27 ഫെബ്രുവരി 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“ദൈവം ക്രിസ്തുവഴി നിങ്ങളോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം ക്ഷമിച്ചും കരുണകാണിച്ചും ഹൃദയാർദ്രതയോടെ പെരുമാ റുവിൻ.” എഫേസോസ് 4:32
വിശുദ്ധിയുടെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ ഇടത്തെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് എഴുതുന്നത്: നാം പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്ന രീതി. “അതിനാൽ, വ്യാജം വെടിഞ്ഞ് എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ അയൽക്കാരോടു സത്യം സംസാരിക്കണം. കാരണം, നാം ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങളാണ്.” ഒരു സഹോദരനോടു പറയുന്ന നുണ, ഒരു കൈ മറ്റേ കൈയെ വഞ്ചിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. പിന്നെ കോപത്തെക്കുറിച്ച് യാഥാർഥ്യബോധമുള്ള ഒരു വാക്ക്: “കോപിക്കാം; എന്നാൽ, പാപം ചെയ്യരുത്. നിങ്ങളുടെ കോപം സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതുവരെ നീണ്ടുപോകാതിരിക്കട്ടെ. സാത്താന് നിങ്ങൾ അവസരം കൊടുക്കരുത്.” കോപം എപ്പോഴും പാപമല്ല; എന്നാൽ രാത്രി മുഴുവൻ സൂക്ഷിക്കുന്ന കോപം പിശാചിനു വാടകയ്ക്കു കൊടുക്കുന്ന ഒരു മുറിയായി മാറുന്നു. മോഷ്ടാവ് മോഷണം നിർത്തിയാൽ മാത്രം പോരാ; “അവൻ ഇല്ലാത്തവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ എന്തെങ്കിലും സമ്പാദിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് മാന്യമായ ജോലി ചെയ്യട്ടെ.” സംസാരം പടുത്തുയർത്താനുള്ളതാണ്: “നിങ്ങളുടെ അധരങ്ങളിൽനിന്ന് തിൻമയുടെ വാക്കുകൾ പുറപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. കേൾവിക്കാർക്ക് ആത്മീയചൈതന്യം പ്രദാനംചെയ്യുന്നതിനായി, അവരുടെ ഉന്നതിക്കുതകുംവിധം നല്ല കാര്യങ്ങൾ സന്ദർഭമനുസരിച്ചു സംസാരിക്കുവിൻ.” മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ചവർ ഒരു മുദ്ര വഹിക്കുന്നുവെന്നു പൗലോസ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: “രക്ഷയുടെ ദിനത്തിനുവേണ്ടി നിങ്ങളെ മുദ്രിതരാക്കിയ ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ വേദനിപ്പിക്കരുത്.” വലിയ കുറ്റകൃത്യങ്ങളാൽ മാത്രമല്ല, ഊണുമേശയിലെ കയ്പുകൊണ്ടും പരിശുദ്ധാത്മാവ് വേദനിക്കുന്നു. ഈ വചനത്തിനു മറുപടിയായ ഒരു മനോഹരമായ പതിവ് പല സീറോ മലബാർ കുടുംബങ്ങളും സൂക്ഷിക്കുന്നു: സന്ധ്യാപ്രാർഥന കഴിഞ്ഞ് മക്കൾ മാതാപിതാക്കളോടും മുതിർന്നവരോടും ഈശോമിശിഹായ്ക്കു സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ എന്നു പറയുന്നു; ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ, ആമേൻ എന്ന മറുപടി സ്വീകരിക്കുന്നു. അതു പറഞ്ഞശേഷം കോപത്തോടെ ഉറങ്ങാൻ പോകുക എളുപ്പമല്ല. എല്ലാ ക്രൈസ്തവഭവനങ്ങളുടെയും മുകളിൽ എഴുതിവയ്ക്കാവുന്ന വാക്യങ്ങളോടെ പൗലോസ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു: “സക ല വിദ്വേഷവും ക്ഷോഭവും ക്രോധവും അട്ട ഹാസവും ദൂഷണവും എല്ലാ തിൻമകളോടുംകൂടെ നിങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുവിൻ. ദൈവം ക്രിസ്തുവഴി നിങ്ങളോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം ക്ഷമിച്ചും കരുണകാണിച്ചും ഹൃദയാർദ്രതയോടെ പെരുമാ റുവിൻ.”
സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോ ദേവാലയത്തിൽവച്ച് ഒരു ചെറിയ ഉപമ പറയുന്നു. ഒരു പിതാവ് തന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരോടു മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിൽ ജോലിചെയ്യാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഒരുവൻ ഭംഗിയായി ഞാൻ പോകാം എന്നു പറയുന്നു; എങ്കിലും പോകുന്നില്ല. മറ്റവൻ എനിക്കു മനസ്സില്ല എന്നു പറയുന്നു; എങ്കിലും പിന്നീടു പശ്ചാത്തപിച്ചു പോകുന്നു. “ഈ രണ്ടുപേരിൽ ആരാണ് പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റിയത്?” ഉത്തരം വ്യക്തമാണ്; അധരങ്ങൾകൊണ്ട് എപ്പോഴും ദൈവത്തോട് ഉവ്വ് എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നവരെയാണ് അതു ലക്ഷ്യംവയ്ക്കുന്നത്. “സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ചുങ്കക്കാരും വേശ്യകളുമായിരിക്കും നിങ്ങൾക്കു മുമ്പേ സ്വർഗരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുക.” വർഷങ്ങളോളം അവർ ദൈവത്തോട് ഇല്ല എന്നു പറഞ്ഞവരാണ്; എന്നാൽ അനുതാപം പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ട് യോഹന്നാൻ വന്നപ്പോൾ അവർ മനസ്സുമാറ്റി വിശ്വസിച്ചു. മതനേതാക്കൾ അതു കണ്ടു; “നിങ്ങൾ അതു കണ്ടിട്ടും അവനിൽ വിശ്വസിക്കത്തക്കവിധം അനുതപിച്ചില്ല.” ഉപമയിൽ രണ്ടു മുന്നറിയിപ്പുകളും ഒരു പ്രത്യാശയുമുണ്ട്. ഉവ്വ് എന്നു പറയുന്നതും പോകുന്നതും ഒന്നല്ല; ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ഇല്ല അവസാനവാക്കുമല്ല. പിന്നീടു പശ്ചാത്തപിച്ചു പോകുന്നതിന്റെ കാലമാണ് വലിയ നോമ്പ്. ഈ ആഴ്ചകളിലെ ശനിയാഴ്ച സന്ധ്യകളിൽ പല ഇടവകകളിലും കുമ്പസാരത്തിനുള്ള നിരകൾ നീളുന്നു. ആ നിരയിൽ നിൽക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും ഒരിക്കൽ ഇല്ല എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലേക്കു പോകുന്ന ആ പുത്രനാണ്.
വിഷയം: “ദൈവം ക്രിസ്തുവഴി നിങ്ങളോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം ക്ഷമിച്ചും കരുണകാണിച്ചും ഹൃദയാർദ്രതയോടെ പെരുമാ റുവിൻ.”
ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങൾക്കിടയിലെ സത്യവും കോപവും, കൃപ നൽകുന്ന വാക്കുകൾ, മനസ്സു മാറ്റിയ പുത്രൻ.
“സൗമ്യമായ മറുപടി ക്രോധംശമിപ്പിക്കുന്നു; പരുഷമായ വാക്ക് കോപം ഇളക്കിവിടുന്നു.” സുഭാഷിതങ്ങൾ 15:1
“കോപിക്കാം; എന്നാൽ, പാപം ചെയ്യരുത്. നിങ്ങളുടെ കോപം സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതുവരെ നീണ്ടുപോകാതിരിക്കട്ടെ.” എഫേസോസ് 4:26
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച അന്നന്നത്തെ വഴക്കുകൾ തീർക്കാതെ ഒരു ദിവസവും അവസാനിപ്പിക്കാതിരിക്കുക.
