7 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“ആർക്കെങ്കിലും ദാഹിക്കുന്നെങ്കിൽ അവൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു കുടിക്കട്ടെ. എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന്, വിശുദ്ധലിഖിതം പ്രസ്താവിക്കുന്നതുപോലെ, ജീവജലത്തിന്റെ അരുവികൾ ഒഴുകും.” യോഹന്നാൻ 7:37–38
താളംതെറ്റിയ ഒരു കുടുംബത്തിലാണ് ഒന്നാം വായന തുടങ്ങുന്നത്. മക്കളില്ലാത്ത സാറായി തന്റെ ഈജിപ്തുകാരി ദാസി ഹാഗാറിനെ അബ്രാമിനു നൽകിയിരുന്നു; ഹാഗാർ ഗർഭിണിയായി; യജമാനത്തിയെ നിന്ദിച്ചു; സാറായി പരാതിപ്പെട്ടു; അബ്രാം കൈകഴുകി ഒഴിഞ്ഞു: “നിന്റെ ദാസി ഇപ്പോഴും നിന്റെ കീഴിലാണ്. നിന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ അവളോടു പെ രുമാറിക്കൊള്ളുക.” “സാറായി അവളോടുക്രൂരമായിപ്പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ അവൾ സാറായിയെ വിട്ട് ഓടിപ്പോയി.” ഗർഭിണിയായ ഒരു വിദേശിദാസി ഒറ്റയ്ക്ക് ഈജിപ്തിന്റെ ദിശയിൽ മരുഭൂമിയിലേക്ക് ഓടുന്നു. അവിടെ, എല്ലായിടങ്ങളിലുംവച്ച് അവിടെ: “എന്നാൽ, കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ ഷൂറിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ മരുഭൂമിയിലുള്ള ഒരു നീരുറവയുടെ അടുത്തുവച്ച് അവളെ കണ്ടെണ്ടത്തി.” വലിയ നോമ്പ് നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരോടും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമാണ് ദൂതൻ അവളോടു ചോദിക്കുന്നത്: “സാറായിയുടെ ദാസിയായ ഹാഗാറേ, നീ എവിടെ നിന്നു വരുന്നു? എങ്ങോട്ടു പോകുന്നു?” അവൻ അവൾക്ക് ഒരു മകനെ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു; ദൈവം കേൾക്കുന്നു എന്നർഥമുള്ള ഇസ്മായേൽ എന്ന പേരും നൽകുന്നു: “കാരണം, കർത്താവ് നിന്റെ രോദനം ചെവിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ അവൾക്കുമുൻപ് വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽ ആരും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഒന്ന് ഹാഗാർ ചെയ്യുന്നു: അവൾ ദൈവത്തിന് ഒരു പേരു നൽകുന്നു. “അവൾ തന്നോടു സംസാരിച്ച കർത്താവിനെ എൽറോയി എന്നുവിളിച്ചു. കാരണം, എന്നെ കാണുന്നവനായ ദൈവത്തെ ഞാനും ഇവിടെവച്ചു കണ്ടു എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.” എൽറോയി, കാണുന്ന ദൈവം. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽ ആദ്യമായി ദൈവത്തിനു പേരു നൽകുന്നത് ഒരു പൂർവപിതാവോ പുരോഹിതനോ അല്ല, ഓടിപ്പോയ ഒരു ദാസിയാണ്. കേരളത്തിൽനിന്ന് ആയിരക്കണക്കിനു സ്ത്രീകൾ വീട്ടുജോലിക്കാരായും പരിചാരകരായും നാട്ടിൽനിന്നകലെ ജോലി ചെയ്യുന്നു; അവരിൽ ചിലർ ആരും കാണാത്ത അടഞ്ഞ വാതിലുകൾക്കു പിന്നിൽ ക്രൂരമായി പെരുമാറപ്പെടുന്നു. ദൈവം കാണുന്നു. നമ്മുടെ വീടുകളിലും, നമുക്കുവേണ്ടി ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളിലും, മുറിവുകൾ മറച്ചുവച്ചു ജീവിക്കുന്ന നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലെ സ്ത്രീകളിലും നാമും അവരെ കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് അവിടുന്നു ചോദിക്കുന്നു.
കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ചത്തെ കഥ രണ്ടാം വായന പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ഉടമ്പടി ചെയ്തു മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗിബയോൻകാർ ദൂരദേശത്തുനിന്നുള്ള യാത്രക്കാരല്ല, അയൽക്കാരാണെന്ന് ഇസ്രായേൽ കണ്ടെത്തുന്നു. സമൂഹം പിറുപിറുക്കുന്നു; എന്നാൽ പ്രമാണികൾ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു: “പ്രമാണികൾ അവരോടു പറഞ്ഞു: ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ ശപഥം ചെയ്ത തിനാൽ ഇപ്പോൾ നമ്മൾ അവരെ ഉപദ്രവിച്ചുകൂടാ.” ദൈവനാമത്തിൽ ചെയ്ത ശപഥം, തന്ത്രത്തിലൂടെ നേടിയെടുത്തതായാലും, നഷ്ടം വരുത്തുന്നതായാലും പാലിക്കപ്പെടുന്നു. “നഷ്ടം സഹിച്ചും പ്രതിജ്ഞ നിറവേറ്റുകയും ചെയ്യുന്നവൻ;” എന്നു സങ്കീർത്തനം പ്രകീർത്തിക്കുന്നു. നമ്മുടെ വിവാഹവാഗ്ദാനങ്ങളും മാമ്മോദീസാവാഗ്ദാനങ്ങളും വ്യാപാരത്തിൽ നൽകുന്ന വാക്കും അങ്ങനെതന്നെ പാലിക്കപ്പെടണം. കഥ എങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നുവെന്നും ശ്രദ്ധിക്കുക. ഗിബയോൻകാർ രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; ജോഷ്വ അവരെ നിയമിക്കുന്നു: “ഇസ്രായേൽക്കാർക്കും കർത്താവിന്റെ ബലിപീഠത്തിനുംവേണ്ടി വിറകുവെട്ടാനും വെള്ളം കോരാനും നിയമിച്ചു.” പൂത്ത അപ്പവുമായി വന്ന അന്യർ ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവത്തിന്റെ ബലിപീഠത്തിനരികെ തങ്ങളുടെ കഥ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. ബലിപീഠത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്ന ഈ വിറകിലും വെള്ളത്തിലും, അന്യരെ തന്റെ ബലിപീഠത്തിലേക്കു ദൈവം അടുപ്പിക്കുന്ന കുരിശിന്റെ മരത്തിന്റെയും മാമ്മോദീസാജലത്തിന്റെയും ഒരു സൂചന ക്രൈസ്തവവായനക്കാർ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
