7 മാർച്ച് 2027 · ലത്തീൻ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“എന്തെന്നാൽ, അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി, തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻ തക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു.” യോഹന്നാൻ 3:16
പ്രവേശനപ്രഭണിതത്തിന്റെ ആദ്യവാക്കിൽനിന്നാണ് നോമ്പുകാലം നാലാം ഞായറിന് അതിന്റെ പഴയ പേരു ലഭിച്ചത്: ലെത്താരെ, ജറുസലെമേ, ആനന്ദിക്കുക. നാല്പതു ദിവസങ്ങളുടെ മധ്യം നാം കടന്നിരിക്കുന്നു; ഈസ്റ്ററിന്റെ പ്രകാശം അൽപം അകത്തേക്കു കടക്കാൻ സഭ അനുവദിക്കുന്നു. പതിവുള്ളിടത്ത്, പ്രഭാതത്തിനു മുൻപ് ആകാശം തെളിയുന്നതുപോലെ, വൈദികൻ വയലറ്റിനു പകരം റോസ് നിറം ധരിക്കുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദുഃഖകരമായ അധ്യായം ഒന്നാം വായന വിവരിക്കുന്നു; അതിനെ പ്രത്യാശയാക്കി മാറ്റുന്നു. നേതാക്കളും ജനവും അത്യധികം അവിശ്വസ്തരായി; കർത്താവിന്റെ ആലയം അവർ അശുദ്ധമാക്കി. എങ്കിലും തന്റെ ജനത്തോട് അനുകമ്പ തോന്നിയതിനാൽ ദൈവം തന്റെ ദൂതന്മാരെ വീണ്ടും വീണ്ടും അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് അയച്ചു. ദൂതന്മാരെ അവർ പരിഹസിച്ചു; പ്രവാചകന്മാരെ നിന്ദിച്ചു; ഒടുവിൽ പ്രതിവിധിയില്ലാതായി. ജറുസലെം അഗ്നിക്കിരയായി; ദേവാലയം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; ശേഷിച്ചവർ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. സങ്കീർത്തനം പ്രവാസികൾക്കു സ്വരം നൽകുന്നു: ബാബിലോൺ നദികളുടെ തീരത്തിരുന്നു സീയോനെയോർത്തു ഞങ്ങൾ കരഞ്ഞു. ബന്ദികളാക്കിയവർ ഒരു പാട്ട് ആവശ്യപ്പെട്ടു; അവർ തങ്ങളുടെ കിന്നരങ്ങൾ അരളിമരങ്ങളിൽ തൂക്കിയിട്ടു. എന്നാൽ ദിനവൃത്താന്തകർത്താവ് കണ്ണീരിൽ അവസാനിപ്പിക്കുന്നില്ല. ജറെമിയാ മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞതുപോലെ എഴുപതു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ജനത്തെ നാട്ടിലേക്കു തിരിച്ചയയ്ക്കാനും ദൈവത്തിന്റെ ആലയം പുനർനിർമിക്കാനും, വിജാതീയനായ പേർഷ്യൻ രാജാവ് സൈറസിന്റെ മനസ്സിനെ കർത്താവ് ഉണർത്തി. യഹൂദപാരമ്പര്യം സൂക്ഷിക്കുന്ന ക്രമത്തിൽ ഹീബ്രു ബൈബിളിന്റെ അവസാനവാക്ക് ഈ ക്ഷണമാണ്: അവൻ പുറപ്പെടട്ടെ.
നിക്കൊദേമോസുമായി യേശു രാത്രിയിൽ നടത്തിയ സംഭാഷണത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് സുവിശേഷം. ഇരുട്ടത്ത് അവന്റെ അടുക്കൽ വന്ന ഒരു ഫരിസേയനും നേതാവുമായിരുന്നു നിക്കൊദേമോസ്. മരുഭൂമിയിലെ വിചിത്രമായ ഒരു സംഭവം യേശു ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. വിഷസർപ്പങ്ങളുടെ ദംശനമേറ്റപ്പോൾ, ഒരു പിച്ചളസർപ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കി ഒരു തൂണിന്മേൽ ഉയർത്താൻ ദൈവം മോശയോടു കല്പിച്ചു; ദംശനമേറ്റവർ അതിനെ നോക്കി ജീവിച്ചു. മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെടുക എന്നതിനു രണ്ടർഥമുണ്ട്: കുരിശിൽ ഉയർത്തപ്പെടുക, മഹത്വത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെടുക. നമ്മുടെ മുറിവിന്റെ അടയാളംതന്നെ നമ്മുടെ സൗഖ്യത്തിന്റെ സ്ഥാനമായിത്തീരുന്നു. തുടർന്ന്, ചെറിയ ഒരു സുവിശേഷം എന്നു പലരും വിളിക്കുന്ന വാക്കുകൾ: തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻതക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു; അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കാൻവേണ്ടി. ലോകത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യവാക്ക് ശിക്ഷാവിധിയല്ല: ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്കയച്ചത് ലോകത്തെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കാനല്ല; പ്രത്യുത, അവൻ വഴി ലോകം രക്ഷപ്രാപിക്കാനാണ്. പ്രകാശം വരുമ്പോൾ നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാണ് വിധി: മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികൾ തിന്മനിറഞ്ഞതായിരുന്നതിനാൽ അവർ പ്രകാശത്തെക്കാൾ അധികമായി അന്ധകാരത്തെ സ്നേഹിച്ചു. സത്യം പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ പ്രകാശത്തിലേക്കു വരുന്നു. രാത്രിയിൽ വന്ന നിക്കൊദേമോസുതന്നെ, ഒടുവിൽ യേശുവിന്റെ സംസ്കാരത്തിനായി നൂറു റാത്തൽ മീറയും ചെന്നിനായകവുമായി പരസ്യമായി മുന്നോട്ടുവരും.
