7 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“സ്ത്രീയേ, നിന്റെ രോഗത്തിൽനിന്നു നീ മോചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” ലൂക്കാ 13:12
ഒരു സാബത്തുദിവസം സിനഗോഗിൽ “പതിനെട്ടു വർഷമായി ഒരു ആത്മാവു ബാധിച്ച് രോഗിണിയായി നിവർന്നു നിൽക്കാൻ സാധിക്കാത്തവിധം കൂനിപ്പോയ ഒരുവൾ” ഉണ്ടായിരുന്നു. പതിനെട്ടു വർഷം അവൾ നിലത്തേക്കു മാത്രമാണു നോക്കിയത്. യേശു അവളെ കണ്ട്, അടുത്തുവിളിച്ച്, പറയുന്നു: “സ്ത്രീയേ, നിന്റെ രോഗത്തിൽനിന്നു നീ മോചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” “അവൻ അവളുടെമേൽ കൈകൾവച്ചു. തത്ക്ഷണം അവൾ നിവർന്നുനിൽക്കുകയും ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.”
സിനഗോഗധികാരി കോപിക്കുന്നു: സുഖപ്പെടുത്തൽ ജോലിയാണ്; സാബത്തിൽ ജോലി നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യേശു ഉത്തരം നൽകുന്നു: സാബത്തിൽ നിങ്ങൾ കാളയെയും കഴുതയെയും അഴിച്ചു വെള്ളം കുടിപ്പിക്കുന്നില്ലേ? “പതിനെട്ടുവർഷം സാത്താൻ ബന്ധിച്ചിട്ടിരുന്നവളായ അബ്രാഹത്തിന്റെ ഈ മകളെ സാബത്തു ദിവസം അഴിച്ചുവിടേണ്ടതില്ലെന്നോ?” സാബത്തു ദൈവത്തിന്റെ വിശ്രമദിനമാണ്; ദൈവത്തിന്റെ വിശ്രമം നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.
നമ്മിൽ പലരും കൂനിപ്പോയവരാണ്: കുറ്റബോധത്താൽ, ഉത്കണ്ഠയാൽ, ആസക്തിയാൽ, വർഷങ്ങളോളം ഭാരങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കു വഹിച്ചതിനാൽ, ശ്രദ്ധിക്കാതായ പാപങ്ങളാൽ. നിലത്തേക്കു മാത്രം നോക്കാൻ നാം ശീലിച്ചുപോകുന്നു. യേശു നമ്മെ വിളിച്ച്, നമ്മുടെമേൽ കൈകൾവച്ച്, വീണ്ടും നിവർന്നുനിന്നു ദൈവത്തിലേക്കു നോക്കാൻ നമ്മെ അനുവദിക്കുന്ന കാലമാണു നോമ്പ്.
മറ്റുള്ളവർക്കായി ക്രിസ്തുവിന്റെ കരങ്ങളാകുന്നതെങ്ങനെയെന്നു സന്ധ്യാസുവിശേഷമായ നല്ല സമരിയാക്കാരന്റെ ഉപമ കാണിക്കുന്നു: “അവനെക്കണ്ട് മനസ്സലിഞ്ഞ്” അവൻ മുറിവേറ്റവന്റെ മുറിവുകൾ വച്ചുകെട്ടി. വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നു: നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിനു സ്വീകാര്യവുമായ ജീവനുള്ള ബലിയായി സമർപ്പിക്കുവിൻ… ഈ ലോകത്തിന് അനുരൂപരാകാതെ മനസ്സിന്റെ നവീകരണത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെടുവിൻ… സന്തോഷിക്കുന്നവരോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കുവിൻ; കരയുന്നവരോടുകൂടെ കരയുവിൻ (റോമാ 12:1–2, 15). സുഖപ്പെട്ട നാം സുഖപ്പെടുത്തുന്നവരാകുന്നു: “നീയും പോയി അതുപോലെ ചെയ്യുക.”
വിഷയം: “സ്ത്രീയേ, നിന്റെ രോഗത്തിൽനിന്നു നീ മോചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”
പതിനെട്ടു വർഷമായി ഒരു സ്ത്രീ കൂനിപ്പോയി, മുകളിലേക്കു നോക്കാനാവാതെ കഴിഞ്ഞു. യേശു അവളെ കാണുന്നു, വിളിക്കുന്നു, അവളുടെമേൽ കൈകൾ വയ്ക്കുന്നു; അവൾ നിവർന്നുനിന്നു ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുന്നു. സന്ധ്യാസുവിശേഷം നല്ല സമരിയാക്കാരനെ ചേർക്കുന്നു: മറ്റുള്ളവരെ ഉയർത്താൻ നാമും കുനിയണം.