“കർത്താവേ, എന്റെ നാവിനുകടിഞ്ഞാണിടണമേ! എന്റെ അധരകവാടത്തിനുകാവലേർപ്പെടുത്തണമേ!” സങ്കീർത്തനം 141:3
“നിങ്ങളുടെ അധരങ്ങളിൽനിന്ന് തിൻമയുടെ വാക്കുകൾ പുറപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. കേൾവിക്കാർക്ക് ആത്മീയചൈതന്യം പ്രദാനംചെയ്യുന്നതിനായി, അവരുടെ ഉന്നതിക്കുതകുംവിധം നല്ല കാര്യങ്ങൾ സന്ദർഭമനുസരിച്ചു സംസാരിക്കുവിൻ.” എഫേസോസ് 4:29
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു നിന്റെ കുടുംബത്തിലെ ഓരോരുത്തരോടും പ്രോത്സാഹനത്തിന്റെ ഒരു വാക്കു പറയുക.
“ദുഷ്ടൻ താൻ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നതിൻമയിൽനിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞു നീതിയുംന്യായവും പാലിച്ചാൽ അവൻ തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കും.” എസെക്കിയേൽ 18:27
“എന്തെന്നാൽ, യോഹന്നാൻ നീതിയുടെ മാർഗത്തിലൂടെ നിങ്ങളെ സമീപിച്ചു; നിങ്ങൾ അവനിൽ വിശ്വസിച്ചില്ല. എന്നാൽ ചുങ്കക്കാരും വേശ്യകളും അവനിൽ വിശ്വസിച്ചു. നിങ്ങൾ അതു കണ്ടിട്ടും അവനിൽ വിശ്വസിക്കത്തക്കവിധം അനുതപിച്ചില്ല.” മത്തായി 21:32
ജീവിതത്തിൽ: ദൈവത്തോടു വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ട് ഇനിയും ചെയ്യാത്തത് ഇന്നു ചെയ്യുക.
നാം ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങളാണ്: നമ്മുടെ കോപത്തിന്മേൽ സൂര്യൻ ഒരിക്കലും അസ്തമിക്കാതിരിക്കട്ടെ; നമ്മുടെ വാക്കുകൾ കൃപ നൽകട്ടെ.
പോകാത്ത ഉവ്വ് ശൂന്യമാണ്; ഇല്ല ഇനിയും ഉവ്വായി മാറാം. മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലേക്കു പോകാനുള്ള സമയം ഇപ്പോഴാണ്.
തീരുമാനം: നോമ്പുകാല കുമ്പസാരം ഇനിയും നടത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ വലിയ നോമ്പിലെ നാലാം ഞായറിനുമുൻപ് നടത്തുക.
പ്രിയരേ, നമ്മുടെ അനുദിന വാക്കുകളെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് സംസാരിക്കുന്നത്. അയൽക്കാരോടു സത്യം സംസാരിക്കുവിൻ; നാം ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങളാണ്. കോപിക്കാം; എന്നാൽ പാപം ചെയ്യരുത്; നിങ്ങളുടെ കോപം സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതുവരെ നീണ്ടുപോകാതിരിക്കട്ടെ (എഫേ 4:25–26).
നിങ്ങളുടെ അധരങ്ങളിൽനിന്നു തിന്മയുടെ വാക്കുകൾ പുറപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ; കേൾക്കുന്നവർക്കു കൃപ നൽകുന്ന, പടുത്തുയർത്തുന്ന വാക്കുകൾ മാത്രം (എഫേ 4:29). നമ്മെ മുദ്രിതരാക്കിയ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ഊണുമേശയിലെ കയ്പ് വേദനിപ്പിക്കുന്നു.
രണ്ടു പുത്രന്മാരെക്കുറിച്ച് ഈശോ പറയുന്നു. ഒരുവൻ ഞാൻ പോകാം എന്നു പറയുന്നു; പക്ഷേ പോകുന്നില്ല. മറ്റവൻ എനിക്കു മനസ്സില്ല എന്നു പറയുന്നു; എങ്കിലും പിന്നീടു പശ്ചാത്തപിച്ചു പോകുന്നു (മത്താ 21:28–30). ആരാണ് പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റിയത്?
ഉവ്വ് എന്നു പറയുന്നതും പോകുന്നതും ഒന്നല്ല; ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ഇല്ല അവസാനവാക്കുമല്ല. മനസ്സു മാറ്റാനുള്ള കാലമാണ് വലിയ നോമ്പ്. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതിനുമുൻപ് നമുക്കു സമാധാനപ്പെടാം; ഇന്നുതന്നെ പിതാവിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലേക്കു പോകാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, രണ്ടു മക്കളെക്കുറിച്ച് ഈശോ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു. ഒരുവൻ ഇല്ല എന്നു പറഞ്ഞു; പിന്നെ അപ്പനെ സഹായിക്കാൻ പോയി. മറ്റവൻ ഉവ്വ് എന്നു പറഞ്ഞു; പക്ഷേ ഒരിക്കലും പോയില്ല! ദൈവത്തോട് ഉവ്വ് എന്നു പറഞ്ഞാൽ മാത്രം പോരാ; നമുക്ക് അതു ചെയ്യാം.
രക്ഷയുടെ ദിനത്തിനായി അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ഞങ്ങളെ മുദ്രിതരാക്കിയ കർത്താവീശോമിശിഹായേ, കയ്പും കോപവും ദൂഷണവുംകൊണ്ട് അവിടുത്തെ വേദനിപ്പിക്കാതെ ഞങ്ങളെ കാക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നവർക്കു കൃപ നൽകട്ടെ; ഞങ്ങളുടെ കോപത്തിന്മേൽ ഒരിക്കലും സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാതിരിക്കട്ടെ. അങ്ങയോട് ഉവ്വ് എന്നു പറഞ്ഞിട്ടും ഞങ്ങൾ പോകാതിരുന്നിടത്തും, ഇല്ല എന്നു പറഞ്ഞിടത്തും, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സു മാറ്റി അങ്ങയുടെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലേക്കു ഞങ്ങളെ അയയ്ക്കണമേ. ആമേൻ.
മാറിയ ജീവിതം എങ്ങനെയിരിക്കും എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ വായനകളുടെ വിഷയം. എഫേസോസ് ലേഖനം പ്രായോഗികമാണ്: സത്യം പറയുക, സൂര്യാസ്തമയത്തിനുമുമ്പ് കോപം അവസാനിപ്പിക്കുക, പങ്കുവയ്ക്കാൻവേണ്ടി അധ്വാനിക്കുക, ക്ഷമിക്കുക. മത്തായിയിൽ ഒരു പിതാവ് തന്റെ രണ്ടു മക്കളോടും മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ പറയുന്നു; ആദ്യത്തെ മറുപടിയല്ല, ഒടുവിൽ ചെയ്യുന്നതാണു കാര്യം. മനസ്സു മാറിയ ചുങ്കക്കാരും വേശ്യകളും മുമ്പേ പ്രവേശിക്കുന്നു. പുനർവിചിന്തനത്തിന്റെ കാലമാണ് വലിയ നോമ്പ്.
പശ്ചാത്തലം.
ലേഖനത്തിന്റെ രണ്ടാംപകുതി ദൈവം ചെയ്തതിൽനിന്ന് മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നതിലേക്കു തിരിയുന്നു. പഴയ മനുഷ്യനെ ഉരിഞ്ഞുമാറ്റി പുതിയ മനുഷ്യനെ ധരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് തൊട്ടുമുമ്പ് പറഞ്ഞു (4:22–24). ഇപ്പോൾ അതു മൂർത്തമാക്കുന്നു. തടവിലായിരുന്ന പൗലോസിന്റെ ലേഖനമായാണ് സഭ ഇതു സ്വീകരിക്കുന്നത്; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു ശിഷ്യനാണ് എഴുതിയതെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു; പൗലോസ്തന്നെ എഴുതിയെന്നു മറ്റു ചിലർ വാദിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അതിനാൽ, വ്യാജം വെടിഞ്ഞ് എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ അയൽക്കാരോടു സത്യം സംസാരിക്കണം. കാരണം, നാം ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങളാണ്.” (4:25)
ആദ്യവാക്കുകൾ സഖറിയാ 8:16-ന്റെ പ്രതിധ്വനിയാണ്. പറയുന്ന കാരണം ശ്രദ്ധേയമാണ്: സഭയിൽ നുണ പറയുന്നത് ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മറ്റൊന്നിനെ വഞ്ചിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.
“കോപിക്കാം; എന്നാൽ, പാപം ചെയ്യരുത്. നിങ്ങളുടെ കോപം സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതുവരെ നീണ്ടുപോകാതിരിക്കട്ടെ.” (4:26)
ആദ്യഭാഗം സങ്കീർത്തനം 4:4-ന്റെ ഗ്രീക്കുരൂപത്തിൽനിന്നാണ്; പി.ഒ.സി.യിലെ ആ സങ്കീർത്തനത്തിലും ഇതേ ആശയം കാണാം. കോപം അതിൽത്തന്നെ പാപമെന്നു പറയുന്നില്ല; പക്ഷേ അതിന് ഒരു സമയപരിധിയുണ്ട്. ഏതു വീടിനും ലളിതമായ ഒരു നിയമം: അതുമായി ഉറങ്ങാൻ പോകരുത്.
“രക്ഷയുടെ ദിനത്തിനുവേണ്ടി നിങ്ങളെ മുദ്രിതരാക്കിയ ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ വേദനിപ്പിക്കരുത്.” (4:30)
സംസാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമങ്ങൾക്കിടയിലാണ് ഈ വാക്യം. ക്രൂരമായ ഒരു വാക്ക് കേൾക്കുന്നവനെ മാത്രമല്ല വേദനിപ്പിക്കുന്നത്. മാമ്മോദീസായിലും തൈലാഭിഷേകത്തിലും നാം മുദ്രിതരായി; വേദനിപ്പിക്കപ്പെടാവുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണ് ആത്മാവ്.
“ദൈവം ക്രിസ്തുവഴി നിങ്ങളോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം ക്ഷമിച്ചും കരുണകാണിച്ചും” (4:32)
“പോലെ” എന്ന വാക്ക് മാതൃകയും ശക്തിയും നൽകുന്നു. ദൈവം നമ്മോടു ക്ഷമിച്ചതുകൊണ്ടാണു നാം ക്ഷമിക്കുന്നത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പ്രതികാരത്തിനുള്ള ആഗ്രഹമായി മതബോധനഗ്രന്ഥം കോപത്തെ നിർവചിക്കുകയും അതിനെതിരേ മുന്നറിയിപ്പു നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു (CCC 2302); ആത്മാവിന്റെ മുദ്രയെക്കുറിച്ചും പറയുന്നു (CCC 698, 1274). “ഞങ്ങളുടെ കടങ്ങൾ ഞങ്ങളോടു ക്ഷമിക്കണമേ” എന്ന യാചനയിലെത്തുമ്പോൾ അത് ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു; അത്തരം ക്ഷമ നമ്മുടെ ശക്തികൊണ്ട് അസാധ്യവും ആത്മാവിനാൽ സാധ്യവുമാണെന്നു പറയുന്നു (CCC 2842).
പശ്ചാത്തലം.
പീഡാസഹനത്തിനു മുമ്പുള്ള അവസാനദിനങ്ങളിൽ ഈശോ ദേവാലയത്തിലാണ്. എന്തധികാരത്താലാണ് അവിടുന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്നു പ്രധാനപുരോഹിതന്മാരും ജനപ്രമാണികളും ചോദിച്ചു (21:23); യോഹന്നാന്റെ സ്നാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവിടുത്തെ ചോദ്യത്തിന് അവർ ഉത്തരം നൽകുന്നില്ല (21:25–27). മൂന്ന് ഉപമകളിൽ ആദ്യത്തേതായ ഇത് അവരോടാണു പറയുന്നത്. ഈ ഭാഗത്തെ “നിങ്ങൾ” ആ നേതാക്കളാണ്, യഹൂദജനമല്ല; യോഹന്നാനിൽ വിശ്വസിച്ചവരിൽ ഏറെയും ആ ജനംതന്നെയായിരുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഞാൻ പോകാം എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു; എങ്കിലും പോയില്ല.” (21:29)
പാഠഭേദം: പുരാതന കയ്യെഴുത്തുപ്രതികൾ ഈ ഉപമ ഒന്നിലധികം ക്രമത്തിൽ നൽകുന്നു. പി.ഒ.സി. പിന്തുടരുന്ന പ്രതികളിൽ ഒന്നാമൻ സമ്മതിക്കുന്നു, പോകുന്നില്ല; രണ്ടാമൻ വിസമ്മതിച്ചിട്ടു പോകുന്നു; അതിനാൽ ഉത്തരം “രണ്ടാമൻ”. എൻ.ആർ.എസ്.വി.യിൽ ഒന്നാമൻ വിസമ്മതിച്ചിട്ടു പോകുന്നു. പ്രബോധനം ഒന്നുതന്നെ: ജോലി ചെയ്തവനാണ് പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്തവൻ.
“സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ചുങ്കക്കാരും വേശ്യകളുമായിരിക്കും നിങ്ങൾക്കു മുമ്പേ സ്വർഗരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുക.” (21:31)
ചുങ്കക്കാർ അധിനിവേശശക്തിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ചവരും പിടിച്ചുപറിക്കു പേരുകേട്ടവരുമായിരുന്നു. ആദ്യം പ്രവേശിക്കുമെന്ന് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തവർ. അവരുടെ പാപം നല്ലതാണെന്ന് ഈശോ പറയുന്നില്ല: അവർ “വിശ്വസിച്ചു”, തിരിഞ്ഞു; അതുകൊണ്ടാണ് അവർ മുമ്പിലായത്.
“നിങ്ങൾ അതു കണ്ടിട്ടും അവനിൽ വിശ്വസിക്കത്തക്കവിധം അനുതപിച്ചില്ല.” (21:32)
മാനസാന്തരങ്ങൾ നേതാക്കൾ കൺമുമ്പിൽ കണ്ടതാണ്. നാം എഴുതിത്തള്ളിയ ഒരാളുടെ മാറിയ ജീവിതമാകാം ചിലപ്പോൾ ദൈവം നമുക്കു നൽകുന്ന അടയാളം.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രാർഥന “കർത്താവേ, കർത്താവേ” എന്നു പറയുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, പിതാവിന്റെ ഹിതം ചെയ്യാൻ ഹൃദയം ഒരുക്കുന്നതിലുമാണെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2611). ഈ ഉപമയുടെയും മത്തായി 7:21-ന്റെയും കാതൽ ഇതാണ്. ഈശോ ആവശ്യപ്പെടുന്ന മാറ്റം ഒന്നാമതായി ആന്തരികമാണ്, ജീവിതം മുഴുവന്റെയും തിരിച്ചുവരവാണ് (CCC 1430–1431). ചുങ്കക്കാരോടും പാപികളോടുമൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഈശോ ചിലർക്ക് ഇടർച്ചയായതും അത് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു (CCC 588); ദൈവത്തിന്റെ വിളിക്കു പുറത്ത് ആരുമില്ലല്ലോ.
അവസാനം തിരിച്ചുവന്നാൽ മതിയെങ്കിൽ പാപത്തിനു പ്രാധാന്യമില്ലെന്നാണോ ഇതിനർഥം?
അല്ല. വിശ്വസിക്കുകയും ജീവിതം മാറ്റുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് ചുങ്കക്കാരും വേശ്യകളും മുമ്പേ പോകുന്നത്. “ഞാൻ പോകാം” എന്നു പറഞ്ഞിട്ടു പോകാത്തവന് ഉപമ മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു; വർഷങ്ങളോളം “ഇല്ല” എന്നു പറഞ്ഞവനെ ധൈര്യപ്പെടുത്തുന്നു. വൈകിയുള്ള മാനസാന്തരം ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നത് അതിരുകടന്ന ആത്മവിശ്വാസമാണ് (CCC 2092); പകൽ എത്ര നീളുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. എന്നാൽ ഇന്നു മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലേക്കു പോകാൻ ഒരിക്കലും വൈകിയിട്ടില്ല.