25 ജനുവരി 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“ഞാൻ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതു ദൈവകൃപയാലാണ്. എന്റെ മേൽ ദൈവം ചൊരിഞ്ഞകൃപ നിഷ്ഫലമായിപ്പോയിട്ടില്ല. നേരേമറിച്ച് മറ്റെല്ലാവരെയുംകാൾ അധികം ഞാൻ അധ്വാനിച്ചു. എന്നാൽ, ഞാനല്ല എന്നിലുള്ള ദൈവകൃപയാണ് അധ്വാനിച്ചത്.” 1 കോറിന്തോസ് 15:10
ഇന്നത്തെ വായനകൾ രണ്ടു മഹത്തായ വിളികളെ അടുത്തടുത്തു വയ്ക്കുന്നു. മരുഭൂമിയിൽ ഒളിച്ചുകഴിയുന്ന ഇടയനായ മോശ എരിഞ്ഞിട്ടും കത്തിയമരാത്ത ഒരു മുൾപ്പടർപ്പു കാണുന്നു; തന്റെ പേരു കേൾക്കുന്നു: മോശേ, മോശേ! ദൈവം സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: ഞാൻ ആകുന്നവൻ ഞാൻ ആകുന്നു. വഴിയിൽ, തീക്ഷ്ണമതിയായ പീഡകനായ സാവൂൾ ആകാശത്തുനിന്നുള്ള ഒരു പ്രകാശത്താൽ നിലംപതിക്കുന്നു; തന്റെ പേരു കേൾക്കുന്നു: സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു? അവൻ ചോദിക്കുന്നു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? അവൻ കേൾക്കുന്നു: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഈശോയാണു ഞാൻ. കത്തുന്ന മുൾപ്പടർപ്പിലെ ദൈവത്തിന് ഇപ്പോൾ മനുഷ്യമുഖവും ഒരു പേരുമുണ്ട്; പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന തന്റെ സഭയുമായി അവിടുന്നു താദാത്മ്യപ്പെടുന്നു.
അന്ധനായ സാവൂളിനെ ദമാസ്കസിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ഭയന്നെങ്കിലും അനുസരിച്ച അനനിയാസ് അവന്റെമേൽ കൈകൾ വയ്ക്കുന്നു; ചെതുമ്പലുകൾപോലെ എന്തോ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്നു വീണു; അവനു കാഴ്ച തിരിച്ചുകിട്ടി. അവൻ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കുന്നു; ഉടനെതന്നെ ഈശോ ദൈവപുത്രനാണെന്ന് സിനഗോഗുകളിൽ പ്രസംഗിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം പൗലോസ് എളിമയോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു: മിശിഹാ കേപ്പായ്ക്കും പന്ത്രണ്ടുപേർക്കും അഞ്ഞൂറിലധികം പേർക്കും യാക്കോബിനും പ്രത്യക്ഷനായി; ഏറ്റവും ഒടുവിൽ, അകാലജാതനെന്നപോലെ, എനിക്കും അവൻ പ്രത്യക്ഷനായി. ഞാൻ ശ്ലീഹന്മാരിൽ ഏറ്റവും നിസ്സാരനാണ്. പിന്നെ ആ മഹത്തായ വാക്യം: ഞാൻ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതു ദൈവകൃപയാലാണ്.
സുവിശേഷം ഈ കൃപയെ വിശദീകരിക്കുന്നു. മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ പുലർച്ചയ്ക്കും ഒൻപതു മണിക്കും ഉച്ചയ്ക്കും മൂന്നു മണിക്കും അഞ്ചു മണിക്കുപോലും വേലക്കാരെ നിയോഗിക്കുന്നു; എല്ലാവർക്കും ഒരേ കൂലി കൊടുക്കുന്നു. ആദ്യം വന്നവർ പിറുപിറുക്കുന്നു. അവൻ മറുപടി പറയുന്നു: എനിക്കുള്ളതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതു ചെയ്യാൻ പാടില്ലേ? അഥവാ, ഞാൻ നല്ലവനായതുകൊണ്ട് നീ അസൂയപ്പെടുന്നുവോ? പതിനൊന്നാം മണിക്കൂറിൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട പൗലോസിനു കൃപയുടെ മുഴുവൻ കൂലിയും ലഭിച്ചു. നമ്മിലാരും രക്ഷ സമ്പാദിക്കുന്നില്ല; നാമെല്ലാം അതു സ്വീകരിക്കുന്നു. വൈകി വരുന്ന ഓരോരുത്തർക്കുമുള്ള സദ്വാർത്തയും സഭയിലെ എല്ലാ അസൂയയുടെയും അന്ത്യവും ഇതാണ്.
ദിവസത്തിലെ സാധാരണ വായനകൾ ഇതേ കൃപയെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഫിലിപ്പിയിലെ കാരാഗൃഹത്തിൽ അർധരാത്രി, ഒരിക്കൽ പീഡകനായിരുന്ന പൗലോസ്തന്നെ കീർത്തനം പാടുമ്പോൾ ഭൂകമ്പത്തിൽ വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെടുന്നു. പേടിച്ചുവിറച്ച കാവൽക്കാരൻ രക്ഷപ്രാപിക്കാൻ എന്തുചെയ്യണമെന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ മറുപടി ലഭിക്കുന്നു: “കർത്താവായ യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുക; നീയും നിന്റെ കുടുംബവും രക്ഷപ്രാപിക്കും.” ആ രാത്രിതന്നെ അവന്റെ കുടുംബം മുഴുവൻ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കുന്നു. ലൂക്കായിൽ കുഷ്ഠം ബാധിച്ച ഒരുവൻ യാചിക്കുന്നു: “കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.” ഈശോ അവനെ തൊട്ടുകൊണ്ടു പറയുന്നു: എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്; നിനക്കു ശുദ്ധിയുണ്ടാകട്ടെ! വഴിയിൽവച്ചു സാവൂളിനെ കണ്ടുമുട്ടിയ കൃപ വൈകി വരുന്നവരെയും സമൂഹം അകറ്റിനിർത്തിയവരെയും ഇന്നും തേടിച്ചെല്ലുന്നു.
വിഷയം: “ഞാൻ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതു ദൈവകൃപയാലാണ്.”
പേരുചൊല്ലിയുള്ള രണ്ടു വിളികളും കൃപയുടെ ഉദാരമായ കൂലിയും.
“അവൻ അതു കാണുന്നതിന് അടുത്തു ചെല്ലുന്നതു കർത്താവു കണ്ടു. മുൾപ്പടർപ്പിന്റെ മധ്യത്തിൽനിന്ന് ദൈവം അവനെ വിളിച്ചു: മോശേ, മോശേ, അവൻ വിളികേട്ടു: ഇതാ ഞാൻ !” പുറപ്പാട് 3:4
“അവൻ നിലംപതിച്ചു; ഒരു സ്വരം തന്നോട് ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നതുംകേട്ടു: സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു?” അപ്പ. പ്രവ. 9:4
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു ദൈവത്തിനു മറുപടി നൽകുക: ഇതാ ഞാൻ.
“ദൈവം മോശയോട് അരുളിച്ചെയ്തു: ഞാൻ ഞാൻ തന്നെ. ഇസ്രായേൽ മക്കളോടു നീ പറയുക: ഞാനാകുന്നവൻ എന്നെ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നു.” പുറപ്പാട് 3:14
“അവൻ ചോദിച്ചു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ മറുപടി ഉണ്ടായി: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന യേശുവാണു ഞാൻ.” അപ്പ. പ്രവ. 9:5
ജീവിതത്തിൽ: സഭയെ മിശിഹായുടെ ശരീരമായി കരുതി പെരുമാറുക.
“കർത്താവ് എന്റെ മേൽ ചൊരിഞ്ഞഅനുഗ്രഹങ്ങൾക്കു ഞാൻ എന്തുപകരംകൊടുക്കും?” സങ്കീർത്തനം 116:12
“ഞാൻ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതു ദൈവകൃപയാലാണ്. എന്റെ മേൽ ദൈവം ചൊരിഞ്ഞകൃപ നിഷ്ഫലമായിപ്പോയിട്ടില്ല. നേരേമറിച്ച് മറ്റെല്ലാവരെയുംകാൾ അധികം ഞാൻ അധ്വാനിച്ചു. എന്നാൽ, ഞാനല്ല എന്നിലുള്ള ദൈവകൃപയാണ് അധ്വാനിച്ചത്.” 1 കോറിന്തോസ് 15:10
ജീവിതത്തിൽ: നീ സമ്പാദിക്കാത്ത മൂന്നു കൃപകൾ എഴുതിവയ്ക്കുക.
“കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: എന്റെ ചിന്തകൾ നിങ്ങളുടേതുപോലെയല്ല; നിങ്ങളുടെ വഴികൾ എൻേറതുപോലെയുമല്ല.” ഏശയ്യാ 55:8
“എന്റെ വസ്തുവകകൾകൊണ്ട് എനിക്കിഷ്ടമുള്ളതു ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്നോ? ഞാൻ നല്ലവനായതുകൊണ്ട് നീ എന്തിന് അസൂയപ്പെടുന്നു?” മത്തായി 20:15
ജീവിതത്തിൽ: മറ്റൊരാളുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ സന്തോഷിക്കുക.
ദൈവം പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുകയും യോഗ്യതയ്ക്കപ്പുറമുള്ള കൃപ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.
അസൂയയുടെ സ്ഥാനത്തു നന്ദിയും ഭിന്നതയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഐക്യവും വരട്ടെ.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും ക്രൈസ്തവൈക്യത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയരേ, ഇന്നു രണ്ടു മഹത്തായ വിളികൾ അടുത്തടുത്തു വയ്ക്കപ്പെടുന്നു. മരുഭൂമിയിലെ ഇടയനായ മോശ എരിഞ്ഞിട്ടും കത്തിയമരാത്ത മുൾപ്പടർപ്പു കാണുന്നു; കേൾക്കുന്നു: മോശേ, മോശേ! ദൈവം തന്റെ നാമം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: ഞാൻ ആകുന്നവൻ ഞാൻ ആകുന്നു (പുറ 3:14).
ദമാസ്കസിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ സാവൂൾ ആകാശത്തുനിന്നുള്ള ഒരു പ്രകാശത്താൽ നിലംപതിക്കുന്നു; കേൾക്കുന്നു: സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു? അവൻ ചോദിക്കുന്നു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? മറുപടി: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഈശോയാണു ഞാൻ (അപ്പ 9:4–5). കത്തുന്ന മുൾപ്പടർപ്പിലെ ദൈവത്തിന് ഇപ്പോൾ മനുഷ്യമുഖമുണ്ട്; അവിടുന്നു തന്റെ സഭയിൽ സഹിക്കുന്നു.
അന്ധനായ സാവൂളിനെ ദമാസ്കസിലേക്കു നയിക്കുന്നു. അനനിയാസ് അവന്റെമേൽ കൈകൾ വയ്ക്കുന്നു; ചെതുമ്പലുകൾപോലെ എന്തോ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്നു വീഴുന്നു; അവൻ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കുന്നു; ഉടനെ ഈശോ ദൈവപുത്രനാണെന്നു പ്രസംഗിക്കുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം പൗലോസ് എഴുതുന്നു: ഏറ്റവും ഒടുവിൽ, അകാലജാതനെന്നപോലെ, എനിക്കും അവൻ പ്രത്യക്ഷനായി. ഞാൻ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതു ദൈവകൃപയാലാണ് (1 കോറി 15:8, 10).
സുവിശേഷം ഈ കൃപയെ വിശദീകരിക്കുന്നു. അഞ്ചു മണിക്കു നിയോഗിക്കപ്പെട്ട വേലക്കാർക്ക് പുലർച്ചെ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരുടെ അതേ കൂലി ലഭിക്കുന്നു. ഉടമസ്ഥൻ പറയുന്നു: ഞാൻ നല്ലവനായതുകൊണ്ട് നീ അസൂയപ്പെടുന്നുവോ? (മത്താ 20:15). പൗലോസ് വൈകിയാണു വന്നത്; കൃപയുടെ മുഴുവൻ കൂലിയും അവനു ലഭിച്ചു.