ദൈവത്തിന്റെ കരുണയിൽനിന്ന് അതു സാധ്യമാക്കുന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് പൗലോസ് ഇപ്പോൾ തിരിയുന്നു: “ആകയാൽ സഹോദരരേ, ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യം അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ നിങ്ങളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു: നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിനു പ്രീതികരവുമായ സജീവബലിയായി സമർപ്പിക്കുവിൻ. ഇതായിരിക്കണം നിങ്ങളുടെയഥാർഥമായ ആരാധന.” “നിങ്ങൾ ഈലോകത്തിന് അനുരൂപരാകരുത്; പ്രത്യുത, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്റെ നവീകരണംവഴി രൂപാന്തരപ്പെടുവിൻ.” ഇതിനുവേണ്ടിയാണ് വലിയ നോമ്പ്. ശരീരം ചീത്തയായതുകൊണ്ടല്ല നാം നോമ്പു നോക്കുന്നത്; ശരീരം സമർപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതായതുകൊണ്ടാണ്: കണ്ണും നാവും കൈകളും വിശപ്പും സമയവും മിശിഹായോടൊപ്പം ബലിപീഠത്തിൽ വയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ബലി സ്വകാര്യവുമല്ല: “നമുക്ക് ഒരു ശരീരത്തിൽ അനേകം അവയവങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ. എല്ലാ അവയവങ്ങൾക്കും ഒരേ ധർമമല്ല.” “അതുപോലെ, നാം പലരാണെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമാണ്. എല്ലാവരും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട അവയവങ്ങളുമാണ്.” എല്ലാ ക്രൈസ്തവഭവനത്തിന്റെയും ചുമരിൽ തൂക്കാവുന്ന ഒരു പട്ടികയോടെ പൗലോസ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു: “നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം നിഷ്കളങ്കമായിരിക്കട്ടെ. തിൻമയെ ദ്വേഷിക്കുവിൻ; നൻമയെ മുറുകെപ്പിടിക്കുവിൻ.” “നിങ്ങൾ അന്യോന്യം സഹോദരതുല്യം സ്നേഹിക്കുവിൻ; പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കുന്നതിൽ ഓരോരുത്ത രും മുന്നിട്ടുനിൽക്കുവിൻ.” “തീക്ഷ്ണതയിൽ മാന്ദ്യം കൂടാതെ ആത്മാവിൽ ജ്വലിക്കുന്നവരായി കർത്താവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കുവിൻ.”
ജറുസലെമിലെ കൂടാരത്തിരുനാളിലേക്കാണ് സുവിശേഷം നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്. യഹൂദപാരമ്പര്യം വിവരിക്കുന്നതനുസരിച്ച്, തിരുനാൾദിവസങ്ങളിൽ സീലോഹാക്കുളത്തിൽനിന്നു പ്രദക്ഷിണമായി വെള്ളം കൊണ്ടുവന്ന് ബലിപീഠത്തിങ്കൽ ഒഴിച്ചിരുന്നു; നഗരം മുഴുവൻ പ്രകാശിക്കുംവിധം ദേവാലയാങ്കണങ്ങളിൽ വലിയ ദീപങ്ങൾ തെളിച്ചിരുന്നു. ആ വെള്ളത്തിലേക്കും ആ വെളിച്ചത്തിലേക്കുമാണ് ഈശോ സംസാരിക്കുന്നത്: “തിരുനാളിന്റെ അവസാനത്തെ മഹാദിനത്തിൽ യേശു എഴുന്നേറ്റുനിന്നു ശബ്ദമുയർത്തിപ്പറഞ്ഞു: ആർക്കെങ്കിലും ദാഹിക്കുന്നെങ്കിൽ അവൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു കുടിക്കട്ടെ.” യോഹന്നാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു: “അവൻ ഇതു പറഞ്ഞതു തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ സ്വീകരിക്കാനിരിക്കുന്ന ആത്മാവിനെപ്പറ്റിയാണ്.” പിന്നീട് വലിയ ദീപങ്ങൾക്കരികെ, ഭണ്ഡാരസ്ഥലത്തുവച്ച് അവിടുന്നു പറയുന്നു: “ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്. എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കുകയില്ല. അവനു ജീവന്റെ പ്രകാശമുണ്ടായിരിക്കും.” വെള്ളവും വെളിച്ചവും: നമ്മുടെ മാമ്മോദീസായുടെ രണ്ട് അടയാളങ്ങളാണിവ. അന്നു നാം ജലത്തിൽ കഴുകപ്പെട്ടു; കത്തുന്ന ഒരു തിരി നമ്മുടെ കൈകളിൽ വയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഉയിർപ്പുതിരുനാളിന്റെ ജാഗരത്തിൽ സഭ ജലം ആശീർവദിക്കുകയും പുതിയ വെളിച്ചം ഇരുണ്ട ദേവാലയത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുകയും ചെയ്യും; മാമ്മോദീസായ്ക്ക് ഒരുങ്ങുന്നവർ ഇവ രണ്ടും സ്വീകരിക്കും. ഹാഗാർ മരുഭൂമിയിൽ ഒരു നീരുറവ കണ്ടെത്തി, കാണുന്ന ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടി; ഗിബയോൻകാർ ബലിപീഠത്തിലേക്കു വെള്ളം ചുമന്നു; ജീവജലത്തിന്റെ അരുവികൾ ഒഴുകുന്ന ഉറവയും ഇരുളിനു കീഴടക്കാനാവാത്ത പ്രകാശവും മിശിഹാതന്നെയാണ്. “അവന്റെ സമയം ഇനിയും വന്നുചേർന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു.” പക്ഷേ അതു വരുന്നു: കുരിശിൽ അവിടുത്തെ പാർശ്വത്തിൽനിന്നു വെള്ളം ഒഴുകും; ഉയിർപ്പുപ്രഭാതത്തിൽ വെളിച്ചം ഉദിക്കും.
