25 ജനുവരി 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“അവരെല്ലാവരും ഒന്നായിരിക്കാൻവേണ്ടി, പിതാവേ, അങ്ങ് എന്നിലും ഞാൻ അങ്ങയിലും ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവരും നമ്മിൽ ആയിരിക്കുന്നതിനും അങ്ങനെ അവിടുന്ന് എന്നെ അയച്ചുവെന്നു ലോകം അറിയുന്നതിനും വേണ്ടി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 17:21
ഐക്യത്തിനായുള്ള യേശുവിന്റെ പ്രാർഥനയോടൊപ്പമാണ് നമ്മുടെ സഭ പൗലോസിന്റെ മാനസാന്തരം ആചരിക്കുന്നത്. കർത്താവിന്റെ ശിഷ്യർക്കെതിരെ ഭീഷണിയും കൊലവിളിയും ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന സാവൂൾ ആകാശത്തുനിന്നുള്ള ഒരു പ്രകാശത്താൽ നിലംപതിക്കുന്നു; കേൾക്കുന്നു: സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു? മൂന്നു ദിവസം അന്ധനായി, തിന്നുകയോ കുടിക്കുകയോ ചെയ്യാതെ, അവൻ ദമാസ്കസിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു. തന്റെ ഭൂതകാലം ഒളിക്കാതെ പൗലോസ് പിന്നീട് ഗലാത്തിയരോടു മുഴുവൻ കഥയും പറയുന്നു: ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കുകയും നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ യൂദയായിലെ സഭകൾ ഇങ്ങനെ കേട്ടു: ഒരിക്കൽ നമ്മെ പീഡിപ്പിച്ചവൻ താൻ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച വിശ്വാസം ഇപ്പോൾ പ്രസംഗിക്കുന്നു. എന്നെപ്രതി അവർ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി.
മരിക്കുന്നതിന്റെ തലേരാത്രിയിലെ യേശുവിന്റെ പ്രാർഥനയിൽനിന്നാണ് സുവിശേഷം: അവരെല്ലാവരും ഒന്നാകേണ്ടതിന്… അങ്ങ് എന്നെ അയച്ചുവെന്നു ലോകം വിശ്വസിക്കേണ്ടതിന്. ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിലെ ഭിന്നത ലോകത്തിൽനിന്നു ക്രിസ്തുവിനെ മറയ്ക്കുന്നു; ഐക്യം അവനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരിക്കൽ സഭയെ ഛിന്നഭിന്നമാക്കിയ പൗലോസ് അതിന്റെ ഐക്യത്തിന്റെ മഹാനായ ശില്പിയായി. 1930-ൽ മാർ ഈവാനിയോസിന്റെയും സഹചാരികളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ റോമാസിംഹാസനവുമായി നമ്മുടെ സഭ പുനരൈക്യപ്പെട്ടത് ആ ഐക്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽനിന്നാണ്. 2010-ൽ സ്ഥാപിതമായ പത്തനംതിട്ട, പുത്തൂർ ഭദ്രാസനങ്ങൾക്കായും ഇന്നു നാം നന്ദി പറയുന്നു; നമ്മുടെ സഭ എന്നും കൂട്ടായ്മയുടെ ഒരു പാലമായിരിക്കാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു.
വിഷയം: “അവരെല്ലാവരും ഒന്നായിരിക്കാൻവേണ്ടി, പിതാവേ, അങ്ങ് എന്നിലും ഞാൻ അങ്ങയിലും ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവരും നമ്മിൽ ആയിരിക്കുന്നതിനും അങ്ങനെ അവിടുന്ന് എന്നെ അയച്ചുവെന്നു ലോകം അറിയുന്നതിനും വേണ്ടി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.”
രൂപാന്തരപ്പെട്ട പീഡകനും ഐക്യത്തിനായുള്ള യേശുവിന്റെ പ്രാർഥനയും.