നമ്മിലാരും രക്ഷ സമ്പാദിക്കുന്നില്ല; നാമെല്ലാം അതു സ്വീകരിക്കുന്നു. നമുക്കു കൃപയ്ക്കു നന്ദി പറയാം; മറ്റുള്ളവരുടെ അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ സന്തോഷിക്കാം; എല്ലാ ക്രിസ്ത്യാനികളും ഒന്നാകാൻ ഇന്നു പ്രാർഥിക്കാം. ആമേൻ.
ഓരോ മാനസാന്തരകഥയ്ക്കും രണ്ടു നായകരുണ്ട്: മാനസാന്തരപ്പെടുന്നവനും അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നവനും. ഇന്നു നാം അനനിയാസിനെ നോക്കുന്നു.
📖 യോനാ 1:1–3
📖 അപ്പ. പ്രവ. 9:10–14
ജീവിതത്തിൽ: ഒരാളെക്കുറിച്ചു നീ ഭയപ്പെടുന്നതു സത്യസന്ധമായി ദൈവത്തോടു പറയുക.
📖 1 സാമുവൽ 16:7
📖 അപ്പ. പ്രവ. 9:15–16
ജീവിതത്തിൽ: നീ ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞ ഒരാൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
📖 ഉൽപത്തി 33:4
📖 അപ്പ. പ്രവ. 9:17–18
ജീവിതത്തിൽ: ഒരു പുതുമുഖത്തെയോ തിരിച്ചുവരുന്ന കത്തോലിക്കനെയോ സഹോദരനോ സഹോദരിയോ ആയി സ്വാഗതം ചെയ്യുക.
അനനിയാസില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ പൗലോസും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.
സഹോദരാ എന്നു വിളിക്കാൻ ധൈര്യമുള്ള ശിഷ്യരെ ദൈവത്തിന് ഇന്നും ആവശ്യമുണ്ട്.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന അല്ലെങ്കിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞ ഒരാളെ സമീപിക്കും.
പ്രിയരേ, ഇന്നു നാം പൗലോസിന്റെ മാനസാന്തരം ആഘോഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ കഥയിൽ മറ്റൊരു നായകനുമുണ്ട്: ദമാസ്കസിലെ അനനിയാസ് എന്ന നിശ്ശബ്ദനായ ഒരു ശിഷ്യൻ.
കർത്താവ് അവനോടു പറഞ്ഞു: എഴുന്നേറ്റ് നേർവീഥി എന്ന തെരുവിൽ ചെന്ന് താർസോസുകാരനായ സാവൂളിനെ അന്വേഷിക്കുക. അനനിയാസ് സത്യസന്ധമായി മറുപടി പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, ഈ മനുഷ്യൻ അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധർക്ക് എത്രമാത്രം ദ്രോഹം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാൻ പലരിൽനിന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട് (അപ്പ 9:11, 13). അവൻ ഭയപ്പെട്ടു; അതിനു തക്ക കാരണവുമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ കർത്താവു പറഞ്ഞു: പോകുക; വിജാതീയരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും മുമ്പിൽ എന്റെ നാമം വഹിക്കാൻ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഉപകരണമാണ് അവൻ (അപ്പ 9:15). നമുക്കു കാണാൻ കഴിയാത്തതു ദൈവം കാണുന്നു. എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ട മനുഷ്യനെയാണു ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
അങ്ങനെ അനനിയാസ് പോയി, സാവൂളിന്റെമേൽ കൈകൾ വച്ചു പറഞ്ഞു: സഹോദരനായ സാവൂൾ (അപ്പ 9:17). അവന്റെ ആദ്യവാക്കു സഹോദരൻ എന്നായിരുന്നു. ചെതുമ്പലുകൾപോലെ എന്തോ സാവൂളിന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്നു വീണു; അവൻ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചു.
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സാവൂൾ ആരാണ്? ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്ന, ഒഴിവാക്കുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞ ഒരാൾ? അനനിയാസിനെ അയച്ചതുപോലെ, സഹോദരാ, സഹോദരീ എന്നു വിളിക്കാൻ ഒരുപക്ഷേ ദൈവം എന്നെ അയയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. ഇന്നു വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ നമ്മുടെ പ്രാർഥനയിൽ ആ വ്യക്തിയെ കൊണ്ടുവരാം. ആമേൻ.
സാവൂൾ തന്റെ തീക്ഷ്ണതയോ ബുദ്ധിയോ ഊർജമോ മാറ്റിയില്ല; തന്റെ കേന്ദ്രമാണു മാറ്റിയത്. മാനസാന്തരം മറ്റൊരാളാകലല്ല; ദൈവം ഉദ്ദേശിച്ചവനാകലാണ്.
📖 ജറെമിയാ 9:23–24
📖 ഫിലിപ്പി 3:7–8
ജീവിതത്തിൽ: നീ അഭിമാനിക്കുന്ന ഒരു കാര്യത്തിനു പേരിട്ട് അതു മിശിഹായ്ക്ക് സമർപ്പിക്കുക.
📖 ഏശയ്യാ 43:18–19
📖 2 കോറിന്തോസ് 5:17
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച നല്ലൊരു കുമ്പസാരം നടത്തുക.
📖 എസെക്കിയേൽ 36:26–27
📖 ഗലാത്തിയാ 2:20
ജീവിതത്തിൽ: എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും പ്രാർഥിക്കുക: കർത്താവേ, ഇന്ന് എന്നിൽ ജീവിക്കണമേ.
മാനസാന്തരം നമ്മുടെ കഴിവുകൾ നിലനിർത്തുന്നു; നമ്മുടെ കേന്ദ്രം മാറ്റുന്നു.