“ക്ലേശകാലങ്ങളിൽ അഹങ്കാരിയുടെ മധ്യേ ഞാൻ നിരാശ്രയനായി നിന്നപ്പോൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുതേ എന്ന് എന്റെ നാഥനും പിതാവുമായ കർത്താവിനോടു കേണപേക്ഷിച്ചു.” പ്രഭാഷകൻ 51:10
“പതിനെട്ടു വർഷമായി ഒരു ആത്മാവു ബാധിച്ച് രോഗിണിയായി നിവർന്നു നിൽക്കാൻ സാധിക്കാത്തവിധം കൂനിപ്പോയ ഒരുവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.” ലൂക്കാ 13:11
ജീവിതത്തിൽ: നിന്നെ കൂനിക്കുന്ന ഭാരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പ്രാർഥനയിലും കുമ്പസാരത്തിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരുക.
“കർത്താവ് അന്ധരുടെ കണ്ണു തുറക്കുന്നു; അവിടുന്നു നിലംപറ്റിയവരെ എഴുന്നേൽപിക്കുന്നു; അവിടുന്നു നീതിമാൻമാരെ സ്നേഹിക്കുന്നു.” സങ്കീർത്തനം 146:8
“യേശു അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അടുത്തുവിളിച്ചു പറഞ്ഞു: സ്ത്രീയേ, നിന്റെ രോഗത്തിൽനിന്നു നീ മോചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ അവളുടെമേൽ കൈകൾവച്ചു. തത്ക്ഷണം അവൾ നിവർന്നുനിൽക്കുകയും ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.” ലൂക്കാ 13:12–13
ജീവിതത്തിൽ: ദൈവം നിന്നെ ഉയർത്തിയ ഒരവസരത്തിനായി നന്ദി പറയുക; അതു മറ്റൊരാളോടു പറയുക.
“നിന്റെ ജനത്തോടു പകയോ പ്രതികാരമോ പാടില്ല. നിന്നെപ്പോലെതന്നെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക. ഞാനാണ് കർത്താവ്.” ലേവ്യർ 19:18
“അവനോടു കരുണ കാണിച്ചവൻ എന്ന് ആ നിയമജ്ഞൻ പറഞ്ഞു. യേശു പറഞ്ഞു: നീയും പോയി അതുപോലെ ചെയ്യുക.” ലൂക്കാ 10:37
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച “കൂനിപ്പോയ” ഒരാളെ സഹായിക്കുക: രോഗി, വൃദ്ധൻ, ദരിദ്രൻ, നിരാശൻ.
ക്രിസ്തു നിലംപറ്റിയവരെ ഉയർത്തുന്നു; അതുതന്നെ ചെയ്യാൻ നമ്മെ അയയ്ക്കുന്നു.
ഈ വലിയ നോമ്പിൽ അവിടുന്നു നമ്മെ നിവർത്തട്ടെ; നമുക്കു നല്ല സമരിയാക്കാരാകാം.
തീരുമാനം: ഏറെക്കാലമായി സഹിക്കുന്ന ഒരാളെ സന്ദർശിക്കുകയോ വിളിക്കുകയോ ചെയ്യുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, പതിനെട്ടു വർഷമായി കൂനിപ്പോയ ഒരു സ്ത്രീയെ ഇന്നു യേശു സിനഗോഗിൽ കാണുന്നു. പതിനെട്ടു വർഷം അവൾ നിലത്തേക്കു മാത്രം നോക്കി. യേശു അവളെ വിളിച്ചു പറയുന്നു: “സ്ത്രീയേ, നിന്റെ രോഗത്തിൽനിന്നു നീ മോചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” അവിടുന്ന് അവളുടെമേൽ കൈകൾ വയ്ക്കുന്നു; തത്ക്ഷണം അവൾ നിവർന്നുനിന്നു ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുന്നു.
സിനഗോഗധികാരി കോപിക്കുന്നു: സുഖപ്പെടുത്തൽ ജോലിയാണ്; സാബത്തു വിശ്രമത്തിനുള്ളതാണ്. യേശു മറുപടി പറയുന്നു: സാബത്തിൽ നിങ്ങൾ കാളയെയും കഴുതയെയും അഴിച്ചു വെള്ളം കുടിക്കാൻ കൊണ്ടുപോകുന്നു. പതിനെട്ടു വർഷം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അബ്രാഹത്തിന്റെ ഈ മകളെ സാബത്തിൽ മോചിപ്പിക്കേണ്ടതല്ലേ? ദൈവത്തിന്റെ ദിവസം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ദിവസമാണ്.
