18 ഡിസംബർ 2026 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“യേശു പറഞ്ഞു: വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്. എന്നിലൂടെയല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നില്ല.” യോഹന്നാൻ 14:6
മൈലാപ്പൂരിലെ അത്ഭുതക്കുരിശ് ഇന്നു സീറോ മലബാർ കലണ്ടർ അനുസ്മരിക്കുന്നു. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചെന്നൈക്കടുത്തുള്ള സെന്റ് തോമസ് മൗണ്ടിൽ കണ്ടെത്തിയതും തോമാശ്ലീഹായോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി വണങ്ങപ്പെടുന്നതുമായ പഹ്ലവി ലിഖിതമുള്ള പുരാതന ശിലാക്കുരിശ് ഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ക്രൈസ്തവസ്മാരകങ്ങളിലൊന്നാണ്. വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കിടയിൽ അത് അത്ഭുതകരമായ അടയാളങ്ങൾ കാണിച്ചുവെന്നു പാരമ്പര്യം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ആ വിവരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്തു കരുതിയാലും, ക്രൂശിതരൂപമില്ലാത്ത കുരിശിനെ വിജയത്തിന്റെയും ജീവന്റെയും അടയാളമായി ആദരിച്ച മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പഴക്കത്തിന് ആ കുരിശുതന്നെ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.
വായനകൾ കുരിശിന്റെ അർഥം തുറക്കുന്നു. മോശ പാറയിൽ അടിക്കുന്നു; ജലം ഒഴുകുന്നു; പടയാളിയുടെ കുന്തം മിശിഹായുടെ പാർശ്വം തുറന്നപ്പോൾ ഇതു നിറവേറിയതായി സഭാപിതാക്കന്മാർ കണ്ടു. പത്രോസ് പ്രഘോഷിക്കുന്നു: നിങ്ങൾ ക്രൂശിച്ച ഈ ഈശോയെ ദൈവം കർത്താവും മിശിഹായുമാക്കിയിരിക്കുന്നു (അപ്പ. പ്രവ. 2:36). കുരിശിലൂടെ ഒരേ ശരീരത്തിൽ യഹൂദരെയും വിജാതീയരെയും മിശിഹാ ദൈവത്തോടു രമ്യതപ്പെടുത്തിയെന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. പീഡാസഹനത്തിലേക്കു പോകാനിരിക്കെ ഈശോ തോമസിനോടു പറയുന്നു: “വഴി ഞാനാണ്.” ആ വഴി കുരിശിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു.
വിഷയം: “കുരിശിലൂടെ സമാധാനം.”
മൈലാപ്പൂരിലെ അത്ഭുതക്കുരിശും കുരിശിന്റെ അർഥവും.
“ഇതാ, നിനക്കു മുൻപിൽ ഹോറെബിലെ പാറമേൽ ഞാൻ നിൽക്കും. നീ ആ പാറയിൽ അടിക്കണം. അപ്പോൾ അതിൽനിന്നു ജനത്തിനു കുടിക്കാൻ വെള്ളം പുറപ്പെടും.” പുറപ്പാട് 17:6
“മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 3:14–15
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു രാത്രി വീട്ടിലെ കുരിശിനുമുമ്പിൽ പ്രാർഥിക്കുക.
“മോശ പിച്ചള കൊണ്ട് ഒരു സർപ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കി അതിനെ വടിയിൽ ഉയർത്തി നിർത്തി; ദംശനമേറ്റവർ പിച്ചളസർപ്പത്തെ നോക്കി; അവർ ജീവിച്ചു.” സംഖ്യ 21:9
“ഞാനാണ് വാതിൽ; എന്നിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ രക്ഷപ്രാപിക്കും.” യോഹന്നാൻ 10:9
ജീവിതത്തിൽ: അഞ്ചു മിനിറ്റ് മൗനമായി ഒരു ക്രൂശിതരൂപത്തിലേക്കു നോക്കുക.
“ഭയപ്പെടേണ്ടാ, ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്.” ഏശയ്യാ 43:5
“യേശു പറഞ്ഞു: വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്. എന്നിലൂടെയല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നില്ല.” യോഹന്നാൻ 14:6
ജീവിതത്തിൽ: ക്രിസ്മസിനുമുമ്പ് ഒരാളുമായി രമ്യതപ്പെടുക.
മിശിഹായുടെ കുരിശാണു നമ്മുടെ സമാധാനവും വഴിയും.
മിശിഹായേ, ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുന്നു, അങ്ങയെ വാഴ്ത്തുന്നു.
തീരുമാനം: നിന്റെ വീട്ടിലെ കുരിശിന്റെ അർഥം മക്കളെ പഠിപ്പിക്കുക.