പൗലോസിന്റെ തീക്ഷ്ണത മിശിഹായോടും എല്ലാ ജനതകളോടുമുള്ള സ്നേഹമായി.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും ഗലാത്തിയാ 2:20 ഞാൻ പ്രാർഥിക്കും: മിശിഹായാണ് എന്നിൽ ജീവിക്കുന്നത്.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, സാവൂൾ പൗലോസായപ്പോൾ എന്താണു മാറിയത്? അവന്റെ ബുദ്ധിയല്ല: അവൻ സമർഥനായ പണ്ഡിതനായി തുടർന്നു. അവന്റെ ഊർജമല്ല: അവൻ തളരാത്തവനായി തുടർന്നു. അവന്റെ തീക്ഷ്ണതയല്ല: അവൻ ജ്വലിക്കുന്നവനായി തുടർന്നു. മാറിയത് അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാണ്.
അവൻ എഴുതുന്നു: എനിക്കു നേട്ടമായിരുന്നതെല്ലാം മിശിഹായെ പ്രതി ഞാൻ നഷ്ടമായി കരുതുന്നു (ഫിലി 3:7). തന്റെ ജനനം, പാണ്ഡിത്യം, മതപരമായ ചരിത്രം, താൻ അഭിമാനിച്ചിരുന്നതെല്ലാം അവൻ ഇപ്പോൾ മിശിഹായുടെ പാദത്തിങ്കൽ വച്ചു.
ആരെങ്കിലും മിശിഹായിൽ ആണെങ്കിൽ അവൻ പുതിയ സൃഷ്ടിയാണ്; പഴയതു കടന്നുപോയി; ഇതാ, പുതിയതു വന്നുകഴിഞ്ഞു (2 കോറി 5:17) എന്ന് അവൻ കണ്ടെത്തി. ഓരോ നല്ല കുമ്പസാരത്തിലും സംഭവിക്കുന്നത് ഇതാണ്: പഴയതു കടന്നുപോകുന്നു; പുതിയത് ആരംഭിക്കുന്നു.
ഒടുവിൽ അവനു പറയാൻ കഴിഞ്ഞു: ഇനിമേൽ ഞാനല്ല, മിശിഹായാണ് എന്നിൽ ജീവിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ ശരീരത്തിൽ ഞാൻ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതം, എന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും എനിക്കുവേണ്ടി തന്നെത്തന്നെ ഏല്പിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്ത ദൈവപുത്രനിലുള്ള വിശ്വാസത്താലാണ് (ഗലാ 2:20).
ദൈവം നമ്മുടെ കഴിവുകളെ നശിപ്പിക്കാനല്ല, ശരിയായ കേന്ദ്രത്തിൽ ഉറപ്പിക്കാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ അഹങ്കാരം അവിടുത്തേക്കു സമർപ്പിക്കാം; നല്ലൊരു കുമ്പസാരം നടത്താം; എല്ലാ ദിവസവും പ്രാർഥിക്കാം: കർത്താവേ, എന്നിൽ ജീവിക്കണമേ. പൗലോസിന്റെ ജീവിതം മുഴുവനുമായിരുന്നവനെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ സ്വീകരിക്കാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, വിശുദ്ധ പൗലോസ് ക്രിസ്ത്യാനികളെ ഉപദ്രവിച്ചുകൊണ്ടാണു തുടങ്ങിയത്; എന്നാൽ ഈശോ അവനെ തന്റെ ഏറ്റവും നല്ല സന്ദേശവാഹകനാക്കി മാറ്റി. ദൈവസ്നേഹം എല്ലാവർക്കുമുള്ളതാണ്, വൈകി വരുന്നവർക്കുപോലും!
ദൈവം ഉദാരനായതിനാൽ മറ്റുള്ളവർക്കു നല്ലതു കിട്ടുമ്പോൾ നമുക്കു സന്തോഷിക്കാം.
ദൈവമായ കർത്താവേ, കത്തുന്ന മുൾപ്പടർപ്പിൽ മോശയ്ക്കും ദമാസ്കസിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ സാവൂളിനും അങ്ങു പ്രത്യക്ഷനായി. അങ്ങയുടെ കൃപയാൽ അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരായി ഞങ്ങളെ മാറ്റണമേ; അങ്ങയുടെ ഔദാര്യത്തിലുള്ള അസൂയയിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ; വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ പ്രാർഥനയാൽ എല്ലാ ക്രിസ്ത്യാനികളെയും ഏകവിശ്വാസത്തിൽ ഒന്നിപ്പിക്കണമേ. പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമായ അങ്ങേക്ക് എന്നേക്കും മഹത്വം. ആമേൻ.
രണ്ടു മഹത്തായ വിളികളാണ് ഇന്നത്തെ വായനകൾ അടുത്തടുത്തു വയ്ക്കുന്നത്. മരുഭൂമിയിൽ ഒരിടയൻ കത്തുന്ന മുൾപ്പടർപ്പിൽനിന്ന് “മോശേ, മോശേ” എന്നു കേൾക്കുന്നു. വഴിയിൽ ഒരു പീഡകൻ ആകാശത്തുനിന്നുള്ള മിന്നലൊളിയിൽ “സാവൂൾ, സാവൂൾ” എന്നു കേൾക്കുന്നു. മോശയോട് “ഞാൻ ഞാൻ തന്നെ” എന്നു പറയുന്ന ദൈവംതന്നെ സാവൂളിനോട് “നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന യേശുവാണു ഞാൻ” എന്നു പറയുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ പൗലോസ് ഇത്രയേ പറയുന്നുള്ളൂ: “ഞാൻ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതു ദൈവകൃപയാലാണ്.” മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലെ വേലക്കാരുടെ ഉപമ ഈ കൃപ വിശദീകരിക്കുന്നു: കൂലി മണിക്കൂർ കണക്കിൽ നേടുന്നതല്ല; പകലിന്റെ അവസാനവും ഉടമസ്ഥൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നു. വിളി, കൃപ, അവസാനത്തവർ എന്നിവയാണ് താക്കോൽവാക്കുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തിൽ വളർന്ന മോശ ഒരു ഈജിപ്തുകാരനെ കൊന്ന് മിദിയാനിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി (2:11–22). ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെ ആടുകളെ മേയ്ക്കുകയാണ്. അതേസമയം ഇസ്രായേൽക്കാർ അടിമത്തത്തിൽ ഞരങ്ങുന്നു; ദൈവം അതു കേട്ടിരിക്കുന്നു (2:23–25). സീനായ് എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന മലയുടെ മറ്റൊരു പേരാണ് ഹോറെബ്. ഒരുനാൾ ജനം മുഴുവനുമായി മോശ അവിടേക്കു മടങ്ങിവരും (3:12).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“മുൾപ്പടർപ്പു കത്തിജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു, എങ്കിലും അത് എരിഞ്ഞു ചാമ്പലായില്ല.” (3:2)
അഗ്നിക്ക് ഇന്ധനമായി മുൾപ്പടർപ്പു വേണ്ട; ദൈവത്തിനു നിലനിൽക്കാൻ ലോകവും വേണ്ട. എങ്കിലും അതിനെ നശിപ്പിക്കാതെ അവിടുന്ന് അതിലേക്കു വരുന്നു.