വിഷയം: “ആർക്കെങ്കിലും ദാഹിക്കുന്നെങ്കിൽ അവൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു കുടിക്കട്ടെ.”
ഹാഗാറും കാണുന്ന ദൈവവും, പാലിക്കപ്പെട്ട ശപഥവും ബലിപീഠത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കപ്പെട്ട അന്യരും, സജീവബലി, ജീവജലവും ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശവുമായ മിശിഹാ.
“അവൾ തന്നോടു സംസാരിച്ച കർത്താവിനെ എൽറോയി എന്നുവിളിച്ചു. കാരണം, എന്നെ കാണുന്നവനായ ദൈവത്തെ ഞാനും ഇവിടെവച്ചു കണ്ടു എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.” ഉൽപത്തി 16:13
“എന്നാൽ, നീ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ മുറിയിൽ കടന്ന്, കതകടച്ച്, രഹസ്യമായി നിന്റെ പിതാവിനോടു പ്രാർഥിക്കുക; രഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്ന പിതാവ് നിനക്കു പ്രതിഫലംനൽകും.” മത്തായി 6:6
ജീവിതത്തിൽ: ആരുമറിയാതെ നിനക്കുവേണ്ടി ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ ശ്രദ്ധിക്കുക; പേരു വിളിച്ചു നന്ദി പറയുക; ന്യായമായ കൂലി കൊടുക്കുക.
“അന്നു ജോഷ്വ അവരെ ഇസ്രായേൽക്കാർക്കും കർത്താവിന്റെ ബലിപീഠത്തിനുംവേണ്ടി വിറകുവെട്ടാനും വെള്ളം കോരാനും നിയമിച്ചു. തന്നെ ആരാധിക്കാനായി കർത്താവു തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്ഥലത്ത് അവർ ഇന്നും അതേ ജോലി ചെയ്യുന്നു.” ജോഷ്വ 9:27
“മനുഷ്യപുത്രൻ വന്നിരിക്കുന്നത്, ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടാനല്ല, ശുശ്രൂഷിക്കാനും സ്വന്തം ജീവൻ അനേകർക്കു വേണ്ടി മോചനദ്രവ്യമായി നൽകാനുമത്രേ.” മർക്കോസ് 10:45
ജീവിതത്തിൽ: നീട്ടിവച്ച ഒരു വാഗ്ദാനം പാലിക്കുക; ഇടവകയിൽ എളിയ ഒരു ശുശ്രൂഷ ഏറ്റെടുക്കുക.
“ഉരുകിയ മനസ്സാണു ദൈവത്തിനു സ്വീകാര്യമായ ബലി; ദൈവമേ, നുറുങ്ങിയ ഹൃദയത്തെ അങ്ങു നിരസിക്കുകയില്ല.” സങ്കീർത്തനം 51:17
“ആകയാൽ സഹോദരരേ, ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യം അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ നിങ്ങളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു: നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിനു പ്രീതികരവുമായ സജീവബലിയായി സമർപ്പിക്കുവിൻ. ഇതായിരിക്കണം നിങ്ങളുടെയഥാർഥമായ ആരാധന.” റോമാ 12:1
ജീവിതത്തിൽ: കണ്ണിനോ നാവിനോ കൈകൾക്കോ ഒരു നിഷ്ഠ തിരഞ്ഞെടുത്ത്, ഈ ആഴ്ച എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും അതു സമർപ്പിക്കുക.
“രക്ഷയുടെ കിണറ്റിൽനിന്ന് നീ സന്തോഷത്തോടെ ജലം കോരിയെടുക്കും.” ഏശയ്യാ 12:3
“യേശു വീണ്ടും അവരോടു പറഞ്ഞു: ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്. എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കുകയില്ല. അവനു ജീവന്റെ പ്രകാശമുണ്ടായിരിക്കും.” യോഹന്നാൻ 8:12
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ മാമ്മോദീസാവാർഷികത്തിലോ ഈ ഞായറാഴ്ച സന്ധ്യയ്ക്കോ വീട്ടിൽ ഒരു തിരി കത്തിച്ച് കുടുംബമായി മാമ്മോദീസാവാഗ്ദാനങ്ങൾ പുതുക്കുക.
ഹാഗാറിനെ കണ്ട ദൈവം നമ്മെ കാണുന്നു; ഗിബയോൻകാരെ തന്റെ ബലിപീഠത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന ദൈവം നമ്മെ അടുപ്പിക്കുന്നു; പുത്രൻ നദികൾപോലെ ആത്മാവിനെ ചൊരിയുകയും ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമായി ശോഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കാണപ്പെടാത്തവരെ നമുക്കു കാണാം; വാക്കു പാലിക്കാം; ശരീരങ്ങളെ സമർപ്പിക്കാം; ദാഹത്തോടെ മിശിഹായുടെ അടുക്കൽ വരാം.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ആരുമറിയാതെ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്ന ഒരാളോടു പേരു വിളിച്ചു നന്ദി പറയുക; നീട്ടിവച്ച ഒരു വാഗ്ദാനം പാലിക്കുക; കത്തിച്ച തിരിയുമായി മാമ്മോദീസാവാഗ്ദാനങ്ങൾ പുതുക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഹാഗാർ ഒരു ദാസിയും വിദേശിയും ഗർഭിണിയുമായിരുന്നു; ക്രൂരമായി പെരുമാറപ്പെട്ട്, മരുഭൂമിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക്. എന്നാൽ ഒരു നീരുറവയ്ക്കരികെ കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ അവളെ കണ്ടെത്തി ചോദിച്ചു: നീ എവിടെനിന്നു വരുന്നു? എങ്ങോട്ടു പോകുന്നു? (ഉൽപ 16:8). നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരോടുമുള്ള വലിയ നോമ്പിന്റെ ചോദ്യമാണിത്.
ഹാഗാർ ദൈവത്തിന് ഒരു പേരു നൽകി: എൽറോയി, കാണുന്ന ദൈവം (ഉൽപ 16:13). വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽ ആദ്യമായി ദൈവത്തിനു പേരു നൽകിയത് ഓടിപ്പോയ ഒരു ദാസിയാണ്. ആരും കാണാത്തവരെ ദൈവം കാണുന്നു. നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ള ദാസരെയും കുടിയേറ്റക്കാരെയും മറഞ്ഞിരുന്നു ദുഃഖിക്കുന്നവരെയും കാണാൻ അവിടുത്തെ കണ്ണുകൾ നമുക്കു തരണമേ എന്നു പ്രാർഥിക്കാം.