നമ്മിൽ പലരും ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ കൂനിപ്പോയവരാണ്: കുറ്റബോധത്താൽ, ഉത്കണ്ഠയാൽ, ഒരു ആസക്തിയാൽ, ദുഃഖത്താൽ, എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്കു വഹിക്കുന്നതിനാൽ. നിലത്തേക്കു നോക്കാൻ നാം ശീലിച്ചുപോകുന്നു. ഈ നോമ്പിൽ യേശു നമ്മെ പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്നു; കുമ്പസാരത്തിലും വി. കുർബാനയിലും നമ്മുടെമേൽ കൈകൾ വയ്ക്കുന്നു; പറയുന്നു: എഴുന്നേൽക്കുക, മുകളിലേക്കു നോക്കുക, നീ സ്വതന്ത്രനാണ്.
സുഖപ്പെട്ടശേഷം എന്തു ചെയ്യണമെന്നു സന്ധ്യാസുവിശേഷം പറയുന്നു. നല്ല സമരിയാക്കാരൻ മുറിവേറ്റ ഒരാളെ കണ്ടു, മനസ്സലിഞ്ഞു, അവന്റെ മുറിവുകൾ വച്ചുകെട്ടി. യേശു പറയുന്നു: “നീയും പോയി അതുപോലെ ചെയ്യുക.” ഈ ആഴ്ച നീ സാധാരണ കടന്നുപോകുന്ന ഒരാൾക്കുവേണ്ടി നിൽക്കുക. നമുക്കു സുഖപ്പെടാം; സുഖപ്പെടുത്തുന്നവരാകാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, കുനിഞ്ഞുനിന്നു നിലത്തേക്കു മാത്രം നോക്കി നോക്കൂ. അതു നല്ലതല്ല, അല്ലേ? ബൈബിളിലെ ഒരു സ്ത്രീക്കു പതിനെട്ടു വർഷം അങ്ങനെ നടക്കേണ്ടിവന്നു!
യേശു അവളെ കണ്ടു, വിളിച്ചു, തൊട്ടു. അവൾ നിവർന്നുനിന്നു ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു!
വഴിയിൽ മുറിവേറ്റുകിടന്ന ഒരാളെ സഹായിക്കാൻ നിന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ കഥയും യേശു പറഞ്ഞു. നമുക്കും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാം. നമുക്കു പറയാം: “യേശുവേ, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ!”
കർത്താവായ യേശുവേ, കൂനുള്ള സ്ത്രീയെ അങ്ങു കണ്ടു, വിളിച്ചു, മോചിപ്പിച്ചു. ഈ നോമ്പിൽ ഞങ്ങളുടെമേൽ അങ്ങയുടെ കൈകൾ വയ്ക്കണമേ: ഞങ്ങളെ കൂനിക്കുന്നവയിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ ഉയർത്തണമേ; നിവർന്നുനിന്ന് അങ്ങയെ സ്തുതിക്കാൻ ഇടയാക്കണമേ; ഞങ്ങളുടെ വഴിയിലെ മുറിവേറ്റവർക്കു നല്ല സമരിയാക്കാരാക്കണമേ. ആമേൻ.
വലിയ നോമ്പിലെ അഞ്ചാം ഞായറായ ക്ഫീഫ്തോ ഞായർ, പതിനെട്ടു വർഷം കൂനിപ്പോയ സ്ത്രീയുടെ പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ ഞായറിലെ അനേകം വായനകൾ അവരുടെ ചുറ്റും നിൽക്കുന്നു. സന്ധ്യാസുവിശേഷം (ലൂക്കാ 10:25–37) മുറിവേറ്റ മനുഷ്യന്റെ അരികിൽ നിന്ന സമരിയാക്കാരന്റെ കഥ പറയുന്നു; “നീയും പോയി അതുപോലെ ചെയ്യുക” എന്ന് അവസാനിക്കുന്നു. ഉൽപത്തി 9:1–7 നോഹയെ അനുഗ്രഹിക്കുകയും മനുഷ്യജീവന്റെ വില ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു: “എന്റെ ഛായയിലാണു ഞാൻ മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചത്”. പ്രഭാഷകൻ 51:1–10-ൽ ദുരിതത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട ഒരാൾ കർത്താവിനെ പിതാവേ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ജറെമിയാ 51:1–9 ഗർവിഷ്ഠയായ ബാബിലോണിന്റെ പതനം കാണുന്നു. 1 പത്രോസ് 3:8–17 തിന്മയ്ക്കു പകരം തിന്മ ചെയ്യരുതെന്നു പറയുന്നു. ഏവൻഗേലിയോനോട് ഏറ്റവും നേരിട്ടു സംസാരിക്കുന്ന മൂന്നു വായനകളാണ് ഇവിടെ പഠിക്കുന്നത്.
