8 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെതരും. അവരൊന്നിച്ചു മുമ്പോട്ടു പോയി.” ഉൽപത്തി 22:8
അബ്രാഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഗൗരവമേറിയ അധ്യായമാണ് ഇന്നു നാം വായിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്. പിന്നീടൊരിക്കൽ ദൈവം അബ്രാഹത്തെ പരീക്ഷിച്ചു. അബ്രാഹം, അവിടുന്നു വിളിച്ചു. ഇതാ ഞാൻ, അവൻ വിളികേട്ടു. തുടർന്ന് ഒരു പിതാവിനും കേട്ടുനിൽക്കാനാവാത്ത കല്പന: നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകമകൻ ഇസഹാക്കിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു മോറിയാദേശത്തേക്കു പോവുക; അവിടെ അവനെ ദഹനബലിയായി അർപ്പിക്കണം. സോദോമിനുവേണ്ടി വാദിച്ചതുപോലെ അബ്രാഹം ഇപ്പോൾ വാദിക്കുന്നില്ല. അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, വിറകു കീറി, മൂന്നു ദിവസം അവൻ നടക്കുന്നു. പിന്നെ ലേഖകൻ വേഗം കുറയ്ക്കുന്നു: അബ്രാഹം ദഹനബലിക്കുള്ള വിറകെടുത്ത് മകൻ ഇസഹാക്കിന്റെ ചുമലിൽ വച്ചു. കത്തിയും തീയും അവൻതന്നെ എടുത്തു. അവർ ഒരുമിച്ചു മുമ്പോട്ടു നടന്നു. പഴയനിയമം മുഴുവനിലും മുഴങ്ങിനിൽക്കുന്ന ചോദ്യം ഇസഹാക്കു ചോദിക്കുന്നു: തീയും വിറകുമുണ്ടല്ലോ; എന്നാൽ ദഹനബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടെവിടെ? താൻ അറിയുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ വിശ്വാസത്തോടെ അബ്രാഹം മറുപടി പറയുന്നു: ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെ തരും. മരിച്ചവരിൽനിന്നുപോലും ഉയിർപ്പിക്കാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയുമെന്ന് അബ്രാഹം കരുതി എന്നു ഹെബ്രായലേഖനം പറയുന്നു.
ഗാഗുൽത്തായിലേക്കു കണ്ണുനട്ടുകൊണ്ടാണ് സഭ എന്നും ഈ കഥ വായിച്ചിട്ടുള്ളത്. മലമുകളിലേക്കു വിറകു ചുമന്ന ഇസഹാക്ക് തന്റെ കുരിശു ചുമന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപമാണെന്നും, മുൾച്ചെടിയിൽ കുടുങ്ങിയ മുട്ടാട് നമുക്കുപകരം അർപ്പിക്കപ്പെടാനിരുന്ന കുഞ്ഞാടിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുവെന്നും സാർദിസിലെ വി. മെലിത്തോ പഠിപ്പിച്ചു (ആശയം). അബ്രാഹത്തിന് ഒഴിവാക്കിക്കൊടുത്തത് പിതാവ് തനിക്കുതന്നെ ഒഴിവാക്കിയില്ല: താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ഏകപുത്രനെ അവിടുന്നു നൽകി. സുവിശേഷത്തിൽ യോഹന്നാന്റെയും ഫരിസേയരുടെയും ശിഷ്യർ ചോദിക്കുന്നു: നിന്റെ ശിഷ്യർ എന്തുകൊണ്ട് ഉപവസിക്കുന്നില്ല? യേശു പറയുന്നു: മണവാളൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ മണവറത്തോഴരെക്കൊണ്ട് ഉപവസിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുമോ? എന്നാൽ മണവാളൻ അവരിൽനിന്ന് അകറ്റപ്പെടുന്ന ദിവസങ്ങൾ വരും; അപ്പോൾ അവർ ഉപവസിക്കും. നമ്മുടെ വലിയ നോമ്പ് ആ ദിവസങ്ങളിലാണ്: മണവാളൻ കുരിശിലേക്ക് അകറ്റപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു നാം ഉപവസിക്കുന്നു; അവിടുന്നു വീണ്ടും വരുമെന്നതിനാൽ പ്രത്യാശയോടെ ഉപവസിക്കുന്നു. നോമ്പ് പഴയ വസ്ത്രത്തിലെ ഒരു കഷണമല്ല; പുതിയ ഹൃദയം ആവശ്യപ്പെടുന്ന പുതിയ വീഞ്ഞാണ്. പുതിയ ജീവിതത്തിനു പൗലോസ് ലളിതമായ ഒരു നിയമം നൽകുന്നു: ഞാൻ ക്രിസ്തുവിനെ അനുകരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ എന്നെ അനുകരിക്കുവിൻ. താൻ നൽകിയ പാരമ്പര്യം അതേപടി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനു കോറിന്തോസുകാരെ അവൻ പ്രശംസിക്കുന്നു; സഭ പ്രാർഥനയ്ക്കായി ഒന്നിച്ചുകൂടുമ്പോൾ ക്രമവും ഭക്തിയും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ശിരോവസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആചാരങ്ങൾ അന്നത്തെ കോറിന്തോസിന്റേതായിരുന്നു; നമ്മുടെ സഭയിലെ പല സ്ത്രീകളും ഇന്നും ഭക്തിയുടെ അടയാളമായി പ്രാർഥനയിൽ തല മൂടുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ പ്രബോധനത്തിന്റെ കാതൽ ഇതാണ്: കർത്താവിൽ പുരുഷനും സ്ത്രീയും പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചാണു നിലകൊള്ളുന്നത്; എല്ലാം ദൈവത്തിൽനിന്നുതന്നെ.
വിഷയം: “ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെതരും.”
മോറിയായിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അബ്രാഹത്തിന്റെ പരീക്ഷണം, ഇസഹാക്കിന്റെ ചുമലിലെ വിറക്, മണവാളന്റെ സ്നേഹിതരുടെ ഉപവാസം.
“അതിനുശേഷം കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു: ആരെയാണ് ഞാൻ അയയ്ക്കുക? ആരാണ് നമുക്കുവേണ്ടി പോവുക? അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: ഇതാ ഞാൻ ! എന്നെ അയച്ചാലും!” ഏശയ്യാ 6:8
“വിശ്വാസം മൂലമാണ്, പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അബ്രാഹം ഇസഹാക്കിനെ സമർപ്പിച്ചത്.” ഹെബ്രായർ 11:17
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും “കർത്താവേ, ഇതാ ഞാൻ” എന്നു പറഞ്ഞു തുടങ്ങുക.
“അവൻ മർദിക്കപ്പെടുകയും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും അവൻ ഉരിയാടിയില്ല; കൊല്ലാൻ കൊണ്ടുപോകുന്ന കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെയും രോമം കത്രിക്കുന്നവരുടെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ചെമ്മരിയാടിനെപ്പോലെയും അവൻ മൗനം പാലിച്ചു.” ഏശയ്യാ 53:7
“അടുത്ത ദിവസം യേശു തന്റെ അടുത്തേക്കു വരുന്നതു കണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു: ഇതാ, ലോകത്തിന്റെ പാപം നീക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്.” യോഹന്നാൻ 1:29
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച കുറച്ചുനേരം ക്രൂശിതരൂപത്തിലേക്കു നോക്കിയിരുന്ന്, പിതാവു നൽകിയ കുഞ്ഞാടിനു നന്ദി പറയുക.
“കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഉപവാസത്തോടും വിലാപത്താടും നെടുവീർപ്പോടുംകൂടെ നിങ്ങൾ പൂർണഹൃദയത്തോടെ എന്റെ അടുക്കലേക്കു തിരിച്ചുവരുവിൻ.” ജോയേൽ 2:12
“എന്നാൽ, മണവാളൻ അവരിൽ നിന്ന് അകറ്റ പ്പെടുന്ന ദിവസങ്ങൾ വരും; അപ്പോൾ അവർ ഉപവസിക്കും.” ലൂക്കാ 5:35
ജീവിതത്തിൽ: പീഡാനുഭവത്തിന്റെ ഓർമയ്ക്കായി ഈ ആഴ്ച മറഞ്ഞ ഒരു ഉപവാസം സമർപ്പിക്കുക.