ഗിബയോൻകാർ തങ്ങളെ കബളിപ്പിച്ചുവെന്ന് ഇസ്രായേൽ കണ്ടെത്തി; എന്നിട്ടും പ്രമാണികൾ പറഞ്ഞു: കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ ശപഥം ചെയ്തതിനാൽ നമ്മൾ അവരെ ഉപദ്രവിച്ചുകൂടാ (ജോഷ്വ 9:19). നഷ്ടം വന്നിട്ടും അവർ വാക്കു പാലിച്ചു. നമ്മുടെ പ്രതിജ്ഞകളും വാഗ്ദാനങ്ങളും അങ്ങനെതന്നെ പാലിക്കപ്പെടണം. അന്യർ ഒടുവിൽ കർത്താവിന്റെ ബലിപീഠത്തിനുവേണ്ടി വിറകും വെള്ളവും ചുമക്കുന്നവരായി: ദൈവം അന്യരെ അടുപ്പിക്കുന്നു.
പൗലോസ് പറയുന്നു: നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിനു പ്രീതികരവുമായ സജീവബലിയായി സമർപ്പിക്കുവിൻ (റോമാ 12:1). അതുകൊണ്ടാണു നാം നോമ്പു നോക്കുന്നത്. നമ്മുടെ കണ്ണും നാവും കൈകളും സമയവും മിശിഹായോടൊപ്പം ബലിപീഠത്തിൽ വയ്ക്കപ്പെടുന്നു; മനസ്സിന്റെ നവീകരണംവഴി നാം രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു.
കൂടാരത്തിരുനാളിൽ, ബലിപീഠത്തിങ്കൽ വെള്ളമൊഴിക്കുകയും വലിയ ദീപങ്ങൾ ദേവാലയത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഈശോ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു: ആർക്കെങ്കിലും ദാഹിക്കുന്നെങ്കിൽ അവൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു കുടിക്കട്ടെ; ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ് (യോഹ 7:37; 8:12). വെള്ളവും വെളിച്ചവും നമ്മുടെ മാമ്മോദീസായുടെ അടയാളങ്ങളാണ്.
ഈ ആഴ്ച നാം കാണാതെപോയ ഒരാളെ നമുക്കു കാണാം; നീട്ടിവച്ച ഒരു വാഗ്ദാനം പാലിക്കാം; ഒരു നിഷ്ഠ സജീവബലിയായി സമർപ്പിക്കാം; ദാഹത്തോടെ ഈശോയുടെ അടുക്കൽ വരാം. ഉയിർപ്പുതിരുനാളിൽ അവിടുന്നു നമുക്കു ജീവജലവും പ്രകാശവും നൽകും. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഹാഗാർ മരുഭൂമിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു; ആർക്കും തന്നെക്കുറിച്ചു കരുതലില്ലെന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചു. എന്നാൽ ദൈവം അവളെ കണ്ടെത്തി; അവൾ അവിടുത്തെ വിളിച്ചു: എന്നെ കാണുന്ന ദൈവം! നീ സന്തോഷിക്കുമ്പോഴും സങ്കടപ്പെടുമ്പോഴും ദൈവം നിന്നെയും കാണുന്നു.
ഈശോ പറഞ്ഞു: ദാഹിക്കുന്നെങ്കിൽ എന്റെ അടുക്കൽ വരിക. അവിടുന്നു തണുത്ത വെള്ളമുള്ള ഒരു നീരുറവപോലെയും ഇരുട്ടിലെ ഒരു വലിയ വെളിച്ചംപോലെയുമാണ്. ഈ ആഴ്ച വെള്ളമോ ഒരു മെഴുകുതിരിയോ കാണുമ്പോൾ ഈശോയെ ഓർക്കുക!
ജീവജലത്തിന്റെ ഉറവയും ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശവുമായ കർത്താവീശോമിശിഹായേ, മരുഭൂമിയിൽ ഹാഗാറിനെ കണ്ട, ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെ കാണുന്ന എൽറോയിയാണ് അങ്ങ്. ദരിദ്രരുടെയും ദാസരുടെയും അന്യരുടെയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ കാണണമേ; അങ്ങയുടെ കണ്ണുകളോടെ അവരെ കാണാൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ വാക്കിൽ ഞങ്ങളെ വിശ്വസ്തരാക്കണമേ; അകലെയുള്ള എല്ലാവരെയും അങ്ങയുടെ ബലിപീഠത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കണമേ; ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ സജീവബലിയായി സ്വീകരിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നദികൾപോലെ അങ്ങയുടെ ആത്മാവിനെ ചൊരിയണമേ; ഉയിർപ്പിന്റെ പ്രകാശത്തിലെത്തുംവരെ അങ്ങയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങളെ നടത്തണമേ. പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ അങ്ങേക്ക് എന്നേക്കും മഹത്വം. ആമേൻ.
