21 നവംബർ 2026 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“തോമസ് പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, നീ എവിടേക്കു പോകുന്നുവെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. പിന്നെ വഴി ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിയും? യേശു പറഞ്ഞു: വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്.” യോഹന്നാൻ 14:5–6
തോമാശ്ലീഹാ ഭാരതത്തിൽ എത്തിയതിനെ ഇന്നു സീറോ മലബാർ സഭ അനുസ്മരിക്കുന്നു. മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പുരാതനപാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് എ.ഡി. 52-ൽ അദ്ദേഹം കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ (പുരാതന മുസിരിസിനടുത്തുള്ള മാല്യങ്കര) വന്നിറങ്ങി, മലബാർ തീരത്തു സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചു, ക്രൈസ്തവസമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു, മൈലാപ്പൂരിൽ രക്തസാക്ഷിയായി. “നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിലെ പിതാവ്” എന്നാണു നമ്മുടെ സഭ അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുന്നത്.
ശ്ലീഹാ ആരാണെന്നു വായനകൾ കാണിക്കുന്നു: വിളിക്കപ്പെട്ടവനും അയയ്ക്കപ്പെട്ടവനും. ദൈവം മോശയെ വിളിച്ച് ഒരു വാഗ്ദാനത്തോടെ ഫറവോയുടെ അടുക്കലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു. “ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികളിൽനിന്നു” തെരഞ്ഞെടുത്ത തന്റെ ദാസനോട് ഏശയ്യായിലെ ദൈവം പറയുന്നു: “ഭയപ്പെടേണ്ടാ, ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്.” വിജാതീയർ ഇനി അപരിചിതരും വിദേശികളുമല്ല, ശ്ലീഹന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ, ഈശോമിശിഹാതന്നെ മൂലക്കല്ലായി, പണിയപ്പെട്ട ദൈവഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളാണെന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു (എഫേസോസ് 2:19–20). ഇതാണു നമ്മുടെ കഥ: ഭൂമിയുടെ അതിർത്തിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ജനം, തോമാശ്ലീഹായാകുന്ന അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ ദൈവഭവനമായി പണിയപ്പെട്ടു.
സുവിശേഷത്തിൽ ആത്മാർഥമായ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതു തോമസാണ്: “കർത്താവേ, നീ എവിടേക്കു പോകുന്നുവെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. പിന്നെ വഴി ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിയും?” സുവിശേഷത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വചനങ്ങളിലൊന്നുകൊണ്ട് ഈശോ ഉത്തരം നൽകുന്നു: “വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്.” തോമാശ്ലീഹാ ഭാരതത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നത് ഒരു തത്വശാസ്ത്രമല്ല, ഒരു വ്യക്തിയെയാണ്, വഴിയെത്തന്നെ. പിന്നീട് ഉത്ഥിതനായ കർത്താവിന്റെ മുറിവുകൾ സ്പർശിച്ച് അദ്ദേഹം ഏറ്റുപറഞ്ഞു: “എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ!” ആ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമാണു നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
ഇന്നു പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ ദേവാലയസമർപ്പണത്തിരുനാളുമാണ്: ബാല്യംമുതൽ മറിയം ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതിനെ പുരാതനപാരമ്പര്യത്തിൽനിന്നു സഭ അനുസ്മരിക്കുന്നു. മറിയവും തോമാശ്ലീഹായും ഒരേ കാര്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു: പൂർണമായി ദൈവത്തിന്റേതാകുക, വഴിയെ അനുഗമിക്കുക.
വിഷയം: “നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിലെ പിതാവ് നമുക്കു മാർഗം കൊണ്ടുവന്നു.”
മാർത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരതപ്രവേശനവും (പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് എ.ഡി. 52, കൊടുങ്ങല്ലൂർ) മറിയത്തിന്റെ ദേവാലയസമർപ്പണവും സീറോ മലബാർ സഭ അനുസ്മരിക്കുന്നു.
“നീ എന്റെ ദാസനാണ്. ഞാൻ നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു; ഇനി ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികളിൽനിന്നു ഞാൻ നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു; വിദൂരദിക്കുകളിൽനിന്നു ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചു.” ഏശയ്യാ 41:9
“യേശു വീണ്ടും അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾക്കു സമാധാനം! പിതാവ് എന്നെ അയച്ചതുപോലെ ഞാനും നിങ്ങളെ അയയ്ക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 20:21
ജീവിതത്തിൽ: മിശിഹായെ അറിയാത്ത ഒരാളുമായി നിന്റെ വിശ്വാസം പങ്കുവയ്ക്കുക.
“ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ജനമായി സ്വീകരിക്കും; നിങ്ങളുടെ ദൈവമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.” പുറപ്പാട് 6:7
“ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും. നരകകവാടങ്ങൾ അതിനെതിരേ പ്രബലപ്പെടുകയില്ല.” മത്തായി 16:18
ജീവിതത്തിൽ: സീറോ മലബാർ സഭയ്ക്കും എല്ലാ മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
“ഭയപ്പെടേണ്ടാ, ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്. സംഭ്രമിക്കേണ്ടാ, ഞാനാണ് നിന്റെ ദൈവം. ഞാൻ നിന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്റെ വിജയകരമായ വലത്തുകൈകൊണ്ടു ഞാൻ നിന്നെ താങ്ങിനിർത്തും.” ഏശയ്യാ 41:10
“തോമസ് പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, നീ എവിടേക്കു പോകുന്നുവെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. പിന്നെ വഴി ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിയും? യേശു പറഞ്ഞു: വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്. എന്നിലൂടെയല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നില്ല.” യോഹന്നാൻ 14:5–6
ജീവിതത്തിൽ: ഓരോ കുർബാനയിലും ഉയർത്തലിൽ “എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ” എന്നു പറയുക.