അതേ സദ്വാർത്ത മറ്റു വാക്കുകളിൽ പൗലോസ് പറയുന്നു: നമ്മൾ പാപംവഴി മരിച്ചവരായിരുന്നിട്ടും, കരുണാസമ്പന്നനായ ദൈവം നമ്മോടു കാണിച്ച മഹത്തായ സ്നേഹത്താൽ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ നമ്മെ ജീവിപ്പിച്ചു. പാപത്തിന്റെ ശവക്കുഴിയിൽനിന്നു നാം സ്വയം കയറിവന്നതല്ല: വിശ്വാസംവഴി കൃപയാലാണു നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്; അതു നിങ്ങൾ നേടിയെടുത്തതല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്. കൃപ എപ്പോഴും ആദ്യം വരുന്നു. എന്നാൽ കൃപ നിഷ്ക്രിയമല്ല. പൗലോസ് തുടരുന്നു: നാം ദൈവത്തിന്റെ കരവേലയാണ്; നാം ചെയ്യാൻവേണ്ടി ദൈവം മുൻകൂട്ടി ഒരുക്കിയ സത്പ്രവൃത്തികൾക്കായി യേശുക്രിസ്തുവിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. നമ്മുടെ ഉപവാസവും പ്രാർഥനയും ദാനധർമവും ദൈവസ്നേഹം വിലയ്ക്കു വാങ്ങുന്നില്ല; ഇതിനകം നൽകപ്പെട്ട ഒരു സ്നേഹത്തിന്റെ ഫലമാണവ. രണ്ടാം പരിശോധനാകർമം ആഘോഷിക്കുന്നിടത്ത് ഇന്നു സഭ എ വർഷത്തിലെ ജന്മനാ അന്ധനായവന്റെ സുവിശേഷം (യോഹ 9) വായിച്ച്, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവർ അന്ധകാരത്തിൽനിന്നു മോചിതരായി ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. രണ്ടു സുവിശേഷങ്ങളിലും ചലനം ഒന്നുതന്നെ: അന്ധകാരത്തിൽനിന്നു പ്രകാശത്തിലേക്ക്, സർപ്പദംശനത്തിൽനിന്നു കുരിശിന്റെ സൗഖ്യത്തിലേക്ക്, പ്രവാസത്തിൽനിന്നു ഭവനത്തിലേക്ക്. അതുകൊണ്ടാണ് നോമ്പുകാലത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ നാം ആനന്ദിക്കുന്നത്. ഉയർത്തപ്പെട്ടവൻ എല്ലാവരെയും തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു.
വിഷയം: “എന്തെന്നാൽ, അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി, തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻ തക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു.”
പ്രവാസവും തിരിച്ചുവരവും, ഉയർത്തപ്പെട്ട സർപ്പം, രക്ഷിക്കുന്ന സ്നേഹം, നമ്മെ ജീവിപ്പിക്കുന്ന കരുണ.
“പിതാക്കൻമാരുടെ ദൈവമായ കർത്താവു തന്റെ ജനത്തോടും വാസസ്ഥലത്തോടും കരുണ തോന്നി അവരുടെ അടുത്തേക്കു തുടർച്ചയായി ദൂതൻമാരെ അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.” 2 ദിനവൃത്താന്തം 36:15
“എന്നാൽ, നാം പാപികളായിരിക്കേ, ക്രിസ്തു നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു. അങ്ങനെ നമ്മോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹം ദൈവം പ്രകടമാക്കിയിരിക്കുന്നു.” റോമാ 5:8
ജീവിതത്തിൽ: ദൈവത്തിൽനിന്നു പ്രവാസത്തിലാണെന്നു നിനക്കു തോന്നുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു മേഖലയ്ക്കു പേരിട്ട്, ഈ ആഴ്ച പ്രാർഥനയിൽ അത് അവിടുത്തെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക.
“കർത്താവ് മോശയോട് അരുളിച്ചെയ്തു: ഒരു പിച്ചള സർപ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കി വടിയിൽ ഉയർത്തി നിർത്തുക. ദംശനമേൽക്കുന്നവർ അതിനെ നോക്കിയാൽ മരിക്കുകയില്ല.” സംഖ്യ 21:8
“മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 3:14–15
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ദിവസവും അഞ്ചു മിനിറ്റ് ഒരു ക്രൂശിതരൂപത്തിനു മുൻപിൽ, നോക്കിക്കൊണ്ടും സുഖപ്പെടാൻ നിന്നെത്തന്നെ വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ടും ചെലവഴിക്കുക.
“ദൈവമായ കർത്താവ് ചോദിക്കുന്നു: ദുഷ്ടന്റെ മരണത്തിൽ എനിക്കു സന്തോഷമുണ്ടോ? അവൻ ദുർമാർഗത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിയുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നല്ലേ എന്റെ ആഗ്രഹം?” എസെക്കിയേൽ 18:23
“എന്തെന്നാൽ, അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി, തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻ തക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു. ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്കയച്ചത് ലോകത്തെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കാനല്ല. പ്രത്യുത, അവൻ വഴി ലോകം രക്ഷപ്രാപിക്കാനാണ്.” യോഹന്നാൻ 3:16–17
ജീവിതത്തിൽ: വിശുദ്ധവാരത്തിനു മുൻപ് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം കുമ്പസാരത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക.
“നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കൊത്ത് അവിടുന്നു നമ്മെ ശിക്ഷിക്കുന്നില്ല; നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾക്കൊത്തു നമ്മോടു പകരംചെയ്യുന്നില്ല. ഭൂമിക്കുമേൽ ഉയർന്നിരിക്കുന്ന ആകാശത്തോളം ഉന്നതമാണു തന്റെ ഭക്തരോട് അവിടുന്നു കാണിക്കുന്ന കാരുണ്യം.” സങ്കീർത്തനം 103:10–11
“നാം ദൈവത്തിന്റെ കരവേലയാണ്; നാം ചെയ്യാൻവേണ്ടി ദൈവം മുൻകൂട്ടി ഒരുക്കിയ സത്പ്രവൃത്തികൾക്കായി യേശുക്രിസ്തുവിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്.” എഫേസോസ് 2:10
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ഒരു സത്പ്രവൃത്തി ചെയ്യുക; പ്രതിഫലമായിട്ടല്ല, ദൈവത്തിനുള്ള നന്ദിയായി.
നമ്മുടെ പ്രവാസത്തിനുമേൽ അവസാനവാക്ക് ദൈവത്തിന്റെ അനുകമ്പയുടേതാണ്.
കുരിശിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവാണ് നമ്മെ രക്ഷിക്കുകയും സുഖപ്പെടുത്തുകയും ജീവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവസ്നേഹം.
തീരുമാനം: യോഹന്നാൻ 3:16 മനഃപാഠമാക്കി ഈസ്റ്റർവരെ എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും അതു പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഇന്നു സഭ പറയുന്നു: ലെത്താരെ, ആനന്ദിക്കുക! നോമ്പുകാലത്തിന്റെ പകുതി നാം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു; പ്രഭാതത്തിനു മുൻപുള്ള ആകാശംപോലെ വയലറ്റിൽ റോസ് നിറം കലരുന്നു. പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ കാലത്ത് എന്തിന് ആനന്ദിക്കണം? ദൈവം നമ്മെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് ഇന്നത്തെ വായനകൾ നമ്മോടു പറയുന്നതുകൊണ്ട്.
അത്യധികം അവിശ്വസ്തരായ ഒരു ജനത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നാം വായന പറയുന്നു. എങ്കിലും തന്റെ ജനത്തോട് അനുകമ്പ തോന്നിയതിനാൽ ദൈവം തന്റെ ദൂതന്മാരെ വീണ്ടും വീണ്ടും അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് അയച്ചു (2 ദിന 36:15). അവർ അവിടുത്തെ പ്രവാചകന്മാരെ പരിഹസിച്ചു; ബാബിലോൺ നദികളുടെ തീരത്തിരുന്നു കരയുന്ന പ്രവാസത്തിൽ അവസാനിച്ചു. എന്നാൽ ദൈവം അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. എഴുപതു വർഷം കഴിഞ്ഞ് അവിടുന്നു സൈറസിന്റെ മനസ്സിനെ ഉണർത്തി; വാക്ക് പുറപ്പെട്ടു: അവൻ പുറപ്പെടട്ടെ. നാട്ടിലേക്കുള്ള ഒരു വഴി ദൈവം എപ്പോഴും നമുക്കായി കരുതിവയ്ക്കുന്നു.
സുവിശേഷത്തിൽ യേശു നിക്കൊദേമോസിനോടു പറയുന്നു: മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു (യോഹ 3:14). മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പദംശനമേറ്റവർ പിച്ചളസർപ്പത്തിലേക്കു നോക്കി ജീവിച്ചു. പാപദംശനമേറ്റ നാം കുരിശിലെ യേശുവിലേക്കു നോക്കി ജീവിക്കുന്നു.
പിന്നെ, നാമെല്ലാവരും മനഃപാഠമാക്കേണ്ട വാക്കുകൾ: തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻതക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു; അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കാൻവേണ്ടി (യോഹ 3:16). ലോകത്തെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കാനല്ല, രക്ഷിക്കാനാണ് ദൈവം പുത്രനെ അയച്ചത്. വിധിയുണ്ടെങ്കിൽ, അതു നാം അന്ധകാരത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടാണ്. പ്രകാശത്തിലേക്കു വരാൻ യേശു നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
പൗലോസ് പറയുന്നു: നമ്മൾ പാപംവഴി മരിച്ചവരായിരുന്നിട്ടും കരുണാസമ്പന്നനായ ദൈവം നമ്മോടു കാണിച്ച മഹത്തായ സ്നേഹത്താൽ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ നമ്മെ ജീവിപ്പിച്ചു (എഫേ 2:4–5). കൃപയാൽ നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. അതൊരു ദാനമാണ്. സത്പ്രവൃത്തികൾക്കായി യേശുക്രിസ്തുവിൽ നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ നോമ്പുകാലപ്രവൃത്തികൾ ദൈവസ്നേഹം വിലയ്ക്കു വാങ്ങുന്നില്ല; അവ ആ സ്നേഹത്തിനുള്ള മറുപടിയാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഇന്നു നമുക്ക് ആനന്ദിക്കാം. കുരിശിലേക്കു നോക്കി ജീവിക്കാം. മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പാപങ്ങൾ കുമ്പസാരത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരാം. ഈസ്റ്ററിൽ കാണാനായി തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കണമേ എന്ന് ഇന്നു കർത്താവിനോടു യാചിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവർക്കുവേണ്ടിയും നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇന്നത്തെ ഞായറിന്റെ പേര് ലെത്താരെ, അതായത് ആനന്ദിക്കുക! എന്തുകൊണ്ട്? ദൈവം നമ്മെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട് യേശുവിനെ നമുക്കു തന്നു. നമുക്ക് ഈ വാക്യം പഠിക്കാം: തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻതക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു.