ഈ ഞായറാഴ്ചയിലെ വായനകളിലൂടെ ജലം ഒഴുകുന്നു; ആരെയാണു കാണുന്നത്, ആർക്കാണ് ഇടം നൽകുന്നത് എന്ന ചോദ്യവും അതോടൊപ്പമുണ്ട്. ഓടിപ്പോയ ഒരു ദാസിയെ മരുഭൂമിയിലെ നീരുറവയ്ക്കരികിൽ കണ്ടെത്തുന്നു; അവർ ദൈവത്തിന് ഒരു പേരു നൽകുന്നു: കാണുന്ന ദൈവം. ശപഥംമൂലം രക്ഷപ്പെട്ട ഗിബയോൻകാർ കർത്താവിന്റെ ബലിപീഠത്തിനുവേണ്ടി വെള്ളം കോരുന്നവരാകുന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും ദാനമുള്ള ഒരേ ശരീരത്തിൽ, ജീവിതം മുഴുവൻ സജീവബലിയായി അർപ്പിക്കാൻ പൗലോസ് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. തിരുനാളിന്റെ മഹാദിനത്തിൽ, ജലവും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞ ദേവാലയത്തിൽ, ദാഹിക്കുന്നവർ തന്റെ അടുക്കൽ വരട്ടെ എന്ന് ഈശോ ഉച്ചത്തിൽ പറയുന്നു; താൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണെന്നും പറയുന്നു. വലിയ നോമ്പിന്റെ മധ്യത്തിൽ ദൈവം ആദ്യം വരുന്നതു ദാഹിക്കുന്നവരിലേക്കും അരികുകളിലുള്ളവരിലേക്കുമാണ്. കാഴ്ച, ശുശ്രൂഷ, ദാഹം എന്നിവയാണ് താക്കോൽവാക്കുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
ദേശത്തു പാർപ്പു തുടങ്ങിയിട്ടു പത്തു വർഷമായി; സാറായിക്ക് ഇപ്പോഴും മക്കളില്ല (16:3). തന്റെ ഈജിപ്തുകാരിയായ ദാസി ഹാഗാറിനെ അവർ അബ്രാമിനു നൽകുന്നു. ദാസിയുടെ കുഞ്ഞിനെ യജമാനത്തിയുടേതായി കണക്കാക്കുന്ന ഒരു രീതി പ്രാചീന മധ്യപൂർവദേശത്ത് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഹാഗാർ ഗർഭിണിയായി സാറായിയെ നിന്ദിക്കുന്നു (16:4); സാറായി അബ്രാമിനെതിരേ തിരിയുന്നു (16:5). കാര്യം അബ്രാം അവരെത്തന്നെ തിരികെ ഏൽപിക്കുന്ന നിമിഷത്തിലാണു നമ്മുടെ വായന തുടങ്ങുന്നത്.
വിരോധാഭാസം മൂർച്ചയുള്ളതാണ്. ഒരു ഈജിപ്തുകാരി ദാസി ഇപ്പോൾ അബ്രാമിന്റെ കുടുംബത്തിൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. തലമുറകൾക്കുശേഷം ഹെബ്രായ അടിമകൾ ഈജിപ്തിൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടും; ദൈവം അവരുടെയും നിലവിളി കേൾക്കും.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അപ്പോൾ അവൾ സാറായിയെ വിട്ട് ഓടിപ്പോയി.” (16:6)
ഉൽപത്തി ഇതു മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. വാഗ്ദാനത്തിന്റെ പിതാവും മാതാവും ഇവിടെ വല്ലാതെ പരാജയപ്പെടുന്നു. നിന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ ചെയ്തുകൊള്ളുക എന്ന അബ്രാമിന്റെ വാക്ക്, വിശ്വാസിയായ ഒരു മനുഷ്യനിൽനിന്നു വരാൻ പാടില്ലാത്ത വാക്കാണ്.
“സാറായിയുടെ ദാസിയായ ഹാഗാറേ, നീ എവിടെ നിന്നു വരുന്നു? എങ്ങോട്ടു പോകുന്നു?” (16:8)
ഈ കഥയിൽ ഇതുവരെ ആരും അവരോടു സംസാരിക്കുകയോ അവരുടെ പേരു വിളിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. അബ്രാമും സാറായിയും എന്റെ ദാസി, നിന്റെ ദാസി എന്നു മാത്രമാണു പറഞ്ഞത്. ദൂതൻ അവരെ പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്നു. വലിയ നോമ്പിൽ ഓരോ മനുഷ്യനുമുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ് ഈ രണ്ടും.
“കർത്താവ് നിന്റെ രോദനം ചെവിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.” (16:11)
പറയാത്ത പ്രാർഥനയും ദൈവം കേൾക്കുന്നു: അവരുടെ പ്രാർഥനയുടെ ഒരു വാക്കും പാഠം നൽകുന്നില്ല. എൻ.ആർ.എസ്.വി.യിൽ ഇവിടെ നിന്റെ കഷ്ടത എന്നാണ്; പി.ഒ.സി.യുടെ രോദനം എന്ന വാക്ക് അതേ അർഥം തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
“അവൾ തന്നോടു സംസാരിച്ച കർത്താവിനെ എൽറോയി എന്നുവിളിച്ചു.” (16:13)
ഒരു വസ്തുവിനെപ്പോലെ, ആരും കാണാത്തവളെപ്പോലെയാണ് അവരോടു പെരുമാറിയത്. ഇപ്പോൾ അവർ പറയുന്നു: അവിടുന്ന് എന്നെ കാണുന്നു. എന്നെ കാണുന്ന ജീവിക്കുന്നവന്റെ കിണർ എന്ന അർഥത്തിലുള്ള പേരാണ് ആ നീരുറവയ്ക്കു ലഭിക്കുന്നത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഹാഗാറിനെയും കുഞ്ഞിനെയും രക്ഷിച്ചതു ദൂതന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം എണ്ണുന്നു (CCC 332). പീഡിതരുടെയും പരദേശിയുടെയും വിധവയുടെയും അനാഥന്റെയും നിലവിളി സ്വർഗത്തിൽ എത്തുന്നതാണെന്നും (CCC 1867), ദരിദ്രരോടും പീഡിതരോടുമുള്ള സഭയുടെ സ്നേഹത്തിനു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ടെന്നും (CCC 2448) അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ അടിമകളാക്കുന്നത് ഏഴാം പ്രമാണം വിലക്കുന്നു (CCC 2414). ഗലാത്തിയാ 4:21–31-ൽ ഹാഗാറിന്റെയും സാറായുടെയും കഥ നിയമത്തിനു കീഴിലുള്ള ജീവിതത്തെയും മിശിഹായിലുള്ള ജീവിതത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഒരു രൂപകമായി പൗലോസ് ഉപയോഗിക്കുന്നു; ക്രൈസ്തവജീവിതത്തെക്കുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്, ഒരു ജനത്തിന്മേൽ വിധി പ്രസ്താവിക്കുകയല്ല. ഇസ്മായേലിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കരുതൽ ഉൽപത്തിതന്നെ കാണിക്കുന്നു; സ്വന്തം വിശ്വാസത്തെ അബ്രാഹത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മുസ്ലിം സഹോദരങ്ങളെ സഭ ആദരത്തോടെ കാണുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 3).
പശ്ചാത്തലം.
ജറുസലെമിൽനിന്ന് ഏതാനും മൈൽ മാത്രം അകലെയുള്ള ഗിബയോനിലെ ജനം പഴകിയ വസ്ത്രങ്ങളും ഉണങ്ങിയ അപ്പവുമായി വന്ന്, വിദൂരദേശത്തുനിന്നാണെന്നു നടിച്ചതു വെള്ളിയാഴ്ചത്തെ വായനയിൽ നാം കേട്ടു. നേതാക്കൾ കർത്താവിന്റെ നിർദേശം ആരായാതെ അവരുടെ വാക്കു വിശ്വസിച്ചു. അകലെയുള്ള പട്ടണങ്ങളെയും ദേശത്തിനുള്ളിലെ പട്ടണങ്ങളെയും നിയമാവർത്തനം 20:10–18 വേർതിരിച്ചിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവർക്കു കള്ളം പറയാൻ വലിയ കാരണമുണ്ടായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ സത്യം പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. ഇസ്രായേല്യരല്ലാത്ത ഒരു ജനം ഇസ്രായേലിനുള്ളിൽ വസിക്കുകയും അതിന്റെ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തു ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ചെയ്തതെങ്ങനെയെന്നു വിശദീകരിക്കാനാണ് ഈ കഥ ഭാഗികമായി രൂപപ്പെട്ടതെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. അതിന്റെ ചരിത്രം എന്തായാലും, നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ശപഥത്തിന്റെ കഥയാണിത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ ജനപ്രമാണികൾ ശപഥം ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ ജനം അവരെ വധിച്ചില്ല.” (9:18)
തന്ത്രംകൊണ്ടാണു ശപഥം നേടിയത്; അതു ലംഘിക്കാൻ ജനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നേതാക്കൾ വിസമ്മതിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ വിളിച്ച ദൈവനാമം ഉപയോഗിച്ച് വലിച്ചെറിയാവുന്നതല്ല. വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, സാവൂൾ ഗിബയോൻകാരോടു കാണിച്ച അക്രമം ക്ഷാമം വരുത്തിയ വലിയ പാപമായി ഓർമിക്കപ്പെട്ടു (2 സാമുവൽ 21:1–2).
“അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ മുന്നേറ്റത്തിൽ ഭയന്ന് ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തുപോയി.” (9:24)
ഒടുവിൽ ഗിബയോൻകാർ സത്യസന്ധമായി സംസാരിക്കുന്നു; യുദ്ധത്തിൽ കുടുങ്ങിയ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ഭയമാണ് അവരുടേത്. റാഹാബിനെപ്പോലെ (ജോഷ്വ 2:9–11) ദൈവം ചെയ്തത് അവർ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; അവർക്കു ജീവിക്കണം.
“കർത്താവിന്റെ ബലിപീഠത്തിനുംവേണ്ടി വിറകുവെട്ടാനും വെള്ളം കോരാനും നിയമിച്ചു.” (9:27)
കടുത്ത ശിക്ഷാവിധിക്ക് അദ്ഭുതകരമായ ഒരു ഫലമുണ്ട്. ശപിക്കപ്പെട്ടവർ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ ഇടമായ ബലിപീഠത്തിനരികിൽ നിയമിക്കപ്പെടുന്നു. “ഇന്നും” അവർ ദൈവാരാധനയുടെ അടുത്തുതന്നെയാണെന്നു പാഠം പറയുന്നു. ഈ ക്രമീകരണത്തിലെ അനീതിയെ നാം ന്യായീകരിക്കേണ്ടതില്ല; എങ്കിലും അതിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവകാരുണ്യം കാണാം.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ദൈവനാമത്തിൽ മറ്റുള്ളവരോടു ചെയ്യുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ബഹുമാനത്തെ ബാധിക്കുന്നുവെന്നും നീതിയനുസരിച്ച് അവ പാലിക്കണമെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2147, 2150). നഷ്ടം വന്നാലും ശപഥം പാലിക്കുന്നവരെ സങ്കീർത്തനം 15:4 പ്രശംസിക്കുന്നു. സഭയിൽ വന്ന് ചെറിയ ജോലികൾകൊണ്ടു തൃപ്തിപ്പെടുന്നവർക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പായി ഒരിജൻ ഈ ഗിബയോൻകാരെ കണ്ടു; കൂടുതൽ മുന്നോട്ടു പോകാൻ അദ്ദേഹം കേൾവിക്കാരെ ഉദ്ബോധിപ്പിച്ചു (ജോഷ്വയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ 10; ആശയം). വലിയ നോമ്പിൽ ഈ താൾ മൃദുവായ ഒരു സന്ദേശവും നൽകുന്നു: ഭയത്തോടും സത്യസന്ധതയോടുംകൂടെ ദൈവഭവനത്തിൽ വരുന്നവർക്ക് അവിടെ ഇടമുണ്ട്.
പശ്ചാത്തലം.
പതിനൊന്ന് അധ്യായങ്ങളിൽ ദൈവം ചെയ്തതിനെക്കുറിച്ചാണു പൗലോസ് പറഞ്ഞത്: പാപം, കൃപ, വിശ്വാസം, ആത്മാവ്, ഇസ്രായേലിന്റെ രഹസ്യം. പതിനൊന്നാം അധ്യായം സ്തുതിയിൽ അവസാനിച്ചു. ഇപ്പോൾ “ആകയാൽ” (12:1) വരുന്നു; ലേഖനം നമ്മുടെ ജീവിതരീതിയിലേക്കു തിരിയുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യത്തിൽനിന്നാണു ധാർമികജീവിതം ഒഴുകുന്നത്. യഹൂദരും വിജാതീയരും ഉൾപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹത്തിനാണു പൗലോസ് എഴുതുന്നത്; 4–5 വാക്യങ്ങളിലെ ഒരേ ശരീരത്തിലേക്കുള്ള വിളി അവരോടു നേരിട്ടു സംസാരിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിനു പ്രീതികരവുമായ സജീവബലിയായി സമർപ്പിക്കുവിൻ.” (12:1)
ഉപവാസത്തിന്റെ സ്ഥാനം ഇവിടെയാണ്: ശരീരവും ആരാധനയിൽ പങ്കുചേരുന്നു. ബലിയെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ അൾത്താരയിലെ സഭയുടെ സമർപ്പണത്തിനു പകരമല്ല; അവ അതിൽനിന്ന് ഒഴുകുകയും അതിലേക്കു മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
“പ്രത്യുത, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്റെ നവീകരണംവഴി രൂപാന്തരപ്പെടുവിൻ.” (12:2)
മാറ്റം തുടങ്ങുന്നതു പ്രവൃത്തിയിൽ മാത്രമല്ല, ചിന്താരീതിയിലാണ്. ഇതില്ലെങ്കിൽ ചുറ്റുമുള്ള കാലത്തിന്റെ രൂപം നാം അങ്ങനെതന്നെ സ്വീകരിക്കും.