“ഒരു പുതിയ ഹൃദയം നിങ്ങൾക്കു ഞാൻ നൽകും; ഒരു പുതുചൈതന്യം നിങ്ങളിൽ ഞാൻ നിക്ഷേപിക്കും; നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് ശിലാഹൃദയം എടുത്തുമാറ്റി മാംസളഹൃദയം നൽകും.” എസെക്കിയേൽ 36:26
“എഴുന്നേറ്റു നഗരത്തിലേക്കു പോവുക. നീ എന്താണു ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് അവിടെവച്ച് നിന്നെ അറിയിക്കും.” അപ്പ. പ്രവ. 9:6
ജീവിതത്തിൽ: വിശ്വാസത്തോടു ശത്രുത പുലർത്തുന്ന ഒരാൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
“അതിനുശേഷം കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു: ആരെയാണ് ഞാൻ അയയ്ക്കുക? ആരാണ് നമുക്കുവേണ്ടി പോവുക? അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: ഇതാ ഞാൻ ! എന്നെ അയച്ചാലും!” ഏശയ്യാ 6:8
“ഒരിക്കൽ നമ്മെ പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നവൻ താൻ ഉൻമൂലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചവിശ്വാസം ഇപ്പോൾ പ്രസംഗിക്കുന്നു എന്നുമാത്രം അവർ കേട്ടിരുന്നു.” ഗലാത്തിയാ 1:23
ജീവിതത്തിൽ: കൃപയുടെ നിന്റെ സ്വന്തം കഥ ഒരാളുമായി പങ്കുവയ്ക്കുക.
“സ്വദേശത്ത് ഇസ്രായേലിന്റെ മലകളിൽ ഞാൻ അവരെ ഒരൊറ്റ ജനതയാക്കും. ഒരു രാജാവ് അവരുടെമേൽ ഭരണം നടത്തും. ഇനിയൊരിക്കലും അവർ രണ്ടു ജനതകളായിരിക്കുകയില്ല; രണ്ടു രാജ്യങ്ങളായി ഭിന്നിച്ചു നിൽക്കുകയുമില്ല.” എസെക്കിയേൽ 37:22
“അവരെല്ലാവരും ഒന്നായിരിക്കാൻവേണ്ടി, പിതാവേ, അങ്ങ് എന്നിലും ഞാൻ അങ്ങയിലും ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവരും നമ്മിൽ ആയിരിക്കുന്നതിനും അങ്ങനെ അവിടുന്ന് എന്നെ അയച്ചുവെന്നു ലോകം അറിയുന്നതിനും വേണ്ടി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 17:21
ജീവിതത്തിൽ: മറ്റൊരു സഭയിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളോടു സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്യുക.
കൃപ പീഡകരെ ശ്ലീഹന്മാരാക്കുന്നു.
ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിലെ ഐക്യം ക്രിസ്തുവിനെ കാണാൻ ലോകത്തെ അനുവദിക്കുന്നു.
തീരുമാനം: ദിവസവും ക്രൈസ്തവൈക്യത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയരേ, ഇന്നു നാം വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ മാനസാന്തരം ആചരിക്കുന്നു. ശിഷ്യർക്കെതിരെ ഭീഷണിയും കൊലവിളിയും ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന സാവൂൾ ആകാശത്തുനിന്നുള്ള ഒരു പ്രകാശത്താൽ നിലംപതിച്ചു കേൾക്കുന്നു: സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു? (അപ്പ 9:4).
പൗലോസ് തന്റെ ഭൂതകാലം ഒളിക്കുന്നില്ല: ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കുകയും നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ ആളുകൾ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ നമ്മെ പീഡിപ്പിച്ചവൻ താൻ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച വിശ്വാസം ഇപ്പോൾ പ്രസംഗിക്കുന്നു (ഗലാ 1:13, 23). ആരും കൃപയ്ക്ക് അതീതരല്ല.
സുവിശേഷം യേശുവിന്റെ പ്രാർഥനയാണ്: അവരെല്ലാവരും ഒന്നാകേണ്ടതിന്, അങ്ങ് എന്നെ അയച്ചുവെന്നു ലോകം വിശ്വസിക്കേണ്ടതിന് (യോഹ 17:21). ഭിന്നത ക്രിസ്തുവിനെ മറയ്ക്കുന്നു; ഐക്യം അവനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
1930-ലെ നമ്മുടെ സഭയുടെ പുനരൈക്യം ഐക്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽനിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. പത്തനംതിട്ട, പുത്തൂർ ഭദ്രാസനങ്ങൾക്കായും ഇന്നു നാം ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുന്നു; നാം എന്നും കൂട്ടായ്മയുടെ പാലമായിരിക്കാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, സാവൂൾ യേശുവിനെതിരായിരുന്നു; എന്നാൽ യേശു അവനെ വിശുദ്ധ പൗലോസാക്കി മാറ്റി! എല്ലാ ക്രിസ്ത്യാനികളും ഒരു വലിയ കുടുംബമാകാൻ യേശു പ്രാർഥിക്കുന്നു.
