്തി. ഓരോ നല്ല കുമ്പസാരത്തിലും സംഭവിക്കുന്നത് ഇതാണ്: പഴയതു കടന്നുപോകുന്നു; പുതിയത് ആരംഭിക്കുന്നു.
ഒടുവിൽ അവനു പറയാൻ കഴിഞ്ഞു: ഇനിമേൽ ഞാനല്ല, ക്രിസ്തുവാണ് എന്നിൽ ജീവിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ ശരീരത്തിൽ ഞാൻ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതം, എന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും എനിക്കുവേണ്ടി തന്നെത്തന്നെ ഏല്പിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്ത ദൈവപുത്രനിലുള്ള വിശ്വാസത്താലാണ് (ഗലാ 2:20).
ദൈവം നമ്മുടെ കഴിവുകളെ നശിപ്പിക്കാനല്ല, ശരിയായ കേന്ദ്രത്തിൽ ഉറപ്പിക്കാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ അഹങ്കാരം അവിടുത്തേക്കു സമർപ്പിക്കാം; നല്ലൊരു കുമ്പസാരം നടത്താം; എല്ലാ ദിവസവും പ്രാർഥിക്കാം: കർത്താവേ, എന്നിൽ ജീവിക്കണമേ. പൗലോസിന്റെ ജീവിതം മുഴുവനുമായിരുന്നവനെ ദിവ്യബലിയിൽ സ്വീകരിക്കാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, സാവൂൾ ക്രിസ്ത്യാനികളെ ഉപദ്രവിച്ചു; എന്നാൽ ശോഭയുള്ള ഒരു പ്രകാശത്തിൽ യേശു അവനോടു സംസാരിച്ച് അവന്റെ ഹൃദയം മാറ്റി. അവൻ വിശുദ്ധ പൗലോസായി!
ആരെയും മാറ്റാൻ യേശുവിനു കഴിയും. യേശുവിനെ അറിയാത്ത ഒരാൾക്കുവേണ്ടി നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം.
ഭാഗ്യപ്പെട്ട പൗലോസ് ശ്ലീഹായുടെ പ്രസംഗത്തിലൂടെ ലോകം മുഴുവനെയും പഠിപ്പിച്ച ദൈവമേ, ഇന്നു ഞങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാനസാന്തരത്തിന്റെ മാതൃകയാൽ ഞങ്ങളെ അങ്ങയോട് അടുപ്പിക്കുകയും ലോകത്തിൽ അങ്ങയുടെ സത്യത്തിന്റെ സാക്ഷികളാക്കുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങയോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ ദൈവമായി എന്നേക്കും ജീവിച്ചു വാഴുന്ന അങ്ങയുടെ പുത്രനും ഞങ്ങളുടെ കർത്താവുമായ യേശുക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ.
പീഡകനെ അപ്പസ്തോലനാക്കിയ നിമിഷമാണ് സഭ ഇന്ന് ആഘോഷിക്കുന്നത്. ഒന്നാം വായനയിൽ പൗലോസ് സ്വയം ആ കഥ പറയുന്നു; ജറുസലെമിലെ ദേവാലയപരിസരത്തെ പടവുകളിൽ നിന്നുകൊണ്ടുള്ള സ്വന്തം പ്രതിവാദമായി. സങ്കീർത്തനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ചെറുതായ പ്രതിവചനസങ്കീർത്തനം എല്ലാ ജനതകളെയും സ്തുതിക്കു വിളിക്കുന്നു; പൗലോസ്തന്നെ അത് ഉദ്ധരിക്കും. വഴിയിലെ ആ കൂടിക്കാഴ്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുമലിൽ വച്ച കല്പനയാണ് സുവിശേഷത്തിൽ: നിങ്ങൾ ലോകമെങ്ങും പോകുവിൻ. ക്രൈസ്തവൈക്യപ്രാർഥനാവാരത്തിന്റെ സമാപനംകൂടിയാണ് ഈ തിരുനാൾ. താക്കോൽവാക്കുകൾ: മാർഗം, സാക്ഷി, എല്ലാവരും.
പശ്ചാത്തലം.
അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങൾ ഈ കഥ മൂന്നു തവണ പറയുന്നു: ലൂക്കായുടെ സ്വന്തം വിവരണത്തിൽ (9:1–22), പൗലോസിന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ രണ്ടുതവണ (22:3–16; 26:9–18). ഈ സംഭവം ലൂക്കായ്ക്ക് എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് ഈ ആവർത്തനം കാണിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ പാഠം ആദ്യത്തെ പ്രസംഗമാണ്. ദേവാലയപരിസരത്തെ ഒരു ബഹളത്തെത്തുടർന്ന് പൗലോസിനെ റോമാക്കാർ പിടികൂടി തടവിലാക്കിയതേയുള്ളു (21:27–36). സഹസ്രാധിപൻ സംസാരിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു; ഹെബ്രായഭാഷയിൽ (21:40), മിക്കവാറും അരമായ ഭാഷയിൽ, അദ്ദേഹം ജനക്കൂട്ടത്തോടു സംസാരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ സഹയഹൂദരോടു സംസാരിക്കുന്ന ഒരു യഹൂദനായാണ് അദ്ദേഹം ഈ കഥ പറയുന്നത്.
അപ്പ. പ്രവ. 9:1–22 തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ ഇതേ സംഭവങ്ങൾ പുറത്തുനിന്നു പറയപ്പെടുന്നു. അനനിയാസിനോടുള്ള കർത്താവിന്റെ വാക്ക് അവിടെയുണ്ട്: അദ്ദേഹം ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഉപകരണമാണ് (9:15). പൗലോസിന്റെ അന്ധതയുടെ മൂന്നു ദിവസങ്ങളും ദമാസ്ക്കസിലെ സിനഗോഗുകളിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യപ്രസംഗവും അതു പറയുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഞാൻ ഒരു യഹൂദനാണ്. കിലിക്യായിലെ താർസോസിൽ ജനിച്ചു. എങ്കിലും, ഈ നഗരത്തിലാണ് ഞാൻ വളർന്നത്.” (22:3)
പൗലോസ് വർത്തമാനകാലത്തിൽ പറയുന്നു: ഞാൻ ഒരു യഹൂദനാണ്. ഒരാളുടെ പാദങ്ങളിൽ ഇരിക്കുക എന്നതു ശിഷ്യന്റെ സ്ഥാനമാണ്. മിതത്വം ഉപദേശിച്ച, ആദരണീയനായ നിയമോപദേഷ്ടാവാണ് ഗമാലിയേൽ (5:34). പൗലോസ് സ്വന്തം ജനത്തെയോ അവരുടെ ദൈവത്തെയോ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. പിന്നീട് അദ്ദേഹം ചോദിക്കും: ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ പരിത്യജിച്ചുവോ? ഒരിക്കലുമില്ല (റോമാ 11:1).
“ഞാൻ നിലത്തുവീണു. ഒരു സ്വരം എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറയുന്നതു കേട്ടു: സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?” (22:7)
അബ്രാഹത്തെയും (ഉൽപത്തി 22:11) മോശയെയും (പുറപ്പാട് 3:4) ദൈവം വിളിക്കുമ്പോൾപോലെ പേര് ഇരട്ടിക്കുന്നു. ചോദ്യത്തിൽ ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു വാക്കുണ്ട്: “എന്നെ”. പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയുമാണ് താൻ ബന്ധിക്കുന്നതെന്ന് സാവൂൾ കരുതുന്നു. അവരോടു ചെയ്യുന്നത് തന്നോടാണു ചെയ്യുന്നതെന്ന് യേശു പറയുന്നു.
“ഞാൻ ചോദിച്ചു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? അവൻ പറഞ്ഞു: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന നസറായനായ യേശുവാണു ഞാൻ.” (22:8)
“കർത്താവേ” എന്നത് ആദ്യം ഒരു ആദരവാക്കു മാത്രമായിരുന്നിരിക്കാം. പിന്നെ ഉത്തരം വരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ പിൽക്കാല ദൈവശാസ്ത്രം മുഴുവൻ ഈ ചെറിയ സംഭാഷണത്തിൽ കാണാം.