“നാം പലരാണെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമാണ്.” (12:5)
മിശിഹായുടെ അവയവങ്ങൾ മാത്രമല്ല, പരസ്പരമുള്ള അവയവങ്ങളുമാണു നാം. മറ്റുള്ളവർ തന്നെ ബാധിക്കുന്നില്ല എന്നു സഭയിൽ ആർക്കും പറയാനാവില്ല.
“നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം നിഷ്കളങ്കമായിരിക്കട്ടെ.” (12:9)
കാപട്യം കൂടാതെ, മുഖംമൂടിയില്ലാതെ എന്നാണു ഗ്രീക്കിൽ. ദാനങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞശേഷം, 1 കോറിന്തോസ് 12–13-ൽ എന്നപോലെ പൗലോസ് നേരേ സ്നേഹത്തിലേക്കു ചെല്ലുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ധാർമികജീവിതം ആത്മീയാരാധനയാണെന്നും ആരാധനക്രമത്തിലും കൂദാശകളിലുമാണ് അതു പോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതെന്നും പഠിപ്പിക്കാൻ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യംതന്നെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 2031). റോമാ 12–15 ശ്ലീഹന്മാരുടെ വലിയ ധാർമികപ്രബോധനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു (CCC 1971). എല്ലാ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവരുടെയും പൊതുപൗരോഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഒന്നാം വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 10). ദൈവനഗരം 10.6-ൽ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ഈ അധ്യായത്തെ അൾത്താരയോടു ചേർക്കുന്നു: വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട സമൂഹം മുഴുവൻ മിശിഹാവഴി ഒരേ ബലിയായി ദൈവത്തിന് അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അൾത്താരയിലെ കൂദാശയിൽ സഭ ആഘോഷിക്കുന്നത് അതാണ് (ആശയം). വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതം മിശിഹായുടെ ഏകസമർപ്പണത്തോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നു (CCC 1368).
പശ്ചാത്തലം.
യോഹന്നാൻ കൂടാരത്തിരുനാളിൽ ഈശോയെ പിന്തുടരുകയാണ്. യഹൂദപാരമ്പര്യങ്ങളുടെ പിൽക്കാല സമാഹാരമായ മിഷ്ന ഈ തിരുനാളിലെ രണ്ടു കർമങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു. ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ഒരു പുരോഹിതൻ സീലോഹാ കുളത്തിൽനിന്നു പ്രദക്ഷിണമായി വെള്ളം കൊണ്ടുവന്ന് ബലിപീഠത്തിൽ ഒഴിച്ചു. സ്ത്രീകളുടെ അങ്കണത്തിൽ വലിയ വിളക്കുകൾ കൊളുത്തി; നഗരം മുഴുവൻ പ്രകാശിച്ചു (സുക്ക 4–5). ജീവജലത്തെയും രാത്രിയില്ലാത്ത ദിവസത്തെയും കൂടാരത്തിരുനാളിനോടു സഖറിയാ 14 ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു (14:7–8, 16). ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈശോ സംസാരിക്കുന്നത്.
ഭണ്ഡാരസ്ഥലം (8:20) ആ വിളക്കുകൾക്കടുത്ത്, സ്ത്രീകളുടെ അങ്കണത്തിലായിരുന്നു. 7:40–8:11 ഭാഗം (വ്യഭിചാരിണിയുടെ കഥ ഉൾപ്പെടെ) ഒഴിവാക്കി, രണ്ടു വചനങ്ങളെ വായന നേരിട്ടു ചേർക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ആർക്കെങ്കിലും ദാഹിക്കുന്നെങ്കിൽ അവൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു കുടിക്കട്ടെ.” (7:37)
ഗുരുക്കന്മാർ സാധാരണ ഇരുന്നാണു പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത്; തിരുനാളിന്റെ പാരമ്യത്തിൽ ഈശോ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് ഉച്ചത്തിൽ പറയുന്നു. പുതിയൊരു കർമമല്ല അവിടുന്നു നൽകുന്നത്; തന്നെത്തന്നെയാണ്.
“ജീവജലത്തിന്റെ അരുവികൾ ഒഴുകും.” (7:38)
പഴയ നിയമത്തിലെ ഒരു വാക്യവും കൃത്യമായി ഇങ്ങനെ പറയുന്നില്ല; ഏശയ്യാ 12:3, എസെക്കിയേൽ 47:1–12, സഖറിയാ 14:8 എന്നിവ താരതമ്യം ചെയ്യുക. ഗ്രീക്കിൽ അവന്റെ ഉള്ളിൽനിന്ന് (അക്ഷരാർഥത്തിൽ ഉദരത്തിൽനിന്ന്) എന്നാണ്; അത് ആരുടേതെന്നു പറയുന്നില്ല; പ്രാചീനപാഠങ്ങളിൽ അതു തീരുമാനിക്കാൻ ചിഹ്നനവുമില്ല. പല ഗ്രീക്ക് പിതാക്കന്മാരും, എൻ.ആർ.എസ്.വി.യും പി.ഒ.സി.യും, ഇതു വിശ്വാസിയുടെ ഹൃദയമായി വായിക്കുന്നു. ചില പാശ്ചാത്യ എഴുത്തുകാർ മിശിഹായുടെ ഹൃദയമായി വായിക്കുന്നു. രണ്ടും സത്യമാണ്: ജലം അവിടുന്നിൽനിന്നു വരുന്നു; അവിടുന്നുവഴി മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു.
“അവൻ ഇതു പറഞ്ഞതു തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ സ്വീകരിക്കാനിരിക്കുന്ന ആത്മാവിനെപ്പറ്റിയാണ്.” (7:39)
ഈശോ അതുവരെ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടാത്തതിനാൽ ആത്മാവ് അന്നു നൽകപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നാണ് യോഹന്നാൻ പറയുന്നത്; ആത്മാവ് ഇല്ലായിരുന്നു എന്നല്ല. കുരിശിലും ഉയിർപ്പിലും ഈ വാഗ്ദാനം പാലിക്കപ്പെടുന്നു (19:34; 20:22).
“ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്. എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കുകയില്ല. അവനു ജീവന്റെ പ്രകാശമുണ്ടായിരിക്കും.” (8:12)
അനുഗമിക്കുക എന്നതു ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ വാക്കാണ്; മരുഭൂമിയിൽ സ്തംഭത്തിനു പിന്നാലെ നടന്നതിനെയും അത് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. തിരുനാളിന്റെ ഏതാനും രാത്രികളിൽ മാത്രമാണ് ആ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞത്; ഈ പ്രകാശം അണയുന്നില്ല.
“എന്നെ അറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്റെ പിതാവിനെയും അറിയുമായിരുന്നു.” (8:19)
സാക്ഷികളെക്കുറിച്ചുള്ള വാദം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. പുത്രനെ അറിയുന്നതാണു പിതാവിലേക്കുള്ള വഴി. എല്ലാവരും ആദരിക്കുന്ന നിയമത്തെക്കുറിച്ചു യഹൂദർക്കിടയിൽത്തന്നെ നടക്കുന്ന ഒരു ചർച്ചയാണിത്. നിങ്ങളുടെ നിയമം (8:17) എന്നതിന് അവിടുന്ന് അതിനു പുറത്താണെന്ന് അർഥമില്ല; അവർതന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നതിനെ കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ക്രൂശിതനായ മിശിഹായിൽനിന്ന് ഒഴുകി, നമ്മിൽ നിത്യജീവനായി നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ജീവജലമാണ് ആത്മാവെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 694; 1137 കൂടി). ദൈവസത്യം മുഴുവൻ തന്നിൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന, ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ് ഈശോ എന്ന് അതു പറയുന്നു (CCC 2466). സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ മഹത്തായ പ്രമാണരേഖ രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഇതേ ചിത്രത്തോടെയാണു തുറക്കുന്നത്: മിശിഹാ ജനതകളുടെ പ്രകാശമാണ് (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 1). മഹത്വീകരണത്തിനുശേഷം ആത്മാവ് പുതിയ രീതിയിൽ നൽകപ്പെടും എന്നാണ്, അതിനുമുമ്പ് ഇല്ലായിരുന്നു എന്നല്ല, ഈ വാക്യങ്ങൾ അർഥമാക്കുന്നതെന്ന് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പഠിപ്പിച്ചു (യോഹന്നാനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഭാഷണങ്ങൾ 32; ആശയം).
മോശമായി പെരുമാറിയ യജമാനത്തിയുടെ അടുക്കലേക്കു ദൂതൻ ഹാഗാറിനെ തിരിച്ചയയ്ക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
ഇതൊരു കഠിനവാക്യമാണ്; നാം അതു മറച്ചുവയ്ക്കേണ്ടതില്ല. പാഠം അടിമത്തത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല; മനുഷ്യരെ അടിമകളാക്കുന്നതു ഗുരുതരമായ തെറ്റാണെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2414). കഥയ്ക്കുള്ളിൽ, മടക്കം എന്നതിനർഥം അവരുടെ കുഞ്ഞ് അബ്രാമിന്റെ ഭവനത്തിൽ ജനിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനായി അംഗീകരിക്കപ്പെടും എന്നാണ് (16:15). അവർക്കു ലഭിക്കുന്ന വാഗ്ദാനം അവരുടേതുതന്നെയാണ്; അതു നേരിട്ടു ദൈവത്തിൽനിന്നാണ്. പിന്നീടും മരുഭൂമിയിൽ ദൈവം ഹാഗാറിനെയും ഇസ്മായേലിനെയും കരുതുന്നു (ഉൽപത്തി 21:17–20).
കള്ളംകൊണ്ടു നേടിയ ശപഥം ദൈവം സ്വീകരിക്കുമോ?
ജോഷ്വ 9 കരാർനിയമത്തിലെ ഒരു പാഠമല്ല. ദൈവനാമത്തിൽ ചെയ്ത വാഗ്ദാനത്തോടുള്ള പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ ആഴമുള്ള ആദരമാണ് അതു കാണിക്കുന്നത്. വഞ്ചനയിലൂടെ നേടിയ വാഗ്ദാനം ബാധകമാണോ എന്ന് ഇന്നു സഭ ചോദിക്കും. നിലനിൽക്കുന്ന പാഠം ഇതാണ്: ദൈവനാമം ഒരിക്കലും ലഘുവായി ഉപയോഗിക്കരുത് (CCC 2147–2150).
പഴയ നിയമത്തിൽത്തന്നെ ആത്മാവുണ്ടെന്നിരിക്കെ, ആത്മാവു നൽകപ്പെട്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു എന്നതിന്റെ അർഥമെന്ത്?
പരിശുദ്ധാത്മാവ് നിത്യനായ ദൈവമാണ്; സൃഷ്ടിയിലും പ്രവാചകന്മാരിലും അവിടുന്നു പ്രവർത്തിച്ചു (CCC 702). പ്രവാചകന്മാർ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത, എല്ലാ വിശ്വാസികളുടെയുംമേലുള്ള വർഷണം അന്നു നൽകപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നാണു യോഹന്നാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഈശോ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതു വരുന്നു (CCC 729–730).
പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി വർഷത്തിലെ ഈ ആഴ്ചകളിൽ സീറോ മലബാർ വിശ്വാസികൾ ഉപവസിക്കുകയും, പെസഹായിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ, ഞായറാഴ്ച വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്ക് ഒരുമിച്ചുകൂടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഹാഗാറിന്റെ നീരുറവയും ജോഷ്വ 9-ലെ ബലിപീഠവും പൗലോസിന്റെ സജീവബലിയും യോഹന്നാൻ 7-ലെ അരുവികളും അവിടെ ഒന്നിക്കുന്നു: ദാഹിക്കുന്നവർ വരുന്നു; അരികിലുള്ളവർക്ക് ഇടം ലഭിക്കുന്നു; നമ്മുടെ ജീവിതം മിശിഹായുടെ ഏകസമർപ്പണത്തോടൊപ്പം അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. സഭയുടെ കൂദാശകളിലെ ജലവും തൈലവും പ്രകാശവും തിരുനാളിൽ ഈശോ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത അതേ ആത്മാവിന്റെ ദാനത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു.