21 ഫെബ്രുവരി 2027 · ലത്തീൻ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“അപ്പോൾ ഒരു മേഘം വന്ന് അവരെ ആവരണം ചെയ്തു. മേഘത്തിൽനിന്ന് ഒരു സ്വരം പുറപ്പെട്ടു: ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ; ഇവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ.” മർക്കോസ് 9:7
നോമ്പുകാലത്തിലെ രണ്ടാം ഞായർ എല്ലാ വർഷവും നമ്മെ രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെ മലയിലേക്കു നയിക്കുന്നു; ബി വർഷത്തിൽ അതിനോടു ചേർത്തു സഭ വായിക്കുന്നത് ഉൽപത്തിപ്പുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ കഥയാണ്. ഇവയ്ക്കുശേഷം ദൈവം അബ്രാഹത്തെ പരീക്ഷിച്ചു. അവിടുന്ന് അവനെ പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്നു; വിശുദ്ധർ എക്കാലവും മറുപടി പറയുന്നതുപോലെ അബ്രാഹം മറുപടി പറയുന്നു: ഇതാ ഞാൻ. പിന്നെ ഭയാനകമായ കല്പന: നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകപുത്രൻ ഇസഹാക്കിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് മോറിയാദേശത്തേക്കു പോവുക; അവിടെ ഞാൻ കാണിച്ചുതരുന്ന മലമുകളിൽ അവനെ എനിക്കു ദഹനബലിയായി അർപ്പിക്കുക. ഓരോ വാക്കും കെട്ടു മുറുക്കുന്നു: നിന്റെ മകൻ, നിന്റെ ഏകപുത്രൻ, നീ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ. വാഗ്ദാനത്തിന്റെ മകനാണ് ഇസഹാക്ക്; അവനിലൂടെയാണ് സകല ജനതകളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടേണ്ടത്. ദൈവം നൽകിയ ദാനംതന്നെ ദൈവത്തിനു തിരിച്ചുകൊടുക്കാനാണ് അബ്രാഹത്തോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. അവൻ പോകുന്നു; ബലിപീഠം പണിയുന്നു; മകനെ ബന്ധിക്കുന്നു; കത്തി ഉയർത്തുന്നു. അപ്പോൾ ദൂതൻ വിളിക്കുന്നു: അബ്രാഹം, അബ്രാഹം! കുട്ടിയുടെമേൽ കൈവയ്ക്കരുത്; നിന്റെ ഏകപുത്രനെപ്പോലും എനിക്കു തരാൻ നീ മടിക്കായ്കകൊണ്ട് നീ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി. കുറ്റിക്കാട്ടിൽ കൊമ്പുടക്കിക്കിടക്കുന്ന ഒരു മുട്ടാട് ഇസഹാക്കിന്റെ സ്ഥാനമെടുക്കുന്നു. ഇസഹാക്കിന്റെ മരണം ദൈവം ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അബ്രാഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഹൃദയമാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചത്; അതു ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
കാൽവരിയുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഈ കഥ വായിക്കുന്നത്: സ്വപുത്രനെപ്പോലും ഒഴിവാക്കാതെ, നമുക്കെല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി അവനെ ഏൽപിച്ചുതന്നവൻ അവനോടുകൂടെ സമസ്തവും നമുക്കു ദാനമായി നൽകാതിരിക്കുമോ? ബോധപൂർവമാണ് പൗലോസ് ഉൽപത്തിയെ പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നത്. അബ്രാഹത്തിനു ദൈവം ഒഴിവാക്കിക്കൊടുത്തത് അവിടുന്നു തനിക്കുതന്നെ ഒഴിവാക്കിയില്ല. മോറിയായിൽ മകൻ മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; പകരം ഒരു ബലിമൃഗം കണ്ടെത്തപ്പെട്ടു. ഗോൽഗോഥായിൽ പകരക്കാരനില്ലായിരുന്നു; കാരണം പുത്രൻതന്നെയാണു കുഞ്ഞാട്. ബലിക്കുള്ള വിറക് ഇസഹാക്ക് മലയിലേക്കു ചുമന്നുകൊണ്ടുപോയതുപോലെയാണ് യേശു തന്റെ കുരിശു ചുമന്നതെന്ന് സഭാപിതാക്കന്മാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെ തരും എന്ന് അബ്രാഹം മകനോടു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ, ഇതാ ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട് എന്നു പറഞ്ഞ് സ്നാപകയോഹന്നാൻ യോർദാനിൽവച്ച് യേശുവിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ പൂർണ അർഥം പ്രാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര ഉറപ്പോടെ പൗലോസിനു ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്നത്: ദൈവം നമ്മുടെ പക്ഷത്താണെങ്കിൽ ആരു നമുക്ക് എതിരുനിൽക്കും? ആരാണു ശിക്ഷാവിധി നടത്തുന്നത്? മരിക്കുകയും ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത്, ദൈവത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്തിരുന്ന് നമുക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്ന യേശുക്രിസ്തുവോ?
പിന്നെ മർക്കോസ് നമ്മെ ഉയർന്ന ഒരു മലയിലേക്ക്, ഏകാന്തതയിലേക്ക്, കൊണ്ടുപോകുന്നു. മനുഷ്യപുത്രൻ ഏറെ സഹിക്കുകയും തിരസ്കരിക്കപ്പെടുകയും വധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യണമെന്ന് യേശു ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂ. ഇപ്പോൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്, ആ മരണത്തിലേക്കു നടന്നുനീങ്ങുന്നത് ആരാണെന്ന് പത്രോസും യാക്കോബും യോഹന്നാനും കാണുന്നു. അവൻ അവരുടെ മുൻപിൽവച്ചു രൂപാന്തരപ്പെട്ടു; ഭൂമിയിലെ ഒരു അലക്കുകാരനും വെളുപ്പിക്കാനാവാത്തവിധം അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ വെട്ടിത്തിളങ്ങി. നിയമവും പ്രവാചകന്മാരുമായ മോശയും ഏലിയായും അവനോടു സംസാരിക്കുന്നു. ഭയവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞ പത്രോസ് മൂന്നു കൂടാരങ്ങൾ പണിത് അവിടെ താമസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു മേഘം അവരെ ആവരണം ചെയ്യുന്നു; ഇസഹാക്കിനെക്കുറിച്ച് അബ്രാഹത്തിനു പറയാമായിരുന്ന വാക്കുകൾ പിതാവിന്റെ സ്വരം ഉച്ചരിക്കുന്നു: ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ; ഇവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ. അവർ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ യേശുവിനെയല്ലാതെ മറ്റാരെയും കണ്ടില്ല. ദർശനം കടന്നുപോകുന്നു; യേശു ശേഷിക്കുന്നു. മലയിറങ്ങുമ്പോൾ, മനുഷ്യപുത്രൻ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർക്കുന്നതുവരെ ഇക്കാര്യം ആരോടും പറയരുതെന്ന് അവിടുന്ന് അവരോടു കല്പിക്കുന്നു. കുരിശിന്റെ അന്ധകാരത്തിലൂടെ അവരെ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാനാണ് മലയിലെ മഹത്ത്വം നൽകപ്പെടുന്നത്. നോമ്പുകാലവും അങ്ങനെതന്നെ: വെളിച്ചത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളാലും എല്ലാറ്റിലുമുപരി അവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ എന്ന കല്പനയാലും താങ്ങിനിർത്തപ്പെട്ട്, യേശുവിനോടൊപ്പം ജറുസലേമിലേക്കുള്ള ഒരു കയറ്റം.
വിഷയം: “ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ; ഇവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ.”
അബ്രാഹത്തിന്റെ പരീക്ഷണം, ഒഴിവാക്കപ്പെടാത്ത പുത്രൻ, മലയിലെ മഹത്ത്വം, പിതാവിന്റെ ഏക കല്പന.
“നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകമകൻ ഇസഹാക്കിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു മോറിയാദേശത്തേക്കുപോവുക. അവിടെ ഞാൻ കാണിച്ചുതരുന്ന മലമുകളിൽ നീ അവനെ എനിക്ക് ഒരു ദഹനബലിയായി അർപ്പിക്കണം.” ഉൽപത്തി 22:2
“വിശ്വാസം മൂലമാണ്, പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അബ്രാഹം ഇസഹാക്കിനെ സമർപ്പിച്ചത്.” ഹെബ്രായർ 11:17
ജീവിതത്തിൽ: നീ ഏറ്റവും മുറുകെപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യക്തിയെയോ വസ്തുവിനെയോ പ്രാർഥനയിൽ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുക.
“അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെതരും. അവരൊന്നിച്ചു മുമ്പോട്ടു പോയി.” ഉൽപത്തി 22:8
“സ്വപുത്രനെപ്പോലും ഒഴിവാക്കാതെ, നമുക്കെല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി അവനെ ഏൽപിച്ചുതന്നവൻ അവനോടുകൂടെ സമസ്തവും നമുക്കു ദാനമായി നൽകാതിരിക്കുമോ?” റോമാ 8:32
ജീവിതത്തിൽ: ദൈവം നിനക്കു നൽകിയ ഒരു കാര്യത്തിന് ഈ ആഴ്ച എല്ലാ രാത്രിയും അവിടുത്തേക്കു നന്ദി പറയുക.
“രണ്ടു സാക്ഷ്യഫല കങ്ങളും വഹിച്ചുകൊണ്ട് മോശ സീനായ് മലയിൽനിന്നു താഴേക്കു വന്നു. ദൈവവുമായി സംസാരിച്ചതിനാൽ തന്റെ മുഖം തേജോമയമായി എന്നകാര്യം അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.” പുറപ്പാട് 34:29
“ആറു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, പത്രോസ്, യാക്കോബ്, യോഹന്നാൻ എന്നിവരെ മാത്രം കൂട്ടിക്കൊണ്ട് യേശു ഒരു ഉയർന്ന മലയിലേക്കു പോയി. അവൻ അവരുടെ മുമ്പിൽവച്ചു രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ ഏതൊരു അലക്കുകാര നും വെളുപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനെക്കാൾവെൺമയും തിളക്കവുമുള്ളവയായി.” മർക്കോസ് 9:2–3
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ദിവ്യകാരുണ്യസന്നിധിയിൽ ഒരു മണിക്കൂർ ചെലവഴിക്കുക.
“നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവു നിന്റെ സഹോദരങ്ങളുടെ ഇടയിൽനിന്ന് എന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു പ്രവാചകനെ നിനക്കു വേണ്ടി അയയ്ക്കും. അവന്റെ വാക്കാണു നീ ശ്രവിക്കേണ്ടത്.” നിയമാവർത്തനം 18:15
“അപ്പോൾ ഒരു മേഘം വന്ന് അവരെ ആവരണം ചെയ്തു. മേഘത്തിൽനിന്ന് ഒരു സ്വരം പുറപ്പെട്ടു: ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ; ഇവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ.” മർക്കോസ് 9:7
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും ഞായറാഴ്ചത്തെ സുവിശേഷം വീണ്ടും വായിച്ച്, യേശു എന്നോട് എന്താണു പറയുന്നത് എന്നു ചോദിക്കുക.
ദൈവം സ്വന്തം പുത്രനെ ഒഴിവാക്കിയില്ല; അവനോടുകൂടെ അവിടുന്നു നമുക്കു സമസ്തവും നൽകുന്നു.
മലയിലെ വെളിച്ചം കുരിശിലൂടെ നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നു; പിതാവിന്റെ കല്പന ലളിതമാണ്: ഇവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ.
തീരുമാനം: നോമ്പുകാലത്തിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ എല്ലാ ദിവസവും പത്തു മിനിറ്റ് സുവിശേഷത്തോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഇവയ്ക്കുശേഷം ദൈവം അബ്രാഹത്തെ പരീക്ഷിച്ചു. അവിടുന്നു പറഞ്ഞു: നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകപുത്രൻ ഇസഹാക്കിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് മോറിയാദേശത്തേക്കു പോവുക; അവിടെ അവനെ എനിക്കു ദഹനബലിയായി അർപ്പിക്കുക (ഉൽപ 22:1–2). ആ കല്പനയിലെ ഓരോ വാക്കിനും ഭാരമുണ്ട്. ഇസഹാക്ക് ദൈവത്തിന്റെ ദാനമായിരുന്നു; വാഗ്ദാനത്തിന്റെ മകൻ.
അബ്രാഹം പോയി. ബലിപീഠം പണിതു; വിറക് അടുക്കി; മകനെ ബന്ധിച്ചു; കത്തിയെടുത്തു. അപ്പോൾ ദൂതൻ വിളിച്ചു: കുട്ടിയുടെമേൽ കൈവയ്ക്കരുത്; നിന്റെ ഏകപുത്രനെപ്പോലും എനിക്കു തരാൻ നീ മടിക്കായ്കകൊണ്ട് നീ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി (ഉൽപ 22:12). ഇസഹാക്കിന്റെ മരണമല്ല ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചത്; അബ്രാഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഹൃദയമാണ്.
വിശുദ്ധ പൗലോസ് കാൽവരിയിലേക്കു നോക്കി പറയുന്നു: സ്വപുത്രനെപ്പോലും ഒഴിവാക്കാതെ, നമുക്കെല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി അവനെ ഏല്പിച്ചുതന്നവൻ അവനോടുകൂടെ സമസ്തവും നമുക്കു ദാനമായി നൽകാതിരിക്കുമോ? (റോമാ 8:32). അബ്രാഹത്തിനു ദൈവം ഒഴിവാക്കിക്കൊടുത്തത് അവിടുന്നു തനിക്കുതന്നെ ഒഴിവാക്കിയില്ല. മോറിയായിൽ ഒരു മുട്ടാടിനെ കണ്ടെത്തി; ഗോൽഗോഥായിൽ പുത്രൻതന്നെയാണു കുഞ്ഞാട്.
സുവിശേഷത്തിൽ യേശു പത്രോസിനെയും യാക്കോബിനെയും യോഹന്നാനെയും ഉയർന്ന ഒരു മലയിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അവൻ അവരുടെ മുൻപിൽവച്ചു രൂപാന്തരപ്പെട്ടു; അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ വെട്ടിത്തിളങ്ങി (മർക്കോ 9:2–3). ഉടനെ തിരസ്കരിക്കപ്പെടാനും ക്രൂശിക്കപ്പെടാനും പോകുന്നവന്റെ മഹത്ത്വം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവർ കാണുന്നു.
അപ്പോൾ ഒരു മേഘം അവരെ ആവരണം ചെയ്തു; പിതാവു പറഞ്ഞു: ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ; ഇവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ (മർക്കോ 9:7). പെട്ടെന്ന് അവർ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ യേശുവിനെയല്ലാതെ മറ്റാരെയും തങ്ങളോടുകൂടെ കണ്ടില്ല (മർക്കോ 9:8). ദർശനം കടന്നുപോകുന്നു; യേശു ശേഷിക്കുന്നു. അതു മതി.
ഈ നോമ്പുകാലത്ത് നമ്മുടെ ഇസഹാക്കിനെ, നാം വളരെ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ, ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കാം; അവിടുന്നു തരുമെന്നു വിശ്വസിക്കാം. എല്ലാ ദിവസവും അവിടുത്തെ പുത്രന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കാം. മലയിലെ വെളിച്ചം കുരിശിലൂടെ ഈസ്റ്ററിലേക്കു നമ്മെ കൊണ്ടുപോകും. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, യേശു മൂന്നു കൂട്ടുകാരെ ഒരു മലയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; അവിടുത്തെ വസ്ത്രങ്ങൾ വെട്ടിത്തിളങ്ങി! അപ്പോൾ പിതാവായ ദൈവം പറഞ്ഞു: ഇവൻ എന്റെ പുത്രൻ; ഞാൻ ഇവനെ സ്നേഹിക്കുന്നു; ഇവന്റെ വാക്കു കേൾക്കുവിൻ!
ഈ ആഴ്ച നമുക്ക് യേശുവിന്റെ വാക്കു കേൾക്കാം: അമ്മയോടോ അപ്പനോടോ ഒപ്പം എല്ലാ ദിവസവും സുവിശേഷത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം വായിക്കുക.
അങ്ങയുടെ പ്രിയപുത്രന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കാൻ ഞങ്ങളോടു കല്പിച്ച ദൈവമേ, അങ്ങയുടെ വചനത്താൽ ഞങ്ങളെ ആന്തരികമായി പരിപോഷിപ്പിക്കണമേ; അങ്ങനെ ആത്മീയദൃഷ്ടി നിർമലമാക്കപ്പെട്ട്, അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വം ദർശിച്ചു ഞങ്ങൾ ആനന്ദിക്കുമാറാകട്ടെ. അങ്ങയോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ ദൈവമായി എന്നേക്കും ജീവിച്ചു വാഴുന്ന അങ്ങയുടെ പുത്രനും ഞങ്ങളുടെ കർത്താവുമായ യേശുക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ. നമുക്കു തുടർന്നു പ്രാർഥിക്കാം: പിതാവിന്റെ പ്രിയപുത്രനായ കർത്താവായ യേശുവേ, മലമുകളിൽ അങ്ങു രൂപാന്തരപ്പെട്ടു; പിന്നെ ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ നൽകാൻ ജറുസലേമിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. ഞങ്ങൾ ഏറ്റവുമധികം സ്നേഹിക്കുന്നത് അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കാൻ അബ്രാഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ; അങ്ങയുടെ വാക്കു ശ്രവിക്കാൻ ഞങ്ങളുടെ കാതുകൾ തുറക്കണമേ; അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വത്തിന്റെ വെളിച്ചം എല്ലാ കുരിശുകളിലൂടെയും ഞങ്ങളെ ഈസ്റ്ററിലേക്കു നയിക്കട്ടെ. ആമേൻ.
നോമ്പുകാലം ഒന്നാം ഞായറിലെ മരുഭൂമിക്കുശേഷം, ഓരോ രണ്ടാം ഞായറിലും സഭ രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെ മലയിലേക്കു കയറുന്നു. ഈ വർഷം, “ബി” ഗണത്തിലെ വായനകളിൽ, അതിനരികെ മറ്റൊരു മലയും നിൽക്കുന്നു: മോറിയാ. രണ്ടു മലകളും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നു. മോറിയായിൽ അബ്രാഹത്തോട് താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ഏകമകനെ അർപ്പിക്കാൻ പറയുന്നു; ദൈവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈ തടയുന്നു. ഉയർന്ന മലയിൽ പിതാവിന്റെ സ്വരം പറയുന്നു: “ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ”. ആ പുത്രൻ ഒഴിവാക്കപ്പെടുകയില്ല.
ഇവയ്ക്കു നടുവിൽ വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഈ ബന്ധം വ്യക്തമാക്കുന്നു: “സ്വപുത്രനെപ്പോലും ഒഴിവാക്കാതെ”. കുരിശിൽനിന്ന് ഒരു ഇടവേളയല്ല ഈ വായനകൾ; അതിനപ്പുറമുള്ളതിന്റെ ഒരു ദർശനമാണ്. അറിയാതെ അബ്രാഹം കയറുന്നു; മനസ്സിലാകാതെ മൂന്നു ശിഷ്യന്മാർ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു; ജറുസലെമിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അവരോടൊപ്പം നാമും “ഇവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ” എന്ന വിളി കേൾക്കുന്നു. താക്കോൽവാക്കുകൾ: പ്രിയപുത്രൻ, ഒഴിവാക്കാതെ, ശ്രവിക്കുവിൻ.
പശ്ചാത്തലം.
അബ്രാഹത്തിന്റെ കഥയുടെ കൊടുമുടിയാണിത്. സന്തതികളെക്കുറിച്ചുള്ള വാഗ്ദാനത്തോടെ ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചു (ഉൽപത്തി 12:2); ദീർഘമായ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം ഇസഹാക്ക് ജനിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോൾ ഈ ഒരു ബാലനിലാണ്. അവനെയാണ് ദൈവം ചോദിക്കുന്നത്.
യഹൂദപാരമ്പര്യം ഈ അധ്യായത്തെ അക്കേദാ, ഇസഹാക്കിനെ ബന്ധിക്കൽ, എന്നു വിളിക്കുന്നു; പുതുവത്സരം ഉൾപ്പെടെ യഹൂദപ്രാർഥനയിലും വായനയിലും അതിനു വലിയ ബഹുമാന്യസ്ഥാനമുണ്ട്. വിശ്വാസത്തിന്റെ ഈ പിതാവിനോടുള്ള ആദരം യഹൂദരും ക്രൈസ്തവരും പങ്കുവയ്ക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4).
പലർക്കും ഏറ്റവും പരിചിതമായ യാത്ര (3–8 വാക്യങ്ങൾ) വായനയിൽ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു: മൂന്നു ദിവസത്തെ നടപ്പ്, വിറകു ചുമക്കുന്ന ഇസഹാക്ക്, കുഞ്ഞാട് എവിടെ എന്ന അവന്റെ ചോദ്യം, ദൈവംതന്നെ തരും എന്ന അബ്രാഹത്തിന്റെ മറുപടി (22:8). ഈ ഞായറാഴ്ച പ്രസംഗകന് അവ വായിക്കുകയോ പറയുകയോ ചെയ്യാം. സോളമന്റെ ദേവാലയം ഉയർന്ന സ്ഥലമാണ് മോറിയാ മലയെന്ന് 2 ദിനവൃത്താന്തം 3:1 പറയുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകമകൻ ഇസഹാക്കിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു മോറിയാദേശത്തേക്കുപോവുക.” (22:2)
വാക്കുകൾ സാവധാനം വരുന്നു; ഓരോന്നും മുറുകുന്നു. ദൈവം ആ സ്നേഹത്തിനു പേരു പറയുന്നു; താൻ എന്താണ് ചോദിക്കുന്നതെന്ന് മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല.
“അബ്രാഹം, അബ്രാഹം എന്നു വിളിച്ചു. ഇതാ ഞാൻ, അവൻ വിളികേട്ടു.” (22:11)
വാക്യം ഒന്നിലെ അതേ വാക്കുകൾ. തിടുക്കത്തിലെന്നപോലെ രണ്ടു പ്രാവശ്യം പേരു വിളിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ അവസാനവാക്ക് കൽപനയല്ല, അതിനെ തടയലാണ്.
“നീ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുന്നുവെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ ഉറപ്പായി. കാരണം, നിന്റെ ഏക പുത്രനെ എനിക്കു തരാൻ നീ മടി കാണിച്ചില്ല.” (22:12)
“എനിക്കിപ്പോൾ ഉറപ്പായി” എന്നത് മനുഷ്യഭാഷയാണ്: ദൈവം നേരത്തേ അറിയുന്നു; ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ അബ്രാഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം ദൃശ്യമായിത്തീർന്നു. വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഏറ്റെടുക്കുന്ന ആശയമാണ് “മടി കാണിച്ചില്ല” എന്നത്.
“അബ്രാഹം തലപൊക്കിനോക്കിയപ്പോൾ, തന്റെ പിന്നിൽ, … ഒരു മുട്ടാടിനെക്കണ്ടു.” (22:13)
മകനു പകരം ഒന്നു നൽകപ്പെടുന്നു; അതു ദൈവംതന്നെ നൽകിയതാണ്. തുടർന്നുള്ള വാക്യം ആ സ്ഥലത്തിനു പേരു നൽകുന്നു: കർത്താവ് പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന ഇടം (22:14).
“നീ എന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ചതുകൊണ്ടു നിന്റെ സന്തതിയിലൂടെ ലോകത്തിലെ ജനതകളെല്ലാം അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും.” (22:18)
വാഗ്ദാനം ലോകം മുഴുവനിലേക്കും എത്തുന്നു. പാഠത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്. ഹീബ്രു ക്രിയയെ “തങ്ങളെത്തന്നെ അനുഗ്രഹിക്കും” എന്നോ “അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും” എന്നോ വായിക്കാം; പി.ഒ.സി. രണ്ടാമത്തേതും എൻ.ആർ.എസ്.വി. ഒന്നാമത്തേതും സ്വീകരിക്കുന്നു. യേശുവിൽ ദൈവം ചെയ്തതിനോട് അപ്പ. പ്രവ. 3:25-ൽ പത്രോസ് ഇതിനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഈ അവസാനശുദ്ധീകരണത്തിൽ അബ്രാഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം, “വിശ്വാസികളുടെ പിതാവിനെ”, സ്വന്തം പുത്രനെ ഒഴിവാക്കാതെ നമുക്കെല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി ഏൽപിച്ചുകൊടുക്കുന്ന പിതാവിന്റെ സാദൃശ്യത്തിലാക്കുന്നു എന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 2572). “മരിച്ചവരിൽനിന്നു മനുഷ്യരെ ഉയിർപ്പിക്കാൻപോലും ദൈവത്തിനു കഴിയുമെന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു” എന്ന് ഹെബ്രായർ 11:19 അബ്രാഹത്തെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു. വിറകു ചുമക്കുന്ന ഇസഹാക്കിൽ, കുരിശു ചുമക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപം ഒരിജനും മറ്റു സഭാപിതാക്കന്മാരും കണ്ടു (ആശയം). സാദൃശ്യം യഥാർഥമാണ്; വ്യത്യാസവും അങ്ങനെതന്നെ: ഇസഹാക്കിനു പകരം മുട്ടാടിനെ കണ്ടെത്തുന്നു; ദൈവപുത്രനു പകരക്കാരനില്ല, കാരണം അവിടുന്നുതന്നെയാണ് കുഞ്ഞാട്.
പശ്ചാത്തലം.
താൻ സ്ഥാപിക്കാത്ത ഒരു സമൂഹമായ റോമിലെ ക്രൈസ്തവർക്ക്, ഏകദേശം എ.ഡി. 57–58-ൽ, മിക്കവാറും കോറിന്തോസിൽനിന്നാണ് പൗലോസ് എഴുതിയത്. ആത്മാവിലുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിന്റെ കൊടുമുടിയാണ് എട്ടാം അധ്യായം. അതിന്റെ സമാപനമാണ് 31–39 വാക്യങ്ങൾ: ചോദ്യങ്ങളുടെ രൂപത്തിലുള്ള ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ഗീതം. ക്രിസ്തുവിലുള്ള ദൈവസ്നേഹത്തിൽനിന്ന് ഒന്നും നമ്മെ വേർപെടുത്തുകയില്ല എന്ന ഉറപ്പോടെ അത് അവസാനിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ദൈവം നമ്മുടെ പക്ഷത്തെങ്കിൽ ആരു നമുക്ക് എതിരുനിൽക്കും?” (8:31)
ആരും നമുക്ക് എതിരല്ല എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നില്ല. സഹനത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു; ക്ലേശവും പട്ടിണിയും വാളും ഉടനെ എണ്ണിപ്പറയും (8:35). അന്തിമമായി ആർക്കും നമുക്കെതിരേ നിൽക്കാനാവില്ല എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്.
“സ്വപുത്രനെപ്പോലും ഒഴിവാക്കാതെ, നമുക്കെല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി അവനെ ഏൽപിച്ചുതന്നവൻ അവനോടുകൂടെ സമസ്തവും നമുക്കു ദാനമായി നൽകാതിരിക്കുമോ?” (8:32)
വാദം ഇവിടെ ഏറ്റവും ശക്തമാണ്: നൽകാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും വലുത് ദൈവം നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. ചെറിയവ നിഷേധിക്കാൻ കാരണമില്ല. “അവനോടുകൂടെ” എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക: ബാക്കിയെല്ലാം പുത്രനോടുകൂടെയാണ് വരുന്നത്, അവിടുത്തേക്കു പകരമല്ല.
“മരിച്ചവനെങ്കിലും ഉത്ഥാനം ചെയ്തവനും ദൈവത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്തിരുന്നു നമുക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്നവനുമായ യേശുക്രിസ്തു തന്നെ.” (8:34)
ഉയരുന്ന നാലു പടികൾ: മരിച്ചു, ഉത്ഥാനം ചെയ്തു, വലത്തുഭാഗത്ത്, മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്നു. ആദിമസഭയിലെ ഒരു വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ മാറ്റൊലി ഇതിലുണ്ടാകാം. നമ്മെ ന്യായമായി ശിക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരാൾ നമുക്കുവേണ്ടി അപേക്ഷിക്കുകയാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
നമ്മോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ യേശു നമ്മുടെ അവസ്ഥ സ്വീകരിച്ചെന്നും, പുത്രനെ നൽകിയത് നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി കരുണാപൂർണമായ സ്നേഹമാണെന്നു കാണിക്കുന്നുവെന്നും പഠിപ്പിക്കാൻ മതബോധനഗ്രന്ഥം റോമാ 8:32 ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 603–604). എല്ലാ ക്രൈസ്തവമാധ്യസ്ഥ്യത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം ക്രിസ്തുവിന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യമാണ് എന്നും അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു (ഹെബ്രായർ 7:25; CCC 2634, 2741). ദിവ്യബലിയിൽ “നമ്മുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവഴി” എന്നു പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പോൾത്തന്നെ അർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രാർഥനയോടു നാം ചേരുകയാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ വഴിത്തിരിവിലാണ് ഈ നിമിഷം വരുന്നത്. യേശുവിനെ ക്രിസ്തുവായി പത്രോസ് ഏറ്റുപറഞ്ഞതേയുള്ളൂ. മനുഷ്യപുത്രൻ സഹിച്ച് വധിക്കപ്പെട്ട് മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർക്കണമെന്ന് യേശു ആദ്യമായി പറഞ്ഞു (8:31); പത്രോസ് എതിർത്തു; അനുഗമിക്കുന്ന എല്ലാവരും കുരിശെടുക്കണമെന്ന് യേശു പറഞ്ഞു (8:34).
“ആറു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്”: ഇത്ര കൃത്യമായ ബന്ധം മർക്കോസ് അപൂർവമായേ നൽകുന്നുള്ളൂ; ഈ ദർശനത്തെ ആ കഠിനവാക്കുകളോട് അതു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മലയുടെ പേരു പറയുന്നില്ല. ഗലീലിയിലെ താബോറിനെയാണ് ക്രൈസ്തവപാരമ്പര്യം ആദ്യകാലംമുതൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്; കേസറിയാ ഫിലിപ്പിക്ക് അടുത്തുള്ള ഹെർമോൻ ആകാമെന്ന് ചില പണ്ഡിതർ കരുതുന്നു. സുവിശേഷം അതു പറയുന്നില്ല; അതിന്റെ താത്പര്യം മറ്റൊന്നിലാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൻ അവരുടെ മുമ്പിൽവച്ചു രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.” (9:2)
തൊട്ടടുത്ത വാക്യത്തിൽ, വീട്ടിലെ അലക്കിന്റെ ഒരു ചിത്രത്തോടെ, ഭൂമിയിലെ ഒരു അലക്കുകാരനും കഴിയാത്ത വെണ്മയെക്കുറിച്ച് മർക്കോസ് പറയുന്നു. ഈ വെണ്മ ഭൂമിയുടേതല്ല. ദാനിയേൽ 7:9-ൽ വെളുത്ത വസ്ത്രം പുരാതനനായവന്റേതാണ്.
“ഏലിയായും മോശയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് യേശുവിനോടു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.” (9:4)
ഇരുവരും മലയിൽവച്ച് ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടിയവരാണ് (പുറപ്പാട് 24; 1 രാജാക്കന്മാർ 19). നിയമത്തിന്റെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും പ്രതിനിധികളായി പലപ്പോഴും ഇവരെ കാണുന്നു. മഹാദിവസത്തിനു മുൻപ് ഏലിയാ വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു (മലാക്കി 4:5); വരാനിരിക്കുന്ന പ്രവാചകനെ മോശ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു.
“എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അവന് അറിഞ്ഞുകൂടായിരുന്നു. അവർ അത്രയ്ക്ക് ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.” (9:6)
ശിഷ്യരെക്കുറിച്ച് മർക്കോസ് സത്യസന്ധനാണ്. ഈ സുവിശേഷത്തെ പത്രോസിന്റെ പ്രസംഗവുമായി ഒരു പുരാതനപാരമ്പര്യം ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഇതു പത്രോസിന്റെതന്നെ എളിയ ഓർമയാകാം.
“അപ്പോൾ ഒരു മേഘം വന്ന് അവരെ ആവരണം ചെയ്തു. മേഘത്തിൽനിന്ന് ഒരു സ്വരം പുറപ്പെട്ടു: ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ; ഇവന്റെ വാക്കു ശ്രവിക്കുവിൻ.” (9:7)
രംഗം മുഴുവൻ ഈ ഒരു കൽപനയിൽ എത്തുന്നു. “പണിയുക” എന്നല്ല പിതാവ് പറയുന്നത്, “ശ്രവിക്കുവിൻ” എന്നാണ്.
“അവർ ചുറ്റുംനോക്കി യേശുവിനെയല്ലാതെ മറ്റാരെയും തങ്ങളോടുകൂടെ അവർ കണ്ടില്ല.” (9:8)
മഹത്വം പോയി; മഹാന്മാരും പോയി. ജറുസലെമിലേക്കു നടക്കുന്ന യേശു മാത്രമേയുള്ളൂ. അതാണ് ശിഷ്യർക്കുള്ളത്; നമുക്കുള്ളതും.
“മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർക്കുകയെന്നത് എന്താണെന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്” (9:10)
ഉത്ഥാനത്തിനു മുൻപ് ഈ ദർശനം മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല; കുരിശും അങ്ങനെതന്നെ. അതുകൊണ്ടാണ് അതുവരെ ആരോടും പറയരുതെന്ന കൽപന (9:9).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് യേശു തന്റെ ദൈവികമഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നും, അങ്ങനെ പത്രോസിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിൽ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നുവെന്നും, തന്റെ മഹത്വത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ജറുസലെമിലെ കുരിശിന്റെ വഴിയിലൂടെ പോകേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അറിയിക്കുന്നുവെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 555). വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസിനെ അതേ ഖണ്ഡിക ഉദ്ധരിക്കുന്നു: പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം മുഴുവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; പിതാവ് സ്വരത്തിൽ, പുത്രൻ മനുഷ്യനിൽ, ആത്മാവ് പ്രകാശിക്കുന്ന മേഘത്തിൽ. ശിഷ്യരുടെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് കുരിശിന്റെ ഇടർച്ച നീക്കുകയായിരുന്നു രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമെന്ന് വിശുദ്ധ ലെയോ മാർപാപ്പ പ്രസംഗിച്ചു (ആശയം; പ്രസംഗം 51). ആ സ്വരത്തിന്റെ ഓർമ 2 പത്രോസ് 1:17 സൂക്ഷിക്കുന്നു. അവിടുത്തേതിനു സദൃശമാകാനുള്ള നമ്മുടെ ശരീരങ്ങൾക്കുള്ള വാഗ്ദാനംകൂടിയാണ് രൂപാന്തരീകരണം (CCC 556).
ഒരു കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ ദൈവം യഥാർഥത്തിൽ ആവശ്യപ്പെടുമോ?
ഇല്ല; കഥതന്നെ അതു പറയുന്നു: ദൈവം കത്തി തടയുന്നു. ഇത് ഒരു പരീക്ഷയാണെന്ന് ആദ്യവരിയിൽത്തന്നെ വായനക്കാരനോടു പറയുന്നു; ഇസഹാക്കിന്റെ മരണം ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് അതിന്റെ പരിണതി. ഇസ്രായേലിലെ പ്രവാചകന്മാർ പിന്നീട് ശിശുബലിയെ ഏറ്റവും ശക്തമായി അപലപിക്കുന്നു: “അതു ഞാൻ കൽപിച്ചതല്ല; ചിന്തിച്ചതുപോലുമല്ല” (ജറെമിയാ 7:31). നിഷ്കളങ്കനായ ഒരു മനുഷ്യനെ നശിപ്പിക്കാൻ ആർക്കും ഒരിക്കലും അവകാശമില്ലെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2258). ഏതു സ്വരം കേൾക്കുന്നു എന്നു കരുതിയാലും ആരെയും ഉപദ്രവിക്കാനുള്ള അനുവാദമായി ഇന്ന് ആരും ഈ അധ്യായം എടുക്കരുത്.
ദൈവം സ്വപുത്രനെ “ഒഴിവാക്കിയില്ല” എന്നു പൗലോസ് പറയുമ്പോൾ കോപിഷ്ഠനായ പിതാവ് യേശുവിനെ ശിക്ഷിച്ചു എന്നാണോ?
അല്ല. പീഡാനുഭവത്തിൽ പിതാവിനെയും പുത്രനെയും ഒരിക്കലും പരസ്പരം എതിരാക്കുന്നില്ല. ദൈവം എത്രമാത്രം നമ്മുടെ പക്ഷത്താണെന്ന് പുത്രന്റെ ദാനം തെളിയിക്കുന്നു എന്നതാണ് പൗലോസിന്റെ വാദം. നമ്മുടെ ഏതു യോഗ്യതയ്ക്കും മുൻപുള്ള കരുണാപൂർണമായ സ്നേഹമാണ് നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി എന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 604). സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമാണ് യേശു ജീവൻ അർപ്പിച്ചത് (യോഹന്നാൻ 10:18); പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും സ്നേഹം ഒന്നാണ്.
ഒന്നും പറയരുതെന്ന് യേശു ശിഷ്യരോടു കൽപിച്ചത് എന്തിന്?
കാരണം, കുരിശും ഉത്ഥാനവും ഇല്ലാതെ “ദൈവപുത്രൻ”, “മഹത്വം” എന്നിവ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടും. അതുവരെ ശിഷ്യർക്കുതന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ല (9:10). നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു അവധിയുണ്ട്: മനുഷ്യപുത്രൻ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർക്കുന്നതുവരെ (9:9). ഈസ്റ്ററിനുശേഷം അതു സഭയുടെ പ്രസംഗമാകുന്നു.
വായനാക്രമത്തിലെ മൂന്നു വർഷങ്ങളിലും നോമ്പുകാലം രണ്ടാം ഞായറിൽ രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെ സുവിശേഷമാണ് റോമൻ സഭ വായിക്കുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അന്നത്തെ ആമുഖപ്രാർഥന പറയുന്നു: വരാനിരിക്കുന്ന മരണത്തെക്കുറിച്ചു ശിഷ്യരോടു പറഞ്ഞശേഷം, പീഡാസഹനം ഉത്ഥാനമഹത്വത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു എന്ന് നിയമവും പ്രവാചകന്മാരും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താൻ യേശു തന്റെ മഹത്വം അവർക്കു കാണിച്ചുകൊടുത്തു (ആശയം). റോമൻ കാനോനിൽ, കൂദാശാവചനങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിലെ പിതാവായ അബ്രാഹത്തിന്റെ ബലി എടുത്തുപറയുന്നു. അങ്ങനെ ഈ ഞായറിലെ ഒന്നാം വായന ബലിപീഠത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതിൽനിന്ന് അകലെയല്ല. ജപമാലയിലെ പ്രകാശത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് രൂപാന്തരീകരണം (വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ, റൊസാരിയും വിർജിനിസ് മരിയേ, 2002). ഈസ്റ്ററിൽ മാമ്മോദീസായ്ക്ക് ഒരുങ്ങുന്നവർക്കുവേണ്ടി ഈ ആഴ്ച അതു ചൊല്ലാം.