“അടുത്തു വരരുത്. നിന്റെ ചെരുപ്പ് അഴിച്ചുമാറ്റുക. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, നീ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലം പരിശുദ്ധമാണ്.” (3:5)
ആ മണ്ണിൽ സ്വന്തമായി വിശുദ്ധിയൊന്നുമില്ല. ദൈവം അവിടെയുള്ളതിനാലാണ് അതു വിശുദ്ധമാകുന്നത്. അകലവും ആദരവുംകൊണ്ടാണ് വിശുദ്ധി ആരംഭിക്കുന്നത്; മതബോധനഗ്രന്ഥം അതു കുറിക്കുന്നു (CCC 208).
“ഈജിപ്തിലുള്ള എന്റെ ജനത്തിന്റെ ക്ലേശങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടു.” (3:7)
ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി നാലു ക്രിയകൾ (7–8): കണ്ടു, കേട്ടു, അറിഞ്ഞു, ഇറങ്ങിവന്നു. പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവമെന്നു പറഞ്ഞശേഷം ദൈവം തന്നെക്കുറിച്ചു തുടർന്നു പറയുന്നത് ഇതാണ്: സഹനത്തിൽനിന്ന് അവിടുന്ന് അകലെയല്ല.
“ഫറവോയുടെ അടുക്കൽ പോകാനും ഇസ്രായേൽ മക്കളെ ഈജിപ്തിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും ഞാൻ ആരാണ്?” (3:11)
ദൈവം ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയുന്നില്ല. മോശ ആരാണെന്ന് അവിടുന്നു പറയുന്നില്ല. ആരാണ് അവനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നു പറയുന്നു.
“ദൈവം മോശയോട് അരുളിച്ചെയ്തു: ഞാൻ ഞാൻ തന്നെ.” (3:14)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മതബോധനഗ്രന്ഥം ഒരു ഭാഗം മുഴുവൻ ഈ വായനയ്ക്കായി നീക്കിവയ്ക്കുന്നു (CCC 203–213). സമീപസ്ഥനും രക്ഷിക്കുന്നവനുമായ ജീവിക്കുന്ന ദൈവമായി അവിടുന്നു തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു (CCC 205–207). നമുക്കു പേരിട്ടു പറയാവുന്നതിനെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു രഹസ്യമാണ് ഈ നാമം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് (CCC 206). കത്തിയിട്ടും എരിഞ്ഞുപോകാത്ത മുൾപ്പടർപ്പിൽ, ദിവ്യപ്രകാശത്തെ വഹിച്ചിട്ടും ഹാനി സംഭവിക്കാത്ത കന്യകയുടെ പ്രതിരൂപം നിസ്സായിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി കണ്ടു (മോശയുടെ ജീവിതം 2, ആശയം). ഉയിർപ്പിനെക്കുറിച്ചു പഠിപ്പിക്കാൻ ഈശോതന്നെ ഈ ഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നു (മർക്കോസ് 12:26). ദമാസ്ക്കസിലേക്കുള്ള വഴിയുടെ അരികിലാണ് ഇന്നു സഭ ഇതു കേൾക്കുന്നത്.
പശ്ചാത്തലം.
സ്തേഫാനോസിനെ കല്ലെറിയുന്ന രംഗത്താണ് സാവൂൾ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് (7:58; 8:1). ഫരിസേയനും പൂർവികരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ തീക്ഷ്ണതയുള്ളവനുമായി പൗലോസ് പിന്നീടു സ്വയം വിവരിക്കുന്നു (ഫിലിപ്പി 3:5–6; ഗലാത്തിയാ 1:13–14). യഹൂദസമൂഹമുള്ള സിറിയയിലെ നഗരമായ ദമാസ്ക്കസ് ജറുസലെമിൽനിന്ന് ഏകദേശം ഇരുനൂറു കിലോമീറ്റർ അകലെയായിരുന്നു. അവിടത്തെ ഈശോയുടെ അനുയായികൾ “മാർഗത്തിൽപ്പെട്ടവർ” എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു (9:2). ശ്ലീഹന്മാരുടെ നടപടികൾ ഈ സംഭവം മൂന്നുവട്ടം പറയുന്നു (അധ്യായങ്ങൾ 9, 22, 26); ലൂക്കായ്ക്ക് അത് എത്ര പ്രധാനമായിരുന്നുവെന്നതിന്റെ അടയാളം. പൗലോസിന്റെ സ്വന്തം ചെറുവിവരണം ഗലാത്തിയാ 1:15–17-ലുണ്ട്. ഇവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരു മാറുന്നില്ല: ശ്ലീഹന്മാരുടെ നടപടികൾ തുടർന്നും അദ്ദേഹത്തെ സാവൂൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു; പിന്നീട് പൗലോസ് എന്നുകൂടി പേരുണ്ടായിരുന്ന സാവൂൾ (13:9) എന്നു പറയുന്നു. റോമൻ ലോകത്തെ യഹൂദർക്ക് പലപ്പോഴും രണ്ടു പേരുകളുണ്ടായിരുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൻ നിലംപതിച്ചു; ഒരു സ്വരം തന്നോട് ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നതുംകേട്ടു: സാവൂൾ, സാവൂൾ, നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു?” (9:4)
അബ്രാഹത്തെയും മോശയെയുംപോലെ ദൈവം രണ്ടുവട്ടം പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്നു. കുറ്റാരോപണമില്ല, ശിക്ഷാവിധിയില്ല; ഒരു ചോദ്യംമാത്രം. വായനയിൽ കുതിരയെക്കുറിച്ചു പറയുന്നില്ല; അതു പിൽക്കാല ക്രൈസ്തവകലയിൽനിന്നു വന്നതാണ്.
“അവൻ ചോദിച്ചു: കർത്താവേ, അങ്ങ് ആരാണ്? അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ മറുപടി ഉണ്ടായി: നീ പീഡിപ്പിക്കുന്ന യേശുവാണു ഞാൻ.” (9:5)
മിശിഹായുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ പിൽക്കാല പ്രബോധനം മുഴുവൻ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്.
“കർത്താവേ, അവിടുത്തെ വിശുദ്ധർക്കെതിരായി അവൻ ജറുസലെമിൽ എത്രമാത്രം …” (9:13)
അനനിയാസിനു ഭയപ്പെടാൻ നല്ല കാരണമുണ്ട്. ബൈബിളിലെ മഹാന്മാരായ ചെറുകഥാപാത്രങ്ങളിലൊരാളാണ് അദ്ദേഹം. സത്യസന്ധമായി എതിർപ്പു പറയുന്നു; പിന്നെ പോകുന്നു.
“സഹോദരനായ സാവൂൾ, മാർഗമധ്യേ നിനക്കു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട കർത്താവായ യേശു,” (9:17)
“സഹോദരൻ”: ഒരു ക്രൈസ്തവൻ അദ്ദേഹത്തോടു പറയുന്ന ആദ്യത്തെ വാക്ക്. നമുക്കു മറ്റൊന്നും അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൈകളിലൂടെയും ധൈര്യത്തിലൂടെയുമാണ് പൗലോസ് സഭയിൽ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടത്.
“ഉടൻതന്നെ ചെതുമ്പലുപോലെ എന്തോ ഒന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന് അടർന്നുവീഴുകയും അവനു കാഴ്ച തിരിച്ചുകിട്ടുകയും ചെയ്തു. അവൻ എഴുന്നേറ്റു ജ്ഞാനസ്നാനം സ്വീകരിച്ചു.” (9:18)
കാഴ്ചയും മാമ്മോദീസായും ഒന്നിച്ചു വരുന്നു. ആദിമസഭ മാമ്മോദീസായെ “പ്രകാശനം” എന്നു വിളിച്ചിരുന്നു (CCC 1216).
“അധികം താമസിയാതെ, യേശു ദൈവപുത്രനാണെന്ന് അവൻ സിനഗോഗുകളിൽ പ്രഘോഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.” (9:20)
ശ്ലൈഹികവിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലാണ് ഈ ഏറ്റുപറച്ചിൽ എന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം കുറിക്കുന്നു (CCC 442). ഇരുപത്തിരണ്ടാം വാക്യത്തിൽ സിനഗോഗിൽ സഹയഹൂദരോടു വാദിക്കുന്ന യഹൂദനാണ് സാവൂൾ. “ദമാസ്ക്കസിൽ താമസിച്ചിരുന്ന യഹൂദൻമാരെ” എന്ന പ്രയോഗം ക്രൈസ്തവരെ ഒരു ജനതയ്ക്കെതിരേ നിർത്തുന്നില്ല; ആ വേർപാട് ഭാവിയിലായിരുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
“നീ എന്തിന് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു?” എന്ന വാക്കുകളിലേക്ക് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പലപ്പോഴും മടങ്ങിവന്നു: സ്വർഗത്തിലുള്ള ശിരസ്സ് ഭൂമിയിലുള്ള അവയവങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നിലവിളിക്കുന്നു (ആശയം). സമ്പൂർണമിശിഹാ എന്ന പ്രബോധനമാണിത് (CCC 795). വിശുദ്ധ പൗലോസിനെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന പ്രസംഗങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം നടത്തി; അത്ര വലിയ തീക്ഷ്ണതയെ മിശിഹായിലേക്കു തിരിച്ച കൃപയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും മടുത്തില്ല. ഒരു സ്വഭാവമാറ്റം മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുമുട്ടിയ ഉയിർത്ത കർത്താവിനെയാണ് സഭ ഇന്ന് ആഘോഷിക്കുന്നത്. അടുത്ത വായന കാണിക്കുന്നതുപോലെ, ഉയിർത്ത മിശിഹായുടെ പ്രത്യക്ഷീകരണങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് പൗലോസ്തന്നെ ഇതിനെ എണ്ണുന്നത്.
പശ്ചാത്തലം.
മരിച്ചവരുടെ ഉയിർപ്പില്ല എന്ന് കോറിന്തോസിൽ ചിലർ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു (15:12). അവർക്കു മറുപടി പറയുംമുമ്പ്, അവർ ഇതിനകം സ്വീകരിച്ചത് എന്താണെന്ന് പൗലോസ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. അമ്പതുകളുടെ മധ്യത്തിൽ എഴുതുമ്പോൾ തനിക്കു ലഭിച്ച ഒരു സൂത്രവാക്യം അദ്ദേഹം ഉദ്ധരിക്കുന്നു; സംഭവങ്ങൾക്കുശേഷം ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അതിന്റെ ഉദ്ഭവമുണ്ടെന്ന് പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. വളരെ പഴയ സാക്ഷ്യമായി മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇതേ ഭാഗം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു (CCC 639).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എനിക്കു ലഭിച്ചതു സർവപ്രധാനമായി കരുതി ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഏൽപിച്ചുതന്നു.” (15:3)
“ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിക്കുകയും സംസ്കരിക്കപ്പെടുകയും എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ മൂന്നാംനാൾ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.” (15:4)
“സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടു” എന്നത് അവിടുന്നു യഥാർഥത്തിൽ മരിച്ചു എന്ന് ഉറപ്പിക്കുന്നു. “ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടു” എന്നത് കർമണിപ്രയോഗമാണ്: പിതാവിന്റെ പ്രവൃത്തി. പഴയനിയമത്തിലെ ഒരു വാക്യവും ഉദ്ധരിക്കുന്നില്ല; വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങൾ മുഴുവൻ അതിലേക്കു വിരൽ ചൂണ്ടുന്നതായി കാണുന്നു (ഏശയ്യാ 53; ഹോസിയാ 6:2 നോക്കുക).