ദൈവം നൽകുമെന്ന് അബ്രാഹം ആശ്രയിച്ചു; ദൈവം സ്വന്തം പുത്രനെത്തന്നെ നൽകി.
പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖത്തോടും അവിടുത്തെ മടങ്ങിവരവിലുള്ള പ്രത്യാശയോടുംകൂടെ മണവാളന്റെ സ്നേഹിതരായി നാം ഉപവസിക്കുന്നു.
തീരുമാനം: വലിയ നോമ്പിന്റെ ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും “ഇതാ ഞാൻ” എന്നു പറയുകയും മറഞ്ഞ ഒരു ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുക.
പ്രിയരേ, ഉൽപത്തിപ്പുസ്തകം അതിന്റെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ അധ്യായം ഇന്നു തുറക്കുന്നു: പിന്നീടൊരിക്കൽ ദൈവം അബ്രാഹത്തെ പരീക്ഷിച്ചു. ദൈവം വിളിച്ചു: അബ്രാഹം. അവൻ പറഞ്ഞു: ഇതാ ഞാൻ (ഉൽപ 22:1). താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ഏകമകൻ ഇസഹാക്കിനെ അർപ്പിക്കാൻ ദൈവം അവനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
മനസ്സിലാകാതെതന്നെ അബ്രാഹം അനുസരിച്ചു. വിറക് ഇസഹാക്കിന്റെ ചുമലിൽ വച്ചു; തീയും കത്തിയും അവൻതന്നെ എടുത്തു; അവർ ഒരുമിച്ചു മുമ്പോട്ടു നടന്നു (ഉൽപ 22:6). കുഞ്ഞാടെവിടെ എന്ന് ഇസഹാക്കു ചോദിച്ചു. അബ്രാഹം പറഞ്ഞു: ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെ തരും (ഉൽപ 22:8). കാൽവരിക്കുന്നിലേക്കു കുരിശിന്റെ മരം ചുമക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനെ സഭാപിതാക്കന്മാർ ഇവിടെ കണ്ടു.
മണവാളൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ മണവറത്തോഴർ ഉപവസിക്കുകയില്ല; എന്നാൽ മണവാളൻ അകറ്റപ്പെടുന്ന ദിവസങ്ങൾ വരും; അപ്പോൾ അവർ ഉപവസിക്കും എന്നു സുവിശേഷത്തിൽ യേശു പറയുന്നു (ലൂക്കാ 5:34–35). നാം ആ ദിവസങ്ങളിലാണ്. നമ്മുടെ മണവാളൻ കുരിശിലേക്കു നമ്മിൽനിന്ന് എടുക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു നാം ഉപവസിക്കുന്നു; അവിടുന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതുകൊണ്ടും വീണ്ടും വരുമെന്നതുകൊണ്ടും പ്രത്യാശയോടെ ഉപവസിക്കുന്നു.
പൗലോസ് പറയുന്നു: ഞാൻ ക്രിസ്തുവിനെ അനുകരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ എന്നെ അനുകരിക്കുവിൻ (1 കോറി 11:1). അബ്രാഹത്തിന്റെ ആശ്രയവും ഇസഹാക്കിന്റെ ക്ഷമയും പൗലോസിന്റെ മാതൃകയും യേശുവിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു. നോമ്പിന്റെ ഈ അവസാന ആഴ്ചകളിൽ എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും നമുക്കു പറയാം: കർത്താവേ, ഇതാ ഞാൻ. ദൈവംതന്നെ നൽകും. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, വളരെ പ്രയാസമുള്ള ഒരു കാര്യം ദൈവം അബ്രാഹത്തോടു ചോദിച്ചു; അബ്രാഹം ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിച്ചു. യേശു കുരിശു ചുമന്നതുപോലെ ഇസഹാക്ക് വിറകു ചുമന്നു മല കയറി. കുഞ്ഞാടെവിടെ എന്ന് ഇസഹാക്കു ചോദിച്ചപ്പോൾ അപ്പൻ പറഞ്ഞു: ദൈവം കുഞ്ഞാടിനെ തരും. ദൈവം നമുക്കു തന്നത് ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടായ യേശുവിനെയാണ്. നാളെ ഉണരുമ്പോൾ പറയൂ: യേശുവേ, ഇതാ ഞാൻ!
കർത്താവായ ദൈവമേ, അങ്ങ് അബ്രാഹത്തെ പരീക്ഷിച്ചു; ഇതാ ഞാൻ എന്ന് അവൻ ഉത്തരം നൽകി. അവന്റെ മകനെ നഷ്ടപ്പെടാൻ അങ്ങ് അനുവദിച്ചില്ല; എന്നാൽ സ്വന്തം പുത്രനെ ഒഴിവാക്കാതെ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി അവനെ ഏൽപിച്ചുതന്നു. അങ്ങയുടെ വഴികൾ ഇരുണ്ടതായിരിക്കുമ്പോൾ അബ്രാഹത്തിന്റെ ആശ്രയം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ. ഇസഹാക്ക് പിതാവിനോടൊപ്പം നടന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം നടക്കാനും, അവിടുന്നു വീണ്ടും വരുവോളം മണവാളന്റെ സ്നേഹിതരായി നോമ്പു നോക്കാനും ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ.
വലിയ നോമ്പിലെ ഈ ആഴ്ചയിൽ സഭ അബ്രാഹത്തോടൊപ്പം മല കയറുന്നു. വാഗ്ദാനത്തിന്റെ പുത്രനെ ദൈവം ചോദിക്കുന്നു; ബൈബിൾ മുഴുവന്റെയും മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യം ഇസഹാക്ക് ചോദിക്കുന്നു: കുഞ്ഞാടെവിടെ? “ഞാൻ ക്രിസ്തുവിനെ അനുകരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ എന്നെ അനുകരിക്കുവിൻ” എന്നു പറഞ്ഞാണ് ലേഖനം (1 കോറിന്തോസ് 11:1–10) ആരംഭിക്കുന്നത്; തുടർന്ന്, ശിരോവസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അക്കാലത്തെ ആചാരങ്ങളോടെ, കോറിന്തോസിലെ ആരാധനയിലെ ക്രമത്തെപ്പറ്റി അതു പറയുന്നു. സുവിശേഷത്തിൽ യേശു തന്നെത്തന്നെ മണവാളൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു; താൻ അകറ്റപ്പെടുമെന്നും പറയുന്നു. കുഞ്ഞാടും നോമ്പും ഒരേ ദിശയിലേക്കാണു വിരൽചൂണ്ടുന്നത്: കുരിശിലേക്ക്.
പശ്ചാത്തലം.