“ഞാൻ ചോദിച്ചു: കർത്താവേ, ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം?” (22:10)
രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യമാണ് മാനസാന്തരത്തിന്റെ യഥാർഥ ആരംഭം. എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് സാവൂളിന് എപ്പോഴും അറിയാമായിരുന്നു. ഉത്തരം സ്വർഗത്തിൽനിന്നുള്ള സ്വരം നൽകുന്നില്ല. അദ്ദേഹം നഗരത്തിലേക്കു പോകണം; സഭയിലെ ഒരാൾ അദ്ദേഹത്തോടു പറയും.
“അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന സകല യഹൂദർക്കും സുസമ്മതനും നിയമം അനുസരിക്കുന്നതിൽ നിഷ്ഠയുള്ളവനുമായിരുന്ന അനനിയാസ് എന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ” (22:12)
ഈ ശ്രോതാക്കളോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ അനനിയാസിന്റെ യഹൂദഭക്തിയാണ് പൗലോസ് എടുത്തുപറയുന്നത് (9:10-ൽ ലൂക്കാ അദ്ദേഹത്തെ ശിഷ്യൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു). പൗലോസിനു കാഴ്ച വീണ്ടുകിട്ടുന്നത് നിയമം പാലിക്കുന്ന ഒരു യഹൂദനിലൂടെയാണ്. അനനിയാസിന്റെ അഭിവാദനം അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങളിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ വാക്കുകളിൽ ഒന്നാണ്: “സഹോദരനായ സാവൂൾ” (വാക്യം 13).
“ഇനി നീ എന്തിനു കാത്തിരിക്കുന്നു? എഴുന്നേറ്റ് സ്നാനം സ്വീകരിക്കുക. അവന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് നിന്റെ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയുക.” (22:16)
വലിയ പ്രകാശം കൂദാശയ്ക്കു പകരമാകുന്നില്ല. പൗലോസിനെപ്പോലും മറ്റൊരാൾ മാമ്മോദീസാ മുക്കുന്നു. നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നവർ എന്നാണ് ക്രൈസ്തവർ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് (9:14); ജോയേലിന്റെ വാഗ്ദാനത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനിയാണത് (ജോയേൽ 2:32; അപ്പ. പ്രവ. 2:21).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മാമ്മോദീസാവഴി എല്ലാ പാപങ്ങളും ക്ഷമിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1263). തന്റെ വിളിയെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ വാക്കുകളിൽ യേശു ദൈവപുത്രനാണെന്ന ക്രൈസ്തവ ഏറ്റുപറച്ചിൽ അതു കാണുന്നു (CCC 442; ഗലാത്തിയാ 1:15–16). “നീ എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?” എന്ന വാക്ക് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിന് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു: സ്വർഗത്തിലിരിക്കുന്ന ശിരസ്സ് ഭൂമിയിലെ അവയവങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നിലവിളിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ക്രിസ്തുവും സഭയും ഒന്നാണ് (ആശയം). ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സഭയുടെ പ്രബോധനത്തിന്റെ വേര് ഇതാണ് (CCC 787–795). പൗലോസിനെ പ്രകീർത്തിച്ച് ഏഴു പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തിയ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറയുന്നു: എല്ലാറ്റിനുമുപരി അദ്ദേഹം വിലമതിച്ച ക്രിസ്തുസ്നേഹമാണ് പൗലോസിനെ പൗലോസാക്കിയത് (ആശയം).
പശ്ചാത്തലം.
ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ സങ്കീർത്തനമാണ് 117; രണ്ടു വാക്യങ്ങൾ മാത്രം. വലിയ യഹൂദത്തിരുനാളുകളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പെസഹായിൽ, പാടിയിരുന്ന ഹല്ലേൽ എന്ന സങ്കീർത്തനസമാഹാരത്തിൽ (113–118) ഇതു പെടുന്നു. അന്ത്യത്താഴത്തിനുശേഷം യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും പാടിയ ഗീതം (മർക്കോസ് 14:26) ഈ കൂട്ടത്തിൽനിന്നാണെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ഇന്നത്തെ പ്രതിവചനം സുവിശേഷത്തിൽനിന്നാണ്: ലോകമെങ്ങും പോയി സുവിശേഷം അറിയിക്കുവിൻ.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ജനപദങ്ങളേ, അവിടുത്തെ പുകഴ്ത്തുവിൻ.” (117:1)
ജനതകളെ വിളിക്കുന്ന ഈ വാക്യം, വിജാതീയരും യഹൂദരും ഒരുമിച്ചു ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തണമെന്ന വാദത്തിൽ വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഗ്രീക്ക് രൂപത്തിൽ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (റോമാ 15:11). വിജാതീയരുടെ അപ്പസ്തോലൻ തന്റെ ദൗത്യം സങ്കീർത്തനത്തിൽ മുമ്പേ പാടിയിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.