ഏശയ്യായിൽ, “പരിക്ഷീണന് ആശ്വാസം നൽകുന്ന വാക്ക്” ദൈവത്തിന്റെ ദാസനു ലഭിക്കുന്നു; ദൈവം ചോദിക്കുന്നു: “രക്ഷിക്കാനാവാത്തവിധം എന്റെ കരം കുറുകിപ്പോയോ?” റോമായിൽ, സ്വന്തം ശരീരങ്ങളെ സജീവബലിയായി ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കാൻ പൗലോസ് പറയുന്നു. ലൂക്കായിൽ, തളർന്ന ഒരു സ്ത്രീയോട് യേശു ഒരു വാക്കു പറയുന്നു, അവരുടെമേൽ കൈവയ്ക്കുന്നു; അവർ നിവർന്നുനിന്നു ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുന്നു. തളർച്ച, ശരീരം, മോചനം എന്നിവയാണു താക്കോൽവാക്കുകൾ. ദൈവകരുണ ആത്മാവിലേക്കു മാത്രമല്ല, ശരീരത്തിലേക്കും എത്തുന്നു; നാം ആരാധിക്കാൻ നമ്മെ നിവർത്തിനിർത്തുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ഏശയ്യാ 40–55 അധ്യായങ്ങൾ, ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പ് ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബാബിലോണിൽ പ്രവാസത്തിലായിരുന്നവരുടെ ഇടയിൽ രൂപംകൊണ്ടതാണെന്നു മിക്ക പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു. ദൈവം തങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്നു പ്രവാസികൾക്കു തോന്നി. ജറുസലെമിനെ ഇവിടെ അമ്മയും ഭാര്യയുമായും, അവളുടെ മക്കളെ അടിമത്തത്തിലേക്കു വിൽക്കപ്പെട്ടവരായും ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാക്യങ്ങൾ അവരുടെ പരാതിക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നു. അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചതിന്റെയോ, കടം വീട്ടാൻ അവരെ വിറ്റതിന്റെയോ തെളിവു കാണിക്കാൻ ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെയൊരു രേഖയില്ല. പ്രവാസം വന്നത് അവരുടെ പാപത്താലാണ്; ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെയോ ശക്തിയുടെയോ കുറവുകൊണ്ടല്ല.
വാക്യം 4-ൽ ഒരു പുതിയ സ്വരം സംസാരിക്കുന്നു: കേൾക്കാൻ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ട ദൈവദാസൻ. 4–9 വാക്യങ്ങളെ സാധാരണ മൂന്നാമത്തെ ദാസഗീതമായി കണക്കാക്കുന്നു; അതിന്റെ ആരംഭമാണ് ഇന്നത്തെ വായനയിലുള്ളത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ നൽകിയ മോചനപത്രം എവിടെ?” (50:1)
ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യം; അങ്ങനെതന്നെയാണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നതും. പ്രവാസത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട നേരത്തും, തന്റെ ജനത്തെ വിട്ടുകളയാത്തവനായി ദൈവം സംസാരിക്കുന്നു.
“രക്ഷിക്കാനാവാത്തവിധം എന്റെ കരം കുറുകിപ്പോയോ?” (50:2)
കുറുകിയ കരം ശക്തിയില്ലായ്മയുടെ ഹീബ്രു ചിത്രമാണ്. ഏശയ്യാ 59:1-ഉം ഇതുതന്നെ പറയും. ഈ കരത്തിന് എന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് ഏവൻഗേലിയോനിലെ കൂനിയായ സ്ത്രീ കാണിക്കും.