നീണ്ട വർഷങ്ങൾ അബ്രാഹം കാത്തിരുന്ന മകനാണ് ഇസഹാക്ക്. “ഇസഹാക്കിലൂടെയാണു നിന്റെ സന്തതികൾ അറിയപ്പെടുക” (21:12) എന്നു ദൈവം പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. ഇപ്പോൾ വാഗ്ദാനത്തെത്തന്നെ ദൈവം തിരികെ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഇതൊരു പരീക്ഷയാണെന്ന് ആഖ്യാതാവ് ആദ്യംതന്നെ പറയുന്നു; അബ്രാഹം അറിയാത്തതു വായനക്കാരൻ അറിയുന്നു. വാക്യം 9-ലെ ഒരു ക്രിയയിൽനിന്ന്, യഹൂദപാരമ്പര്യം ഈ അധ്യായത്തെ അഖേദാ (ബന്ധനം) എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഇസ്രായേലിനു ചുറ്റുമുള്ള പുരാതനലോകത്തിൽ ശിശുബലി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. നിയമവും പ്രവാചകന്മാരും അതിനെ അസന്ദിഗ്ധമായി വിലക്കുന്നു (ലേവ്യർ 18:21; ജറെമിയാ 7:31). ദൈവം ആ കൈ തടയുന്നതോടെയാണ് ഈ കഥ അവസാനിക്കുന്നതും.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകമകൻ ഇസഹാക്കിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു മോറിയാദേശത്തേക്കുപോവുക.” (22:2)
ഓരോ വാക്കും പിടി മുറുക്കുന്നു. സോളമൻ ദേവാലയം പണിത മലയായി മോറിയാ വീണ്ടും വരുന്നു (2 ദിനവൃത്താന്തം 3:1). ഇസ്രായേലിന്റെ പിൽക്കാല ആരാധന നിൽക്കുന്നത് ഈ മണ്ണിലാണ്.
“ഞാനും മകനും അവിടെപ്പോയി ആരാധിച്ചു തിരിച്ചുവരാം.” (22:5)
“തിരിച്ചുവരാം” എന്നത് ഹീബ്രുവിൽ ബഹുവചനമാണ്: ഞങ്ങൾ വരും. ഒരു അപ്പനു പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്നത് അതു മാത്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഹെബ്രായലേഖനം അതിൽ വിശ്വാസം കേൾക്കുന്നു: “മരിച്ചവരിൽനിന്നു മനുഷ്യരെ ഉയിർപ്പിക്കാൻപോലും ദൈവത്തിനു കഴിയുമെന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു” (ഹെബ്രായർ 11:19).
“ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെതരും.” (22:8)
അക്ഷരാർഥത്തിൽ: കുഞ്ഞാടിന്റെ കാര്യം ദൈവം തനിക്കായി നോക്കിക്കൊള്ളും. എങ്ങനെയെന്ന് അബ്രാഹത്തിന് അറിയില്ല. അദ്ദേഹം ആശ്രയത്തോടെ മകനു മറുപടി നൽകുന്നു; അവർ ഒരുമിച്ചു മുന്നോട്ടു നടക്കുന്നു. “ഇതാ, ലോകത്തിന്റെ പാപം നീക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്” (യോഹന്നാൻ 1:29) എന്ന വാക്കിൽ ക്രൈസ്തവർ ഈ മറുപടി കേൾക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
അബ്രാഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ അവസാനശുദ്ധീകരണമായാണ് മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ പരീക്ഷയെ കാണുന്നത്. അതിലൂടെ, വിശ്വാസികളുടെ പിതാവ് സ്വപുത്രനെ ഒഴിവാക്കാത്ത പിതാവിനോടു സദൃശനാകുന്നു (CCC 2572). ഉൽപത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഒരിജൻ പറയുന്നു: വിറക് ചുമലിൽ വഹിക്കുന്ന ഇസഹാക്ക് സ്വന്തം കുരിശു വഹിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ് (ആശയം). പീഡാനുഭവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനവും നിഴലുമായി സഭ ഈ അധ്യായം വായിക്കുന്നു; ആദ്യം അതിനെ ഒരു യഥാർഥ മനുഷ്യന്റെ യഥാർഥ അനുസരണമായി ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ലേവിയുടെ ഭവനത്തിലെ വിരുന്നിനുശേഷമാണ് (5:27–32) ഈ രംഗം; അവിടെ യേശു ചുങ്കക്കാരോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. വിമർശകർ ഇപ്പോൾ ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ചു ചോദിക്കുന്നു. ഉപവാസം ഗൗരവമുള്ള നല്ല ഒരു അനുഷ്ഠാനമായിരുന്നു. പാപപരിഹാരദിനത്തിൽ ആത്മനിയന്ത്രണം നിയമംതന്നെ കല്പിക്കുന്നു (ലേവ്യർ 16:29–31). ഭക്തർ മറ്റ് ഉപവാസങ്ങളും കൂട്ടിച്ചേർത്തിരുന്നു; ലൂക്കാ 18:12-ലെ ഫരിസേയൻ ആഴ്ചയിൽ രണ്ടു പ്രാവശ്യം ഉപവസിക്കുന്നു. യേശു ഇതിനെ പരിഹസിക്കുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ ഏതു സമയമാണ് എന്നാണ് അവിടുന്നു ചോദിക്കുന്നത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“മണവാളൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ മണവറത്തോഴരെക്കൊണ്ട് ഉപവസിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുമോ?” (5:34)
അന്നത്തെ വിവാഹാഘോഷം ദിവസങ്ങളോളം നീളാമായിരുന്നു; അതിഥികൾ ആരും അവിടെ ഉപവസിക്കുമായിരുന്നില്ല. യേശു നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചു തർക്കിക്കുന്നില്ല. ആരാണു സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്നത് എന്ന് അവിടുന്നു പറയുന്നു.