“നമ്മോടുള്ള അവിടുത്തെ കാരുണ്യം ശക്തമാണ്; കർത്താവിന്റെ വിശ്വസ്തത എന്നേക്കും നിലനിൽക്കുന്നു.” (117:2)
“ശക്തം” എന്നത് ശക്തിയെ കുറിക്കുന്ന ഒരു ക്രിയയുടെ വിവർത്തനമാണ്: അവിടുത്തെ സ്നേഹം ജയിക്കുന്നു. പൗലോസ് ജീവിച്ചത് ഈ രണ്ടു വാക്യങ്ങൾ ചുരുക്കിപ്പറയുന്നു: ഇസ്രായേലിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തത എല്ലാ ജനതകൾക്കും സദ്വാർത്തയാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഈ തിരുനാളിൽ പാടുമ്പോൾ സങ്കീർത്തനം പൗലോസിന്റെ ജീവിതത്തിനുള്ള വ്യാഖ്യാനമാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽ ജനതകൾ എന്നും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമായി സഭ ഇതു വായിക്കുന്നു; എല്ലാ ജനതകളും ദൈവത്തിന്റെ ഏകജനത്തിലേക്കു വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 831; ലൂമെൻ ജെൻസിയം 13). ആർക്കും ഹൃദിസ്ഥമാക്കാവുന്നത്ര ചെറുതാണ് ഇത്.
പശ്ചാത്തലം.
മർക്കോസിന്റെ “ദീർഘസമാപന”ത്തിൽ (16:9–20) പെടുന്നതാണ് ഈ വാക്യങ്ങൾ. ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള രണ്ടു സമ്പൂർണ ഗ്രീക്ക് കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിൽ (വത്തിക്കാൻ കോഡക്സ്, സീനായ് കോഡക്സ്) സുവിശേഷം 16:8-ൽ അവസാനിക്കുന്നു. മറ്റു സുവിശേഷങ്ങളെയും അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ച് മറ്റൊരാൾ ഇതു ചേർത്തതാണെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. എന്നാൽ അതു വളരെ പഴയതാണ്: രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസിന് ഇത് അറിയാമായിരുന്നു. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങൾ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളോടുംകൂടി മുഴുവനായി ത്രെന്തോസ് കൗൺസിൽ സ്വീകരിച്ചു; എഴുതിയത് ആരായാലും, നിവേശിതവചനമായാണ് സഭ ഈ വാക്യങ്ങൾ വായിക്കുന്നത്.
പൗലോസിൽ സംഭവിച്ചതാണ് ഇതു വിവരിക്കുന്നത് എന്നതുകൊണ്ടാണ് സഭ ഇന്ന് ഈ വായന തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. 17–18 വാക്യങ്ങളിലെ മിക്ക വാഗ്ദാനങ്ങളും അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ കാണാം; അതിൽ പലതും പൗലോസിന്റെ സ്വന്തം കഥയിലും.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ ലോകമെങ്ങും പോയി, എല്ലാ സൃഷ്ടികളോടും സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവിൻ.” (16:15)
ഈ വാക്യമാണ് തിരുനാളിന്റെ സുവിശേഷം. കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ് എന്നു ചോദിച്ചയാൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഇതു ചെയ്തു; ദമാസ്ക്കസ് മുതൽ റോമാവരെ.
“വിശ്വസിച്ച് സ്നാനം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ രക്ഷിക്കപ്പെടും; വിശ്വസിക്കാത്തവൻ ശിക്ഷിക്കപ്പെടും.” (16:16)
താഴെയുള്ള ചോദ്യം കാണുക. അനനിയാസ് പൗലോസിനോടു പറഞ്ഞതിലെന്നപോലെ, വിശ്വാസവും മാമ്മോദീസായും ഒന്നിച്ചു പോകുന്നു.
“വിശ്വസിക്കുന്നവരോടുകൂടെ ഈ അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കും: അവർ എന്റെ നാമത്തിൽ പിശാചുക്കളെ ബഹിഷ്കരിക്കും. പുതിയ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കും.” (16:17)
അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങൾ ഇവ കാണിക്കുന്നു: പൗലോസ് പിശാചിനെ പുറത്താക്കുന്നു (16:18); എഫേസോസിൽ പുതിയ വിശ്വാസികളുടെമേൽ അദ്ദേഹം കൈവയ്ക്കുമ്പോൾ അവർ ഭാഷകളിൽ സംസാരിക്കുന്നു (19:6).
“അവർ സർപ്പങ്ങളെ കൈയിലെടുക്കും. മാരകമായ എന്തു കുടിച്ചാലും അത് അവരെ ഉപദ്രവിക്കുകയില്ല. അവർ രോഗികളുടെമേൽ കൈകൾ വയ്ക്കും; അവർ സുഖം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും.” (16:18)
മാൾട്ടായിൽ പൗലോസിനെ അണലി കടിക്കുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന് അപകടമൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല (അപ്പ. പ്രവ. 28:5). പിന്നെ കൈവച്ചു പ്രാർഥിച്ച് പുബ്ലിയൂസിന്റെ പിതാവിനെ അദ്ദേഹം സുഖപ്പെടുത്തുന്നു (അപ്പ. പ്രവ. 28:8).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മാമ്മോദീസായെയും വിശ്വാസത്തെയും കുറിച്ചു പറയുമ്പോഴും (CCC 977, 1257), തന്റെ നാമത്തിൽ ചെയ്യുന്ന അടയാളങ്ങളിലൂടെ ഉത്ഥിതനായ കർത്താവ് സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന രോഗീശുശ്രൂഷയെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോഴും (CCC 1507) മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നു. സഭയുടെ മിഷനറിപ്രവർത്തനം മുഴുവൻ കർത്താവിന്റെ കല്പനയിൽ അത് അടിസ്ഥാനമിടുന്നു (CCC 849–851). സഭ തന്റെ സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ മിഷനറിയാണെന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു (ജനതകളിലേക്ക് 2).
മാനസാന്തരസമയത്ത് സാവൂൾ പേരു മാറ്റി പൗലോസ് ആയോ?
ഇല്ല; ഇതൊരു സാധാരണ തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്. ദമാസ്ക്കസിനുശേഷം പല അധ്യായങ്ങളിലും അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ സാവൂൾ എന്നുതന്നെ വിളിക്കുന്നു; പിന്നീടാണ് പൗലോസ് എന്നുകൂടി പേരുണ്ടായിരുന്ന സാവൂൾ എന്നു പറയുന്നത് (13:9). സാവൂൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹീബ്രു പേരാണ്; ഗ്രീക്ക് സംസാരിക്കുന്ന ലോകത്ത് അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്ന റോമൻ പേരാണ് പൗലോസ്. അക്കാലത്തെ പല യഹൂദർക്കും ഇങ്ങനെ രണ്ടു പേരുകളുണ്ടായിരുന്നു. വഴിയിൽ മാറിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരല്ല, ജീവിതമാണ്.
കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവർ സ്വരം കേട്ടോ, ഇല്ലയോ? അപ്പ. പ്രവ. 9:7-ഉം 22:9-ഉം വ്യത്യസ്തമായി തോന്നുന്നു.
അവർ സ്വരം കേട്ടു, ആരെയും കണ്ടില്ല എന്ന് 9:7 പറയുന്നു. അവർ പ്രകാശം കണ്ടു, സ്വരം കേട്ടില്ല എന്ന് 22:9 പറയുന്നു. രണ്ടും എഴുതിയതും നിലനിർത്തിയതും ലൂക്കാതന്നെയാണ്; അതിനാൽ അദ്ദേഹം ഇതിൽ വൈരുധ്യം കാണുന്നില്ല. അവർ ശബ്ദം കേട്ടെങ്കിലും വാക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കിയില്ല എന്നു ചിലർ വിശദീകരിക്കുന്നു. രണ്ടു വിവരണങ്ങളിലും കാര്യം ഒന്നുതന്നെ: എന്തോ സംഭവിച്ചുവെന്ന് മറ്റുള്ളവർ അറിഞ്ഞു; എന്നാൽ സന്ദേശം ലഭിച്ചത് പൗലോസിനു മാത്രമാണ്.
“വിശ്വസിക്കാത്തവൻ ശിക്ഷിക്കപ്പെടും” എന്നതോ? സുവിശേഷം കേൾക്കാത്തവർ നശിച്ചുപോകുമോ?
സുവിശേഷം യഥാർഥത്തിൽ കേട്ടിട്ടും നിരസിക്കുന്നവനെക്കുറിച്ചാണ് വാക്യം പറയുന്നത്. സുവിശേഷം അറിയിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് രക്ഷയ്ക്കു വിശ്വാസവും മാമ്മോദീസായും ആവശ്യമാണെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 161, 1257). സ്വന്തം കുറ്റംകൂടാതെ സുവിശേഷം അറിയാതെ, ആത്മാർഥഹൃദയത്തോടെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുകയും അവിടുത്തെ ഹിതം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് നിത്യരക്ഷ പ്രാപിക്കാം എന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 847; ലൂമെൻ ജെൻസിയം 16). ക്രിസ്തുവിനെ അറിയുന്നതിന്റെ ആനന്ദം മനുഷ്യരിലെത്തിക്കുന്നതിനാൽ ദൗത്യം ഇന്നും അടിയന്തരമാണ്.
വിശ്വാസത്തിന്റെ പരീക്ഷയായി ക്രൈസ്തവർ സർപ്പങ്ങളെ എടുക്കണമോ?
വേണ്ട. മാൾട്ടായിലെ പൗലോസിനെപ്പോലെ അപകടത്തിൽപ്പെടുന്ന സുവിശേഷവാഹകർക്കുള്ള സംരക്ഷണത്തിന്റെ വാഗ്ദാനമാണിത്. അപകടം അന്വേഷിക്കാൻ ആരോടും ഇതു കല്പിക്കുന്നില്ല. ദേവാലയത്തിൽനിന്നു ചാടാൻ യേശു വിസമ്മതിച്ചു: “നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ പരീക്ഷിക്കരുത്” (മത്തായി 4:7).
റോമൻ റീത്തിൽ ഇന്നത്തെ തിരുനാളിനു മഹത്വഗീതമുണ്ട്; ക്രൈസ്തവൈക്യപ്രാർഥനാവാരം ഇന്നു സമാപിക്കുന്നു. മറ്റൊരു വിശുദ്ധന്റെയും മാനസാന്തരം തിരുനാളായി പൊതു റോമൻ പഞ്ചാംഗം ആചരിക്കുന്നില്ല. ഈ ദിവസം വാരം സമാപിക്കുന്നത് ഉചിതമാണ്. വിഭജിതരായ കോറിന്തോസുകാരോടു പൗലോസ് ചോദിച്ചു: “ക്രിസ്തു വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവോ?” (1 കോറിന്തോസ് 1:13). സഭയെ ബന്ധിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചയാൾ അതിന്റെ ഐക്യത്തിനായി ജീവിതം ചെലവഴിച്ചു. റോമിൽ നഗരമതിലുകൾക്കു പുറത്തുള്ള വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ ബസിലിക്കയിലെ സായാഹ്നപ്രാർഥനയോടെയാണ് സാധാരണ മാർപാപ്പാമാർ ഈ വാരം സമാപിക്കുന്നത്. ഇന്ന് എല്ലാ ഇടവകകളിലും ക്രൈസ്തവരുടെ ഐക്യത്തിനായി പ്രാർഥിക്കാം; പൗലോസ് ഒരിക്കലും സ്നേഹിക്കുന്നതു നിർത്താത്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം ജനമായ യഹൂദരെ ആദരവോടെ ഓർത്തു പ്രാർഥിക്കാം (റോമാ 9:3–5).