മരുഭൂമിയിൽ ആളുകൾക്കു പാമ്പുകടിയേറ്റപ്പോൾ അവർ പിച്ചളപ്പാമ്പിനെ നോക്കി സുഖം പ്രാപിച്ചു. സങ്കടപ്പെടുമ്പോഴും തെറ്റു ചെയ്യുമ്പോഴും നമുക്കു കുരിശിലെ യേശുവിനെ നോക്കാം; അവൻ നമ്മെ സുഖപ്പെടുത്തും.
തന്റെ വചനത്തിലൂടെ മനുഷ്യവംശത്തെ അത്ഭുതകരമായ രീതിയിൽ അങ്ങയോടു രമ്യതപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവമേ, വരാനിരിക്കുന്ന മഹോത്സവങ്ങളിലേക്ക് ക്രൈസ്തവജനം തീക്ഷ്ണമായ ഭക്തിയോടും ഉത്സാഹമുള്ള വിശ്വാസത്തോടുംകൂടെ ത്വരിതപ്പെട്ടു മുന്നേറാൻ കൃപ ചെയ്യണമേ. അങ്ങയോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ ദൈവമായി എന്നേക്കും ജീവിച്ചു വാഴുന്ന അങ്ങയുടെ പുത്രനും ഞങ്ങളുടെ കർത്താവുമായ യേശുക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ. നമുക്കു തുടർന്നു പ്രാർഥിക്കാം: കരുണാസമ്പന്നനായ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ ഏകജാതനെ നൽകാൻതക്കവിധം അങ്ങു ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു. പാപത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തിൽനിന്ന് ഉയർത്തപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രകാശത്തിലേക്കു ഞങ്ങളെ ആകർഷിക്കണമേ; തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവർക്കു വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രകാശം നൽകണമേ; ആനന്ദത്തോടെ ഞങ്ങളെ ഈസ്റ്ററിലേക്കു നയിക്കണമേ. ആമേൻ.
ഇത് ലെത്താരെ ഞായറാണ്; ലത്തീനിലെ പ്രവേശകപ്രഭണിതത്തിന്റെ ആദ്യവാക്കിൽനിന്നാണ് ഈ പേര്: “ജറുസലെമേ, സന്തോഷിക്കുക” (ഏശയ്യാ 66:10). നോമ്പുകാലത്തിന്റെ മധ്യം കഴിഞ്ഞു; ഈസ്റ്ററിന് ഇനി മൂന്ന് ആഴ്ച. റോസ് നിറത്തിലുള്ള തിരുവസ്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാം; അന്തരീക്ഷം അൽപം തെളിയുന്നു. എങ്കിലും സന്തോഷത്തിന്റെ ഈ ദിവസത്തിന് സഭ എളുപ്പമുള്ള വായനകളല്ല തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്. എത്ര ആഴത്തിൽ വീണു എന്ന് അറിയുന്നവരും, എന്നിട്ടും ദൈവം സ്നേഹിച്ചു എന്നു കേട്ടവരുമായ ആളുകളുടെ സന്തോഷമാണിത്.
ഒരേ കഥ മൂന്നു തലങ്ങളിൽ വായനകൾ പറയുന്നു. ദിനവൃത്താന്തകാരൻ ഒരു ജനതയുടെ കഥയായി അതു പറയുന്നു: അവിശ്വസ്തത, നാശം, പ്രവാസം; പിന്നെ ഒരു വിജാതീയ രാജാവ് പറയുന്നു: “അവൻ പുറപ്പെടട്ടെ.” ബാബിലോൺനദികളുടെ തീരത്ത് ഇരുന്നവരുടെ ഗാനമാണ് സങ്കീർത്തനം 137. ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും കഥയായി പൗലോസ് അപ്പസ്തോലൻ അതു പറയുന്നു: പാപംവഴി മരിച്ചവർ, കൃപയാൽ ജീവിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ലോകം മുഴുവന്റെയും കഥയായി യോഹന്നാൻ പറയുന്നു: ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു. ഓരോന്നിലും വഴിത്തിരിവ് ദൈവത്തിൽനിന്നു മാത്രമാണ്. താക്കോൽവാക്കുകൾ: കരുണ, കൃപ, ഉയർത്തപ്പെടുക.
പശ്ചാത്തലം.
പ്രവാസത്തിനുശേഷം, പല പണ്ഡിതരുടെയും അഭിപ്രായത്തിൽ ബി.സി. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, എഴുതപ്പെട്ടതാണ് ദിനവൃത്താന്തം. തങ്ങൾക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചു, ഭാവി എന്ത് എന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ചെറിയൊരു സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി, ദേവാലയത്തെ കേന്ദ്രമാക്കി രാജാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രം അതു വീണ്ടും പറയുന്നു. യൂദായിലെ അവസാന രാജാക്കന്മാരിലൂടെ ഈ അവസാന അധ്യായം വേഗത്തിൽ അന്ത്യത്തിലേക്കു നീങ്ങുന്നു.
ബി.സി. 587/586-ൽ ബാബിലോണിയർ ജറുസലെം പിടിച്ചടക്കി ദേവാലയം നശിപ്പിച്ചു. ബി.സി. 539-ൽ ബാബിലോൺ കീഴടക്കിയ പേർഷ്യയിലെ സൈറസ്, ഏകദേശം ബി.സി. 538-ൽ, പ്രവാസികൾക്കു മടങ്ങാൻ അനുവാദം നൽകി. യഹൂദരുടെ സാധാരണ ഗ്രന്ഥക്രമത്തിൽ ഹീബ്രു ബൈബിളിലെ അവസാന പുസ്തകമാണ് ദിനവൃത്താന്തം; അങ്ങനെ അവിടെ തിരുവെഴുത്തു മുഴുവനും ജറുസലെമിലേക്കു കയറിപ്പോകുന്ന ഈ സ്വരത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. കൂട്ടക്കൊലയെക്കുറിച്ചു പറയുന്ന 17–18 വാക്യങ്ങൾ വായനയിലില്ല.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“പിതാക്കൻമാരുടെ ദൈവമായ കർത്താവു തന്റെ ജനത്തോടും വാസസ്ഥലത്തോടും കരുണ തോന്നി അവരുടെ അടുത്തേക്കു തുടർച്ചയായി ദൂതൻമാരെ അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.” (36:15)
“തുടർച്ചയായി” എന്നതിന് ഹീബ്രുവിൽ “അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് അയച്ചു” എന്നാണ്; ജറെമിയായിൽനിന്നു നമുക്കു പരിചിതമായ പ്രയോഗം. ദുരന്തത്തിനു വളരെ മുൻപേ, ദൈവകരുണ സ്വീകരിച്ച രൂപമായിരുന്നു പ്രവാചകന്മാർ.
“അങ്ങനെ കർത്താവിന്റെ ക്രോധം അപ്രതിഹതമാംവിധം അവിടുത്തെ ജനത്തിനെതിരേ ഉയർന്നു.” (36:16)
തിരുവെഴുത്തിലെ ദൈവക്രോധം നിയന്ത്രണം വിട്ട കോപമല്ല; കഠിനമായ നിരസനത്തെ നേരിടുമ്പോൾ അവിടുത്തെ സ്നേഹം കാണപ്പെടുന്ന രൂപമാണ്.
“ദേശം അതിന്റെ സാബത്ത് ആസ്വദിച്ചു.” (36:21)
എഴുപതു വർഷം എന്ന കണക്ക് ജറെമിയായിൽനിന്നാണ് (25:11; 29:10). നഗരത്തിന്റെ പതനംമുതൽ സൈറസിന്റെ വിളംബരംവരെ ഏകദേശം അൻപതു വർഷമേയുള്ളൂ; എഴുപത് പൂർണമായ ഒരു സംഖ്യയാണ്, ഒരു മനുഷ്യായുസ്സ്; ദൈവം നിശ്ചയിച്ച കാലത്തെയാണ് അതിവിടെ കുറിക്കുന്നത്.
“സാമ്രാജ്യത്തിലെങ്ങും ഈ കൽപന വിളംബരം ചെയ്യാനും അത് എഴുതി പ്രദർശിപ്പിക്കാനും കർത്താവ് അവനെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.” (36:22)
ഈ അധ്യായത്തിലെ അദ്ഭുതം. മടക്കത്തിന്റെ ഉപകരണം, ഇസ്രായേൽ ആരാധിക്കുന്നതുപോലെ ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാത്ത ഒരു വിദേശരാജാവാണ്. ഏശയ്യാ അവനെ ദൈവത്തിന്റെ “അഭിഷിക്തൻ” എന്നുപോലും വിളിക്കുന്നു (ഏശയ്യാ 45:1). നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വഴികളിൽ ദൈവം ബന്ധിതനല്ല.
“അവിടുത്തെ ജനത്തിൽപ്പെട്ട ആരെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവൻ പുറപ്പെടട്ടെ.” (36:23)
ഇതേ വിളംബരത്തോടെയാണ് എസ്രായുടെ പുസ്തകം തുടങ്ങുന്നത് (എസ്രാ 1:1–3). ഇവിടെ അത് തുറന്ന വാതിലിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ബാക്കി, എഴുന്നേറ്റു പോകുന്നവർക്കുള്ളതാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മതബോധനഗ്രന്ഥം പ്രവാസത്തെ ഇങ്ങനെ വായിക്കുന്നു: ഉടമ്പടിയോടുള്ള അവിശ്വസ്തത മരണത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു; പ്രവാസം ദൈവവാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പരാജയമായി തോന്നാം; എന്നാൽ അത് രക്ഷകനായ ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യാത്മകമായ വിശ്വസ്തതയും വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട പുനരുദ്ധാരണത്തിന്റെ ആരംഭവുമാണ് (CCC 710). തന്റെയും ഓരോ പാപിയുടെയും കഥ ഇതിൽ സഭ കേൾക്കുന്നു. മടങ്ങിവരാനുള്ള വാക്ക് ദൈവത്തിന് അയയ്ക്കാനാവാത്തത്ര അകലെ ആരുമില്ല. കുമ്പസാരക്കൂട്ടിലേക്കു നീണ്ട വഴി താണ്ടിയവർക്ക് ഈ അധ്യായത്തിന്റെ അനുഭവം അറിയാം.
പശ്ചാത്തലം.
കാരാഗൃഹത്തിൽനിന്ന് പൗലോസ് എഴുതിയതായാണ് ലേഖനം സ്വയം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് (3:1; 4:1; 6:20). ശൈലിയും സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള വികസിതമായ ചിന്തയും നിമിത്തം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം ഒരു ശിഷ്യൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ എഴുതിയതാണെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു; പൗലോസ്തന്നെ എഴുതിയതാണെന്നു മറ്റുള്ളവർ വാദിക്കുന്നു. ഏതായാലും സഭ ഇതിനെ നിവേശിതമായ തിരുവെഴുത്തായി സ്വീകരിക്കുന്നു; ഇവിടെ പ്രധാനം അതിന്റെ പ്രബോധനമാണ്.
ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ആദ്യവാക്യങ്ങൾ ഇരുണ്ട ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നു: അതിക്രമങ്ങളും പാപങ്ങളും നിമിത്തം നിങ്ങൾ മരിച്ചവരായിരുന്നു (2:1). വഴിത്തിരിവിൽനിന്നാണ് വായന തുടങ്ങുന്നത്: “എന്നാൽ … ദൈവം”.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എന്നാൽ, നമ്മൾ പാപംവഴി മരിച്ചവരായിരുന്നിട്ടും കരുണാസമ്പന്നനായ ദൈവം നമ്മോടു കാണിച്ച മഹത്തായ സ്നേഹത്താൽ, ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ നമ്മെ ജീവിപ്പിച്ചു; കൃപയാൽ നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.” (2:4–5)
നാം മരിച്ചവരായിരുന്നപ്പോൾ ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു; അതിനാൽ തുടക്കം അവിടുത്തേക്കുള്ള നമ്മുടെ നീക്കമല്ല. ജീവൻ അർഹിക്കാൻ മരിച്ചവന് ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല.
“യേശുക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ അവിടുന്നു നമ്മെ ഉയിർപ്പിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ അവനോടുകൂടെ ഇരുത്തുകയും ചെയ്തു.” (2:6)
ഗ്രീക്കിൽ തുടർച്ചയായ മൂന്നു ക്രിയകൾ സുൻ- (“കൂടെ”) എന്നു തുടങ്ങുന്നു: കൂടെ ജീവിപ്പിച്ചു, കൂടെ ഉയിർപ്പിച്ചു, കൂടെ ഇരുത്തി. മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവർ ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വർഗീയജീവനിൽ ഇപ്പോൾത്തന്നെ യഥാർഥത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു എന്നു പറയാൻ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 1003).
“വിശ്വാസംവഴി കൃപയാലാണു നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്. … ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്.” (2:8)
ഗ്രീക്കിലെ “അതു” നപുംസകലിംഗമാണ്; കൃപയാൽ വിശ്വാസംവഴി രക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന സംഭവം മുഴുവനുമാണ് അതെന്ന് മിക്ക വ്യാഖ്യാതാക്കളും കരുതുന്നു. വിശ്വാസംപോലും നമ്മിൽനിന്നല്ല, ദൈവം വിളിച്ചില്ലെങ്കിൽ നമുക്കു വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല എന്ന് വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം ഈ വാക്യത്തെക്കുറിച്ചു പ്രസംഗിക്കുന്നു (ആശയം).
“അതു പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലമല്ല. തൻമൂലം, ആരും അതിൽ അഹങ്കരിക്കേണ്ടതില്ല.” (2:9)
നീതീകരണത്തിനു മുൻപുള്ള ഒന്നും അതിനെ നേടിത്തരുന്നില്ല. ത്രെന്തോസ് കൗൺസിലും അതുതന്നെ പറയുന്നു (ആറാം സമ്മേളനം, എട്ടാം അധ്യായം).
“നാം ദൈവത്തിന്റെ കരവേലയാണ്; നാം ചെയ്യാൻവേണ്ടി ദൈവം മുൻകൂട്ടി ഒരുക്കിയ സത്പ്രവൃത്തികൾക്കായി യേശുക്രിസ്തുവിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്.” (2:10)
ഈ വാക്യം ഒരിക്കലും വിട്ടുകളയരുത്. കൃപ വിശ്വാസത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല. നന്മ ചെയ്യാനാണ് നാം പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ടത്. പ്രവൃത്തികൾതന്നെ ദൈവം ഒരുക്കിയതാണ്; അവയിൽ “നടക്കണം” എന്നാണ് ഗ്രീക്ക് പറയുന്നത്. അവിടുത്തെ കൃപയാൽ അവ യഥാർഥത്തിൽ നമ്മുടേതാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പാപമോചനത്തിന്റെയും നീതീകരണത്തിന്റെയും ആദ്യകൃപ ആർക്കും നേടാനാവില്ലെന്നും (CCC 2010), ദൈവത്തിനു മുൻപാകെ യോഗ്യതയ്ക്കു കർശനമായ അവകാശമില്ലെന്നും (CCC 2007) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. എങ്കിലും തന്റെ കൃപയുടെ പ്രവൃത്തിയിൽ നമ്മെ പങ്കാളികളാക്കാൻ ദൈവം സ്വമനസ്സാ തീരുമാനിച്ചു; അതിനാൽ സത്പ്രവൃത്തികളുടെ യോഗ്യത ഒന്നാമതു ദൈവകൃപയ്ക്കും പിന്നെ വിശ്വാസിക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ് (CCC 2008). വിശുദ്ധരുടെ ഒരു ദിവ്യബലി ആമുഖഗീതം ദൈവത്തോടു പറയുന്നതുപോലെ, അവരുടെ യോഗ്യതകളെ കിരീടമണിയിക്കുമ്പോൾ അങ്ങ് സ്വന്തം ദാനങ്ങളെയാണ് കിരീടമണിയിക്കുന്നത്. 1999-ലെ നീതീകരണപ്രബോധനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംയുക്തപ്രഖ്യാപനത്തിൽ കത്തോലിക്കാസഭയും ലൂഥറൻ ലോകഫെഡറേഷനും ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞു: നമ്മുടെ ഒരു യോഗ്യതയുംകൊണ്ടല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരപ്രവൃത്തിയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ, കൃപയാൽ മാത്രമാണ് നാം ദൈവത്താൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നത് (നമ്പർ 15).
പശ്ചാത്തലം.
ഫരിസേയനും നേതാവുമായ നിക്കൊദേമോസ് രാത്രിയിൽ യേശുവിന്റെ അടുത്തു വന്നിരിക്കുന്നു (3:1–2); ഉന്നതത്തിൽനിന്നു ജനിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം കേട്ടു. യേശുവിനുവേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നവനായും (7:50) അവിടുത്തെ സംസ്കാരത്തിനു സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നവനായും (19:39) ഇനി രണ്ടുവട്ടം കൂടി അദ്ദേഹം വരും. ഈ അധ്യായത്തിൽ സംഭാഷണം മങ്ങിമാഞ്ഞ് യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു ധ്യാനമാകുന്നു. യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു, സുവിശേഷകന്റെ ചിന്ത എവിടെ തുടങ്ങുന്നു എന്നതിൽ പണ്ഡിതർക്കു ഭിന്നാഭിപ്രായമുണ്ട്.