“അപ്പോൾ അവർ ഉപവസിക്കും.” (5:35)
ക്രൈസ്തവ ഉപവാസത്തിന്റെ കാരണം ഇതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ നേടാനല്ല നാം ഉപവസിക്കുന്നത്. തന്നെത്തന്നെ അർപ്പിച്ച മണവാളനോടുള്ള സ്നേഹത്താലും അവിടുത്തെ മടങ്ങിവരവിനായുള്ള ആഗ്രഹത്താലുമാണ്.
“പുതിയ വീഞ്ഞ് പുതിയ തോൽക്കുടങ്ങളിലാണ് ഒഴിച്ചുവയ്ക്കേണ്ടത്.” (5:38)
യേശു കൊണ്ടുവരുന്നതു പഴയ ഹൃദയശീലങ്ങളുടെമേൽ ഒരു കഷണംപോലെ ചേർക്കാവുന്നതല്ല. ഇതു പഴയനിയമത്തോടുള്ള അവജ്ഞയല്ല; അതു പൂർത്തിയാക്കാനാണ് അവിടുന്നു വന്നത് (മത്തായി 5:17). പരിചയമുള്ളതിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട്, “പഴയതാണു മെച്ചം” എന്നു പറയുന്നത് എത്രമാത്രം മാനുഷികമാണെന്ന് വാക്യം 39-ൽ അവിടുന്നു സൗമ്യമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
കർത്താവ് തന്നെത്തന്നെ മണവാളൻ എന്നു വിളിച്ചെന്നും സഭ അവിടുത്തെ മണവാട്ടിയാണെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 796). വളരെ പുരാതനമായ ക്രൈസ്തവരചനയായ ദിദാക്കെ ബുധനും വെള്ളിയും ഉപവസിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. തന്റെ പ്രായശ്ചിത്തകാലങ്ങളെയും കർത്താവിന്റെ മരണത്തിന്റെ ഓർമയിൽ എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളെയും സഭ തന്റെ അനുതാപജീവിതത്തിലെ തീവ്രനിമിഷങ്ങളായി കാണുന്നു (CCC 1438).
തന്റെ സ്നേഹിതർക്ക് ഉപവസിക്കാനാവില്ല എന്ന് യേശു പറഞ്ഞെങ്കിൽ നാം എന്തിന് ഉപവസിക്കുന്നു?
അവിടുന്ന് അവരുടെ ഇടയിൽ നടന്ന നാളുകളെക്കുറിച്ചാണ് അതു പറഞ്ഞത്; അകറ്റപ്പെടുമ്പോൾ അവർ ഉപവസിക്കും എന്നും കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ആ നാളുകളിലാണു നാം ജീവിക്കുന്നത്. അവിടുന്ന് യഥാർഥമായി നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട്, പ്രത്യേകിച്ച് വി. കുർബാനയിൽ; എങ്കിലും അവിടുത്തെ ആഗമനം നാം ഇനിയും കാത്തിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് സഭ ഉപവസിക്കുകയും വിരുന്നാഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.