“പരിക്ഷീണന് ആശ്വാസം നൽകുന്ന വാക്ക് ദൈവമായ കർത്താവ് എന്നെ ശിഷ്യനെയെന്ന പോലെ അഭ്യസിപ്പിച്ചു.” (50:4)
വാക്കിന്റെ ദാനം തളർന്നവർക്കുവേണ്ടിയാണ്. “പ്രഭാതം തോറും” ആ കാതുകൾ ഉണർത്തപ്പെടുന്നു എന്നു വാക്യം തുടരുന്നു. ആദ്യം കേൾക്കാത്തതൊന്നും ദാസൻ പറയുന്നില്ല.
“ദൈവമായ കർത്താവ് എന്റെ കാതുകൾ തുറന്നു. ഞാൻ എതിർക്കുകയോ പിൻമാറുകയോ ചെയ്തില്ല.” (50:5)
കേൾവി അനുസരണത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. അതിന്റെ വില അടുത്ത വാക്യം (50:6) കാണിക്കുന്നു: അടിക്കുന്നവർക്ക് അവൻ മുതുകു കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
വരാനിരിക്കുന്ന അഭിഷിക്തന്റെ സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ വെളിപ്പെടുന്നത് പ്രധാനമായും ദാസഗീതങ്ങളിലാണെന്നും, അവ യേശുവിന്റെ പീഡാസഹനത്തിന്റെ അർഥം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുവെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 713). അതുകൊണ്ട് കേൾക്കുന്ന പുത്രനായ യേശുവിനെപ്പറ്റിയാണു സഭ ഈ ഭാഗം വായിക്കുന്നത്. പിതാവു കൽപിച്ചതുപോലെ ചെയ്യുന്നുവെന്ന് യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ അവിടുന്ന് പറയുന്നു (14:31). ഇന്ന് അവിടുന്ന് സിനഗോഗിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു; പ്രഭാതംതോറും പിതാവിന്റെ ഹിതത്തിലേക്ക് ഉണർത്തപ്പെട്ടവനായി, തളർന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടു നിവർത്തുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
പതിനൊന്ന് അധ്യായങ്ങളിൽ, യഹൂദർക്കും വിജാതീയർക്കും ഒരുപോലെ ക്രിസ്തുവിലുള്ള ദൈവകാരുണ്യത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ പൗലോസ് അദ്ഭുതാദരത്തോടെ അവസാനിപ്പിച്ചു (11:33–36). ഇപ്പോൾ “ആകയാൽ” എന്ന വാക്കോടെ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നതിലേക്കു തിരിയുന്നു. അതായത്, ക്രൈസ്തവജീവിതം ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞ കാരുണ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയാണ്; ആ കാരുണ്യം സമ്പാദിക്കാനുള്ള വഴിയല്ല. ദൈവകൃപയാൽ നമ്മുടെ സത്പ്രവൃത്തികൾ യഥാർഥത്തിൽ അവിടുത്തേക്കു പ്രീതികരവുമാണ്.
യഹൂദപശ്ചാത്തലത്തിൽനിന്നും വിജാതീയപശ്ചാത്തലത്തിൽനിന്നുമുള്ള ക്രൈസ്തവർ ചേർന്നതായിരുന്നു റോമിലെ സമൂഹമെന്നും, വിനയത്തെയും പരസ്പരബഹുമാനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശം ഇതു മുന്നിൽ കാണുന്നുവെന്നും പല പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നിങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിനു പ്രീതികരവുമായ സജീവബലിയായി സമർപ്പിക്കുവിൻ.” (12:1)
ബലിപീഠത്തിൽനിന്നുള്ള ഭാഷയാണിത്. ജീവനുള്ള ബലി ദിവസേന അർപ്പിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതു വി. കുർബാനയ്ക്കു പകരമല്ല; അതിൽനിന്ന് ഒഴുകുകയും അതിലേക്കു മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
“നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്റെ നവീകരണംവഴി രൂപാന്തരപ്പെടുവിൻ.” (12:2)
ഉപവാസം ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. നാം കാണുന്ന രീതിയിൽത്തന്നെ യഥാർഥ മാറ്റം പൗലോസ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
“അതുപോലെ, നാം പലരാണെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമാണ്. എല്ലാവരും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട അവയവങ്ങളുമാണ്.” (12:5)
ഓരോരുത്തരുടെയും ശരീരത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ പൗലോസ് ഇപ്പോൾ ഏകശരീരത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നു. നാം ഓരോരുത്തരും മറ്റുള്ളവരുടേതാണ്; ഒരേ സംഘടനയിലെ അംഗങ്ങൾ മാത്രമല്ല.
“നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം നിഷ്കളങ്കമായിരിക്കട്ടെ.” (12:9)
ഗ്രീക്കുവാക്കിന്റെ അക്ഷരാർഥം “കാപട്യമില്ലാത്ത” എന്നാണ്. ഇന്നത്തെ ഏവൻഗേലിയോനിൽ യേശു “കപടനാട്യക്കാരേ” എന്നു വിളിക്കുന്നതിന്റെ അതേ വാക്കുകുടുംബം. സ്നേഹം ഒരു അഭിനയമല്ല.
“നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവരെ അനുഗ്രഹിക്കുവിൻ; അനുഗ്രഹിക്കുകയല്ലാതെ ശപിക്കരുത്.” (12:14)
യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം പൗലോസ് ഏറ്റുപറയുന്നു (മത്തായി 5:44). ഇന്നത്തെ കാതോലിക ലേഖനവും അതുതന്നെ പറയുന്നു (1 പത്രോസ് 3:9). മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും പങ്കുവയ്ക്കാൻ വാക്യം 15 ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
“ധാർമികജീവിതം ആത്മീയ ആരാധനയാണ്” എന്നു പറഞ്ഞ് മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു; നാം രൂപീകരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുശരീരത്തിൽ, വി. കുർബാനയിലെ അവിടുത്തെ അർപ്പണത്തോടുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ, നാം നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളെ സമർപ്പിക്കുന്നുവെന്നു കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു (CCC 2031). പ്രാർഥനയിലൂടെ ദൈവഹിതം വിവേചിച്ചറിയാൻ കഴിയുമെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2826). ശരീരം എങ്ങനെ ബലിയാകും എന്നു വി. ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റം ചോദിക്കുന്നു: കണ്ണ് തിന്മ നോക്കാതിരിക്കട്ടെ, നാവ് അശുദ്ധമായതു പറയാതിരിക്കട്ടെ, കൈ അന്യായം ചെയ്യാതിരിക്കട്ടെ; അതിലുപരി അവ നന്മ ചെയ്യട്ടെ (റോമാക്കാർക്കുള്ള ലേഖനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രസംഗം 20, ആശയം).
പശ്ചാത്തലം.
9:51-ൽ തുടങ്ങുന്ന ജറുസലെമിലേക്കുള്ള യേശുവിന്റെ നീണ്ട യാത്രയിലാണ് ഈ കഥ. അവിടുന്ന് സിനഗോഗിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നതായി ഈ സുവിശേഷത്തിൽ നാം കാണുന്ന അവസാന സന്ദർഭമാണിത്. ഇതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ഒരു വർഷംകൂടി ലഭിച്ച ഫലമില്ലാത്ത അത്തിമരത്തിന്റെ ഉപമയും (13:6–9), തൊട്ടുപിന്നാലെ കടുകുമണിയുടെയും പുളിമാവിന്റെയും ഉപമകളുമുണ്ട് (13:18–21). ഈ കഥ പറയുന്നതു ലൂക്കാ മാത്രം.
സിനഗോഗിന്റെ ക്രമവും ആരാധനയും നോക്കിനടത്തിയിരുന്ന, ബഹുമാന്യനായ ഒരു നാട്ടുകാരനാണു സിനഗോഗധികാരി. സാബത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ താത്പര്യം ആത്മാർഥമാണ്. സാബത്തു ദൈവത്തിന്റെ ദാനമായിരുന്നു; സൃഷ്ടിയുടെയും ഈജിപ്തിൽനിന്നുള്ള മോചനത്തിന്റെയും അടയാളം (പുറപ്പാട് 20:8–11; നിയമാവർത്തനം 5:12–15). അന്ന് ഏതെല്ലാം ജോലികൾ അനുവദനീയമെന്നു യഹൂദർ സത്യസന്ധമായി ചർച്ചചെയ്തിരുന്നു. സ്ത്രീയുടെ അവസ്ഥ ഒരു അടിയന്തരസാഹചര്യമായിരുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ എതിർപ്പ് അർഥശൂന്യമല്ല. ആ ചർച്ചയ്ക്കുള്ളിൽനിന്നുതന്നെയാണ് യേശുവിന്റെ മറുപടി.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നിവർന്നു നിൽക്കാൻ സാധിക്കാത്തവിധം കൂനിപ്പോയ ഒരുവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.” (13:11)
പതിനെട്ടു വർഷം അവർക്കു നിലം മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ; ആരുടെയും മുഖത്തു നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർ ഒന്നും ചോദിക്കുന്നില്ല. ഈ കഥയിൽ എല്ലാ ആദ്യചുവടും അവിടുത്തേതാണ്.