തോമാശ്ലീഹാ നമുക്കു കൊണ്ടുവന്നത് ഒരാശയമല്ല, ഒരു വ്യക്തിയെയാണ്.
നമുക്ക് ആ മാർഗത്തിൽ നടക്കാം; മറ്റുള്ളവരെയും അതിലേക്കു കൊണ്ടുവരാം.
തീരുമാനം: ഭാരതത്തിലെ തോമാശ്ലീഹായുടെ ചരിത്രം പഠിച്ച് മക്കൾക്കു പറഞ്ഞുകൊടുക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, നമ്മുടെ നാടിനെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു ദിവസം ഇന്നു നമ്മുടെ സഭ അനുസ്മരിക്കുന്നു: തോമാശ്ലീഹായുടെ ഭാരതപ്രവേശനം. അദ്ദേഹം കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ വന്നിറങ്ങി, ഈ തീരത്തു പ്രസംഗിച്ചു, ക്രൈസ്തവസമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു, മൈലാപ്പൂരിൽ ജീവൻ നൽകി എന്ന ഓർമ നമ്മുടെ പൂർവികർ കൈമാറിത്തന്നു. വിശ്വാസത്തിൽ നാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളാണ്.
ശ്ലീഹാ ആരാണെന്നു വായനകൾ നമ്മോടു പറയുന്നു. ദൈവം മോശയെ വിളിച്ച് ഒരു വാഗ്ദാനത്തോടെ അയയ്ക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികളിൽനിന്നു തെരഞ്ഞെടുത്ത തന്റെ ദാസനോടു ദൈവം പറയുന്നു: “ഭയപ്പെടേണ്ടാ, ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്.” വിശുദ്ധ പൗലോസ് വിജാതീയരോടു പറയുന്നു: നിങ്ങൾ ഇനി അപരിചിതരല്ല; ശ്ലീഹന്മാരുടെ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പണിയപ്പെട്ട ദൈവഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളാണ്. ഇതാണു നമ്മുടെ കഥ. നാം ഭൂമിയുടെ അതിർത്തിയിലായിരുന്നു; തോമാശ്ലീഹായിലൂടെ നാം ദൈവഭവനമായി.
സുവിശേഷത്തിൽ തോമസ് ആത്മാർഥമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: “കർത്താവേ, നീ എവിടേക്കു പോകുന്നുവെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. പിന്നെ വഴി ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിയും?” ഈശോ ഉത്തരം നൽകുന്നു: “വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്.” തോമാശ്ലീഹാ നമ്മുടെ പൂർവികർക്ക് ഒരു പുതിയ തത്വശാസ്ത്രം കൊണ്ടുവന്നില്ല; ഒരു വ്യക്തിയെ, വഴിയെത്തന്നെ, കൊണ്ടുവന്നു. നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർ വിശ്വാസത്തെ “മാർഗം” എന്നു വിളിച്ചതിൽ അത്ഭുതമില്ല.
പിന്നീട് ഉത്ഥിതനായ കർത്താവിന്റെ മുറിവുകൾ സ്പർശിച്ച് തോമസ് ഏറ്റുപറഞ്ഞു: “എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ!” ആ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം കടൽ കടന്നു നമ്മുടേതായി. കുർബാനയിൽ മിശിഹായുടെ ശരീരം ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം നാം അതു വീണ്ടും പറയുന്നു.
ബാല്യംമുതൽ പൂർണമായി ദൈവത്തിന്റേതായിരുന്ന മറിയത്തിന്റെ ദേവാലയസമർപ്പണവും ഇന്നു നാം അനുസ്മരിക്കുന്നു. പൂർണമായി ഈശോയുടേതാകാനും ആ വഴി മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്തിക്കാനും നമ്മെ സഹായിക്കാൻ മറിയത്തോടും തോമാശ്ലീഹായോടും നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം. എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ! ആമേൻ.
നമ്മുടെ നാട്ടിലേക്കു തോമാശ്ലീഹാ കൊണ്ടുവന്ന വിശ്വാസം അദ്ദേഹത്തിന്റെതന്നെ ഏറ്റുപറച്ചിലിൽ സംഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു: എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ (യോഹന്നാൻ 20:28).
📖 ഏശയ്യാ 53:5
📖 യോഹന്നാൻ 20:24–29
ജീവിതത്തിൽ: വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ ഉയർത്തലിൽ തോമായുടെ ഏറ്റുപറച്ചിൽ നടത്തുക.
📖 ഏശയ്യാ 41:8–10
📖 യോഹന്നാൻ 14:1–6
ജീവിതത്തിൽ: ഇപ്പോഴത്തെ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ വഴി കാണിക്കാൻ ഈശോയോടു ചോദിക്കുക.
📖 പുറപ്പാട് 6:6–8
📖 എഫേസോസ് 2:19–22
ജീവിതത്തിൽ: അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രവാസത്തിൽ, വിശ്വാസം കൈമാറുക.
തോമായുടെ വിശ്വാസം നമ്മുടെ പൈതൃകമാണ്: സ്വീകരിച്ചതും സൂക്ഷിച്ചതും കൈമാറേണ്ടതും.
ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിൽ പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നു: എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ.
തീരുമാനം: ഉയർത്തലിൽ എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ എന്നു പറയും; ഒരു കുട്ടിയെ വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കും.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, മാർ തോമാശ്ലീഹാ നമ്മുടെ നാട്ടിലേക്കു വന്നതിനെ ഇന്നു നാം നന്ദിയോടെ ഓർക്കുന്നു. നമ്മുടെ സഭയുടെ പുരാതന പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് അദ്ദേഹം കേരളതീരത്തെത്തി, മിശിഹായെ പ്രസംഗിച്ചു, സമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു, ഒടുവിൽ രക്തസാക്ഷിയായി ജീവൻ നൽകി. അദ്ദേഹം നമുക്കു കൊണ്ടുവന്ന വിശ്വാസം മനസ്സിലാക്കാൻ സുവിശേഷത്തിലെ തോമായെ നോക്കാം.
സംശയത്തിന്റെ പേരിലാണ് തോമാ പ്രസിദ്ധൻ. ഉയിർത്ത കർത്താവിനെ കണ്ടുവെന്ന് മറ്റു ശിഷ്യന്മാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: അവന്റെ കൈകളിൽ ആണികളുടെ പഴുതുകൾ കണ്ട്, അവയിൽ എന്റെ വിരലിട്ട്, അവന്റെ പാർശ്വത്തിൽ എന്റെ കൈ വച്ചാലല്ലാതെ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുകയില്ല (യോഹന്നാൻ 20:25). ഒരാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം ഈശോ വന്ന് തന്റെ മുറിവുകൾ കാണിച്ചു. സുവിശേഷങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം തോമാ നടത്തി: എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ (യോഹന്നാൻ 20:28). സംശയം ആരാധനയായി മാറി.
എന്നാൽ തോമാ ധീരനുമായിരുന്നു. ശത്രുക്കൾ കല്ലെറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച യൂദയായിലേക്കു മടങ്ങാൻ ഈശോ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ നമുക്കും പോയി അവനോടുകൂടെ മരിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞത് തോമായാണ് (യോഹന്നാൻ 11:16). അന്ത്യത്താഴവേളയിൽ കർത്താവേ, അങ്ങ് എവിടെ പോകുന്നുവെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിഞ്ഞുകൂടാ; പിന്നെ വഴി എങ്ങനെ അറിയും എന്നു ചോദിച്ചതും തോമായാണ്. ഈശോ മറുപടി നൽകി: വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ് (യോഹന്നാൻ 14:5–6).
നമ്മുടെ പൂർവികർ ക്രൈസ്തവജീവിതത്തെ മാർ തോമാ മാർഗം എന്നു വിളിച്ചു. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ സത്യസന്ധതയുള്ളതും, മരണംവരെ മിശിഹായെ അനുഗമിക്കാൻ ധൈര്യമുള്ളതും, മുട്ടുകുത്തി എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ എന്നു പറയാൻ എളിമയുള്ളതുമായ ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ വഴിയാണത്. ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും ഉയർത്തലിന്റെ സമയത്ത് നമ്മിൽ പലരും ആ വാക്കുകൾതന്നെ മന്ത്രിക്കുന്നു.
ഇന്ന് മാർ തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ലോകമെങ്ങുമുണ്ട്. ഒരു തീരത്തേക്ക് അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന വിശ്വാസം ഗൾഫിലേക്കും യൂറോപ്പിലേക്കും അമേരിക്കയിലേക്കും ഓസ്ട്രേലിയയിലേക്കും എത്തിയിരിക്കുന്നു. എവിടെയായിരുന്നാലും നമുക്ക് അതു സൂക്ഷിക്കാം, ജീവിക്കാം, മക്കൾക്കു കൈമാറാം. തോമായെപ്പോലെ ദരിദ്രരിലും സഹിക്കുന്നവരിലും മിശിഹായുടെ മുറിവുകൾ കണ്ട്, അവിടുത്തെ നമ്മുടെ കർത്താവും ദൈവവുമായി ഏറ്റുപറയാം.
നമ്മുടെ സഭയുടെ ചരിത്രവും വ്യക്തിത്വവും പഠിക്കാൻ പറ്റിയ ദിവസമാണിന്ന്.
📖 ഏശയ്യാ 49:6
📖 എഫേസോസ് 2:19–22
ജീവിതത്തിൽ: പൂർവികരുടെ വിശ്വാസത്തിനായി ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുക.
📖 സങ്കീർത്തനം 80:8–19
📖 ഹെബ്രായർ 12:1–2
ജീവിതത്തിൽ: നമ്മുടെ സഭയിലെ ഐക്യത്തിനും സമാധാനത്തിനുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
📖 ഏശയ്യാ 54:2–3
📖 മത്തായി 28:18–20
ജീവിതത്തിൽ: ഈ വർഷം നമ്മുടെ സഭയുടെ ഒരു മിഷനെ പിന്തുണയ്ക്കുക.
സീറോ മലബാർ സഭ ശ്ലൈഹികവും പൗരസ്ത്യവും കത്തോലിക്കവുമാണ്.
ചരിത്രം അറിയുന്നത് സഭയെ സ്നേഹിക്കാനും വിശ്വാസം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാനും സഹായിക്കുന്നു.