“ഏറ്റവും ഒടുവിൽ അകാലജാതന് എന്നതുപോലെ എനിക്കും …” (15:8)
ഉയിർപ്പുദിനത്തിന്റെ അതേ പട്ടികയിലാണ് പൗലോസ് ദമാസ്ക്കസിനെ ചേർക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അത് ഒരു സ്വകാര്യ ആന്തരികാനുഭവമല്ല; ഉയിർത്തവനുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടലാണ്.
“ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ പീഡിപ്പിച്ചതുനിമിത്തം അപ്പസ്തോലനെന്ന നാമത്തിനു ഞാൻ അയോഗ്യനുമാണ്.” (15:9)
അദ്ദേഹം അത് ഒരിക്കലും മറക്കുന്നില്ല. കൃപ ഓർമയെ മായ്ക്കുന്നില്ല, സുഖപ്പെടുത്തുന്നു. പൗലൂസ് എന്ന ലത്തീൻ വാക്കിന് “ചെറിയവൻ” എന്നാണ് അർഥം.
“ഞാൻ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതു ദൈവകൃപയാലാണ്.” (15:10)
ഈ ഒറ്റ വാക്യത്തിൽ “കൃപ” മൂന്നുവട്ടം വരുന്നു. ഒന്നാം വായനയിലെ “ഞാൻ ഞാൻ തന്നെ” എന്നതിനുള്ള മറുപടിയാണിത്. കർത്താവിനു മാത്രമേ തന്നെക്കുറിച്ച് അങ്ങനെ പറയാനാകൂ; മറ്റെല്ലാവരും പൗലോസ് പറയുന്ന വിധത്തിൽ പറയണം.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
കർത്താവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയവരിൽനിന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന യഥാർഥ സംഭവമായ ഉയിർപ്പിന്റെ മുഖ്യസാക്ഷ്യമായി മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ ഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 639, 642). സഭയുടെ വിശ്വാസം ശ്ലീഹന്മാർ കൈമാറിയ സാക്ഷ്യത്തിലാണ് അടിയുറച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ നാം ചൊല്ലുന്ന വിശ്വാസപ്രമാണത്തിനുള്ളിൽ ഈ പുരാതന സൂത്രവാക്യമുണ്ട്. പൗലോസ് പറയുന്ന കൃപയാണ് ആദ്യം വരുന്നത്: ദൈവമാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; യോഗ്യതതന്നെ അവിടുത്തെ ദാനമാണ് (CCC 2007–2008).
പശ്ചാത്തലം.
ഈ ഉപമ മത്തായിയിൽ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഞങ്ങൾക്ക് എന്തു ലഭിക്കും എന്ന് പത്രോസ് ചോദിച്ചുകഴിഞ്ഞു (19:27). “മുമ്പൻമാർ പലരും പിമ്പൻമാരും പിമ്പൻമാർ മുമ്പൻമാരുമാകും” (19:30) എന്ന ഒരു വാക്കുകൊണ്ട് ഈശോ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഈ ഉപമ ആ വാക്കു വ്യക്തമാക്കുന്നു; അതേ വാക്കുകൾ തിരിച്ചുപറഞ്ഞ് അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദിവസക്കൂലിക്കാരെ ചന്തസ്ഥലത്തുനിന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുംമുമ്പ് അതേ ദിവസം കൂലി കൊടുക്കണമെന്ന് നിയമം അനുശാസിച്ചിരുന്നു (നിയമാവർത്തനം 24:14–15).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഞങ്ങളെ ആരും വേലയ്ക്കു വിളിക്കാത്തതുകൊണ്ട് എന്ന് അവർ മറുപടി നൽകി.” (20:7)
അവർ മടിയന്മാരായിരുന്നില്ല; ആർക്കും വേണ്ടാത്തവരായിരുന്നു. ഉടമസ്ഥൻ അത്ര വൈകി പുറത്തിറങ്ങുന്നതിന് കച്ചവടപരമായ കാരണമൊന്നുമില്ല. അവരെക്കുറിച്ചാണ് അവൻ ചിന്തിക്കുന്നതെങ്കിൽമാത്രമേ അതിന് അർഥമുള്ളൂ.
“ജോലിക്കാരെ വിളിച്ച് അവസാനം വന്നവർക്കു തുടങ്ങി ആദ്യം വന്നവർക്കുവരെ കൂലി കൊടുക്കുക.” (20:8)
ഈ ക്രമമാണ് കഥയുടെ കാതൽ. ആദ്യം വന്നവർക്ക് ആദ്യം കൊടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ അവർ സംതൃപ്തരായി വീട്ടിൽ പോകുമായിരുന്നു; നമുക്ക് ഈ ഉപമയും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.
“അവസാനം വന്ന ഇവർ ഒരു മണിക്കൂറേ ജോലി ചെയ്തുള്ളൂ; എന്നിട്ടും പകലിന്റെ അധ്വാനവും ചൂടും സഹിച്ച ഞങ്ങളോട് അവരെ നീ തുല്യരാക്കിയല്ലോ.” (20:12)
അവരുടെ വാദത്തിൽ കഴമ്പുണ്ട്; സത്യസന്ധനായ ഏതു വായനക്കാരനും അതു തോന്നും. “തുല്യർ” എന്ന വാക്കാണ് അവർക്കു സഹിക്കാനാവാത്തത്.
“എന്റെ വസ്തുവകകൾകൊണ്ട് എനിക്കിഷ്ടമുള്ളതു ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്നോ? ഞാൻ നല്ലവനായതുകൊണ്ട് നീ എന്തിന് അസൂയപ്പെടുന്നു?” (20:15)
അവൻ ആരോടും അനീതി ചെയ്തിട്ടില്ല (വാക്യം 13). നമ്മോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഇടപെടലിൽ നീതി താഴത്തെ നിലമാണ്, മേൽക്കൂരയല്ല.
“ഇപ്രകാരം, പിമ്പൻമാർ മുമ്പൻമാരും മുമ്പൻമാർ പിമ്പൻമാരുമാകും.” (20:16)
പാഠത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്. പിൽക്കാലത്തെ പല കൈയെഴുത്തുപ്രതികളും ലത്തീൻ വുൾഗാത്തയും ഇവിടെ “വിളിക്കപ്പെട്ടവർ വളരെ; തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരോ ചുരുക്കം” എന്നു ചേർക്കുന്നു; അത് 22:14-ൽനിന്നുള്ളതാണ്. ഏറ്റവും പഴയ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിൽ ഇവിടെ അതില്ല; പി.ഒ.സി.യും അത് ഒഴിവാക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മണിക്കൂറുകളെ സഭാപിതാക്കന്മാർ പല വിധത്തിൽ വായിച്ചു. ഒരു പ്രായത്തിലും ആരും നിരാശപ്പെടാതിരിക്കാൻ, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഘട്ടങ്ങളായി മഹാനായ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി അവയെ കണ്ടു (സുവിശേഷപ്രസംഗങ്ങൾ 19, ആശയം). വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോമിന്റെ പേരിലുള്ള ഉയിർപ്പുപ്രസംഗം, ബൈസന്റൈൻ പൗരസ്ത്യസഭകളിൽ ഇന്നും വായിക്കുന്നത്, പതിനൊന്നാം മണിക്കൂറിൽ വന്നവരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു (ആശയം). ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ യോഗ്യതയ്ക്ക് നമുക്കു കർശനമായ അവകാശമില്ലെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2007). വെറുംകൈയോടെ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യയോടെയാണ് ആ ഭാഗം അവസാനിക്കുന്നത് (CCC 2011). ആദ്യം വന്നവർ ഇസ്രായേലും പിന്നീടു വന്നവർ വിജാതീയരുമാണെന്ന് പഴയ ചില വായനകൾ കരുതി. എന്നാൽ, ഉടമസ്ഥൻ ആദ്യം വന്നവരോടുള്ള കരാർ പാലിക്കുന്നു എന്നാണ് ഉപമ പറയുന്നത്. ഇസ്രായേലിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 839).
പൗലോസ് തന്റെ വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു യഹൂദനായിരുന്നോ?
പൗലോസ് യഹൂദനല്ലാതായില്ല. ഇസ്രായേൽവംശത്തിൽ പിറന്നവനെന്ന് അദ്ദേഹം സ്വയം പറയുന്നു (ഫിലിപ്പി 3:5). ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു (റോമാ 11:1). ഗലാത്തിയായിൽ ഒരു പ്രവാചകന്റെ വിളിയുടെ ഭാഷയിലാണ് അദ്ദേഹം ഈ സംഭവം വിവരിക്കുന്നത് (ഗലാത്തിയാ 1:15; ജറെമിയാ 1:5 നോക്കുക). “മാനസാന്തരം” എന്നത് സഭയുടെ പരമ്പരാഗതവും സത്യവുമായ വാക്കാണ്; കാരണം, അദ്ദേഹം പൂർണമായി മിശിഹായിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. അത് ഒരു വിളിയുമായിരുന്നു എന്ന് പല പണ്ഡിതരും ഊന്നിപ്പറയുന്നു.
കൂടെയുള്ളവർ സ്വരം കേട്ടോ ഇല്ലയോ? നടപടി 9:7-ഉം 22:9-ഉം വ്യത്യസ്തമായി തോന്നുന്നു.
അവർ “സ്വരം കേട്ടെങ്കിലും ആരെയും” കണ്ടില്ല എന്ന് 9:7 പറയുന്നു. “പ്രകാശം കണ്ടു; എന്നാൽ, എന്നോടു സംസാരിച്ചവന്റെ സ്വരം കേട്ടില്ല” എന്ന് 22:9 പറയുന്നു. അവർ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു, വാക്കുകൾ മനസ്സിലായില്ല എന്നതാണ് പൊതുവായ ഒരു വിശദീകരണം; ഗ്രീക്ക് ക്രിയയ്ക്ക് രണ്ട് അർഥവുമുണ്ട്. ഏതു വിവരണത്തിലും വിളി സാവൂളിനുവേണ്ടിമാത്രമുള്ളതാണ്.
ഉടമസ്ഥൻ ജോലിക്കാരോട് അനീതി കാണിക്കുന്നുണ്ടോ? കൂലി എങ്ങനെ കൊടുക്കണമെന്ന് ഈ ഉപമ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഇല്ല. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ ഉദാരതയെക്കുറിച്ചാണ്, തൊഴിൽനയത്തെക്കുറിച്ചല്ല. സമ്മതിച്ചതിൽ കുറവ് ആർക്കും ലഭിക്കുന്നില്ല. ന്യായമായ കൂലി കടമയാണെന്നും അതു തടഞ്ഞുവയ്ക്കുന്നത് ഗുരുതരമായ അനീതിയാകാമെന്നും സഭ ഉറപ്പിച്ചു പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2434).
നമ്മുടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ലേഖനവായന ശ്ലീഹായുടെ വായനയാണ്; അവയിൽ പലതും പൗലോസിൽനിന്നുള്ളതാണ്. ഞായറാഴ്ചതോറും നാം കേൾക്കുന്ന ലേഖനങ്ങളുടെ പിന്നിലെ മനുഷ്യനെയാണ് ഇന്നു കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. ക്രൈസ്തവൈക്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥനാവാരവും ഇന്ന് അവസാനിക്കുന്നു. തന്നെ ബന്ധിക്കാൻ വന്ന മനുഷ്യനോട് അനനിയാസിന്റെ ആദ്യത്തെ വാക്ക് “സഹോദരാ” എന്നായിരുന്നു. മാർത്തോമായുടെ മക്കൾ പല സഭകളിലായിരിക്കുന്ന കേരളത്തിൽ, പ്രാർഥിക്കാനും ജീവിക്കാനുമുള്ള വാക്കാണിത്.