8 നവംബർ 2026 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“എന്റെ നാമത്തെപ്രതി ഭവനത്തെയോ സഹോദരൻമാരെയോ സഹോദരികളെയോ പിതാവിനെയോ മാതാവിനെയോ മക്കളെയോ വയലുകളെയോ പരിത്യജിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും നൂറിരട്ടി ലഭിക്കും; അവൻ നിത്യജീവൻ അവകാശമാക്കുകയും ചെയ്യും.” മത്തായി 19:29
ഇന്നത്തെ വായനകൾ അവകാശത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. ഈജിപ്തിൽ അടിമത്തത്താൽ ഞെരുക്കപ്പെട്ട ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം കേൾക്കുന്നു: “ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ജനമായി സ്വീകരിക്കും; നിങ്ങളുടെ ദൈവമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും… വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തേക്കു നിങ്ങളെ ഞാൻ നയിക്കും; അതു നിങ്ങൾക്ക് അവകാശമായിത്തരുകയും ചെയ്യും.” വാഗ്ദത്തദേശം ഒരിക്കലും ഒരു ഭൂപ്രദേശം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അതു ദൈവത്തോടൊത്തുള്ള ജീവിതമായിരുന്നു.
വ്യർഥമായി അധ്വാനിച്ചുവെന്ന് ഏശയ്യായിലെ ദാസനു തോന്നുന്നു; “എങ്കിലും എന്റെ അവകാശം കർത്താവിലും പ്രതിഫലം ദൈവത്തിലുമാണ്.” ചിതറിക്കപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവർക്കു പത്രോസ് എഴുതുന്നു: അക്ഷയവും നിർമലവും ഒളിമങ്ങാത്തതുമായ, സ്വർഗത്തിൽ നിങ്ങൾക്കായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരവകാശത്തിലേക്കു നിങ്ങൾ വീണ്ടും ജനിച്ചിരിക്കുന്നു (1 പത്രോസ് 1:4). ആ അവകാശത്തിലേക്ക് ഇപ്പോൾത്തന്നെ യാത്ര ചെയ്യുന്ന ജനമാണു സഭ.
സുവിശേഷത്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ ഞെട്ടുന്നു: ധനവാന്മാർക്കു ദൈവരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഇത്ര പ്രയാസമെങ്കിൽ ആർക്കു രക്ഷ പ്രാപിക്കാനാകും? ഈശോ ഉത്തരം നൽകുന്നു: “മനുഷ്യർക്ക് ഇത് അസാധ്യമാണ്; എന്നാൽ, ദൈവത്തിന് എല്ലാം സാധ്യമാണ്.” എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചതിനു തങ്ങൾക്ക് എന്തു ലഭിക്കുമെന്നു പത്രോസ് ചോദിക്കുന്നു. സിംഹാസനങ്ങളും നൂറിരട്ടിയും നിത്യജീവനും ഈശോ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. സഭ പടുത്തുയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശ്ലീഹന്മാർ മിശിഹായുടെ വിധിയിലും മഹത്വത്തിലും പങ്കുചേരും.
കുടുംബങ്ങളെ പലപ്പോഴും ഭൂമിയും സ്വത്തുംകൊണ്ട് അളന്നിരുന്ന കേരളക്രൈസ്തവർക്ക് ഈ സുവിശേഷം ഒരു ആത്മപരിശോധനയാണ്. നമ്മുടെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള അവകാശം കുടുംബസ്വത്തല്ല, തോമാശ്ലീഹായിൽനിന്നു സ്വീകരിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായി കൈമാറിക്കിട്ടിയ വിശ്വാസമാണ്. മിശിഹായ്ക്കുവേണ്ടി ഉപേക്ഷിക്കുന്നതൊന്നും നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല; അതു നൂറിരട്ടിയായി തിരികെ ലഭിക്കുന്നു.
വിഷയം: “ഒളിമങ്ങാത്ത അവകാശം.”
വാഗ്ദത്തദേശത്തുനിന്നു സ്വർഗീയ അവകാശത്തിലേക്ക്: ദൈവം തന്നെത്തന്നെ തന്റെ ജനത്തിനു നൽകുന്നു; മിശിഹായ്ക്കായി ഉപേക്ഷിക്കുന്നതു നൂറിരട്ടിയായി തിരികെ ലഭിക്കുന്നു.
“ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ജനമായി സ്വീകരിക്കും; നിങ്ങളുടെ ദൈവമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈജിപ്തുകാരുടെ ദാസ്യത്തിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ മോചിപ്പിച്ച ഞാനാണു നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ കർത്താവ് എന്നു നിങ്ങൾ അറിയും.” പുറപ്പാട് 6:7
“എന്റെ നാമത്തെപ്രതി ഭവനത്തെയോ സഹോദരൻമാരെയോ സഹോദരികളെയോ പിതാവിനെയോ മാതാവിനെയോ മക്കളെയോ വയലുകളെയോ പരിത്യജിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും നൂറിരട്ടി ലഭിക്കും; അവൻ നിത്യജീവൻ അവകാശമാക്കുകയും ചെയ്യും.” മത്തായി 19:29
ജീവിതത്തിൽ: മിശിഹായിൽ ദൈവം നിനക്കു നൽകിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു നന്ദി പറയുക.
“കർത്താവാണ് എന്റെ ഓഹരിയും പാനപാത്രവും; എന്റെ ഭാഗധേയം അവിടുത്തെ കരങ്ങളിലാണ്. അഭികാമ്യമായ ദാനമാണ് എനിക്ക് അളന്നു കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്; വിശിഷ്ടമായ അവകാശം എനിക്കു ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.” സങ്കീർത്തനം 16:5–6
“എന്നാൽ, മുമ്പൻമാർ പലരും പിമ്പൻമാരും പിമ്പൻമാർ മുമ്പൻമാരുമാകും.” മത്തായി 19:30
ജീവിതത്തിൽ: വിശ്വാസം നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ എങ്ങനെ എത്തിയെന്നു മക്കളോടു പറയുക.
“ഞാൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ വ്യർഥമായി അധ്വാനിച്ചു; എന്റെ ശക്തി വ്യർഥമായും നിഷ്ഫലമായും ചെലവഴിച്ചു. എങ്കിലും എന്റെ അവകാശം കർത്താവിലും പ്രതിഫലം ദൈവത്തിലുമാണ്.” ഏശയ്യാ 49:4
“യേശു അവരെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞു: മനുഷ്യർക്ക് ഇത് അസാധ്യമാണ്; എന്നാൽ, ദൈവത്തിന് എല്ലാം സാധ്യമാണ്.” മത്തായി 19:26
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച വിലപ്പെട്ട ഒരു വസ്തു ആവശ്യക്കാരനു നൽകുക.
നാം സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കുന്നതു നഷ്ടപ്പെടുന്നു; മിശിഹായ്ക്കു നൽകുന്നത് എന്നേക്കും നിലനിൽക്കുന്നു.
വിശ്വാസമെന്ന അവകാശം നമുക്കു മക്കൾക്കായി ബാക്കിവയ്ക്കാം.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച കുടുംബമൊന്നിച്ച് 1 പത്രോസ് 1:3–9 വായിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, കേരളത്തിൽ നമുക്ക് അവകാശത്തെക്കുറിച്ചു വളരെയറിയാം: ഭൂമി, വീടുകൾ, സ്വർണം, ചിലപ്പോൾ അവയെച്ചൊല്ലിയുള്ള നീണ്ട കുടുംബതർക്കങ്ങളും. ഇന്നു ദൈവം വ്യത്യസ്തമായ ഒരവകാശത്തെക്കുറിച്ചു നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നു.
ഈജിപ്തിൽ ഇസ്രായേല്യർ അടിമകളായിരുന്നു. ദൈവം മോശയോടു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ജനമായി സ്വീകരിക്കും; നിങ്ങളുടെ ദൈവമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തേക്കു നിങ്ങളെ ഞാൻ നയിക്കും.” ദേശം ഒരു ദാനമായിരുന്നു; എന്നാൽ വലിയ ദാനം ദൈവംതന്നെയായിരുന്നു: “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ദൈവമായിരിക്കും.”
വീടും സ്വത്തും നഷ്ടപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവർക്കു വിശുദ്ധ പത്രോസ് എഴുതുന്നു: അക്ഷയവും നിർമലവും ഒളിമങ്ങാത്തതുമായ, സ്വർഗത്തിൽ നിങ്ങൾക്കായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരവകാശത്തിലേക്കു ദൈവം നിങ്ങൾക്കു പുതുജന്മം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ആർക്കും അതു മോഷ്ടിക്കാനോ ഭാഗംവയ്ക്കാനോ കോടതിയിൽ കൊണ്ടുപോകാനോ കഴിയില്ല.
ധനവാൻ സ്വർഗരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനെക്കാൾ എളുപ്പം ഒട്ടകം സൂചിക്കുഴയിലൂടെ കടക്കുന്നതാണെന്നു സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോ പറയുന്നു. ശിഷ്യന്മാർ ഞെട്ടുന്നു. ഈശോ പറയുന്നു: “മനുഷ്യർക്ക് ഇത് അസാധ്യമാണ്; എന്നാൽ, ദൈവത്തിന് എല്ലാം സാധ്യമാണ്.” തനിക്കുവേണ്ടി എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് അവിടുന്നു നൂറിരട്ടിയും നിത്യജീവനും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഇന്നു നമുക്കു സ്വയം ചോദിക്കാം: ഞാൻ എന്റെ മക്കൾക്കായി എന്താണു ബാക്കിവയ്ക്കുന്നത്? വിശ്വാസമില്ലാതെ ഭൂമി മാത്രം നൽകിയാൽ നാം അവരെ ദരിദ്രരാക്കുന്നു. വിശ്വാസം നൽകിയാൽ ഒരിക്കലും ഒളിമങ്ങാത്ത ഒരവകാശം നാം അവർക്കു നൽകുന്നു. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, അവകാശം എന്താണെന്ന് അറിയാമോ? മാതാപിതാക്കളും വല്യപ്പച്ചന്മാരും നിങ്ങൾക്കു തരുന്ന വിലപ്പെട്ട ഒന്നാണത്.
ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ദാനം പണമോ ഭൂമിയോ അല്ല, ആർക്കും എടുത്തുകളയാനാവാത്ത ദൈവവും സ്വർഗവുമാണെന്ന് ഈശോ പറഞ്ഞു.
കുടുംബങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ഏറ്റവും നല്ല സമ്മാനമായ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിനു ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയാം. ഒന്നിച്ചു പറയാം: “ഈശോയേ, അങ്ങാണ് എന്റെ നിധി!”
കരുണാമയനായ പിതാവേ, സജീവമായ പ്രത്യാശയിലേക്കും സ്വർഗത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന അവകാശത്തിലേക്കും അങ്ങു ഞങ്ങൾക്കു പുതുജന്മം നൽകി. അങ്ങയുടെ പുത്രനെ അനുഗമിക്കുന്നതിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ തടയുന്ന എല്ലാറ്റിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കണമേ; ഞങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച വിശ്വാസത്തോടു ഞങ്ങളെ വിശ്വസ്തരാക്കണമേ; എന്തെന്നാൽ അങ്ങേക്ക് എല്ലാം സാധ്യമാണ്. ആമേൻ.
പള്ളിക്കൂദാശക്കാലത്തിന്റെ രണ്ടാം ഞായറാഴ്ചയിലെ വായനകൾ ഒരു അവകാശത്തെക്കുറിച്ചാണു സംസാരിക്കുന്നത്. പുറപ്പാടിൽ, ഈജിപ്തിലെ അടിമകൾക്കു ദൈവം ഒരു ദേശം അവകാശമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഏശയ്യായിൽ, വ്യർഥമായി അധ്വാനിച്ചു എന്നു തോന്നുന്ന ദാസൻ തന്റെ പ്രതിഫലം ദൈവത്തിലാണെന്ന് അറിയുന്നു. ചിതറിപ്പാർക്കുന്ന ക്രൈസ്തവരോടു പത്രോസ് പറയുന്നു: സ്വർഗത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു അവകാശത്തിലേക്കു ദൈവം നിങ്ങളെ വീണ്ടും ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. മത്തായിയിൽ, തന്റെ നാമത്തെപ്രതി എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് ഈശോ നൂറിരട്ടിയും നിത്യജീവനും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ കാലം സഭയെ ദൈവഭവനമായി ധ്യാനിക്കുന്നു; ആ ഭവനം എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് ഇന്നത്തെ വായനകൾ കാണിക്കുന്നു: ദൈവം സ്വന്തമാക്കിയ ഒരു ജനം, ഒരിക്കലും മങ്ങാത്ത അവകാശത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ.
വാഗ്ദാനം, അവകാശം, പ്രതിഫലം: ഇവയാണ് താക്കോൽവാക്കുകൾ. ഓരോ വായനയിലും ദാനത്തിനു മുമ്പ് ഒരു പരീക്ഷണകാലവുമുണ്ട്: ഈജിപ്തിലെ ഇഷ്ടികപ്പണി, ആവനാഴിയിലെ മറഞ്ഞ വർഷങ്ങൾ, വിവിധ പരീക്ഷകൾ, സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള കഠിനവചനം.
പശ്ചാത്തലം.
മോശ ആദ്യമായി ഫറവോയുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു; അതിനുശേഷം കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളായി. വൈക്കോൽ കൊടുക്കാതെ ഇഷ്ടിക ഉണ്ടാക്കാൻ ഫറവോ കൽപിക്കുന്നു; ഇസ്രായേല്യരായ മേൽനോട്ടക്കാർ മോശയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു (പുറപ്പാട് 5). എന്തിനാണ് അങ്ങ് എന്നെ അയച്ചത് എന്നു മോശ കയ്പോടെ ദൈവത്തോടു ചോദിക്കുന്നു (5:22). ആറാം അധ്യായം ദൈവത്തിന്റെ മറുപടിയാണ്. അതു വിശദീകരണത്തോടെയല്ല, ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തോടും ഒരു നിര വാഗ്ദാനങ്ങളോടുംകൂടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.
മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ എരിയുന്ന മുൾപ്പടർപ്പിന്റെ വിവരണത്തിനു സമാന്തരമായി, ഇസ്രായേലിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിലെ മറ്റൊരു ധാരയിൽനിന്നുള്ള മോശയുടെ വിളിയുടെ രണ്ടാം വിവരണമാണ് 6:2–8 എന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. പരാജയത്തിനുശേഷം ഇതിവിടെ ചേർത്തിരിക്കുന്നതിൽ ഒരു സന്ദേശമുണ്ട്: ആദ്യത്തെ തിരിച്ചടിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി തോൽക്കുന്നില്ല.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഈജിപ്തുകാർ അടിമകളാക്കിയിരിക്കുന്ന ഇസ്രായേൽ മക്കളുടെ ദീനരോദനം ഞാൻ കേട്ടു.” (6:5)
ബൈബിളിൽ ദൈവം “ഓർമിക്കുക” എന്നാൽ മറന്നതു വീണ്ടും ഓർക്കുക എന്നല്ല; വാഗ്ദാനമനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുക എന്നാണ്. അടിമകളുടെ നിലവിളിയും പിതാക്കന്മാരോടുള്ള വാഗ്ദാനവും ദൈവത്തിന്റെ ഓർമയിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്നു.
“ഈജിപ്തുകാർ ചുമത്തിയ ഭാരം നീക്കി നിങ്ങളെ ഞാൻ മോചിപ്പിക്കും.” (6:6)
ഇതേ വാക്യത്തിൽ “കൈയുയർത്തി” എന്നു പി.ഒ.സി. വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതു ഹീബ്രുവിൽ “നീട്ടിയ കരം” ആണ്: പുറപ്പാടിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവശക്തിയുടെ ചിത്രം (നിയമാവർത്തനം 4:34; 26:8).
“ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ജനമായി സ്വീകരിക്കും; നിങ്ങളുടെ ദൈവമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.” (6:7)
ഉടമ്പടിയുടെ ഹൃദയം ഇതാണ്; പ്രവാചകന്മാരിലൂടെ (ജറെമിയാ 31:33; എസെക്കിയേൽ 36:28) ബൈബിളിന്റെ അവസാനംവരെ (വെളിപാട് 21:3) ആവർത്തിക്കുന്ന വാക്യം. ഒരു ജനം ദൈവത്തിന്റേതാകാൻവേണ്ടിയാണ് ദേശം നൽകപ്പെടുന്നത്. 6–7 വാക്യങ്ങളിലെ നാലു ക്രിയകളെ (പുറത്തുകൊണ്ടുവരിക, മോചിപ്പിക്കുക, വീണ്ടെടുക്കുക, സ്വീകരിക്കുക) പെസഹാഭക്ഷണത്തിലെ നാലു പാനപാത്രങ്ങളുമായി യഹൂദപാരമ്പര്യം ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
“അബ്രാഹത്തിനും ഇസഹാക്കിനും യാക്കോബിനും വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തേക്കു നിങ്ങളെ ഞാൻ നയിക്കും; അതു നിങ്ങൾക്ക് അവകാശമായിത്തരുകയും ചെയ്യും.” (6:8)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ദിവ്യനാമം മോശയ്ക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയതാണ് പഴയ ഉടമ്പടിക്കും പുതിയ ഉടമ്പടിക്കും അടിസ്ഥാനമായ വെളിപാട് എന്നും, മനുഷ്യന്റെ പാപത്തിനിടയിലും ദൈവം വിശ്വസ്തനാണെന്ന് ആ നാമം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു എന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 204, 211). ക്രൈസ്തവസ്മരണയുടെ മാതൃകയാണ് പുറപ്പാടിന്റെ സ്മരണ: ആരാധനയിൽ സഭ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരപ്രവൃത്തികൾ അനുസ്മരിക്കുമ്പോൾ അവ സന്നിഹിതമാകുന്നു (CCC 1363). മിശിഹാ നമ്മെ “വീണ്ടെടുത്തു” എന്നു പുതിയനിയമം പറയുന്നു (ഗലാത്തിയാ 3:13; 1 പത്രോസ് 1:18–19): മനുഷ്യാവതാരത്തിൽ ദൈവം മാംസത്തിൽ നമ്മുടെ അടുത്ത ബന്ധുവായി.
പശ്ചാത്തലം.
സമാശ്വാസത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിലെ നാലു ദാസഗീതങ്ങളിൽ (ഏശയ്യാ 42:1–9; 49:1–6; 50:4–9; 52:13–53:12) രണ്ടാമത്തേതാണിത്. ബാബിലോൺ പ്രവാസത്തിന്റെ അവസാനകാലമാണു പശ്ചാത്തലം. ഇവിടെ ദാസൻതന്നെ തീരദേശങ്ങളോടും വിദൂരജനതകളോടും സംസാരിക്കുന്നു.
ആരാണ് ഈ ദാസൻ? മൂന്നാം വാക്യത്തിൽ അവനെ “ഇസ്രായേൽ” എന്നു വിളിക്കുന്നു; എന്നാൽ അഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ അവന്റെ ദൗത്യം ഇസ്രായേലിനെ ദൈവത്തിങ്കലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവരികയാണ്. ദൈവം ആഗ്രഹിച്ച ഇസ്രായേലാണ് അവൻ: ജനത്തിന്റെ വിളി വഹിക്കുകയും ജനത്തെ ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ. ഈ രൂപം ഈശോയിൽ പൂർത്തിയാകുന്നതായി പുതിയനിയമം കാണുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഗർഭത്തിൽത്തന്നെ എന്നെ കർത്താവ് വിളിച്ചു. അമ്മയുടെ ഉദരത്തിൽവച്ചുതന്നെ അവിടുന്ന് എന്നെ നാമകരണം ചെയ്തു.” (49:1)
ജറെമിയായും ഇതേ വിളി കേട്ടു (ജറെമിയാ 1:5); പൗലോസ് തന്റെ വിളിയെക്കുറിച്ചു പറയുന്നതും ഈ ഭാഷയിലാണ് (ഗലാത്തിയാ 1:15). ദൈവവിളി ആരംഭിക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും യോഗ്യതയിലല്ല, ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലാണ്.
“തന്റെ ആവനാഴിയിൽ അവിടുന്ന് ഒളിച്ചുവച്ചു.” (49:2)
മൂർച്ചകൂട്ടിയ അമ്പ് ആവശ്യമുള്ള നിമിഷംവരെ ആവനാഴിയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വർഷങ്ങൾ പാഴായ വർഷങ്ങളല്ല.
“ഞാൻ വ്യർഥമായി അധ്വാനിച്ചു; എന്റെ ശക്തി വ്യർഥമായും നിഷ്ഫലമായും ചെലവഴിച്ചു. എങ്കിലും എന്റെ അവകാശം കർത്താവിലും പ്രതിഫലം ദൈവത്തിലുമാണ്.” (49:4)
കുറച്ചുമാത്രം ഫലം കാണുന്ന ഓരോ പ്രേഷിതന്റെയും സത്യസന്ധമായ നിലവിളി. ഉത്തരം വിജയമല്ല, ആശ്രയമാണ്: ഫലം ദൈവത്തിന്റേതാണ്.
“എന്റെ രക്ഷ ലോകാതിർത്തിവരെ എത്തുന്നതിന് ഞാൻ നിന്നെ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമായി നൽകും.” (49:6)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മിശിഹായുടെ സവിശേഷതകൾ ഏറ്റവുമധികം വെളിപ്പെടുന്നതു ദാസഗീതങ്ങളിലാണെന്നും അവ ഈശോയുടെ പീഡാസഹനത്തിന്റെ അർഥം പ്രഘോഷിക്കുന്നുവെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 713). മിശിഹായാണ് ജനതകളുടെ പ്രകാശം എന്ന വാക്കുകളോടെയാണ് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രമാണരേഖ ആരംഭിക്കുന്നത്; ആ പ്രകാശം സഭയുടെ മുഖത്തു പ്രശോഭിക്കുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 1). പള്ളിക്കൂദാശക്കാലത്തെ ഒരു ഞായറാഴ്ച ഇതാണു സഭയുടെ ദൗത്യം: ആ പ്രകാശം ലോകാതിർത്തിവരെ എത്തിക്കുക.
പശ്ചാത്തലം.
ഏഷ്യാമൈനറിലെ അഞ്ചു പ്രവിശ്യകളിൽ ചിതറിപ്പാർക്കുന്ന പ്രവാസികൾക്കാണ് ഈ ലേഖനം എഴുതിയിരിക്കുന്നത് (1:1). അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും വിജാതീയതയിൽനിന്നു മാനസാന്തരപ്പെട്ടവരായിരുന്നു; വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ സംശയവും അപവാദവും സഹിച്ച് ഒരു ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷമായി അവർ ജീവിച്ചു. ലേഖനം അയയ്ക്കുന്നത് “ബാബിലോണിൽ”നിന്നാണ് (5:13); റോമായെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യനാമമാണത്.
ലേഖനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ സ്തുതിയാണ് ഇന്നത്തെ ഭാഗം. “ദൈവം വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനാകട്ടെ” എന്നു തുടങ്ങുന്ന യഹൂദപ്രാർഥനാരൂപമാണ് (ബെറാഖാ) അതു പിന്തുടരുന്നത്. പുതുജനനം, പ്രത്യാശ, പരീക്ഷണം, ആനന്ദം എന്നിങ്ങനെ മാമ്മോദീസായോടനുബന്ധിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി ഈ ലേഖനത്തിലുണ്ടെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവിടുന്നു തന്റെ കാരുണ്യാതിരേകത്താൽ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ, മരിച്ചവരിൽ നിന്നുള്ള ഉത്ഥാനംവഴി സജീവമായ പ്രത്യാശയിലേക്കും” (1:4)
പ്രത്യാശ “സജീവമാണ്”; കാരണം അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ജീവിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണ്, ഉത്ഥാനം ചെയ്ത മിശിഹാ.
“നിങ്ങൾക്കായി സ്വർഗത്തിൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന അക്ഷയവും കളങ്കരഹിതവും ഒളിമങ്ങാത്തതുമായ അവകാശത്തിലേക്കും നമ്മെ വീണ്ടും ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.” (1:4)
“അഗ്നിശോധനയെ അതിജീവിക്കുന്ന നശ്വരമായ സ്വർണത്തേക്കാൾ വിലയേറിയതായിരിക്കും പരീക്ഷകളെ അതിജീവിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം.” (1:7)
അശുദ്ധി നീക്കാൻ സ്വർണം ചൂളയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. പരീക്ഷകൾ വിശ്വാസത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നില്ല; അതു യഥാർഥമാണെന്നു തെളിയിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷവുമായുള്ള ബന്ധം ശ്രദ്ധിക്കുക: സ്വർണം നശിക്കുന്നു, വിശ്വാസം നിലനിൽക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മാമ്മോദീസാവഴി നാം പാപത്തിൽനിന്നു മോചിതരായി ദൈവമക്കളായി വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു എന്നും (CCC 1213), ദൈവം ഓരോ മനുഷ്യഹൃദയത്തിലും നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്ന സൗഭാഗ്യദാഹത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് പ്രത്യാശ എന്നും (CCC 1818) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. മാമ്മോദീസായുടെ പ്രമേയങ്ങൾ ധാരാളമുള്ളതിനാൽ, പുതുതായി മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവരെ സഭ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന ഉയിർപ്പുകാലത്തെ ഞായറാഴ്ചകളിൽ റോമൻ വായനക്രമത്തിലെ ഒരു വർഷത്തിൽ 1 പത്രോസ് വായിക്കപ്പെടുന്നു. മാമ്മോദീസാത്തൊട്ടിയിൽ നാം സ്വീകരിക്കുന്നത് ഈ ജീവിതത്തിനുള്ള പ്രതിഫലമല്ല; വരാനിരിക്കുന്ന ജീവന്റെ അച്ചാരമാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
ധനികനായ യുവാവിന്റെ സംഭവത്തിനു (19:16–22) തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് ഈ ഭാഗം. നിത്യജീവൻ ലഭിക്കാൻ എന്തു നന്മ ചെയ്യണമെന്നു ചോദിച്ച അവൻ, ധാരാളം സമ്പത്തുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ദുഃഖിതനായി തിരിച്ചുപോയി. ശിഷ്യന്മാർ കണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് ഈശോ ഇപ്പോൾ അവരോടു സംസാരിക്കുന്നു.
അക്കാലത്തു പലരും സമ്പത്തിനെ ദൈവാനുഗ്രഹത്തിന്റെ അടയാളമായി കണ്ടിരുന്നു (ജോബ് 42:10–12; നിയമാവർത്തനം 28:1–14 കാണുക). അതുകൊണ്ടാണ് ശിഷ്യന്മാർ വിസ്മയിക്കുന്നത്: അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ധനികർക്കു പ്രവേശിക്കാൻ എളുപ്പമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആർക്കു കഴിയും?
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ധനവാൻ സ്വർഗരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനെക്കാൾ എളുപ്പം ഒട്ടകം സൂചിക്കുഴയിലൂടെ കടക്കുന്നതാണ്.” (19:24)
ഗ്രീക്കിൽ ഇവിടെ “ദൈവരാജ്യം” എന്നാണ്; സാധാരണ “സ്വർഗരാജ്യം” എന്നു പറയുന്ന മത്തായി ഇവിടെ മർക്കോസിനെപ്പോലെ എഴുതുന്നു. രണ്ടിനും ഒരേ അർഥമാണ്: ദൈവനാമത്തോടുള്ള ആദരവുമൂലം “സ്വർഗം” എന്നു പറയുന്നു.
“മനുഷ്യർക്ക് ഇത് അസാധ്യമാണ്; എന്നാൽ, ദൈവത്തിന് എല്ലാം സാധ്യമാണ്.” (19:26)
മറിയത്തോടു ദൂതൻ പറഞ്ഞ വാക്കിന്റെയും (ലൂക്കാ 1:37) അബ്രാഹത്തോടു ദൈവം പറഞ്ഞതിന്റെയും (ഉൽപത്തി 18:14) പ്രതിധ്വനി. രക്ഷ എപ്പോഴും ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്; സക്കേവൂസിനെപ്പോലെ (ലൂക്കാ 19:1–10) ധനികനും കൃപയാൽ രക്ഷപ്പെടാം.
“എന്നെ അനുഗമിച്ച നിങ്ങൾ ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ടുഗോത്രങ്ങളെ വിധിച്ചുകൊണ്ട് പന്ത്രണ്ടു സിംഹാസനങ്ങളിൽ ഇരിക്കും.” (19:28)
പുതുക്കപ്പെട്ട ദൈവജനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ് പന്ത്രണ്ടുപേർ. ഇവിടെ “വിധിക്കുക” എന്നതിന്, ഇസ്രായേലിലെ ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ, ഭരിക്കുക, നയിക്കുക എന്ന പഴയനിയമ അർഥവുമുണ്ട്.
“എന്റെ നാമത്തെപ്രതി ഭവനത്തെയോ സഹോദരൻമാരെയോ സഹോദരികളെയോ പിതാവിനെയോ മാതാവിനെയോ മക്കളെയോ വയലുകളെയോ പരിത്യജിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും നൂറിരട്ടി ലഭിക്കും; അവൻ നിത്യജീവൻ അവകാശമാക്കുകയും ചെയ്യും.” (19:29)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
എല്ലാറ്റിനെക്കാളും എല്ലാവരെക്കാളും തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ഈശോ ശിഷ്യന്മാരോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെന്നും, സ്വർഗരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ സമ്പത്തിൽനിന്നുള്ള വിരക്തി ആവശ്യമാണെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2544, 2556). പത്രോസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ കർത്താവു തന്റെ സമൂഹത്തിനു നൽകിയ ഘടന അതു കാണുന്നു: ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ടു ഗോത്രങ്ങളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന അവർ പുതിയ ജറുസലെമിന്റെ അടിസ്ഥാനശിലകളാണ് (CCC 765). രക്ഷപ്രാപിക്കുന്ന ധനികൻ ആര് എന്ന പ്രഭാഷണത്തിൽ അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ ക്ലെമന്റ് പഠിപ്പിക്കുന്നു: കർത്താവു സമ്പത്തിനെയല്ല, അതിനോടുള്ള ആത്മാവിന്റെ ആസക്തിയെയാണു കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത്; സമ്പത്ത് മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കണം (ആശയം).
ജറുസലെമിൽ “സൂചിക്കുഴ” എന്ന പേരിൽ ഒരു വാതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ?
ഈ വിശദീകരണം പ്രചാരത്തിലുണ്ടെങ്കിലും അങ്ങനെയൊരു വാതിലിനു പുരാതനമായ തെളിവില്ല; വളരെ പിൽക്കാല എഴുത്തുകാരിലാണ് അതു കാണുന്നത്. ചില പിൽക്കാല കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ “ഒട്ടകം” (കാമേലോസ്) എന്നതിനു പകരം “കയർ” (കാമിലോസ്) എന്നു വായിക്കുന്നു; വചനത്തിന്റെ കാഠിന്യം കുറയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരിക്കാം അത്. അസാധ്യമായതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഈശോ പറയുന്നത്; തുടർന്ന്, അസാധ്യമായതു ദൈവം ചെയ്യുന്നു എന്നും (19:26).
ഉൽപത്തിയിൽത്തന്നെ “കർത്താവ്” എന്ന നാമമുണ്ടെങ്കിൽ, പിതാക്കന്മാർ അത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലെന്നു പുറപ്പാട് 6:3 പറയുന്നതെന്തുകൊണ്ട്?
ഉൽപത്തിയിൽ ആ നാമം ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്; ദൈവം പിതാക്കന്മാരോടു പറയുന്ന വാക്കുകളിൽപ്പോലും (ഉൽപത്തി 15:7; 28:13). ആ നാമത്തിന്റെ പൂർണമായ അർഥം അവർ അതുവരെ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നാണ് പുറപ്പാട് 6:3 അർഥമാക്കുന്നത്. ആ അർഥം പുറപ്പാടിൽ വെളിപ്പെടുന്നു: മോചിപ്പിക്കുകയും വീണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവമാണു കർത്താവ്. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വിവിധ ധാരകൾ ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ചേർന്നിട്ടുണ്ടെന്നും പണ്ഡിതർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
എല്ലാ ക്രൈസ്തവരും വീടും കുടുംബവും ഉപേക്ഷിക്കണമോ?
ചിലർ എല്ലാം അക്ഷരാർഥത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെടുന്നു; വൈദികരും സന്യസ്തരും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു. എല്ലാവരും മിശിഹായ്ക്കു പ്രഥമസ്ഥാനം നൽകാനും എല്ലാം അവിടുത്തെ നാമത്തെപ്രതി കൈവശം വയ്ക്കാനും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (CCC 2544–2545). സുവിശേഷം കുടുംബങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല; സഭയാകുന്ന കുടുംബത്തിൽ അവ നൂറിരട്ടിയായി തിരികെ ലഭിക്കുന്നു.
പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി ആരാധനാവത്സരത്തിലെ അവസാനകാലമാണ് പള്ളിക്കൂദാശക്കാലം; അതിലെ ഞായറാഴ്ചകൾ സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായും രാജ്യത്തിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യുന്ന മണവാട്ടിയായും ധ്യാനിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം പന്ത്രണ്ടുപേർക്കു സിംഹാസനങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികൾക്ക് ഇതിന് ഒരു കുടുംബാർഥമുണ്ട്: ആ പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ ഒരുവനും, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, നമ്മുടെ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ഭാരതത്തിലെത്തിയവനുമായ തോമാശ്ലീഹായിലാണ് നമ്മുടെ സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ വേരുകൾ. സ്വർഗത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതും ബലിപീഠത്തിൽ നമുക്കു നൽകപ്പെടുന്നതുമായ ആ അവകാശത്തിന്റെ അച്ചാരം വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ നാം ഇപ്പോൾത്തന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നു.