കർത്താവായ യേശുവേ, പീഡകനായ സാവൂളിനെ അങ്ങു ശ്ലീഹായായ പൗലോസാക്കി. അങ്ങും പിതാവും ഒന്നായിരിക്കുന്നതുപോലെ അങ്ങയുടെ എല്ലാ ശിഷ്യരെയും ഒന്നാക്കണമേ; അങ്ങനെ ലോകം വിശ്വസിക്കട്ടെ. പത്തനംതിട്ട, പുത്തൂർ ഭദ്രാസനങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ; നമ്മുടെ സഭയെ കൂട്ടായ്മയുടെ പാലമായി കാത്തുകൊള്ളണമേ. ആമേൻ.
മൂന്നു വായനകൾ ഒരേ കഥ മൂന്നു വശങ്ങളിൽനിന്നു പറയുന്നു. അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങൾ സംഭവം നൽകുന്നു: വഴിയിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ, ഒരു മിന്നലൊളി, ഒരു സ്വരം, അന്ധത. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒഴികഴിവുകളില്ലാതെ പൗലോസ്തന്നെ പറയുന്നതാണ് ഗലാത്തിയാ: ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തി. മരണത്തിന്റെ തലേ രാത്രിയിൽ യേശുവിന്റെ പ്രാർഥനയാണ് യോഹന്നാൻ നൽകുന്നത്: അവരെല്ലാവരും ഒന്നായിരിക്കാൻവേണ്ടി. സഭയെ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചവൻ അതിന്റെ ഐക്യത്തിന്റെ ശില്പിയായി. കാരണം, വഴിയിലെ സ്വരം അദ്ദേഹത്തോട് അതു പറഞ്ഞിരുന്നു: ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യരെ മുറിവേൽപിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിനെ മുറിവേൽപിക്കലാണ്. വിളി, വെളിപാട്, ഒന്ന് എന്നിവയാണ് താക്കോൽവാക്കുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
സ്തേഫാനോസിനെ കല്ലെറിയുന്നിടത്താണ് സാവൂൾ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്; സാക്ഷികൾ തങ്ങളുടെ മേലങ്കികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽക്കൽ വയ്ക്കുന്നു (അപ്പ. പ്രവ. 7:58). തുടർന്ന് ജറുസലെമിലെ വിശ്വാസികളെ അദ്ദേഹം വേട്ടയാടുന്നു (8:1–3). അവരിൽ പലരും ചിതറിപ്പോയപ്പോൾ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ദൂരം പോകുന്നു. ദമാസ്ക്കസ് വടക്കോട്ട് ഏതാനും ദിവസത്തെ യാത്രാദൂരത്തായിരുന്നു; അവിടെ വലിയൊരു യഹൂദസമൂഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മുപ്പതുകളുടെ മധ്യത്തിലാണ് ഈ സംഭവം എന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു.
കപടതകൊണ്ടല്ല, താൻ മനസ്സിലാക്കിയ വിധം ദൈവത്തോടുള്ള തീക്ഷ്ണതകൊണ്ടാണ് സാവൂൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് (ഗലാത്തിയാ 1:14; ഫിലിപ്പി 3:6 കാണുക). സാവൂളും ശിഷ്യരും അദ്ദേഹം പറയുന്ന സിനഗോഗുകളും യഹൂദരായിരുന്നു; അക്കാലത്തെ യഹൂദസമൂഹത്തിനുള്ളിലെ ഒരു സംഘർഷമാണിത്. ഇന്നത്തെ അർഥത്തിൽ യഹൂദരും ക്രൈസ്തവരും തമ്മിലുള്ള മത്സരമല്ല; യഹൂദജനത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ ഇതു കാരണമാകുന്നുമില്ല.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“സാവൂൾ അപ്പോഴും കർത്താവിന്റെ ശിഷ്യരുടെനേരേ വധഭീഷണി ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.” (9:1)
അദ്ദേഹം ജീവിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു അത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാപത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥാനത്താണ് കൃപ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്; സാവധാനമുള്ള ഒരു മെച്ചപ്പെടലിനു ശേഷമല്ല.
“സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു?” (9:4)
“എന്റെ ശിഷ്യരെ” എന്നല്ല, “എന്നെ” എന്നാണ് സ്വരം പറയുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് പിന്നീടു പഠിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ വിത്ത് ഇതാണ് (1 കോറിന്തോസ് 12:12, 27).
“അവൻ ചോദിച്ചു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ മറുപടി ഉണ്ടായി: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന യേശുവാണു ഞാൻ.” (9:5)
“കർത്താവേ” ആദ്യം ഒരു ആദരവുള്ള സംബോധനമാത്രം ആയിരുന്നിരിക്കാം; എന്നാൽ അതു സത്യമായി മാറുന്നു. വ്യാജരക്ഷകനെന്നു സാവൂൾ കരുതിയ, കുരിശിൽ മരിച്ച മനുഷ്യൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു, സ്വർഗത്തിൽനിന്നു സംസാരിക്കുന്നു. താൻ അറിഞ്ഞെന്നു കരുതിയതെല്ലാം വീണ്ടും പണിയേണ്ടിവരുന്നു.
“കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നിട്ടും ഒന്നും കാണാൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല. തൻമൂലം, അവർ അവനെ കൈയ്ക്കു പിടിച്ചു ദമാസ്ക്കസിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.” (9:8)
മറ്റുള്ളവരെ ബന്ധിച്ചു കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നവനെ ഇപ്പോൾ കൈയ്ക്കു പിടിച്ചു നടത്തുന്നു.
“മൂന്നു ദിവസത്തേക്ക് അവനു കാഴ്ചയില്ലായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും ഭക്ഷിക്കുകയോ പാനം ചെയ്യുകയോ ചെയ്തില്ല.” (9:9)
മരണത്തിൽനിന്നു ജീവനിലേക്കുള്ള കടന്നുപോക്കും, അനനിയാസിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന മാമ്മോദീസായ്ക്കുള്ള (9:18) ഒരുക്കവും ഈ മൂന്നു ദിവസങ്ങളിൽ പല വായനക്കാരും കാണുന്നു. മാമ്മോദീസായ്ക്കുമുമ്പുള്ള ഉപവാസം പുരാതനമായ ക്രൈസ്തവപതിവാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സ്വർഗാരോഹണത്തെക്കുറിച്ചു പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പറയുന്നു: സ്വർഗത്തിൽ ഉപവിഷ്ടനെങ്കിലും ക്രിസ്തു തന്റെ അവയവങ്ങളിൽ ഭൂമിയിൽ ഇന്നും സഹിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് സാവൂൾ, സാവൂൾ എന്ന് ശിരസ്സ് നിലവിളിച്ചത് (ആശയം). യേശുവിനെ ദൈവപുത്രനായി പ്രഘോഷിച്ച നിമിഷമായി പൗലോസിന്റെ മാനസാന്തരത്തെ മതബോധനഗ്രന്ഥം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു (CCC 442; ഗലാത്തിയാ 1:15–16, അപ്പ. പ്രവ. 9:20 ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്). സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമാണെന്ന പ്രബോധനം CCC 787–795-ൽ കാണാം. അവിടുത്തെ ജനത്തിൽ ഏറ്റവും ചെറിയവനോടു ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അവിടുത്തോടുതന്നെയാണ് ചെയ്യുന്നത് (മത്തായി 25:40 കാണുക).
പശ്ചാത്തലം.