പ്രിയരേ, ഇന്ന് സീറോ മലബാർ സഭ മൈലാപ്പൂരിലെ അത്ഭുതകുരിശിനെ ഓർക്കുന്നു: ചെന്നൈയ്ക്കടുത്ത് സെന്റ് തോമസ് മൗണ്ടിൽ കണ്ടെത്തിയ പുരാതന കൽക്കുരിശ്, ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ക്രൈസ്തവസ്മാരകങ്ങളിലൊന്ന് (H). മാർ തോമാ നസ്രാണികളുടെ വിശ്വാസം പുരാതനമാണെന്നും നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർ കുരിശിനെ ജീവന്റെയും വിജയത്തിന്റെയും അടയാളമായി വണങ്ങിയെന്നും അതു നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
ഒന്നാം വായനയിൽ മരുഭൂമിയിലെ ജനം ദാഹിച്ചും കോപിച്ചും നിൽക്കുന്നു. പാറയിൽ അടിക്കാൻ ദൈവം മോശയോടു പറയുന്നു; വെള്ളം പുറപ്പെടുന്നു (പുറ 17:6). കുരിശിൽ അടിക്കപ്പെട്ട പാറയായ മിശിഹായുടെ അടയാളം സഭാപിതാക്കന്മാർ ഇതിൽ കണ്ടു; അവന്റെ പാർശ്വത്തിൽനിന്ന് രക്തവും വെള്ളവും ഒഴുകി.
പന്തക്കുസ്താദിനത്തിൽ പത്രോസ് പ്രഘോഷിക്കുന്നു: നിങ്ങൾ ക്രൂശിച്ച ഈ ഈശോയെ ദൈവം കർത്താവും മിശിഹായുമാക്കിയിരിക്കുന്നു (അപ്പ 2:36). കുരിശ് പരാജയമായിരുന്നില്ല; മിശിഹാ മഹത്ത്വത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ട സിംഹാസനമായിരുന്നു.
മിശിഹായാണ് നമ്മുടെ സമാധാനം എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു: അവൻ വേർതിരിവിന്റെ മതിൽ തകർത്തു; കുരിശിലൂടെ ഇരുകൂട്ടരെയും ഒരു ശരീരത്തിൽ ദൈവവുമായി അനുരഞ്ജിപ്പിച്ചു (എഫേ 2:14–16). പാപം ഭിന്നിപ്പിച്ചതിനെ കുരിശ് ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.
സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോ തോമായോടും ശ്ലീഹന്മാരോടും പറയുന്നു: നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകേണ്ടാ; ഞാനാണ് വഴിയും സത്യവും ജീവനും (യോഹ 14:1, 6). നമ്മുടെ ശ്ലീഹായായ തോമാ ചോദ്യം ചോദിച്ചു; ഈശോ തന്നെത്തന്നെ ഉത്തരമായി നൽകി. ആ വഴി കുരിശിലൂടെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു പോകുന്നു.
മാർ തോമാ കുരിശിൽ ക്രൂശിതരൂപമില്ല: അത് ഉത്ഥിതന്റെ കുരിശാണ്; അഗ്രങ്ങളിൽ പൂവിടുന്ന, മുകളിൽ ആത്മാവിന്റെ പ്രാവുള്ള കുരിശ്. അതിലേക്കു നോക്കുമ്പോൾ, മിശിഹായോടു ചേർത്ത ഏതു സഹനവും ജീവജലത്തിന്റെ ഉറവയാകാമെന്ന് ഓർക്കാം. ഇന്നു നമ്മുടെ അസ്വസ്ഥതകൾ കുരിശിങ്കൽ കൊണ്ടുവന്ന് ഈ വാക്കു കേൾക്കാം: നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകേണ്ടാ. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഈശോ നമ്മെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് സ്ലീവാ കാണിക്കുന്നു. ഇന്നു സാവധാനം സ്നേഹത്തോടെ കുരിശടയാളം വരയ്ക്കൂ!
കർത്താവായ ഈശോയേ, അങ്ങയുടെ കുരിശിലൂടെ അങ്ങു സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുകയും പിതാവിലേക്കുള്ള വഴി തുറക്കുകയും ചെയ്തു. വിശ്വാസത്തിലെ ഞങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ അങ്ങയുടെ കുരിശിനെ ആദരിച്ചതുപോലെ അതിൽ അഭിമാനിക്കാനും ജീവനിലേക്കുള്ള അങ്ങയുടെ വഴിയിൽ നടക്കാനും ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ. ആമേൻ.
മൈലാപ്പൂരിലെ അദ്ഭുതക്കുരിശിന്റെ ഓർമ ഇന്നു സീറോ മലബാർ കലണ്ടർ ആചരിക്കുന്നു; നാലു വായനകളും കുരിശിന്റെ അർഥം തുറന്നുതരുന്നു. പുറപ്പാടിൽ, അടിയേറ്റ പാറയിൽനിന്നാണ് മരിക്കാറായ ജനത്തിനു ജലം ലഭിക്കുന്നത്. ശ്ലീഹന്മാരുടെ നടപടികളിൽ, ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ഈശോ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും ആത്മാവിനെ വർഷിച്ചുവെന്നും പത്രോസ് പ്രഘോഷിക്കുന്നു. എഫേസോസ് ലേഖനത്തിൽ, കുരിശ് ജനതകൾക്കിടയിലെ മതിൽ തകർത്ത് അവരെ ഒരേ ദൈവഭവനമാക്കുന്നു. യോഹന്നാനിൽ, മരണത്തിനു തലേരാത്രി, താൻതന്നെയാണ് പിതാവിലേക്കുള്ള വഴിയെന്ന് ഈശോ തോമായോടു പറയുന്നു. അടിയേറ്റ പാറമുതൽ പിതാവിന്റെ ഭവനംവരെ നീളുന്ന ഈ വരിയുടെ താക്കോൽവാക്കുകൾ മൂന്നാണ്: ജലം, സമാധാനം, വഴി. കർത്താവിന്റെ പിറവിക്ക് ഒരാഴ്ച മുമ്പ്, മാർത്തോമ്മായുടെ സഭയ്ക്ക് ഏറെ ചേർന്ന വായനകളാണിവ: നാം കാത്തിരിക്കുന്ന ശിശു ജനിച്ചത് കുരിശിനുവേണ്ടിയാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
ഇസ്രായേൽ കടൽ കടന്നു; മന്നാ ഭക്ഷിച്ചു (പുറപ്പാട് 14–16). ഇപ്പോൾ അവർ റഫിദിമിൽ പാളയമടിച്ചിരിക്കുന്നു; അവിടെ വെള്ളമില്ല. ജനം മോശയോടു കലഹിക്കുന്നു: ഞങ്ങളെയും മക്കളെയും കന്നുകാലികളെയും ദാഹംകൊണ്ടു കൊല്ലാനാണോ ഈജിപ്തിൽനിന്നു കൊണ്ടുവന്നത്? (17:3). അവരുടെ പരാതികൾക്കെല്ലാം അടിയിലുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തോടെയാണ് കഥ അവസാനിക്കുന്നത്: കർത്താവ് നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ? (17:7).
വായന ചെറുതാണ്; എന്നാൽ ഈ സ്ഥലം പ്രസിദ്ധമായി. “പരീക്ഷ”, “കലഹം” എന്നർഥമുള്ള മാസാ, മെരീബാ എന്നീ പേരുകൾ മോശ അതിനു നൽകി (17:7). മെരീബായിലെപ്പോലെ ഹൃദയം കഠിനമാക്കരുതെന്ന് സങ്കീർത്തനം 95:8 പിൽക്കാല തലമുറകളെയും ഓർമിപ്പിച്ചു. കാദേഷിലെ സമാനമായ ഒരു സംഭവം സംഖ്യ 20:1–13-ൽ ഉണ്ട്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“മോശ കർത്താവിനോടു നിലവിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ഈ ജനത്തോടു ഞാൻ എന്താണു ചെയ്യുക? ഏറെത്താമസിയാതെ അവർ എന്നെ കല്ലെറിയും.” (17:4)
ജനത്തിന്റെ കോപം മോശ അവരുടെമേൽ തിരിച്ചെറിയുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരുന്നു. മധ്യസ്ഥൻ ചെയ്യുന്നത് ഇതാണ്.
“ഏതാനും ഇസ്രായേൽ ശ്രേഷ്ഠൻമാരുമൊത്ത് നീ ജനത്തിന്റെ മുൻപേ പോകുക.” (17:5)
ഈജിപ്തിനു മഹാമാരിയും ഇസ്രായേലിനു ജീവനും കൊണ്ടുവന്നത് ഒരേ വടിയാണ്. വിചാരണയിലെന്നപോലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ സാക്ഷികളായി പോകുന്നു; എന്നാൽ ആ വിചാരണയുടെ ഗതി അദ്ഭുതകരമായി മാറുന്നു.