“യേശു അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അടുത്തുവിളിച്ചു പറഞ്ഞു: സ്ത്രീയേ, നിന്റെ രോഗത്തിൽനിന്നു നീ മോചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” (13:12)
അവിടുന്നാണ് ആദ്യം അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. പ്രബോധനത്തിന്റെ നടുവിൽ, മറ്റുള്ളവർക്കു കാണാവുന്നിടത്തേക്ക് അവരെ വിളിക്കുന്നു; മറഞ്ഞിരുന്നവൾ കേന്ദ്രത്തിൽ നിൽക്കുന്നു.
“അവൻ അവളുടെമേൽ കൈകൾവച്ചു. തത്ക്ഷണം അവൾ നിവർന്നുനിൽക്കുകയും ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.” (13:13)
ഒരു വാക്കും ഒരു സ്പർശവും: സഭയിൽ രോഗികളെ ഇന്നും പരിചരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. നിവർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ആദ്യപ്രവൃത്തി ദൈവസ്തുതിയാണ്; നിവർന്ന ശരീരം അതിനുള്ളതാണ്.
“രോഗശാന്തി നേടിക്കൊള്ളുക; സാബത്തുദിവസം പാടില്ല.” (13:14)
അദ്ദേഹം യേശുവിനോടു നേരിട്ടു സംസാരിക്കുന്നില്ല; സ്ത്രീയോടും സംസാരിക്കുന്നില്ല. സാബത്തിന്റെ അർഥത്തിന്റെ അടയാളം അവരിൽ കാണാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിയുന്നില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.
“സാത്താൻ ബന്ധിച്ചിട്ടിരുന്നവളായ അബ്രാഹത്തിന്റെ ഈ മകളെ സാബത്തു ദിവസം അഴിച്ചുവിടേണ്ടതില്ലെന്നോ?” (13:16)
ഒരു മൃഗത്തെ വെള്ളം കുടിപ്പിക്കാൻ അഴിക്കാമെങ്കിൽ, അബ്രാഹത്തിന്റെ ഈ മകളെ എത്ര അധികം! ലൂക്കായുടെ വിവരണം യേശുവിനെ സാബത്തിനെതിരെ നിർത്തുന്നില്ല. മോചനത്തിന്റെ ദിവസമായ സാബത്താണ് ഇതിനുള്ള ദിവസം എന്ന് അത് ഉറപ്പിക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സാബത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെ യേശു എപ്പോഴും ബഹുമാനിക്കുന്നുവെന്നും ഈ നിയമത്തിന് ആധികാരികമായ യഥാർഥ വ്യാഖ്യാനം നൽകുന്നുവെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 2173). രോഗികളോടുള്ള അവിടുത്തെ അനുകമ്പയും പലവിധ സൗഖ്യങ്ങളും, ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ചു എന്നതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ അടയാളമാണെന്ന് അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1503). മനസ്സു ഭൗമികകാര്യങ്ങളിലേക്കു മാത്രം തിരിഞ്ഞ്, മുകളിലുള്ളതിലേക്കു നോക്കാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യന്റെ ചിത്രമായാണ് വി. ഗ്രിഗറി മഹാൻ കൂനിയായ ഈ സ്ത്രീയെ കാണുന്നത്; കർത്താവിന്റെ വാക്കും കരവുമാണ് അവരെ നിവർത്തുന്നത് (സുവിശേഷങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ 31, ആശയം). നമ്മെ കൂനിച്ചത് എന്താണെന്നു നോക്കാൻ വലിയ നോമ്പ് നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
ക്ഫീഫ്തോ എന്നതിന്റെ അർഥമെന്ത്?
“കൂനിപ്പോയവൾ” എന്നർഥമുള്ള സുറിയാനി വാക്കാണിത്; വളയുക, കുനിയുക എന്നർഥമുള്ള മൂലത്തിൽനിന്ന്. നമ്മുടെ സഭ വലിയ നോമ്പിലെ ഞായറുകൾക്ക് അവയുടെ ഏവൻഗേലിയോനുകളിൽനിന്നു പേരു നൽകുന്നു; പലതും സൗഖ്യങ്ങളിൽനിന്ന്. സുവിശേഷത്തിൽ സ്വന്തം പേരില്ലാത്ത, എന്നാൽ അബ്രാഹത്തിന്റെ മകൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സ്ത്രീയുടെ പേരിലാണ് ഈ ഞായർ.