തീരുമാനം: ഈ മാസം നമ്മുടെ സഭയുടെ ചരിത്രം പഠിക്കും; അതിന്റെ ഐക്യത്തിനും ദൗത്യത്തിനുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കും.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, മാർ തോമാശ്ലീഹായുടെ ആഗമനം ഓർക്കുന്ന ഈ ദിവസം നമ്മുടെ സഭയുടെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചു ചിലതു പഠിക്കാം; കാരണം പല യുവജനങ്ങൾക്കും അത് അറിയില്ല.
നമ്മുടെ പുരാതനവും ജീവിക്കുന്നതുമായ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് തോമാശ്ലീഹാ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഭാരതത്തിൽ സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ച് രക്തസാക്ഷിയായി മരിച്ചു. വിശദാംശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ സമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസവും പാട്ടുകളും സ്ഥലനാമങ്ങളും മാർ തോമാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന പേരുതന്നെയും ഈ നാട്ടിലെ വളരെ പുരാതനമായ ക്രൈസ്തവസാന്നിധ്യത്തിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നമ്മുടെ സഭ പൗരസ്ത്യസഭയുമായി കൂട്ടായ്മയിൽ ജീവിച്ചു; ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ കൂദാശക്രമങ്ങളിലൊന്നായ മാർ അദ്ദായിയുടെയും മാർ മാരിയുടെയും കൂദാശക്രമമുള്ള പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി ആരാധനക്രമം ഉപയോഗിച്ചു.
നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിൽ പരീക്ഷണങ്ങളുമുണ്ടായി. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ പാശ്ചാത്യ മിഷനറിമാരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും, നമ്മുടെ ആചാരങ്ങളുടെയും ആരാധനക്രമത്തിന്റെയും ലത്തീനീകരണം, ഭിന്നതകൾ, വേദനാജനകമായ വേർപാടുകൾ. എങ്കിലും സമൂഹം മിശിഹായോടും കത്തോലിക്കാ കൂട്ടായ്മയോടും വിശ്വസ്തമായി നിലകൊണ്ടു. ക്രമേണ സഭ തന്റെ വ്യക്തിത്വം വീണ്ടെടുത്തു: സ്വന്തം മെത്രാന്മാർ, സ്വന്തം ആരാധനക്രമനവീകരണം; 1992-ൽ സീറോ മലബാർ സഭ മേജർ ആർക്കിഎപ്പിസ്കോപ്പൽ സഭയായി ഉയർത്തപ്പെട്ടു; മാർപാപ്പയുമായി പൂർണ കൂട്ടായ്മയിൽ, മേജർ ആർച്ചുബിഷപ്പിന്റെ കീഴിൽ മെത്രാൻ സിനഡിനാൽ ഭരിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇരുപത്തിമൂന്നു പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കാ സ്വയാധികാരസഭകളിൽ ഒന്നാണ് നമ്മുടേത്. അതിനർഥം നമുക്കു സ്വന്തം ആരാധനക്രമവും കാനൻ നിയമവും ആധ്യാത്മികതയും ദൈവശാസ്ത്രവുമുണ്ട്; നാം പൂർണമായി കത്തോലിക്കരുമാണ്. തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ വിശ്വസ്തതയോടെ സംരക്ഷിക്കാൻ രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ സൂനഹദോസ് പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു (പൗരസ്ത്യസഭകൾ 6). ഇത് അഭിമാനത്തിന്റെയല്ല, വിശ്വസ്തതയുടെ കാര്യമാണ്.
ഇന്നു നമ്മുടെ സഭയ്ക്ക് ഭാരതത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും മിഷനുകളും ഗൾഫിലും യൂറോപ്പിലും വടക്കേ അമേരിക്കയിലും ഓസ്ട്രേലിയയിലും രൂപതകളുമുണ്ട്. പൂർവികരുടെ വിശ്വാസത്തിനായി ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയാം; സഭയിലെ ഐക്യത്തിനും സമാധാനത്തിനുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാം; മിഷനുകളെ പിന്തുണയ്ക്കാം; എല്ലാറ്റിനുമുപരി നമ്മുടെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ എന്നു പറയാൻ തക്കവിധം തോമായുടെ വിശ്വാസം ജീവിക്കാം.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, വളരെ വളരെ പണ്ട്, കേരളതീരത്ത് ഒരാൾ ഒരു വഞ്ചിയിൽനിന്ന് ഇറങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരു തോമസ്; ഈശോയുടെ പന്ത്രണ്ടു കൂട്ടുകാരിൽ ഒരാൾ!
നമ്മുടെ പൂർവികരോട് ഈശോയെക്കുറിച്ചു പറയാൻ അദ്ദേഹം ഇത്രദൂരം ഭാരതത്തിലേക്കു വന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നു നാം ക്രൈസ്തവരായിരിക്കുന്നത്!
കുർബാനയിൽ തിരുശരീരം ഉയർത്തുന്നതു കാണുമ്പോൾ തോമാശ്ലീഹാ പറഞ്ഞതു നമുക്കും പറയാം: “എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ!” ഇപ്പോൾ ഒന്നിച്ചു പറയാം!
കർത്താവായ ഈശോയേ, അങ്ങാണു വഴിയും സത്യവും ജീവനും. അങ്ങയുടെ ശ്ലീഹായായ തോമസിനെ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലേക്ക് അയച്ചതിനു ഞങ്ങൾ നന്ദി പറയുന്നു. അദ്ദേഹം പ്രസംഗിച്ച വിശ്വാസത്തിൽ ഞങ്ങളെ വിശ്വസ്തരാക്കണമേ; ശ്ലീഹന്മാരുടെമേൽ പണിയപ്പെട്ട അങ്ങയുടെ ഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളാക്കണമേ; അദ്ദേഹത്തെപ്പോലെ അങ്ങയെ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഞങ്ങളെ അയയ്ക്കണമേ. എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ! ആമേൻ.
മാർത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരതപ്രവേശനം ഇന്നു സീറോ മലബാർ സഭ അനുസ്മരിക്കുന്നു; പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ ദേവാലയസമർപ്പണം സാർവത്രികസഭ ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശ്ലീഹായെ മുൻനിർത്തിയാണ് വായനകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്. പുറപ്പാടിൽ, സ്വന്തം വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസമില്ലാത്ത മോശയെ ദൈവം വിളിച്ച്, വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ വാഗ്ദാനവുമായി അയയ്ക്കുന്നു. “ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികളിൽനിന്നു” താൻ വിളിച്ച ദാസനോട് ഏശയ്യായിൽ ദൈവം പറയുന്നു: ഭയപ്പെടേണ്ടാ, ഞാൻ നിന്നെ സഹായിക്കും. എഫേസോസിൽ, ഒരിക്കൽ അകലെയായിരുന്ന വിജാതീയർ “ശ്ലീഹന്മാരുടെ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ” പണിയപ്പെട്ട വിശുദ്ധ ആലയമായിത്തീരുന്നു. യോഹന്നാനിൽ, “വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്” എന്ന വാക്കുകൾ ഈശോയിൽനിന്നു പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതു തോമാതന്നെയാണ്. മടിച്ചുനിന്ന ഒരു സന്ദേശവാഹകനിൽനിന്ന്, ആ വഴി ഒരു വിദൂരദേശത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയ ശ്ലീഹായിലേക്കു നീളുന്നതാണ് ഈ വായനകളുടെ ധാര. അയയ്ക്കൽ, അടിസ്ഥാനം, വഴി എന്നിവയാണ് താക്കോൽവാക്കുകൾ.
മറിയത്തിന്റെ ദേവാലയസമർപ്പണവും ഇതേ വായനകളോടു ചേരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായ വിശുദ്ധ ആലയം (എഫേസോസ് 2:21–22) ആദ്യം ഒരുക്കപ്പെട്ടത് പരിശുദ്ധ അമ്മയിലാണ്: ദൈവത്തിനു പൂർണമായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട്, പിന്നീടു വചനത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായിത്തീർന്ന ബാലികയിൽ.
പശ്ചാത്തലം.
ഫറവോയെ സന്ദർശിക്കാനുള്ള മോശയുടെ ആദ്യശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടു. ഫറവോ അടിമകളുടെ ജോലി കൂടുതൽ കഠിനമാക്കി; ഇസ്രായേല്യ മേൽനോട്ടക്കാർ മോശയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു (പുറപ്പാട് 5). മോശ ദൈവത്തോടു പരാതിപ്പെടുന്നു: അങ്ങ് എന്തിനാണ് എന്നെ അയച്ചത്? (5:22). വാഗ്ദാനവും തന്റെ നാമവും പുതുക്കിക്കൊണ്ടാണ് ആറാം അധ്യായത്തിൽ ദൈവം മറുപടി നൽകുന്നത്: “ഞാൻ കർത്താവാണ്” (6:2). ഇസ്രായേലിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിലെ മറ്റൊരു ധാരയിൽനിന്നുള്ള, മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ എരിയുന്ന മുൾപ്പടർപ്പിനു സമാന്തരമായ, മോശയുടെ വിളിയുടെ രണ്ടാമതൊരു വിവരണമാണ് 6:2–13 എന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“കൈയുയർത്തി അവരെ കഠിനമായി ശിക്ഷിച്ച്, നിങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കും.” (6:6)
6–7 വാക്യങ്ങളിൽ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ നാലു വാഗ്ദാനങ്ങൾ (പുറത്തുകൊണ്ടുവരും, മോചിപ്പിക്കും, വീണ്ടെടുക്കും, സ്വീകരിക്കും) യഹൂദപാരമ്പര്യം എണ്ണുന്നു; പെസഹാഭക്ഷണത്തിലെ നാലു പാനപാത്രങ്ങളുമായി അവയെ ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
“ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ജനമായി സ്വീകരിക്കും; നിങ്ങളുടെ ദൈവമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.” (6:7)
ബൈബിളിന്റെ അവസാനഗ്രന്ഥംവരെ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഉടമ്പടിസൂത്രം: അവർ അവിടുത്തെ ജനമായിരിക്കും; ദൈവംതന്നെ അവരോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും (വെളിപാട് 21:3).
“ഇസ്രായേൽ മക്കൾ പോലും ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കുന്നില്ല. പിന്നെ ഫറവോ കേൾക്കുമോ? പോരെങ്കിൽ ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തവനുമാണ്.” (6:12)
ഓരോ ശ്ലീഹായും ഈ ഭയം അറിയുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി പ്രയാസം നീക്കുകയല്ല, കൽപന ആവർത്തിക്കുകയാണ്. ദൗത്യം നിലനിൽക്കുന്നത് ദൈവവചനത്തിലാണ്, സന്ദേശവാഹകന്റെ കഴിവിലല്ല.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മോശയുടെ വിളിയെ മതബോധനഗ്രന്ഥം പ്രാർഥനയുടെ ഒരു മാതൃകയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു: ദൈവം വിളിക്കുന്നു, മോശ മടിക്കുകയും തടസ്സം പറയുകയും ചെയ്യുന്നു; ഒടുവിൽ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയോടു സഹകരിക്കാൻ അദ്ദേഹം പഠിക്കുന്നു (CCC 2575). ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും നമ്മുടെ പെസഹായായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന മിശിഹായുടെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ മഹത്തായ പ്രതിരൂപമായാണ് സഭ പുറപ്പാടിനെ വായിക്കുന്നത് (CCC 1363–1364). ഫറവോയുടെ അടുത്തേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെട്ട മോശ, താൻ അറിയാത്ത ഒരു ജനത്തിന്റെ അടുത്തേക്കു കടൽ കടന്ന് അയയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു ശ്ലീഹായെ ഇന്നു നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ബാബിലോണിലെ പ്രവാസികളോടു സംസാരിക്കുന്ന സമാശ്വാസത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ (ഏശയ്യാ 40–55) ഭാഗമാണ് ഈ അരുളപ്പാട്. കോറെഷിന്റെ (സൈറസ്) ഉയർച്ചയ്ക്കു മുമ്പിൽ ജനതകൾ വിറയ്ക്കുകയും സംരക്ഷണത്തിനായി പുതിയ വിഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (41:1–7). ചെറുതും ദുർബലവുമായ ഇസ്രായേലിനോടു ദൈവം ആർദ്രതയുടെ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്നു. ഇസ്രായേലിനെ “എന്റെ ദാസൻ” എന്ന് ഏശയ്യാ ആദ്യമായി വിളിക്കുന്ന ഭാഗമാണിത്; ഈ സ്ഥാനപ്പേര് പിന്നീട് സഹനദാസന്റെ രൂപമായി വളരും (52:13–53:12).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“… വിദൂരദിക്കുകളിൽനിന്നു ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചു.” (41:9)
“ഭയപ്പെടേണ്ടാ, ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്. സംഭ്രമിക്കേണ്ടാ, ഞാനാണ് നിന്റെ ദൈവം.” (41:10)
ധൈര്യത്തിന്റെ കാരണം സ്വന്തം ശക്തിയല്ല, ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യമാണ്: “ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്”. എല്ലാ ജനതകളുടെയും അടുത്തേക്കു ശ്ലീഹന്മാരെ അയയ്ക്കുമ്പോൾ ഈശോ ഇതേ വാഗ്ദാനം നൽകുന്നു (മത്തായി 28:20).
“ഇസ്രായേലിന്റെ പരിശുദ്ധനാണ് നിന്റെ രക്ഷകൻ.” (41:14)
ചിത്രം എളിമപ്പെടുത്തുന്നതാണ്, എന്നാൽ ആർദ്രവുമാണ്: ചെറുതിനെ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തു ശക്തമാക്കുന്നു. കൃമി ഒരു മെതിവണ്ടിയായിത്തീരുന്നു (15).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
“തന്റെ ദാസനായ ഇസ്രായേലിനെ അവിടുന്നു സഹായിച്ചു” (ലൂക്കാ 1:54) എന്നു സ്തോത്രഗീതത്തിൽ മറിയം പാടുമ്പോൾ ഈ ഭാഗം പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. ഏശയ്യായുടെ ദാസൻ മിശിഹായിൽ പൂർത്തിയായതായും, “ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്” എന്ന വാഗ്ദാനം ശ്ലീഹന്മാരുടെ ജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമായതായും സഭ കാണുന്നു. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ലോകത്തിന്റെ വിദൂരദിക്കുകളിലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെട്ട മാർത്തോമ്മാശ്ലീഹാ ഈ വചനം ഭാരതത്തിലെത്തിച്ചു: ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവം എല്ലാ ജനതകളുടെയും ദൈവമാണ് (CCC 543, 849).
പശ്ചാത്തലം.
ഭൂരിഭാഗവും വിജാതീയരായ, ഒരിക്കൽ ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടികളിൽനിന്ന് “അകലെ”യായിരുന്ന ക്രൈസ്തവർക്കാണ് എഫേസോസ് ലേഖനം എഴുതപ്പെട്ടത് (2:12–13). ജറുസലെം ദേവാലയത്തിൽ, വിജാതീയരുടെ അങ്കണത്തെ ഉള്ളിലെ അങ്കണങ്ങളിൽനിന്നു വേർതിരിക്കുന്ന ഒരു കൽമതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു കടക്കുന്ന ഏതൊരു വിദേശിയും സ്വന്തം മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയായിരിക്കും എന്ന് അതിലെ ലിഖിതങ്ങൾ മുന്നറിയിപ്പു നൽകിയിരുന്നു; അവയിൽ രണ്ടെണ്ണം പുരാവസ്തുഗവേഷകർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ശത്രുതയുടെ അത്തരം എല്ലാ മതിലുകളെയും തകർക്കുന്നതായാണ് പൗലോസ് (അഥവാ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ എഴുതുന്ന ശിഷ്യൻ) മിശിഹായുടെ കുരിശിനെ കാണുന്നത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇരുകൂട്ടരെയും അവൻ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ശത്രുതയുടെ മതിലുകൾ തകർക്കുകയും ചെയ്തു.” (2:14)
“ഇനിമേൽ നിങ്ങൾ അന്യരോ പരദേശികളോ അല്ല; വിശുദ്ധരുടെ സഹപൗരരും ദൈവഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളുമാണ്.” (2:19)
സുവിശേഷം ഭാരതത്തിലെത്തിയത് ഒരു ഇറക്കുമതിയായല്ല, ഒരു ഗൃഹപ്രവേശമായാണ്: ഈ നാട്ടിലെ ജനം ദൈവഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളായിത്തീർന്നു.