“ഇതാ, നിനക്കു മുൻപിൽ ഹോറെബിലെ പാറമേൽ ഞാൻ നിൽക്കും. നീ ആ പാറയിൽ അടിക്കണം. അപ്പോൾ അതിൽനിന്നു ജനത്തിനു കുടിക്കാൻ വെള്ളം പുറപ്പെടും.” (17:6)
ദൈവം പാറമേൽ നിൽക്കുന്നു; മോശ അതിൽ അടിക്കുന്നു. ദൈവം ജനത്തെ അടിക്കുന്നില്ല. ഒരർഥത്തിൽ, ദൈവം നിൽക്കുന്ന ഇടത്താണ് അടി വീഴുന്നത്; അതിൽനിന്നു ജീവൻ പുറപ്പെടുന്നു. കാൽവരിയെ ഓർക്കാതെ ക്രൈസ്തവവായനക്കാർക്ക് ഈ വാക്യം കേൾക്കാനാവില്ല.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഇസ്രായേൽക്കാർ ആത്മീയമായ ഒരു പാറയിൽനിന്നു കുടിച്ചു എന്നും ആ പാറ മിശിഹാ ആയിരുന്നു എന്നും വിശുദ്ധ പൗലോസ് എഴുതുന്നു (1 കോറിന്തോസ് 10:4). ജീവജലത്തിന്റെ അരുവികൾ ഈശോ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു (യോഹന്നാൻ 7:37–39); കുത്തിത്തുറന്ന പാർശ്വത്തിൽനിന്ന് രക്തവും വെള്ളവും ഒഴുകി എന്ന് യോഹന്നാൻ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (യോഹന്നാൻ 19:34). ഈ രക്തത്തിലും വെള്ളത്തിലും മാമ്മോദീസായുടെയും വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെയും പ്രതിരൂപങ്ങൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം കാണുന്നു (CCC 1225); ക്രൂശിതനായ മിശിഹായിൽനിന്ന് ഉറവെടുക്കുന്ന ജീവജലമായി ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചു പറയുകയും ചെയ്യുന്നു (CCC 694). മിശിഹായെ പാനം ചെയ്യുക, ജലം പുറപ്പെടുവിച്ച പാറ അവിടുന്നാണ് എന്ന് വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് വിശ്വാസികളോടു പറയുന്നു (ആശയം; ഒന്നാം സങ്കീർത്തനത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം).
പശ്ചാത്തലം.
പന്തക്കുസ്താദിവസം ജറുസലെമിൽ, എല്ലാ ജനതകളിൽനിന്നും വന്ന യഹൂദരോടുള്ള (നടപടി 2:5) പത്രോസിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ അവസാനഭാഗമാണിത്. ശിഷ്യന്മാർ പല ഭാഷകളിൽ സംസാരിക്കുന്നതു ജനക്കൂട്ടം കേട്ടുകഴിഞ്ഞു. സംഭവിച്ചതെന്തെന്ന് പത്രോസ് ആദ്യം ജോയേൽ പ്രവാചകനിലൂടെയും (2:17–21) പിന്നീട് സങ്കീർത്തനങ്ങളിലൂടെയും വിശദീകരിക്കുന്നു. ശ്രോതാക്കൾ ആദരിക്കുന്ന ദാവീദ് പ്രധാന സാക്ഷിയാകുന്നു. ലൂക്കാ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന, ഉത്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ പരസ്യപ്രസംഗമാണിത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൻ മരിക്കുകയും സംസ്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ ശവകുടീരം ഇന്നും നമ്മുടെയിടയിൽ ഉണ്ടല്ലോ.” (2:29)
പത്രോസിന്റെ വാദം ആർക്കും പരിശോധിക്കാവുന്നത്ര ലളിതമാണ്. അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ശവകുടീരത്തിൽ ദാവീദുണ്ട്. ഈശോയുടെ കല്ലറയിൽ അവിടുന്നില്ല.
“ആ യേശുവിനെ ദൈവം ഉയിർപ്പിച്ചു. ഞങ്ങളെല്ലാവരും അതിനു സാക്ഷികളാണ്.” (2:32)
ശ്ലൈഹികപ്രഘോഷണത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഇതാണ്. ലളിതമായാണ് അതു പറയുന്നത്; ചോദിച്ചറിയാവുന്ന ആളുകളുടെമേലാണ് അത് ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നത്.
“ദൈവത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്തേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുകയും പിതാവിൽനിന്നു പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വാഗ്ദാനം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്ത അവൻ ഈ ആത്മാവിനെ വർഷിച്ചിരിക്കുന്നു.” (2:33)
പിതാവും പുത്രനും ആത്മാവും ഈ ഒറ്റ വാക്യത്തിലുണ്ട്. കുരിശും ഉത്ഥാനവും പന്തക്കുസ്തായും ഒരൊറ്റ ചലനത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.
“അതിനാൽ, നിങ്ങൾ കുരിശിൽ തറച്ച യേശുവിനെ ദൈവം, കർത്താവും ക്രിസ്തുവുമാക്കി ഉയർത്തി എന്ന് ഇസ്രായേൽ ജനം മുഴുവനും വ്യക്തമായി അറിയട്ടെ.” (2:36)
ഇതിനുമുമ്പ് ഈശോ കർത്താവായിരുന്നില്ല എന്ന് ഇതിന് അർഥമില്ല. അവിടുന്ന് എന്നും ആയിരുന്നത്, മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യത്വത്തിൽ ഉത്ഥാനം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (CCC 445 കാണുക). “നിങ്ങൾ കുരിശിൽ തറച്ച” എന്നതിനെക്കുറിച്ച് താഴെയുള്ള ചോദ്യം കാണുക.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഈശോയ്ക്കു നൽകുന്ന “കർത്താവ്” എന്ന നാമം പഴയനിയമത്തിലെ ദൈവനാമമാണെന്നും അത് അവിടുത്തേക്കു ദൈവത്തിനുള്ള ആദരം നൽകുന്നുവെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 446–449). പിതാവിൽനിന്നു സ്വീകരിച്ച ആത്മാവിനെ ഉത്ഥിതനായ കർത്താവ് വർഷിക്കുന്നതായി പന്തക്കുസ്തായെ അതു കാണുന്നു (CCC 731). അവിടുന്ന് പിതാവിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഉപവിഷ്ടനാണെന്ന് വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ഏറ്റുപറയുമ്പോൾ, അന്നു രാവിലെ പത്രോസ് പ്രസംഗിച്ചതുതന്നെയാണ് നാമും ഏറ്റുപറയുന്നത് (CCC 659, 663).
പശ്ചാത്തലം.
ഈ ആഴ്ച നാം കേട്ട, കൃപയാലുള്ള രക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള വായനയ്ക്കു (2:1–10) തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് ഈ ഭാഗം. ആ കൃപ മനുഷ്യർക്കിടയിലെ വേർതിരിവുകളോട് എന്തു ചെയ്തു എന്നാണ് പൗലോസ് ഇപ്പോൾ പറയുന്നത്. വിജാതീയർ “വിദൂരസ്ഥരും” യഹൂദർ “സമീപസ്ഥരും” ആയിരുന്നു (ഏശയ്യാ 57:19 താരതമ്യം ചെയ്യുക). ഉടമ്പടികളെ ആദരിക്കുന്ന ഒരു യഹൂദനായാണ് പൗലോസ് എഴുതുന്നത്: ഉടമ്പടിയുടെ വാഗ്ദാനത്തിലുള്ള പങ്കാളിത്തമാണ് വിജാതീയർക്ക് ഇല്ലാതിരുന്നത് (2:12).
ജറുസലെം ദേവാലയത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു യഥാർഥ വേലിയെ ഈ “മതിൽ” ഓർമിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാകാം എന്നു പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും കരുതുന്നു. വിജാതീയർ അങ്കണങ്ങളിലേക്കു കൂടുതൽ മുന്നോട്ടു പോകുന്നത് ഒരു കൽമതിൽ തടഞ്ഞിരുന്നു; മരണശിക്ഷയെക്കുറിച്ചു മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്ന ഗ്രീക്ക് ലിഖിതങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഒരു ഗ്രീക്കുകാരനെ അതിനപ്പുറം കടത്തി എന്ന് പൗലോസുതന്നെ ആരോപിക്കപ്പെട്ടു (നടപടി 21:28–29).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇരുകൂട്ടരെയും അവൻ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ശത്രുതയുടെ മതിലുകൾ തകർക്കുകയും ചെയ്തു.” (2:14)
ഉടമ്പടിയിലൂടെയോ നല്ലൊരു ആശയത്തിലൂടെയോ അല്ല സമാധാനം വന്നത്; വധിക്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിലൂടെയാണ്.
“കൽപനകളുടെയും ചട്ടങ്ങളുടെയും ആധിപത്യം അവൻ തന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇല്ലാതാക്കി.” (2:15)
ധാർമികനിയമം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടു എന്നല്ല ഇതിനർഥം; നാം നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു എന്ന് പൗലോസ് മറ്റൊരിടത്തു പറയുന്നു (റോമാ 3:31). വിജാതീയരെ പുറത്തുനിർത്തിയ അതിർത്തി എന്ന നിലയിലുള്ള നിയമത്തെക്കുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്. മിശിഹായിൽ ദൈവജനത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം ഇനി അതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല. മത്തായി 5:17 താരതമ്യം ചെയ്യുക.
“കുരിശുവഴി ഒരേശരീരത്തിൽ ഇരുകൂട്ടരെയും ദൈവത്തോട് അനുരഞ്ജിപ്പിക്കാനും അങ്ങനെ, തന്നിലൂടെ ശത്രുത അവസാനിപ്പിക്കാനുമാണ് അവൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്.” (2:16)
ഈശോയെ വധിച്ചവർ എന്തോ അവസാനിപ്പിക്കുകയാണെന്നു കരുതി. കുരിശിൽ മരിച്ചതു ശത്രുതതന്നെയാണെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. “ഒരേശരീരം” അവിടുത്തെ ക്രൂശിതശരീരത്തെയും സഭയെയും കുറിക്കാം.
“ഇനിമേൽ നിങ്ങൾ അന്യരോ പരദേശികളോ അല്ല; വിശുദ്ധരുടെ സഹപൗരരും ദൈവഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളുമാണ്.” (2:19)
ഈ ലേഖനത്തിന്റെ വായനക്കാർക്ക് ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവത്തിന്മേൽ അവകാശമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവർ സ്വന്തം വീട്ടിലാണ്. ജറുസലെമിൽനിന്ന് ഏറെ അകലെ, ഭാരതത്തിന്റെ തീരങ്ങളിലുള്ള നാമും അങ്ങനെതന്നെ.
“അടിത്തറമേൽ പണിതുയർത്തപ്പെട്ടവരാണ് നിങ്ങൾ; ഈ അടിത്തറയുടെ മൂലക്കല്ല് ക്രിസ്തുവാണ്.” (2:20)
അവിടുത്തെ യഥാർഥത്തിൽ അറിഞ്ഞവരുടെമേലാണ് സഭ നിൽക്കുന്നത്; സഭയുടെ ശ്ലൈഹികതയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 857). നമുക്ക് ആ കല്ലുകളിലൊന്നിന് ഒരു പേരുണ്ട്: തോമാ.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
യഹൂദജനത്തെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഈ ഭാഗം നേരിട്ട് ഉപയോഗിക്കുന്നു: നമ്മുടെ സമാധാനമായ മിശിഹാ തന്റെ കുരിശുവഴി യഹൂദരെയും വിജാതീയരെയും അനുരഞ്ജിപ്പിച്ച് ഇരുകൂട്ടരെയും തന്നിൽ ഒന്നാക്കി (അക്രൈസ്തവമതങ്ങൾ (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ) 4). സഭ ഒലിവുമരത്തിന്റെ വേരിനു പകരമാകുന്നില്ല; അതിൽനിന്നു പോഷണം സ്വീകരിക്കുന്നു (റോമാ 11:17–18). ഭൗമികസമാധാനം മിശിഹായുടെ സമാധാനത്തിന്റെ പ്രതിരൂപവും ഫലവുമാണെന്നും കുരിശിലെ രക്തത്താൽ അവിടുന്നു സ്വന്തം വ്യക്തിയിൽ ശത്രുതയെ ഇല്ലാതാക്കി എന്നും (CCC 2305), മൂലക്കല്ലായ മിശിഹായിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ദൈവഭവനമാണ് സഭ എന്നും (CCC 756) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
അന്ത്യത്താഴത്തിന്റെ രാത്രിയാണിത്. ഈശോ ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിക്കഴിഞ്ഞു (13:1–20). യൂദാസ് ഇറങ്ങിപ്പോയി; അപ്പോൾ രാത്രിയായിരുന്നു (13:30). അവർക്കു വരാനാവാത്ത ഇടത്തേക്കു താൻ പോകുന്നുവെന്നും (13:33) പത്രോസ് തന്നെ തള്ളിപ്പറയുമെന്നും (13:38) അവിടുന്നു പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. ആ ഭയത്തിനു നടുവിലാണ് ഈ വാക്കുകൾ. നീണ്ട വിടവാങ്ങൽപ്രഭാഷണങ്ങളുടെ (യോഹന്നാൻ 14–17) ആരംഭമാണിത്.
ഈ സുവിശേഷത്തിൽ ജീവസ്സോടെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ചുരുക്കം ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാളാണ് തോമാ. അവനോടുകൂടെ മരിക്കാൻ നമുക്കും പോകാം എന്നു പറഞ്ഞതും (11:16), പിന്നീട് എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ എന്നു പറയാനിരിക്കുന്നതും (20:28) അദ്ദേഹംതന്നെ. ഇവിടെ, തനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ലെന്നു സത്യസന്ധമായി പറയുന്ന മനുഷ്യനാണ് അദ്ദേഹം.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകേണ്ടാ. ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുവിൻ; എന്നിലും വിശ്വസിക്കുവിൻ.” (14:1)
“വിശ്വസിക്കുവിൻ” എന്നതിന്റെ ഗ്രീക്ക് രൂപം ഒരു പ്രസ്താവനയായും കല്പനയായും വായിക്കാം. ഏതായാലും ഈശോയിലുള്ള വിശ്വാസം ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിനു തൊട്ടടുത്തു വയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഒരു സാധാരണ ഗുരുവിനും അതു ചോദിക്കാനാവില്ല.
“എന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ അനേകം വാസസ്ഥലങ്ങളുണ്ട്.” (14:2)
2:16-ൽ “എന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനം” ദേവാലയമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അതു പിതാവിന്റെ സാന്നിധ്യംതന്നെയാണ്; അവിടെ സ്ഥലമുണ്ട്. ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെടുന്ന രാത്രിയിൽ ഈശോയുടെ മനസ്സിലുള്ളത്, താൻ ഒരുക്കാൻ പോകുന്ന ഇടമാണ്.
“ഞാൻ ആയിരിക്കുന്നിടത്തു നിങ്ങളും ആയിരിക്കേണ്ടതിനു ഞാൻ വീണ്ടും വന്ന് നിങ്ങളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും.” (14:3)
സ്വർഗത്തെ ഇവിടെ ഒരു വ്യക്തിയിലൂടെയാണ് വിവരിക്കുന്നത്: അവിടുന്ന് ആയിരിക്കുന്നിടത്ത് ആയിരിക്കുക.
“തോമസ് പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, നീ എവിടേക്കു പോകുന്നുവെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. പിന്നെ വഴി ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിയും?” (14:5)
ഈ ചോദ്യത്തിനു നാം നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കണം; സുവിശേഷത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മറുപടികളിലൊന്ന് ഇതിനാണ് ലഭിച്ചത്. ഇതു ചോദിച്ച ശ്ലീഹായാണ് നമ്മുടെ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ഏറ്റവും ദൂരമുള്ള വഴി, ഭാരതത്തിലേക്കുള്ള വഴി, നടന്നത്.
“യേശു പറഞ്ഞു: വഴിയും സത്യവും ജീവനും ഞാനാണ്. എന്നിലൂടെയല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നില്ല.” (14:6)
മൂന്നു വാക്കുകൾ, ഒരേ “ഞാൻ”. വഴി പിതാവിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അവിടുന്ന് പിതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യവും പിതാവിന്റെ ജീവനുമാണ്. കുരിശിൽനിന്ന് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം അകലെനിന്നാണ് ഇതു പറയുന്നത്; അവിടുത്തെ വഴിയാക്കുന്നതു കുരിശാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സ്വന്തം സ്വാഭാവികശക്തികൊണ്ടു മനുഷ്യർക്കു പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു പ്രവേശനമില്ലെന്നും മിശിഹായ്ക്കു മാത്രമേ അതു തുറക്കാനാവൂ എന്നും (CCC 661) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു; വഴിയും വിശുദ്ധിയുടെ മാതൃകയുമായി അവിടുത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു (CCC 459). വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പറയുന്നു: ദൈവമെന്ന നിലയിൽ മിശിഹാ നാം പോകുന്ന സ്വദേശമാണ്; മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ നാം പോകുന്ന വഴിയും (ആശയം; പ്രസംഗം 123). മറ്റു മതങ്ങളിലെ സത്യവും വിശുദ്ധവുമായ ഒന്നും സഭ തള്ളിക്കളയുന്നില്ല എന്നു പറയുന്ന അതേ ഭാഗത്ത് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (അക്രൈസ്തവമതങ്ങൾ (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ) 2).
എന്താണ് മൈലാപ്പൂരിലെ അദ്ഭുതക്കുരിശ്?
ഒന്നാം സഹസ്രാബ്ദത്തിലെ പേർഷ്യൻ ഭാഷയായ പഹ്ലവിയിൽ ലിഖിതമുള്ള, കൊത്തുപണി ചെയ്ത ഒരു ശിലാക്കുരിശാണിത്. ചെന്നൈക്കടുത്തുള്ള സെന്റ് തോമസ് മൗണ്ടിൽ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കണ്ടെത്തി; അവിടെ വണങ്ങപ്പെടുന്നു. ശ്ലീഹായുടെ കാലത്തിനു വളരെ ശേഷമുള്ളതാണ് ഇതെന്നു പണ്ഡിതർ കരുതുന്നു; ലിഖിതം അവർ ഒന്നിലധികം വിധത്തിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭാരതത്തിലെ ക്രൈസ്തവരും പേർഷ്യയിലെ സഭയും തമ്മിലുള്ള വളരെ പഴയ ബന്ധത്തിന് ഇതു സാക്ഷിയാണ്. വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കിടയിൽ അത് അദ്ഭുതകരമായ അടയാളങ്ങൾ കാണിച്ചു എന്നു പാരമ്പര്യം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത്തരം വിവരണങ്ങൾ വിശ്വാസനിക്ഷേപത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല (CCC 67 താരതമ്യം ചെയ്യുക); അവ സ്വീകരിക്കാൻ ആരും ബാധ്യസ്ഥരല്ല. വിജയത്തിന്റെ അടയാളമായ കുരിശിലുള്ള മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ വിശ്വാസം അതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല നിൽക്കുന്നത്.
“നിങ്ങൾ കുരിശിൽ തറച്ച” എന്നു പത്രോസ് പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹം യഹൂദജനത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയാണോ?
അല്ല. ഒരു യഹൂദൻ സഹയഹൂദരോട്, ആ ആഴ്ചകളിൽ ആ നഗരത്തിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയാണ്; അവരെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു വിളിക്കുകയാണ്. അവരിൽ മൂവായിരംപേർ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചതായി തുടർന്നുള്ള വാക്യങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു (നടപടി 2:37–41). പീഡാസഹനത്തിന്റെ കുറ്റം അന്നു ജീവിച്ചിരുന്ന എല്ലാ യഹൂദരുടെയുംമേലോ ഇന്നത്തെ യഹൂദരുടെമേലോ ചുമത്താനാവില്ലെന്നും (അക്രൈസ്തവമതങ്ങൾ (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ) 4; CCC 597), നാമെല്ലാവരുമടങ്ങുന്ന പാപികളാണ് മിശിഹായുടെ പീഡകളുടെ കാരണക്കാർ എന്നും (CCC 598) സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
“എന്നിലൂടെയല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നില്ല.” അപ്പോൾ അക്രൈസ്തവർക്കു രക്ഷ സാധ്യമല്ലേ?
എല്ലാ രക്ഷയും മിശിഹായിലൂടെയാണ്; സഭ അതിൽ അയവു വരുത്തുന്നില്ല. എന്നാൽ സ്വന്തം കുറ്റംകൂടാതെ സുവിശേഷം അറിയാത്തവരും ആത്മാർഥഹൃദയത്തോടെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നവരുമായ ആളുകൾക്ക്, അത് അവിടുത്തെ കൃപയാണെന്ന് അറിയുന്നില്ലെങ്കിലും, മിശിഹായുടെ കൃപയാൽ രക്ഷ പ്രാപിക്കാനാകും എന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 16; CCC 846–848). വഴി ആരാണെന്നാണ് ഈ വാക്യം പറയുന്നത്; അവിടുത്തെക്കുറിച്ചു കേൾക്കാത്തവർ അവിടുത്തെ കൈയെത്താത്തിടത്താണെന്ന് അതു പറയുന്നില്ല.
മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ കുരിശിനെ ദീർഘകാലമായി ആദരിച്ചുപോരുന്നു. സെന്റ് തോമസ് മൗണ്ടിലെയും കേരളത്തിലെയും, ഉദാഹരണത്തിന് കോട്ടയത്തെയും, ശിലാക്കുരിശുകളിൽനിന്നു പരിചിതമായ ക്രൂശിതരൂപമില്ലാത്ത കുരിശ് പല സീറോ മലബാർ ദേവാലയങ്ങളിലുമുണ്ട്. മാർത്തോമ്മാ സ്ലീവാ എന്ന് അതു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; വിജയത്തിന്റെയും ജീവന്റെയും അടയാളമായി അതു കുരിശിനെ പ്രഘോഷിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ വായനകളും അതുതന്നെ പറയുന്നു: അടിയേറ്റ പാറ ജലം നൽകുന്നു, ക്രൂശിതൻ കർത്താവാണ്, കുരിശ് സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നു, പിതാവിലേക്കുള്ള വഴി അതിലൂടെയാണ്. വിശുദ്ധ കുർബാന കുരിശിലെ ബലിയെ സന്നിഹിതമാക്കുന്നു; പാറയിൽനിന്ന് എന്നപോലെ ബലിപീഠത്തിൽനിന്ന് കൃപയുടെ ജീവജലം ഒഴുകുന്നു.