യേശു സാബത്തു ലംഘിച്ചോ?
യേശു സാബത്തിനെ ബഹുമാനിച്ചു. പഠിപ്പിക്കാനായി അന്ന് അവിടുന്ന് സിനഗോഗിലായിരുന്നു. അതിൽ എന്തു ചെയ്യാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വായനയെയാണ് അവിടുന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്; അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർക്കു പിന്തുടരാവുന്ന, മൃഗങ്ങളെ വെള്ളം കുടിപ്പിക്കുന്ന അവരുടെ സ്വന്തം ആചാരത്തിൽനിന്നുള്ള വാദമാണത്. ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്നതു സാബത്തിനെക്കാൾ പ്രധാനമാണെന്നു പിൽക്കാല യഹൂദഗുരുക്കന്മാരും പഠിപ്പിച്ചു. യേശുവും യഹൂദജനവും തമ്മിലുള്ള ഒരു മത്സരമല്ല ലൂക്കാ കാണിക്കുന്നത്. സിനഗോഗിലെ ജനക്കൂട്ടവും യഹൂദരാണ്; അവർ സന്തോഷിക്കുന്നു (13:17). സ്ത്രീ അബ്രാഹത്തിന്റെ മകളാണ്. ആർക്ക് ഇന്നു മോചനം ലഭിക്കും എന്നതാണു പ്രശ്നം.
സാത്താനാണോ രോഗമുണ്ടാക്കുന്നത്? അവർ പാപത്തിനു ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നോ?
ഒരു ആത്മാവ് അവരെ രോഗിണിയാക്കിയെന്നും സാത്താൻ അവരെ ബന്ധിച്ചുവെന്നും ലൂക്കാ പറയുന്നു. രോഗവും മരണവും ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിലയിൽ ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ലാത്ത ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും, ക്രിസ്തുവിന്റെ സൗഖ്യങ്ങൾ തിന്മയുടെ പരാജയത്തിന്റെ അടയാളമാണെന്നുമുള്ള ബൈബിൾബോധമാണ് ഇതു പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. രോഗിയായ ആരെങ്കിലും പിശാചുബാധിതനാണെന്നോ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയാണെന്നോ ഇതിന് അർഥമില്ല. സഹിക്കുന്നവർ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ വലിയ പാപികളാണെന്ന ആശയം ഇതേ അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ യേശു നിരസിക്കുന്നു (13:1–5). വൈദ്യന്മാരെയും മരുന്നിനെയും ഇത് ഒഴിവാക്കുന്നില്ല; പ്രഭാഷകൻ 38 അവരെ ബഹുമാനിക്കുന്നു. രോഗീലേപനത്തിലെന്നപോലെ സഭ എപ്പോഴും രോഗികൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും അവരെ പരിചരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് (CCC 1499).
നമ്മുടെ വലിയ നോമ്പിലെ ഞായറുകൾ ഒരുതരം വഴിയാണ്; അവയിൽ പലതും, തന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നവർക്കു ക്രിസ്തു എന്തു ചെയ്യുന്നുവെന്ന് ഒരു സൗഖ്യത്തിലൂടെ കാണിക്കുന്നു. ക്ഫീഫ്തോ ഞായറിൽ, ദീർഘരോഗത്താലോ പ്രായത്താലോ കഠിനാധ്വാനത്താലോ തങ്ങൾക്കെതിരെ ചെയ്ത തെറ്റിനാലോ ജീവിതം കൂനിപ്പോയ എല്ലാവരെയും, ലജ്ജകൊണ്ടു കണ്ണുയർത്താൻ കഴിയാത്തവരെയും നാം ഓർക്കുന്നു. വി. കുർബാനയ്ക്കു നിൽക്കുമ്പോൾ, ദൈവസന്നിധിയിൽ നിവർന്നുനിൽക്കുന്നതുതന്നെ ഒരു ദാനമാണെന്ന് ഓർക്കാം. അന്ത്യോഖ്യൻ പാരമ്പര്യത്തിൽ നാം കിഴക്കോട്ടു തിരിഞ്ഞു നിന്നാണു പ്രാർഥിക്കുന്നത്; ശരീരവും ഹൃദയത്തോടൊപ്പം പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഇന്ന് നമ്മുടെ ഇടവകയിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നവരെ നോക്കാം; യേശു ചെയ്തതു ചെയ്യാം: അവരെ കാണുക, അടുത്തുവിളിക്കുക.