“ഈ അടിത്തറയുടെ മൂലക്കല്ല് ക്രിസ്തുവാണ്.” (2:20)
ഈ വാക്യത്തിൽ ശ്ലീഹന്മാരോടൊപ്പം പറയുന്ന “പ്രവാചകന്മാർ” ആദിമസഭയിലെ പ്രവാചകന്മാരാകാനാണ് സാധ്യത (3:5; 4:11 കാണുക). ശ്ലൈഹികസാക്ഷ്യത്തിന്മേലാണ് സഭ നിലകൊള്ളുന്നത്.
“പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ ദൈവത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായി നിങ്ങളും അവനിൽ പണിയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.” (2:22)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ശ്ലീഹന്മാരുടെ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പണിയപ്പെട്ടതുകൊണ്ടും, അവരുടെ പ്രബോധനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, അവരുടെ പിൻഗാമികളാൽ നയിക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടും സഭ ശ്ലൈഹികമാണെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 857). മിശിഹാ മൂലക്കല്ലായിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കെട്ടിടമായി സഭയെ ചിത്രീകരിക്കാനും അത് ഈ ഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 756). ഈ ചിത്രം പള്ളിക്കൂദാശക്കാലത്തിനും ഇന്നത്തെ മരിയൻ തിരുനാളിനും ചേരുന്നു: നമ്മുടെ ഇടയിൽ ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യത്തെയും ഏറ്റവും നിർമലവുമായ വാസസ്ഥലമായിരുന്നു മറിയം.
പശ്ചാത്തലം.
ശിഷ്യരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകുകയും പത്രോസിന്റെ തള്ളിപ്പറയൽ മുൻകൂട്ടി പറയുകയും ചെയ്തശേഷം (യോഹന്നാൻ 13), അന്ത്യത്താഴവേളയിൽ ഈശോ സംസാരിക്കുന്നു. അവിടുന്നു പോകുകയാണ് എന്നോർത്തു ശിഷ്യന്മാർ അസ്വസ്ഥരാണ്. ഈ സംഭാഷണത്തിൽ മൂന്നു ശിഷ്യന്മാർ ചോദ്യങ്ങളുമായി ഇടപെടുന്നു: തോമാ (5), പീലിപ്പോസ് (8), പിന്നീട് ഇസ്കറിയോത്താ അല്ലാത്ത യൂദാസ് (22). യോഹന്നാനിൽ തോമാ വിശ്വസ്തമായ ധൈര്യത്തിന്റെ മനുഷ്യനാണ് (“അവനോടുകൂടെ മരിക്കാൻ നമുക്കും പോകാം”, 11:16); സത്യസന്ധമായ ചോദ്യങ്ങളുടെ മനുഷ്യനാണ് (14:5); ഉയിർപ്പിനുശേഷം, ഏറ്റവും ഉന്നതമായ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ മനുഷ്യനും: “എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ!” (20:28).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകേണ്ടാ. ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുവിൻ; എന്നിലും വിശ്വസിക്കുവിൻ.” (14:1)
ലാസറിന്റെ കല്ലറയ്ക്കൽ, കുരിശിന്റെ മണിക്കൂറിൽ, ഒറ്റിക്കൊടുക്കലിന്റെ നേരത്ത് ഈശോതന്നെ അസ്വസ്ഥനായതിനെക്കുറിക്കാൻ ഇതേ ക്രിയയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് (11:33; 12:27; 13:21). നമ്മുടെ അസ്വസ്ഥത അവിടുന്ന് ഉള്ളിൽനിന്നറിയുന്നു.
“കർത്താവേ, നീ എവിടേക്കു പോകുന്നുവെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. പിന്നെ വഴി ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിയും?” (14:5)
തനിക്കു മനസ്സിലായി എന്നു തോമാ നടിക്കുന്നില്ല. ആറാം വാക്യത്തിലെ ഉത്തരം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സത്യസന്ധമായ ചോദ്യം സഭയ്ക്കു മുഴുവൻ ഒരു ദാനമായിത്തീരുന്നു.
“വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്. എന്നിലൂടെയല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നില്ല.” (14:6)
വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ വിശദീകരിക്കുന്നു: ദൈവമെന്ന നിലയിൽ മിശിഹാ നാം പോകുന്ന സ്വദേശമാണ്; മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ നാം പോകുന്ന വഴിയും (ആശയം).
“എന്നെ കാണുന്നവൻ പിതാവിനെ കാണുന്നു.” (14:9)
“എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനും ഞാൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യും. ഞാൻ പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു പോകുന്നതുകൊണ്ട് ഇവയെക്കാൾ വലിയവയും അവൻ ചെയ്യും.” (14:12)
ശക്തിയിലല്ല, വ്യാപ്തിയിലാണ് “വലിയവ”: ശ്ലീഹന്മാരിലൂടെ സുവിശേഷം ഗലീലിയും യൂദയായും കടന്ന് ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികളോളം, റോമിലേക്കും ഭാരതത്തിലേക്കും, എത്തും.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
“വഴിയും സത്യവും ജീവനു”മായ ഈശോമിശിഹായാണ് എല്ലാ മതബോധനത്തിന്റെയും ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും കേന്ദ്രബിന്ദു എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 1698); അവിടുത്തെ ജീവിതം മുഴുവൻ പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു എന്നും: “എന്നെ കാണുന്നവൻ പിതാവിനെ കാണുന്നു” (CCC 516). “അവിടുത്തെ നാമത്തിൽ” പ്രാർഥിക്കുന്നതാണ് ക്രൈസ്തവപ്രാർഥനയുടെ പുതുമ (CCC 2614). വിശുദ്ധ തോമായെക്കുറിച്ചുള്ള മതബോധനപ്രഭാഷണത്തിൽ (2006) ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറഞ്ഞു: തോമായുടെ ചോദ്യം ഈശോയോടു വിശദീകരണം ചോദിക്കാൻ നമുക്കും അവകാശം നൽകുന്നു; ഈശോയുടെ ഉത്തരം അന്വേഷിക്കുന്ന ഓരോരുത്തർക്കുംവേണ്ടിയുള്ളതാണ് (ആശയം).
മാർത്തോമ്മാശ്ലീഹാ യഥാർഥത്തിൽ ഭാരതത്തിൽ വന്നോ?
ശ്ലീഹാ കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ (മുസിരിസ്), പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് എ.ഡി. 52-ൽ, വന്നിറങ്ങിയെന്നും സമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചെന്നും മൈലാപ്പൂരിൽ രക്തസാക്ഷിയായി മരിച്ചെന്നും കേരളത്തിലെ മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ പുരാതനകാലംമുതൽ കൈമാറിപ്പോരുന്നു. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തോമായുടെ നടപടികൾ (ഐതിഹ്യാംശങ്ങളുള്ള ഒരു കൃതി), മാർ അപ്രേമിന്റെ ഗീതങ്ങൾ തുടങ്ങിയ സിറിയായിൽനിന്നുള്ള ആദ്യകാല രചനകൾ തോമായെ ഭാരതവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ റോമൻലോകവും മലബാർതീരവും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന കടൽവ്യാപാരം നന്നായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; അതിനാൽ ഈ യാത്ര സാധ്യമായിരുന്നു. ചരിത്രകാരന്മാർ അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോഴും, സഭ ഈ ജീവിക്കുന്ന പാരമ്പര്യത്തെ ആദരിക്കുന്നു.
മറിയത്തിന്റെ ദേവാലയസമർപ്പണം ബൈബിളിലുണ്ടോ?
ഇല്ല. ബാലികയായ മറിയത്തെ ദേവാലയത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന കഥ, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലാത്ത “യാക്കോബിന്റെ ആദ്യസുവിശേഷം” (രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ട്) എന്ന ആദിമ ക്രൈസ്തവരചനയിൽനിന്നാണ്. പൗരസ്ത്യസഭകളിൽ ഈ തിരുനാൾ വളരെ പുരാതനമാണ്; 543-ൽ ജറുസലെമിൽ പരിശുദ്ധ മറിയത്തിന്റെ ദേവാലയം കൂദാശ ചെയ്തതുമായി അതു ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിന്റെ സത്യം ആത്മീയമാണ്: ജീവിതാരംഭംമുതൽ മറിയം ദൈവത്തിനു പൂർണമായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടവളായിരുന്നു (മരിയാലിസ് കുൾത്തൂസ് 8).
ഈശോ മാത്രമാണ് വഴിയെങ്കിൽ മറ്റു മതസ്ഥരുടെ കാര്യമോ?
എല്ലാവരുടെയും ഏകമധ്യസ്ഥനും രക്ഷകനും മിശിഹായാണെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 846; 1 തിമോത്തേയോസ് 2:5). മറ്റു മതങ്ങളിലുള്ള സത്യവും വിശുദ്ധവുമായതിനെ സഭ ആദരിക്കുന്നു (അക്രൈസ്തവമതങ്ങൾ (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ) 2). സ്വന്തം തെറ്റുകൂടാതെ മിശിഹായെ അറിയാതെ, എന്നാൽ ആത്മാർഥമായി ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നവർക്ക്, എപ്പോഴും മിശിഹായിലൂടെ വരുന്ന അവിടുത്തെ കൃപയാൽ രക്ഷ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയും എന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 847).
സീറോ മലബാർ സഭയ്ക്ക് ഇതൊരു കുടുംബത്തിരുനാളാണ്. മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതരീതിയെ എന്നും മാർത്തോമ്മാ മാർഗം എന്നു വിളിച്ചിരുന്നു; ശ്ലീഹായുമായി പാരമ്പര്യം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പുരാതന ദേവാലയങ്ങൾ ഇന്നും തീർഥാടനകേന്ദ്രങ്ങളാണ്. എഫേസോസ് 2:20 നമ്മുടെ സ്വന്തം കഥയാണ്: നമ്മുടെ സഭ “ശ്ലീഹന്മാരുടെ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ” നിലകൊള്ളുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് സംശയിക്കുകയും ചോദിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും “എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ” എന്ന് ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്ത ഒരു ശ്ലീഹായുടെ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ. നമ്മുടെ വിശ്വാസം കൈമാറപ്പെട്ട പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം, തോമായെ തന്റെ പിതാവായി കണ്ടിരുന്ന പൗരസ്ത്യസഭയിലൂടെയാണ് നമ്മിലെത്തിയത്. ഇതേ ദിവസം, പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് യോവാക്കിമും അന്നായും തങ്ങളുടെ മകളെ സമർപ്പിച്ചതുപോലെ, മക്കളെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കാൻ മറിയത്തിന്റെ ദേവാലയസമർപ്പണം കുടുംബങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു.