27 ഫെബ്രുവരി 2027 · ലത്തീൻ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“അവൻ എഴുന്നേറ്റ്, പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു. ദൂരെ വച്ചുതന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു. അവൻ മനസ്സലിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു.” ലൂക്കാ 15:20
മിക്കാ പ്രവാചകൻ തന്റെ ഗ്രന്ഥം ഒരു പ്രാർഥനയോടും വിസ്മയഗാനത്തോടുംകൂടി അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. പണ്ടത്തെ നാളുകളിലെന്നപോലെ തന്റെ ജനത്തെ മേയ്ക്കാൻ അവൻ ദൈവത്തോടു യാചിക്കുന്നു; പിന്നെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നു: അപരാധങ്ങൾ പൊറുക്കുകയും അതിക്രമങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അങ്ങയെപ്പോലെ ഒരു ദൈവം വേറെ ആരുണ്ട്? അവിടുന്നു തന്റെ കോപം എന്നേക്കുമായി വച്ചുപുലർത്തുന്നില്ല; കാരണം, അവിടുന്നു കാരുണ്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. ക്ഷമിക്കുന്നതു ദൈവം വെറുതെ സഹിക്കുകയല്ല; അതിൽ അവിടുന്ന് ആനന്ദിക്കുന്നു. ആഴിയുടെ അഗാധങ്ങളിലേക്കു നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ അവിടുന്നു തൂത്തെറിയും. ഏറ്റവും ആഴമുള്ള കടലിലേക്ക് എറിഞ്ഞ പാപങ്ങൾ വീണ്ടും മുങ്ങിയെടുക്കപ്പെടുന്നില്ല. സങ്കീർത്തനം സ്വന്തം ചിത്രം ചേർക്കുന്നു: കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തമ്മിലുള്ളത്ര അകലത്തിൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ അവിടുന്നു നമ്മിൽനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തി. ഇന്നത്തെ പ്രതിവചനവും അതു നൽകുന്നു: കർത്താവ് ആർദ്രഹൃദയനും കാരുണ്യവാനുമാണ്; ക്ഷമാശീലനും സ്നേഹനിധിയുമാണ്.
പിന്നെ, ഒരുപക്ഷേ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെ മറ്റേതു താളിനെക്കാളുമധികം പാപികളെ വീട്ടിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവന്ന ഉപമ യേശു പറയുന്നു. ഫരിസേയരും നിയമജ്ഞരും പിറുപിറുക്കുന്നു: ഇവൻ പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അവരോടുകൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ട് രണ്ടു പുത്രന്മാരുള്ള ഒരു പിതാവിന്റെ കഥ അവൻ പറയുന്നു. ഇളയവൻ, പിതാവ് മരിച്ചുകഴിഞ്ഞതുപോലെ, തന്റെ ഓഹരി ആവശ്യപ്പെട്ട് ദൂരദേശത്തു ചെന്ന് അതു ധൂർത്തടിക്കുന്നു. ക്ഷാമം വന്നപ്പോൾ പന്നികളെ മേയ്ക്കുന്നു; അവയുടെ തീറ്റകൊണ്ടു വിശപ്പടക്കാൻ കൊതിക്കുന്നു. അപ്പോൾ അവനു സുബോധമുണ്ടായി; അവൻ പറയുന്നു: ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു പോകും. അവൻ ഒരു പ്രസംഗം മനഃപാഠമാക്കുന്നു; എന്നാൽ പിതാവ് അതു പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല. ദൂരെവച്ചുതന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു; അവൻ മനസ്സലിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു. മേലങ്കി, മോതിരം, ചെരിപ്പ്, കൊഴുത്ത കാളക്കുട്ടി: കൂലിക്കാരനായല്ല, പുത്രനായിത്തന്നെ അവൻ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. പിന്നെ ഒരിക്കലും വീടുവിട്ടുപോകാത്ത മൂത്ത പുത്രൻ അകത്തു കയറാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. പിതാവ് അവന്റെ അടുക്കലേക്കും ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നു: മകനേ, നീ എപ്പോഴും എന്നോടുകൂടെയുണ്ടല്ലോ; എനിക്കുള്ളതെല്ലാം നിന്റേതാണ്. അവൻ അകത്തു കയറുമോ എന്ന ചോദ്യം വായുവിൽ തൂങ്ങിനിൽക്കെ കഥ അവസാനിക്കുന്നു. ഇരുവരും നഷ്ടപ്പെട്ടവർ; ഇരുവരും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നവർ. പത്താം നൂറ്റാണ്ടിലെ അർമേനിയൻ സന്ന്യാസിയും വേദപാരംഗതനുമായ നരെക്കിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറിയെയും ഇന്നു നാം ഓർക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽനിന്നു ദൈവത്തോടു സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ദീർഘപ്രാർഥനയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിലാപങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥം: സ്വന്തം പാപത്തെക്കാൾ പിതാവിന്റെ കരുണയിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന ഒരു പാപിയുടെ പ്രാർഥന.
വിഷയം: “ദൂരെ വച്ചുതന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു.”
കാരുണ്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന ദൈവം, വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയ പുത്രൻ, ഇനിയും അകത്തു കയറേണ്ട പുത്രൻ.
“അവിടുന്ന് വീണ്ടും നമ്മോടു കാരുണ്യം കാണിക്കും. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങളെ അവിടുന്ന് ചവിട്ടിമെതിക്കും. ആഴിയുടെ അഗാധങ്ങളിലേക്കു നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ അവിടുന്ന് തൂത്തെറിയും.” മിക്കാ 7:19
“നിങ്ങളുടെ പിതാവ് കരുണയുള്ള വനായിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും കരുണയുള്ളവരായിരിക്കുവിൻ.” ലൂക്കാ 6:36
ജീവിതത്തിൽ: നീ വീണ്ടും വീണ്ടും മുങ്ങിയെടുക്കുന്ന ഒരു പഴയ പാപം തിരികെ കടലിലേക്ക് എറിയുക: അതു ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു വിശ്വസിച്ച് നിന്നെത്തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതു നിർത്തുക.
“കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തമ്മിൽ ഉള്ളത്ര അകലത്തിൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ അവിടുന്നു നമ്മിൽനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തി.” സങ്കീർത്തനം 103:12
“അവൻ എഴുന്നേറ്റ്, പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു. ദൂരെ വച്ചുതന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു. അവൻ മനസ്സലിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു.” ലൂക്കാ 15:20
ജീവിതത്തിൽ: കഴിയുമെങ്കിൽ നോമ്പുകാലം മൂന്നാം ഞായറിനു മുൻപ് കുമ്പസാരിക്കുക.
“കർത്താവ് ആർദ്രഹൃദയനുംകാരുണ്യവാനുമാണ്; ക്ഷമാശീലനും സ്നേഹനിധിയും ആണ്.” സങ്കീർത്തനം 103:8
“ഫരിസേയരും നിയമജ്ഞരും പിറുപിറുത്തു: ഇവൻ പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അവരോടുകൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” ലൂക്കാ 15:2
ജീവിതത്തിൽ: സഭയിലേക്കോ നിന്റെ കുടുംബത്തിലേക്കോ മടങ്ങിവന്ന ഒരാളെ സ്വാഗതം ചെയ്ത് അവരോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കുക.
ക്ഷമിക്കുന്നതിൽ ദൈവം ആനന്ദിക്കുന്നു; നമ്മെ എതിരേൽക്കാൻ ഓടിവരുന്നു.
ഇരുപുത്രന്മാരും വിരുന്നിലേക്കു ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു; വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നു.
തീരുമാനം: ഈ നോമ്പുകാലത്ത് ഒരു നല്ല കുമ്പസാരം നടത്തുക; നിന്നോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെ നീയും ക്ഷമിക്കുക.
പ്രിയരേ, മിക്കാ വിസ്മയത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു: അപരാധങ്ങൾ പൊറുക്കുന്ന അങ്ങയെപ്പോലെ ഒരു ദൈവം വേറെ ആരുണ്ട്? അവിടുന്നു തന്റെ കോപം എന്നേക്കുമായി വച്ചുപുലർത്തുന്നില്ല; കാരണം, അവിടുന്നു കാരുണ്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു (മിക്കാ 7:18). ദൈവം മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയല്ല ക്ഷമിക്കുന്നത്. അതിൽ അവിടുന്ന് ആനന്ദിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ അവിടുന്ന് ആഴിയുടെ അഗാധങ്ങളിലേക്കു തൂത്തെറിയുന്നു.
യേശു ഈ ദൈവത്തെ ഒരു കഥയിലൂടെ കാണിച്ചുതരുന്നു. ഇളയ പുത്രൻ തന്റെ ഓഹരി വാങ്ങി ധൂർത്തടിക്കുന്നു. ഒന്നും ബാക്കിയില്ലാതായപ്പോൾ അവനു സുബോധമുണ്ടായി; അവൻ പറയുന്നു: ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു പോകും. അവൻ ഒരു പ്രസംഗം തയ്യാറാക്കുന്നു.
എന്നാൽ ദൂരെവച്ചുതന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു. അവൻ മനസ്സലിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു (ലൂക്കാ 15:20). പിതാവ് കാത്തുനിൽക്കുന്നില്ല. അവൻ ഓടുന്നു. മകനെ പ്രസംഗം പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല. മേലങ്കിയും മോതിരവും ചെരിപ്പും നൽകുന്നു: നീ ഇപ്പോഴും എന്റെ മകനാണ്.
വീട്ടിൽത്തന്നെ കഴിഞ്ഞ മൂത്ത പുത്രൻ അകത്തു കയറാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. പിതാവ് അവന്റെ അടുക്കലേക്കും ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നു: മകനേ, നീ എപ്പോഴും എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടല്ലോ. ഇന്നു നാം ഇളയ പുത്രനായാലും മൂത്തവനായാലും, പിതാവ് നമ്മെ എതിരേൽക്കാൻ ഇറങ്ങിവരുന്നു. നരെക്കിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി പ്രാർഥിച്ചു (ആശയം): എന്റെ പാപങ്ങൾ അനവധിയാണ്; എന്നാൽ അങ്ങയുടെ കരുണ അതിലും വലുതാണ്. നമുക്കു വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, വീടുവിട്ടുപോയി തെറ്റുകൾ ചെയ്ത ഒരു കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് യേശു പറഞ്ഞു. അവൻ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ അവന്റെ അപ്പൻ ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു വിരുന്നൊരുക്കി! ദൈവം ആ അപ്പനെപ്പോലെയാണ്. നാം ക്ഷമ ചോദിക്കുമ്പോൾ നമ്മെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ അവിടുന്ന് ഓടിവരുന്നു.
കരുണയുടെ പിതാവേ, ഞങ്ങൾ ദൂരെയായിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ഞങ്ങളെ എതിരേൽക്കാൻ അങ്ങ് ഓടിവരുന്നു. എല്ലാ ദൂരദേശങ്ങളിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവരണമേ; ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെ ആഴിയുടെ അഗാധങ്ങളിലേക്ക് എറിയണമേ; മൂത്ത പുത്രന്റെ നീരസത്തിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ. നരെക്കിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറിയുടെ പ്രാർഥനയാൽ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽനിന്ന് അങ്ങയോടു സംസാരിക്കാൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ.
ഒരു അദ്ഭുതത്തോടെയാണ് മിക്കാ തന്റെ പുസ്തകം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്: അങ്ങയെപ്പോലെ ഒരു ദൈവം വേറെ ആരുണ്ട്? സുവിശേഷം കഥയിലൂടെ അതിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു: ഓടിച്ചെല്ലുന്ന പിതാവിനെപ്പോലെയുള്ള ദൈവം. എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആർക്കും നേടിയെടുക്കാനാവാത്ത സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ചും രണ്ടു വായനകളും സംസാരിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സങ്കീർത്തനം 103 ഇതേ കരുണയാണ് പാടുന്നത്. അനുരഞ്ജനകൂദാശ മുന്നിൽ കാണുമ്പോൾ നോമ്പുകാലത്തെ ഏറ്റവും ധൈര്യം നൽകുന്ന വായനകളായിരിക്കാം ഇവ. താക്കോൽവാക്കുകൾ: കരുണ, മടങ്ങിവരവ്, ആഘോഷം.
പശ്ചാത്തലം.
യൂദയാ മലഞ്ചെരിവിലെ മൊറേഷെത്ത് എന്ന ഗ്രാമത്തിൽനിന്നുള്ള മിക്കാ ബി.സി. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം, ഏശയ്യായുടെ കാലത്ത്, പ്രസംഗിച്ചു. ശക്തരാൽ ഞെരുക്കപ്പെടുന്ന ചെറുകിട കർഷകന്റെ പ്രവാചകനാണ് അദ്ദേഹം; കർത്താവ് നിന്നിൽനിന്ന് എന്താണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് എന്നു ചോദിക്കുന്ന പ്രവാചകനും (6:8).
പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനവാക്യങ്ങൾ പ്രാർഥനയുടെയും സ്തുതിയുടെയും ഒരുതരം ആരാധനക്രമമാണ്. ദുരന്തം കടന്നുവന്ന ജനം പ്രത്യാശയോടെ പിന്തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ പിൽക്കാലത്താണ് ഈ സമാപനഭാഗത്തിന് അന്തിമരൂപം ലഭിച്ചതെന്ന് പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. തങ്ങളെ മേയ്ക്കണമേ എന്ന് ജനം ആദ്യം പ്രാർഥിക്കുന്നു; പിന്നെ പാടുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“കാർമലിലെ വനാന്തരത്തിൽ ഏകരായിക്കഴിയുന്നവരും അങ്ങയുടെ അവകാശവുമായ അജഗണത്തെ” (7:14)
പാഠത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്. കർമേൽ എന്ന ഹീബ്രുവാക്കിന് ഉദ്യാനഭൂമി എന്നാണ് അർഥം; കാർമൽ മലയുടെ പേരും അതുതന്നെ. എൻ.ആർ.എസ്.വി. ആദ്യത്തെ അർഥവും പി.ഒ.സി. രണ്ടാമത്തേതും സ്വീകരിക്കുന്നു. ഏതായാലും അജഗണം ചെറുതും ഏകാകിയുമാണ്; ബാഷാനിലെയും ഗിലയാദിലെയും സമൃദ്ധമായ മേച്ചിൽസ്ഥലം ആശയോടെ നോക്കുന്നു.
“നീ ഈജിപ്തിൽനിന്നു പുറത്തുവന്ന നാളുകളിലെന്നപോലെ … കാണിച്ചു കൊടുക്കും.” (7:15)
പാഠത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്. ഹീബ്രുവിൽ “ഞാൻ അവനെ കാണിക്കും” എന്നാണ്; ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയാണ്. പി.ഒ.സി. ഈ ഉത്തമപുരുഷരൂപം നിലനിർത്തുന്നു. ഹീബ്രു പ്രയാസമുള്ളതാണെന്നു സൂചിപ്പിച്ച് ജനത്തിന്റെ പ്രാർഥന തുടരുന്ന രീതിയിൽ എൻ.ആർ.എസ്.വി. വാക്യം ക്രമീകരിക്കുന്നു (“ഞങ്ങളെ കാണിക്കണമേ”). രണ്ടും ഒരേ കാര്യത്തിലെത്തുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ ഭാവി പുറപ്പാടുപോലെയായിരിക്കും.
“അവിടുന്നു തന്റെ കോപം എന്നേക്കുമായി വച്ചു പുലർത്തുന്നില്ല; എന്തെന്നാൽ, അവിടുന്ന് കാരുണ്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു.” (7:18)
ബൈബിളിൽ കോപം യഥാർഥമാണ്; അതു കടന്നുപോകുന്നതുമാണ്. ദൈവം ആനന്ദിക്കുന്നത് കരുണയിലാണ്.
“ആഴിയുടെ അഗാധങ്ങളിലേക്കു നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ അവിടുന്ന് തൂത്തെറിയും.” (7:19)
ഫറവോയുടെ സൈന്യം “അഗാധതയിലേക്കു കല്ലുപോലെ” താണതുപോലെ (പുറപ്പാട് 15:5). ബൈബിളിൽ കടൽ ആരും മടങ്ങിവരാത്ത സ്ഥലമാണ്. പാപങ്ങൾ വീണ്ടും മുങ്ങിയെടുക്കപ്പെടുകയില്ല. യഹൂദപാരമ്പര്യം ഈ വാക്യത്തെ ആദരിക്കുന്നു: പുതുവർഷത്തിൽ (റോഷ് ഹഷാന) പല യഹൂദരും അരുവിക്കോ നദിക്കോ സമീപം ചെന്ന് ഈ വാക്യങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുന്നു. “നീ എറിയും” എന്നർഥമുള്ള താഷ്ലിഖ് എന്നാണ് ആ കർമത്തിന്റെ പേര്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
റോമൻ മിസ്സാളിലെ ഒരു പഴയ പ്രാർഥന (ആണ്ടുവട്ടം ഇരുപത്തിയാറാം ഞായറിലെ സമാഹാരപ്രാർഥന) പറയുന്നു: പൊറുക്കുന്നതിലും കരുണ കാണിക്കുന്നതിലുമാണ് ദൈവം തന്റെ സർവശക്തി ഏറ്റവുമധികം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതിലാണ് ദൈവം തന്റെ ശക്തി ഏറ്റവും ഉയരത്തിൽ കാണിക്കുന്നതെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥവും പറയുന്നു (CCC 270). പശ്ചാത്തപിക്കുന്നവന്റെ പാപങ്ങൾ യഥാർഥമായി നീക്കപ്പെടുന്ന അനുരഞ്ജനകൂദാശയിൽ മിക്കായുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമുണ്ട്.
പശ്ചാത്തലം.
ഒരു പരാതിയോടെയാണ് പതിനഞ്ചാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നത്. ചുങ്കക്കാരും പാപികളും യേശുവിനെ സമീപിക്കുന്നു; ഫരിസേയരും നിയമജ്ഞരും പിറുപിറുക്കുന്നു: “ഇവൻ പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അവരോടുകൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” (15:2). ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയോടു വിശ്വസ്തരായിരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു പിറുപിറുത്തവരുടെ താൽപര്യം; അതിന് അവരെ നിന്ദിക്കരുത്. നഷ്ടപ്പെട്ടു കണ്ടുകിട്ടിയ മൂന്നു കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപമകളിലൂടെ യേശു മറുപടി പറയുന്നു: ആട്, നാണയം, പുത്രൻ. മൂന്നാമത്തേതിൽ മാത്രം ഒരു രണ്ടാംപുത്രനുണ്ട്; അന്നും ഇന്നും കരുണയ്ക്കു നേരേ പിറുപിറുക്കുന്ന ഏതൊരാളെയും അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ജീവിതകാലത്ത് പിതാവിനു സ്വത്ത് ഭാഗിക്കാമായിരുന്നു; എന്നാൽ മകൻ അതു ചോദിക്കുന്നത് പിതാവു മരിക്കട്ടെ എന്നു പറയുന്നതുപോലെയായിരുന്നുവെന്ന് പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. നിയമമനുസരിച്ച് ആദ്യജാതന് ഇരട്ടി ഓഹരി ലഭിക്കും (നിയമാവർത്തനം 21:17); അതിനാൽ ഇളയവന്റെ ഓഹരി ഏകദേശം മൂന്നിലൊന്നായിരിക്കും.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ആ ദേശത്തെ ഒരു പൗരന്റെ അടുത്ത് അഭയംതേടി. അയാൾ അവനെ പന്നികളെ മേയിക്കാൻ വയലിലേക്കയച്ചു.” (15:15)
ഒരു യഹൂദശ്രോതാവിന് ഇത് ഏറ്റവും അടിത്തട്ടാണ്. പന്നി അശുദ്ധമാണ് (ലേവ്യർ 11:7). ഇസ്രായേലിന്റെ മകനാക്കുന്നതെല്ലാം അവനു നഷ്ടമായി. വാക്യം 16-ൽ പി.ഒ.സി. “തവിട്” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്ന ഗ്രീക്കുവാക്ക് മിക്കവാറും കരോബ് എന്ന കായ്കളാണ്; എൻ.ആർ.എസ്.വി. “കായ്കൾ” എന്നു പറയുന്നു.
“ദൂരെ വച്ചുതന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു. അവൻ മനസ്സലിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു.” (15:20)
ദൂരെനിന്നു കണ്ടതുകൊണ്ട് പിതാവ് വഴിയിലേക്കു നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. ആ സംസ്കാരത്തിൽ മാന്യനായ വൃദ്ധൻ ഓടുമായിരുന്നില്ല എന്ന് വ്യാഖ്യാതാക്കൾ പലപ്പോഴും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഏറ്റുപറച്ചിലിനും എന്തെങ്കിലും മാറ്റം തെളിയുന്നതിനും മുൻപാണ് ചുംബനം.
“മകൻ പറഞ്ഞു: പിതാവേ, സ്വർഗത്തിനെതിരായും … ഞാൻ പാപം ചെയ്തു. നിന്റെ പുത്രൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടാൻ ഞാൻ ഇനി യോഗ്യനല്ല.” (15:21)
ഒരുക്കിവച്ച പ്രസംഗവുമായാണ് അവൻ വന്നത് (18–19). അവൻ അതു പൂർത്തിയാക്കുന്നില്ല. ദാസനായി സ്വീകരിക്കണമേ എന്ന ഭാഗം മുറിഞ്ഞുപോകുന്നു. (ചില പുരാതന കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ അത് ഇവിടെ ചേർക്കുന്നു; എൻ.ആർ.എസ്.വി. അതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.) പിതാവ് അപ്പോൾത്തന്നെ മറ്റു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
“ഇവന്റെ കൈയിൽ മോതിരവും കാലിൽ ചെരിപ്പും അണിയിക്കുവിൻ.” (15:22)
വസ്ത്രവും മോതിരവും ചെരിപ്പും ഒരേ കാര്യം പറയുന്നു: ഇവൻ മകനാണ്. ദാസർ സാധാരണ ചെരിപ്പില്ലാതെയാണ് നടന്നിരുന്നത്; മോതിരം കുടുംബത്തിന്റെ അധികാരം വഹിച്ചു (ഉൽപത്തി 41:42 നോക്കുക).
“നിന്റെ ഈ മകൻ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ” (15:30)
“നിന്റെ ഈ മകൻ”: “എന്റെ സഹോദരൻ” എന്ന് അവൻ പറയില്ല. വീട്ടിലെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെ അവൻ “ദാസ്യവേല” എന്നു വിളിച്ചു (വാക്യം 29). വീട്ടിൽത്തന്നെയായിരുന്നിട്ടും അവൻ അകലെയായിരുന്നു.
“മകനേ, നീ എപ്പോഴും എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടല്ലോ.” (15:31)
സുവിശേഷത്തിലെ ഏറ്റവും സൗമ്യമായ വാക്കുകളിലൊന്ന്. ഇളയവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയതുപോലെ മൂത്തവന്റെ അടുത്തേക്കും പിതാവ് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നു. അവിടുത്തേക്കു നഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ടു മക്കളുണ്ട്; ഇരുവരുടെ അടുത്തേക്കും ചെല്ലുന്നു.
“അവനിപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇപ്പോൾ കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.” (15:32)
“നിന്റെ ഈ സഹോദരൻ”: മൂത്തവൻ പറയാൻ മടിച്ച വാക്ക് പിതാവ് അവനു മടക്കിക്കൊടുക്കുന്നു. സന്തോഷിക്കുകതന്നെ “വേണം”: അതാണ് സ്വർഗത്തിന്റെ യുക്തി (15:7 നോക്കുക).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മാനസാന്തരത്തിന്റെയും അനുതാപത്തിന്റെയും പ്രക്രിയ ഈ ഉപമ വിവരിക്കുന്നു എന്നും അതിന്റെ കേന്ദ്രം കരുണാർദ്രനായ പിതാവാണെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു; ഓരോ പടിയായി അതിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു (CCC 1439). വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ രണ്ടു രേഖകളിൽ ഇതേക്കുറിച്ചു വിശദമായി എഴുതി: ദീവെസ് ഇൻ മിസെരിക്കോർദിയാ 5–6, റെകൊൺചിലിയാസിയോ എത് പെനിറ്റെൻസിയ 5–6. ആദ്യത്തേതിൽ, പിതാവിന്റെ സ്നേഹം മകന്റെ മഹത്വം വീണ്ടെടുക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. രണ്ടാമത്തേതിൽ, നമ്മുടെ സ്വാർഥതയും മനുഷ്യകുടുംബത്തിലെ ഭിന്നതകളും മൂത്ത സഹോദരനിൽ അദ്ദേഹം കാണുന്നു. യഹൂദരുടെയും ക്രൈസ്തവരുടെയും ചിത്രമായി ഈ ഉപമ ഒരിക്കലും വായിക്കരുത്. താൻ മകനാണെന്നു മറന്ന്, വീട്ടിൽത്തന്നെ കഴിയുന്ന ഏതൊരു വിശ്വാസിയുമാണ് മൂത്ത സഹോദരൻ.
ദൈവം ഇത്ര ഉദാരമായി ക്ഷമിക്കുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ വൈദികനോട് എന്തിന് ഏറ്റുപറയണം?
ഇളയ മകൻ വാക്കുകൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞുവല്ലോ: “പിതാവേ, … ഞാൻ പാപം ചെയ്തു.” ക്ഷമ നേടിയെടുക്കാനാവില്ല; സ്വീകരിക്കേണ്ടതാണ്. ശരീരവും സ്വരവുമുള്ള മനുഷ്യരായാണ് നാം അതു സ്വീകരിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തു അനുരഞ്ജനശുശ്രൂഷ തന്റെ സഭയെ ഏൽപിച്ചു (യോഹന്നാൻ 20:23; CCC 1441–1442, 1461). കുമ്പസാരക്കൂട്ടിൽ, ഓടിച്ചെല്ലുന്ന പിതാവിന്റെയും നല്ല ഇടയനായ ക്രിസ്തുവിന്റെയും ശുശ്രൂഷയാണ് വൈദികൻ നിർവഹിക്കുന്നത് (CCC 1465). ഈ കൂദാശ ഏറ്റവും മുൻപേ ആലിംഗനവും വസ്ത്രവും മോതിരവുമാണ്.