തന്റെ അധികാരത്തെയും സുവിശേഷത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന പ്രബോധകരാൽ അസ്വസ്ഥരായ ഗലാത്തിയായിലെ സഭകൾക്കാണ് പൗലോസ് എഴുതുന്നത്. സ്വന്തം കഥകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകുന്നു. തന്റെ സുവിശേഷം മനുഷ്യനിൽനിന്നല്ല, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപാടിലൂടെ ലഭിച്ചതാണെന്നു (1:12) കാണിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം. അതുകൊണ്ട് ആരെ, എവിടെ, എപ്പോൾ കണ്ടു എന്ന് അദ്ദേഹം സൂക്ഷ്മമായി പറയുന്നു. ചെറിയ പരാമർശങ്ങൾ ഒഴിച്ചാൽ തന്റെ വിളിയെക്കുറിച്ച് പൗലോസ്തന്നെ നൽകുന്ന ഏക വിവരണം ഇതാണ്; ആത്മകഥയായല്ല, ഒരു ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം ഇതു പറയുന്നത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“മുമ്പ് യഹൂദമതത്തിൽ ആയിരുന്നപ്പോഴത്തെ എന്റെ ജീവിതത്തെപ്പറ്റി” (1:13)
സഭയെ കഠിനമായി പീഡിപ്പിച്ചത് പൗലോസ് മറയ്ക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്നെത്തന്നെ അപ്പസ്തോലന്മാരിൽ ഏറ്റവും ചെറിയവൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു (1 കോറിന്തോസ് 15:9). സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള ലജ്ജയാണിത്; ഇസ്രായേലിനെതിരേയുള്ള വിധിയല്ല. അവരെ സ്വന്തം ജനമെന്നു വിളിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും നിർത്തിയില്ല (റോമാ 9:3–5; 11:1).
“മാതാവിന്റെ ഉദരത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ദൈവം എന്നെ പ്രത്യേകം തെരഞ്ഞെടുത്തു; തന്റെ കൃപയാൽ അവിടുന്ന് എന്നെ വിളിച്ചു. … ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യന്റെയും ഉപദേശം തേടാൻ നിന്നില്ല.” (1:15–16)
പ്രവർത്തിക്കുന്നതു ദൈവമാണ്: അവിടുന്നു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, വിളിക്കുന്നു, വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; പൗലോസ് സ്വീകരിക്കുന്നു. ആദ്യനിമിഷംമുതൽ ദൗത്യം വിളിയുടെ ഭാഗമാണ്.
“കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ യാക്കോബിനെയല്ലാതെ അപ്പസ്തോലൻമാരിൽ മറ്റാരെയും ഞാൻ കണ്ടില്ല.” (1:19)
“സഹോദരൻ” എന്ന വാക്കിനെക്കുറിച്ച് താഴെയുള്ള ചോദ്യം കാണുക.
“ഒരിക്കൽ നമ്മെ പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നവൻ … വിശ്വാസം ഇപ്പോൾ പ്രസംഗിക്കുന്നു” (1:23)
അദ്ദേഹം മുറിവേൽപിച്ച സഭകൾ പക മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നില്ല.
“എന്നെപ്രതി അവർ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി.” (1:24)
ഈ ഭാഗത്തെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വരിയായിരിക്കാം ഇത്. അദ്ദേഹം മുറിവേൽപിച്ചവർ അദ്ദേഹത്തെപ്രതി ദൈവത്തിനു മഹത്വം നൽകുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
യേശുവിനെ ദൈവപുത്രനായി വിശ്വസിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യങ്ങൾതന്നെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: പൗലോസിന്റെ പ്രസംഗം ഈ വെളിപാടിൽനിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത് (CCC 442). പൗലോസിന്റെ സ്തുതിയിൽ ഏഴു പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തിയ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം, കൃപ ഈ മനുഷ്യനെ എത്ര പൂർണമായി മാറ്റി എന്നു കാണിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു (ആശയം). സഭയ്ക്ക് പൗലോസിന്റെ ഭൂതകാലം സ്ഥിരമായ ഒരു പാഠമാണ്: ദൈവത്തിന്റെ വിളിക്ക് എത്താനാവാത്ത പാപിയില്ല.
പശ്ചാത്തലം.
അന്ത്യത്താഴത്തിന്റെ അവസാനം, പീഡാനുഭവത്തിലേക്കു പോകുമ്പോൾ യേശു നടത്തുന്ന പ്രാർഥനയാണ് യോഹന്നാൻ 17. ക്രൈസ്തവപാരമ്പര്യം ഇതിനെ അവിടുത്തെ “പൗരോഹിത്യപ്രാർഥന” എന്നു വിളിക്കുന്നു (CCC 2747). 1–5 വാക്യങ്ങളിൽ തന്റെ മഹത്വീകരണത്തിനും 6–19 വാക്യങ്ങളിൽ മേശയ്ക്കരികിലെ ശിഷ്യർക്കുംവേണ്ടി അവിടുന്ന് പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ വാക്യങ്ങൾ മേശയ്ക്കപ്പുറത്തേക്ക്, നാം ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ വിശ്വാസികളിലേക്കും എത്തുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവർക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, അവരുടെ വചനം മൂലം എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടിക്കൂടിയാണു ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നത്.” (17:20)
നിങ്ങളും ഞാനും ഈ പ്രാർഥനയിലുണ്ട്. ജീവിക്കുന്ന സാക്ഷികളുടെ ഒരു ചങ്ങലയിലൂടെയാണ് വിശ്വാസം നമ്മിലെത്തിയത്.
“അവരെല്ലാവരും ഒന്നായിരിക്കാൻവേണ്ടി, പിതാവേ, അങ്ങ് എന്നിലും ഞാൻ അങ്ങയിലും ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവരും നമ്മിൽ ആയിരിക്കുന്നതിനും അങ്ങനെ അവിടുന്ന് എന്നെ അയച്ചുവെന്നു ലോകം അറിയുന്നതിനും വേണ്ടി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.” (17:21)
ഐക്യം നമ്മുടെ സ്വന്തം സുഖത്തിനു മാത്രമല്ല. ലോകം വിശ്വസിക്കാനുള്ള അടയാളമാണത്. അതുകൊണ്ട് ക്രൈസ്തവരിലെ ഭിന്നത ക്രിസ്തുവിനെ മറയ്ക്കുന്നു.
“അങ്ങനെ, അങ്ങ് എന്നെ അയച്ചുവെന്നും അങ്ങ് എന്നെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെതന്നെ അവരെയും സ്നേഹിച്ചുവെന്നും ലോകം അറിയട്ടെ.” (17:23)
ഈ ഭാഗത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അദ്ഭുതം: പുത്രനെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ പിതാവ് വിശ്വാസികളെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ക്രൈസ്തവരിലെ ഭിന്നത ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹിതത്തിനു വ്യക്തമായും വിരുദ്ധമാണെന്നും ലോകത്തിന് ഇടർച്ചയാണെന്നുമുള്ള ചിന്തയോടെയാണ് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ സഭൈക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഡിക്രി ആരംഭിക്കുന്നത് (ഉനിത്താത്തിസ് റെദിന്തെഗ്രാസിയോ 1); അടുത്ത ഖണ്ഡികയിൽ ഈ പ്രാർഥന അനുസ്മരിക്കുന്നു (യൂണിത്താത്തിസ് റെദിന്തെഗ്രാസിയോ 2). വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ തന്റെ ചാക്രികലേഖനത്തിന് ഈ വാക്കുകൾ ശീർഷകമാക്കി: ഊത്ത് ഊനും സിന്ത് (1995). ക്രിസ്തു തന്റെ സഭയ്ക്ക് എപ്പോഴും ഐക്യത്തിന്റെ ദാനം നൽകുന്നുവെന്നും, അതിനുവേണ്ടി സഭ എപ്പോഴും പ്രാർഥിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും വേണമെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 820). പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ പ്രവേശനമാണ് ദൈവപദ്ധതിയുടെ അന്തിമലക്ഷ്യം (CCC 260). വിശ്വാസികളെ ക്രിസ്തുവിനോടും പരസ്പരവും ഒന്നാക്കുന്ന ബന്ധം വി. കുർബാനയിലെ ഏകശരീരമാണെന്ന് ഈ അധ്യായത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ സിറിൽ കാണുന്നു (ആശയം).
ദമാസ്ക്കസിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ പൗലോസ് മതം മാറിയോ?
ഇസ്രായേലിനു വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവായാണ് അദ്ദേഹം യേശുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയത്; അതോടെ എല്ലാം മാറി. എങ്കിലും ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതോ സ്വയം ഇസ്രായേൽക്കാരൻ എന്നു വിളിക്കുന്നതോ അദ്ദേഹം നിർത്തിയില്ല (റോമാ 11:1). അതുകൊണ്ടാണ് മാനസാന്തരത്തോടൊപ്പം വിളി എന്നുകൂടി പറയാൻ പല പണ്ഡിതരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്; പ്രവാചകവിളിയുടെ ഭാഷയാണ് പൗലോസ്തന്നെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഏറ്റവും ആഴമുള്ള അർഥത്തിൽ മാനസാന്തരം എന്ന വാക്ക് സത്യമാണ്: തന്റെ പാപത്തിൽനിന്നും മുൻജീവിതത്തിൽനിന്നും അദ്ദേഹം ക്രിസ്തുവിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
കൂട്ടാളികൾ സ്വരം കേട്ടു എന്ന് അപ്പ. പ്രവ. 9:7, കേട്ടില്ല എന്ന് 22:9. ഇതു വൈരുധ്യമാണോ?
സ്വരം കേട്ടെങ്കിലും ആരെയും കണ്ടില്ല എന്ന് 9:7-ഉം, പ്രകാശം കണ്ടെങ്കിലും സ്വരം കേട്ടില്ല എന്ന് 22:9-ഉം പറയുന്നു. ഒരേ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ലൂക്കാ രണ്ടും സൂക്ഷിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന് അതിൽ പ്രശ്നമൊന്നും തോന്നിയില്ല. ഒരു ശബ്ദവും പ്രകാശവുമായി എന്തോ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് അവർ അറിഞ്ഞു, എന്നാൽ സന്ദേശം മനസ്സിലാക്കിയതും കർത്താവിനെ കണ്ടതും സാവൂൾ മാത്രമാണ് എന്നതാണ് സാധാരണ വിശദീകരണം.
ഗലാത്തിയാ യാക്കോബിനെ “കർത്താവിന്റെ സഹോദരൻ” എന്നു വിളിക്കുന്നു. മറിയത്തിനു മറ്റു മക്കളുണ്ടായിരുന്നോ?
ഇല്ല. മറിയത്തിന്റെ നിത്യകന്യാത്വം സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ബൈബിളിന്റെ ഭാഷകളിൽ സഹോദരൻ എന്ന വാക്കിൽ അടുത്ത ബന്ധുക്കളും ഉൾപ്പെടാം. യേശുവിന്റെ സഹോദരന്മാർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന യാക്കോബും ജോസഫും മറ്റൊരു മറിയത്തിന്റെ മക്കളും യേശുവിന്റെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളുമാണ് എന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നു (CCC 500). വി. ജോസഫിന്റെ മുൻവിവാഹത്തിലെ മക്കളായി ചില പൗരസ്ത്യപിതാക്കന്മാർ അവരെ കണ്ടു. മറിയത്തിന്റെ കന്യാത്വത്തിൽ എല്ലാവരും യോജിക്കുന്നു.
മലങ്കര കത്തോലിക്കരോട് ഈ വായന വളരെ അടുത്തു സംസാരിക്കുന്നു. സിറിയായും കിലിക്യായും (ഗലാത്തിയാ 1:21) പൗലോസിന്റെ ആദ്യദൗത്യത്തിന്റെ സ്വന്തം മണ്ണാണ്; അന്ത്യോക്യായിലാണ് ശിഷ്യർ ആദ്യമായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടത് (അപ്പ. പ്രവ. 11:25–26). നമുക്കു ലഭിച്ച പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വേരുകൾ ആ നഗരത്തിലാണ്; നമ്മുടെ വി. കുർബാനയുടെ മുഖ്യ അനാഫൊറ ഇന്നത്തെ ലേഖനത്തിലെ യാക്കോബിന്റെ, മാർ യാക്കോബിന്റെ, പേരു വഹിക്കുന്നു. 1930 സെപ്റ്റംബർ 20-ന് മെത്രാന്മാരായ ഗീവർഗീസ് മാർ ഈവാനിയോസും യാക്കോബ് മാർ തെയോഫിലോസും റോമാമെത്രാനുമായി പൂർണമായ കൂട്ടായ്മയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു; അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ ഈ പ്രാർഥന വിലമതിക്കാൻ നമ്മുടെ സഭയ്ക്കു സ്വന്തം കാരണമുണ്ട്. സഹോദരീസഭകളോടുള്ള സ്നേഹത്തോടെയും, ഭിന്നതയുടെ മുറിവുകളിൽ നമ്മുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള എളിമയോടെയും നാം ഇതു പ്രാർഥിക്കുന്നു. ക്രൈസ്തവൈക്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥനാവാരം ഇന്നു സമാപിക്കുന്നു.