സംഖ്യ 21:4–9-ലെ സംഭവമാണ് പശ്ചാത്തലം. മരുഭൂമിയിൽ ജനം പരാതിപ്പെട്ടു; വിഷസർപ്പങ്ങൾ അവരെ കടിച്ചു. പിച്ചളസർപ്പത്തെ വടിയിൽ ഉയർത്താൻ ദൈവം മോശയോടു കൽപിച്ചു: “ദംശനമേൽക്കുന്നവർ അതിനെ നോക്കിയാൽ മരിക്കുകയില്ല” (21:8). ജ്ഞാനത്തിന്റെ പുസ്തകം ശ്രദ്ധാപൂർവം വിശദീകരിക്കുന്നു: “അവർകണ്ട വസ്തുവിനാലല്ല, എല്ലാറ്റിന്റെയും രക്ഷകനായ അങ്ങുമൂലം രക്ഷപെട്ടു” (ജ്ഞാനം 16:7). പിൽക്കാലത്ത് ജനം ആ സർപ്പത്തെ ആരാധനാവസ്തുവാക്കിയപ്പോൾ ഹെസക്കിയാ രാജാവ് അതു തകർത്തു (2 രാജാക്കന്മാർ 18:4).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.” (3:14–15)
“വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു” എന്നതിനു പിന്നിൽ ഗ്രീക്കിലെ ദെയി ആണ്: ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ഈ താരതമ്യം വിശദീകരിക്കുന്നു: കടിക്കുന്ന സർപ്പങ്ങൾ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ; ഉയർത്തപ്പെട്ട സർപ്പം കുരിശിലെ കർത്താവിന്റെ മരണം. വിശ്വാസത്തോടെ അതിലേക്കു നോക്കുന്നത്, നമ്മെ കൊന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിൽനിന്നുള്ള സൗഖ്യമാണ് (യോഹന്നാനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഭാഷണങ്ങൾ 12, ആശയം).
“എന്തെന്നാൽ, അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി, തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻ തക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു.” (3:16)
ഒറ്റ വാക്യത്തിൽ സുവിശേഷം. കുരിശ് ഇവിടെ, പിതാവിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ, തുടങ്ങുന്നു; നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സു മാറ്റാനുള്ള വഴിയല്ല അത്. “നൽകുക” എന്നതിൽ അയയ്ക്കലും ഏൽപിച്ചുകൊടുക്കലും ഉൾപ്പെടുന്നു.
“ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്കയച്ചത് ലോകത്തെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കാനല്ല. പ്രത്യുത, അവൻ വഴി ലോകം രക്ഷപ്രാപിക്കാനാണ്.” (3:17)
ക്രിസ്തുവിനെ ആദ്യമേ കർക്കശനായ ന്യായാധിപനായി കാണുന്നവർ ഈ വാക്യം സാവധാനം വായിക്കണം. വിശ്വാസപ്രമാണം പറയുന്നതുപോലെ അവിടുന്ന് വിധിക്കും; എന്നാൽ അവിടുത്തെ വരവിന്റെ ലക്ഷ്യം അതല്ല.
“ഇതാണു ശിക്ഷാവിധി: പ്രകാശം ലോകത്തിലേക്കു വന്നിട്ടും മനുഷ്യർ പ്രകാശത്തെക്കാൾ അധികമായി അന്ധകാരത്തെ സ്നേഹിച്ചു.” (3:19)
നമ്മൾ നമുക്കുതന്നെ നൽകുന്ന വിധിയാണിത്. തെറ്റുചെയ്തവർ വർഷങ്ങളോളം കുമ്പസാരത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുനിന്നേക്കാം; ദൈവം വാതിലടച്ചതുകൊണ്ടല്ല, പ്രകാശം എന്തു കാണിക്കും എന്നതുകൊണ്ട്.
“സത്യം പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ വെളിച്ചത്തിലേക്കു വരുന്നു.” (3:21)
“സത്യം പ്രവർത്തിക്കുക” സെമിറ്റിക് ശൈലിയാണ്. യോഹന്നാന് സത്യം അറിയാനുള്ളതു മാത്രമല്ല, ചെയ്യാനുള്ളതുമാണ്. നോമ്പുകാലം ചിന്തിക്കാൻ മാത്രമുള്ള സമയമല്ലാത്തത് അതുകൊണ്ടാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
വചനം മാംസമായത് എന്തിന് എന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം യോഹന്നാൻ 3:16 ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 458). പുത്രൻ വിധിക്കാനല്ല, രക്ഷിക്കാനാണ് വന്നതെന്നും, ഈ ജീവിതത്തിൽ കൃപ നിരസിക്കുന്നവൻ തന്നെത്തന്നെ വിധിക്കുന്നുവെന്നും അതു പറയുന്നു (CCC 679). മാംസമായ വചനംവഴിയുള്ള രക്ഷയിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്ന, ദൈവം അനുവദിച്ച ഒരു രൂപമായി പിച്ചളസർപ്പത്തെ അതു കാണുന്നു (CCC 2130). സെപ്റ്റംബർ 14-ന് വിശുദ്ധ കുരിശിന്റെ പുകഴ്ചയുടെ തിരുനാളിൽ ഈ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം സഭ വായിക്കുന്നു. മുറിവേറ്റ ജനത്തിനു മുകളിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ട സൗഖ്യത്തിന്റെ അടയാളം നമ്മുടെ ദേവാലയങ്ങളിൽ തൂങ്ങുന്നു.
ദൈവക്രോധം ജറുസലെമിനെ നശിപ്പിച്ചു എന്ന് ഒന്നാം വായന പറയുന്നു. ഇന്നത്തെ ദുരന്തങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ശിക്ഷയാണോ?
അങ്ങനെ പറയാൻ നാം ധൃതിപ്പെടരുത്. പ്രവാചകവിശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെയാണ് ദിനവൃത്താന്തകാരൻ ജറുസലെമിന്റെ പതനം വായിക്കുന്നത്; അനുതാപത്തിനും പ്രത്യാശയ്ക്കും വേണ്ടി വിളിക്കുകയാണ് അവന്റെ ലക്ഷ്യം. ദുരന്തത്തിന് ഇരയായവരെ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ വലിയ പാപികളായി കാണാൻ യേശുതന്നെ വിസമ്മതിച്ചു (ലൂക്കാ 13:1–5); അന്ധനായി ജനിച്ചവനെക്കുറിച്ച്, അവനോ മാതാപിതാക്കളോ പാപം ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു (യോഹന്നാൻ 9:3). മറ്റൊരാളുടെ ദുരിതത്തിൽ ദൈവവിധി വായിക്കാൻ നമുക്കാവില്ല. നമ്മുടെ ദുരിതത്തിൽ അവിടുന്ന് എന്തു പഠിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് ചോദിക്കാം.
“പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലമല്ല” എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. പ്രവൃത്തികളാൽ രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നാണോ കത്തോലിക്കർ വിശ്വസിക്കുന്നത്?
അല്ല. നീതീകരണത്തിനു മുൻപുള്ള ഒന്നും, വിശ്വാസമോ പ്രവൃത്തികളോ, നീതീകരണകൃപയെ നേടിത്തരുന്നില്ലെന്ന് ത്രെന്തോസ് കൗൺസിൽ പഠിപ്പിച്ചു (ആറാം സമ്മേളനം, എട്ടാം അധ്യായം). എന്നാൽ ആ കൃപതന്നെ നമ്മെ യഥാർഥത്തിൽ മാറ്റുകയും നന്മ ചെയ്യാൻ കഴിവുള്ളവരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ എഫേസോസ് 2:10-നോടും യാക്കോബ് 2:24-നോടും ചേർന്ന്, കൃപയിൽ ചെയ്യുന്ന സത്പ്രവൃത്തികൾ ദൈവത്തിനു പ്രീതികരമാണെന്നും അവയ്ക്കു യോഗ്യതയുണ്ടെന്നും, ആ യോഗ്യത അവിടുത്തെ ദാനംതന്നെയാണെന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2008–2011). സ്നേഹത്തിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത് (ഗലാത്തിയാ 5:6). കൃപയാലാണ് നാം രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്; ആ കൃപ പ്രവൃത്തികളിൽ ഫലം ചൂടുന്നു.
“വിശ്വസിക്കാത്തവൻ നേരത്തേതന്നെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചു കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവരുടെ കാര്യമോ?
പ്രകാശത്തെ കണ്ടുമുട്ടി അതിൽനിന്നു പിന്തിരിയുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ് യോഹന്നാൻ എഴുതുന്നത്. സ്വന്തം കുറ്റംകൊണ്ടല്ലാതെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷമോ അവിടുത്തെ സഭയോ അറിയാത്തവരും, ആത്മാർഥഹൃദയത്തോടെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുകയും കൃപയാൽ പ്രേരിതരായി മനഃസാക്ഷിയിലൂടെ അറിയുന്ന അവിടുത്തെ ഹിതം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുമായവർക്കും നിത്യരക്ഷ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 16; CCC 847). സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കാനുള്ള സഭയുടെ കടമ ഇതു കുറയ്ക്കുന്നില്ല. ആരുടെയും അന്തിമനിലയെക്കുറിച്ചു വിധി പറയുന്നത് ഇതു വിലക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈസ്റ്ററിലെ മാമ്മോദീസായ്ക്ക് ഒരുങ്ങുന്ന മുതിർന്നവരുള്ള ഇടവകകളിൽ ഈ ഞായറിൽ രണ്ടാം പരിശോധനാകർമം (സ്ക്രൂട്ടിനി) നടത്തുന്നു; ആ ദിവ്യബലിക്ക് എ വർഷത്തിലെ വായനകൾ (അന്ധനായി ജനിച്ചവൻ, യോഹന്നാൻ 9) ഉപയോഗിക്കാം. മറ്റിടങ്ങളിൽ ഇവിടെ നൽകിയ ബി വർഷത്തിലെ വായനകൾ കേൾക്കുന്നു. ലത്തീൻ പാരമ്പര്യത്തിൽ റോസ് നിറത്തിലുള്ള തിരുവസ്ത്രങ്ങളുടെയും അൾത്താരയിലെ പൂക്കളുടെയും ഞായറാണിത്; നോമ്പുനിയമത്തിന് ഒരു ചെറിയ ഇളവ്. ഇതുവരെയുള്ള നോമ്പുകാലം എങ്ങനെ പോയി എന്നു നോക്കാനും വീണ്ടും തുടങ്ങാനും നല്ല ദിവസം. ഇനി മൂന്ന് ആഴ്ചയുണ്ട്. പല ഇടവകകളും ഈ സമയത്ത് നോമ്പുകാല കുമ്പസാരശുശ്രൂഷ നടത്തുന്നു; അതിന്റെ കാരണം സുവിശേഷം പറയുന്നു: പ്രകാശത്തിലേക്കു വരുക.