20 ഡിസംബർ 2026 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“ജോസഫ് നിദ്രയിൽനിന്ന് ഉണർന്ന്, കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ കൽപിച്ചതുപോലെ പ്രവർത്തിച്ചു; അവൻ തന്റെ ഭാര്യയെ സ്വീകരിച്ചു.” മത്തായി 1:24
ക്രിസ്മസിനുമുമ്പുള്ള അവസാനഞായർ വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിലേക്കു തിരിയുന്നു. മറിയം “പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ഗർഭിണിയായി കാണപ്പെട്ടു”; “നീതിമാനാകയാലും അവളെ അപമാനിതയാക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടായ്കയാലും” ജോസഫ് “അവളെ രഹസ്യമായി ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.” അപ്പോൾ ഒരു ദൂതൻ സ്വപ്നത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നു: “ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ ജോസഫ്, മറിയത്തെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കാൻ ശങ്കിക്കേണ്ടാ… അവൾ ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിക്കും. നീ അവന് യേശു എന്നുപേരിടണം. എന്തെന്നാൽ, അവൻ തന്റെ ജനത്തെ അവരുടെ പാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിപ്പിക്കും.” ജോസഫ് ഉണർന്ന്, പറഞ്ഞതുപോലെതന്നെ ചെയ്യുന്നു. സുവിശേഷങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ഒരു വാക്കും സംസാരിക്കുന്നില്ല; അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം അനുസരണമാണ്.
വിവാഹങ്ങളിലും കുടുംബങ്ങളിലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവത്തെ പഴയനിയമവായനകൾ കാണിക്കുന്നു. “നീ ഈ മനുഷ്യനോടുകൂടെ പോകുന്നുവോ?” എന്നു റബേക്കായോടു ചോദിക്കുന്നു; “ഞാൻ പോകുന്നു” എന്ന് അവൾ മറുപടി പറയുന്നു; ഇസഹാക്ക് അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നു. മക്കളില്ലാതെ പരിഹസിക്കപ്പെട്ട ഹന്നാ ദേവാലയത്തിൽ കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ ഹൃദയം പകരുന്നു; അവൾ ലഹരിയിലാണെന്നു പുരോഹിതനായ ഏലി കരുതുന്നു; എന്നാൽ ദൈവം അവളെ കേട്ട് സാമുവലിനെ നൽകുന്നു. രണ്ടു കഥകളിലും പ്രാർഥനയിൽ ദൈവഹിതം കണ്ടെത്തപ്പെടുകയും സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
പൗലോസ് എഫേസോസുകാരോടു പറയുന്നു: കർത്താവിന്റെ ഹിതം എന്തെന്നു ഗ്രഹിക്കുവിൻ… ആത്മാവിനാൽ പൂരിതരാകുവിൻ… എല്ലായ്പോഴും പിതാവായ ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുവിൻ (എഫേസോസ് 5:17–20). ജോസഫാണു മാതൃക: അദ്ദേഹത്തിന് എല്ലാം അറിയില്ല; എങ്കിലും ദൈവഹിതം വിവേചിച്ചറിഞ്ഞ് അതനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ ജോസഫിലൂടെ ഈശോ നിയമപരമായി ദാവീദിന്റെ വംശത്തിൽ ചേർക്കപ്പെടുന്നു; ജോസഫ് അവിടുത്തേക്കു പേരിടുന്നു, ഭവനം നൽകുന്നു, സംരക്ഷിക്കുന്നു. ക്രിസ്മസിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ, ജോസഫിന്റെ നിശ്ശബ്ദവും ധീരവുമായ അനുസരണം പഠിക്കാൻ പിതാക്കന്മാരോടും നമ്മോടെല്ലാവരോടും സഭ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
വിഷയം: “കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ കൽപിച്ചതുപോലെ അവൻ പ്രവർത്തിച്ചു.”
യൗസേപ്പിനുള്ള മംഗളവാർത്ത; റബേക്കായുംമുതൽ ഹന്നാവരെയും നസറത്തുവരെയും കുടുംബങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടുന്ന ദൈവഹിതം.
“അവർ റബേക്കായെ വിളിച്ച് നീ ഈ മനുഷ്യനോടുകൂടെ പോകുന്നുവോ എന്നു ചോദിച്ചു. ഞാൻ പോകുന്നു എന്ന് അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.” ഉൽപത്തി 24:58
“അവളുടെ ഭർത്താവായ ജോസഫ് നീതിമാനാകയാലും അവളെ അപമാനിതയാക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടായ്കയാലും അവളെ രഹസ്യമായി ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.” മത്തായി 1:19
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ദൈവഹിതത്തിനായി ദമ്പതികളായോ കുടുംബമായോ ഒന്നിച്ചു പ്രാർഥിക്കുക.
“ഹന്നാ പ്രതിവചിച്ചു: എന്റെ ഗുരോ, അങ്ങനെയല്ല, വളരെയേറെ മനോവേദന അനുഭവിക്കുന്നവളാണു ഞാൻ. വീഞ്ഞോ ലഹരിപാനീയമോ ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടില്ല. കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ എന്റെ ഹൃദയവികാരങ്ങൾ ഞാൻ പകരുകയായിരുന്നു.” 1 സാമുവൽ 1:15
“അവൻ ഇതേക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് അവനോടു പറഞ്ഞു: ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ ജോസഫ്, മറിയത്തെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കാൻ ശങ്കിക്കേണ്ടാ. അവൾ ഗർഭംധരിച്ചിരിക്കുന്നത് പരിശുദ്ധാത്മാവിൽനിന്നാണ്.” മത്തായി 1:20
ജീവിതത്തിൽ: നിന്നെ അലട്ടുന്നതു സത്യസന്ധമായി ദൈവത്തോടു പറയുക.
“ഉത്തമയായ ഭാര്യയെ കണ്ടെത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ; അതു കർത്താവിന്റെ അനുഗ്രഹമാണ്.” സുഭാഷിതങ്ങൾ 18:22
“ജോസഫ് നിദ്രയിൽനിന്ന് ഉണർന്ന്, കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ കൽപിച്ചതുപോലെ പ്രവർത്തിച്ചു; അവൻ തന്റെ ഭാര്യയെ സ്വീകരിച്ചു.” മത്തായി 1:24
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ കുടുംബത്തിലെ പിതാക്കന്മാർക്കുവേണ്ടി വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിനോടു പ്രാർഥിക്കുക.
ജോസഫ് മറിയത്തെയും ഈശോയെയും തന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു സ്വീകരിച്ചു.
ഈ ക്രിസ്മസിനു നമുക്കും അതുതന്നെ ചെയ്യാം.
തീരുമാനം: ക്രിസ്മസ്വരെ എല്ലാ ദിവസവും വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിനോടു പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ക്രിസ്മസിനുമുമ്പുള്ള ഈ അവസാനഞായറാഴ്ച സഭ നമ്മുടെ കണ്ണുകളെ വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിലേക്കു തിരിക്കുന്നു. മറിയം ഒരു കുഞ്ഞിനെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു; അതു തന്റേതല്ലെന്നു ജോസഫിന് അറിയാം. അദ്ദേഹം നീതിമാനാണ്; അവളെ അപമാനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട് അവളെ രഹസ്യമായി ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു.
അപ്പോൾ ദൈവം ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ അദ്ദേഹത്തോടു സംസാരിക്കുന്നു: “ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ ജോസഫ്, മറിയത്തെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കാൻ ശങ്കിക്കേണ്ടാ. അവൾ ഗർഭംധരിച്ചിരിക്കുന്നത് പരിശുദ്ധാത്മാവിൽനിന്നാണ്. അവൾ ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിക്കും. നീ അവന് യേശു എന്നുപേരിടണം.” സുവിശേഷം ലളിതമായി പറയുന്നു: ജോസഫ് ഉണർന്ന് ദൂതൻ കൽപിച്ചതുപോലെ പ്രവർത്തിച്ചു. ഒരു പരാതിയുമില്ല. ഒരു വാക്കുപോലുമില്ല.
കുടുംബങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ രണ്ടു ചിത്രങ്ങൾകൂടി പഴയനിയമം നൽകുന്നു. “നീ ഈ മനുഷ്യനോടുകൂടെ പോകുന്നുവോ?” എന്നു റബേക്കായോടു ചോദിക്കുന്നു; “ഞാൻ പോകുന്നു” എന്ന് അവൾ പറയുന്നു. മക്കളില്ലാതെ പരിഹസിക്കപ്പെട്ട ഹന്നാ കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ ഹൃദയം പകരുന്നു; ദൈവം അവൾക്കു സാമുവലിനെ നൽകുന്നു. ദൈവഹിതം പ്രാർഥനയിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടുകയും ആശ്രയത്തോടെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നു: “കർത്താവിന്റെ ഹിതം എന്തെന്നു ഗ്രഹിക്കുവിൻ.” ജോസഫിന് എല്ലാം മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ അനുസരിക്കാൻ വേണ്ടതു മനസ്സിലായി. അതാണു ക്രിസ്മസ് നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിശ്വാസം: എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കലല്ല, ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്നതു ചെയ്യലാണ്.
പിതാക്കന്മാരേ, ജോസഫിനെ നോക്കുവിൻ: അദ്ദേഹം സംരക്ഷിക്കുന്നു, പരിപാലിക്കുന്നു, അനുസരിക്കുന്നു, നിശ്ശബ്ദമായി സ്നേഹിക്കുന്നു. കുടുംബങ്ങളേ, ജോസഫിനെ നോക്കുവിൻ: അദ്ദേഹം മറിയത്തെയും ഈശോയെയും തന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു സ്വീകരിക്കുന്നു. ഈ ക്രിസ്മസിന് ഈശോയെയും മറിയത്തെയും നമ്മുടെ ഭവനങ്ങളിലേക്കു സ്വീകരിക്കാൻ നമുക്കു ഭയപ്പെടാതിരിക്കാം. വിശുദ്ധ യൗസേപ്പേ, ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമേ. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഉണ്ണീശോയെ നോക്കിയത് ആരാണെന്നറിയാമോ? അവിടുത്തെ അമ്മ മറിയവും വിശുദ്ധ യൗസേപ്പും!
ഒരു ദൂതൻ സ്വപ്നത്തിൽ യൗസേപ്പിനോടു പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടേണ്ടാ! മറിയത്തെയും കുഞ്ഞിനെയും നോക്കിക്കൊള്ളുക.” യൗസേപ്പ് ഉണർന്ന് ഉടൻതന്നെ അതു ചെയ്തു.
നമുക്കും വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിനെപ്പോലെയാകാം: വേഗം അനുസരിക്കുന്നവരും കുടുംബത്തോടു ദയയുള്ളവരും. ഒന്നിച്ചു പറയാം: “വിശുദ്ധ യൗസേപ്പേ, ദൈവത്തെ അനുസരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ!”
ദൈവമേ, അങ്ങയുടെ പുത്രനെ വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ അങ്ങ് ഏൽപിച്ചു. ഈ ക്രിസ്മസിനു ഞങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളിലേക്ക് ഈശോയെയും മറിയത്തെയും സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസവും മൗനവും ധൈര്യവും ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ. ആമേൻ.
കർത്താവിന്റെ പിറവിത്തിരുനാളിനു മുമ്പുള്ള അവസാനഞായറാഴ്ച, മംഗളവാർത്തക്കാലം (സുവാറ) അതിന്റെ അവസാനത്തെ അറിയിപ്പിൽ, വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിനുള്ള മംഗളവാർത്തയിൽ, എത്തുന്നു. കുടുംബങ്ങളിലും വിവാഹങ്ങളിലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവത്തെ നാലു വായനകളും കാണിക്കുന്നു. ഒരാൾ എങ്ങനെ ദൈവഹിതം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിനു സമ്മതം നൽകുന്നു എന്നാണ് അവ ചോദിക്കുന്നത്. ഇതു കർത്താവിന്റെ ഇഷ്ടമാണ് എന്നു റബേക്കായുടെ കുടുംബം പറയുന്നു; “ഞാൻ പോകുന്നു” എന്ന് അവൾ മറുപടി നൽകുന്നു. ഹന്നാ മൗനത്തിൽ ഹൃദയം പകർന്ന് ശാന്തയായി മടങ്ങുന്നു. കർത്താവിനു പ്രസാദകരമായത് എന്തെന്നു വിവേചിച്ചറിയാൻ പൗലോസ് എഫേസോസുകാരോടു പറയുന്നു. യൗസേപ്പ് സ്വപ്നത്തിൽനിന്ന് ഉണർന്ന് മറിയത്തെ ഭവനത്തിലേക്കു സ്വീകരിക്കുന്നു. ഓരോ കഥയിലും ഒരാളുടെ ശാന്തമായ സമ്മതത്തിലൂടെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി ഒരു സാധാരണ ഭവനത്തിലേക്കു കടന്നുവരുന്നത്. വിവേചനം, സമ്മതം, സ്വീകരണം: ഇവയാണ് താക്കോൽവാക്കുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
ഉൽപത്തിയിലെ ഏറ്റവും നീണ്ട അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനഭാഗമാണിത്. അബ്രാഹം വൃദ്ധനാണ്; സാറാ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞു (ഉൽപത്തി 23). വാഗ്ദാനം തുടരാനായി, ഇസഹാക്കിനു സ്വന്തം ചാർച്ചക്കാരിൽനിന്ന് ഒരു ഭാര്യയെ കണ്ടെത്താൻ അബ്രാഹം തന്റെ മുതിർന്ന ഭൃത്യനെ സ്വദേശത്തേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു. കിണറ്റിങ്കൽവച്ച് ഭൃത്യൻ ഒരു അടയാളത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുന്നു; റബേക്കാ അവനും അവന്റെ ഒട്ടകങ്ങൾക്കും വെള്ളം നൽകുന്നു (24:12–20). ഇതെല്ലാം അവൻ കുടുംബത്തോടു പറഞ്ഞശേഷമാണ് ഇന്നത്തെ വായന ആരംഭിക്കുന്നത്.
വരന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള സമ്മാനങ്ങളും വിപുലമായ യാത്രയയപ്പും സാധാരണ പതിവായിരുന്നു. എന്നാൽ പെൺകുട്ടിയോടുതന്നെ കുടുംബം ചോദിക്കുന്നത് അത്ര പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്നതല്ല. വാക്യം 65-ലെ ശിരോവസ്ത്രം വധു ഭർത്താവിന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നതിന്റെ ആചാരമാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇതു കർത്താവിന്റെ ഇഷ്ടമാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഗുണവും ദോഷവും ഞങ്ങൾക്കു പറയാനില്ല.” (24:50)
“ഗുണവും ദോഷവും” ഒരു ശൈലിയാണ്: ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കാനില്ല. ദൈവം വ്യക്തമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ കരുതലുള്ള ഒരു കുടുംബംപോലും പിന്മാറുന്നു.
“ഞാൻ പോകുന്നു എന്ന് അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.” (24:58)
ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ അവൾ വളരെ ദൂരം പോകുകയാണ്. അധ്യായം മുഴുവൻ ദൈവത്തിന്റെ നടത്തിപ്പിനെക്കുറിച്ചാണ്; എങ്കിലും ഒരു യുവതിയുടെ സ്വന്തം വാക്കിനുവേണ്ടി കഥ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി മനുഷ്യന്റെ സമ്മതത്തെ മറികടക്കുന്നില്ല; അതിനായി കാത്തുനിൽക്കുന്നു.
“അവൻ ചിന്താമഗ്നനായി വയലിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ തലപൊക്കി നോക്കിയപ്പോൾ ഒട്ടകങ്ങൾ വരുന്നതു കണ്ടു.” (24:63)
രണ്ടുപേരും ഒരേ നിമിഷം തലയുയർത്തി നോക്കുന്നു (63–64). ഭൃത്യന്റെ നീണ്ട യാത്രയും ഇസഹാക്കിന്റെ ശാന്തമായ സന്ധ്യയും ഒരൊറ്റ രംഗത്തിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്നു.
“ഇസഹാക്ക് അവളെ തന്റെ അമ്മ സാറായുടെ കൂടാരത്തിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവൻ അവളെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു. അവൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചു. അങ്ങനെ അമ്മയുടെ വേർപാടിൽ ദുഃഖിച്ചിരുന്ന അവന് ആശ്വാസം ലഭിച്ചു.” (24:67)
ഒരു പുരുഷൻ തന്റെ ഭാര്യയെ സ്നേഹിച്ചു എന്ന് ബൈബിൾ ആദ്യമായി പറയുന്നത് ഇവിടെയാണ്. ഇവിടെ സ്നേഹം വരുന്നതു വിവാഹത്തിനുശേഷമാണ്; ദുഃഖത്തിനുശേഷം ആശ്വാസം നൽകുന്ന സ്നേഹമാണത്. അധ്യായം 23 മുതൽ ശൂന്യമായിരുന്ന സാറായുടെ കൂടാരത്തിൽ വീണ്ടും ഒരു അമ്മയുണ്ട്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സഭാപിതാക്കന്മാർ പലപ്പോഴും ഈ അധ്യായത്തെ ഒരു പ്രതിരൂപമായി വായിച്ചു: ഇസഹാക്ക് മിശിഹായും റബേക്കാ സഭയോ ആത്മാവോ ആയി; കിണർ ദൈവവചനമായി. ഉൽപത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഒരിജൻ കിണറ്റിങ്കലെ റബേക്കായെക്കുറിച്ചു പ്രസംഗിക്കുന്നു; ഇസഹാക്കും ആത്മാവും എന്ന ഒരു ഗ്രന്ഥംതന്നെ വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് എഴുതി (ഇരുവരുടെയും ആശയം). സമ്മതത്തിന്റെ കൈമാറ്റമാണ് വിവാഹത്തെ വിവാഹമാക്കുന്ന അനിവാര്യഘടകമെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1626). റബേക്കായുടെ വാക്ക് കൂദാശയല്ല; എങ്കിലും ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വന്തം വാക്കിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ആദരം അതു കാണിക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
രാജാവ് ഉണ്ടാകുന്നതിനുമുമ്പുള്ള ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലം. ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രധാന വിശുദ്ധസ്ഥലം, പേടകത്തോടുകൂടെ, ഷീലോയിലാണ്; അവിടത്തെ പുരോഹിതന്മാർ നന്നായല്ല വർത്തിക്കുന്നത് (2:12–17). ജനതയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ തുടക്കം വേണം. കഥ ആരംഭിക്കുന്നതു യുദ്ധത്തോടെയല്ല, മക്കളില്ലാത്ത ഒരു സ്ത്രീയിൽനിന്നാണ്. അതിൽ അവർ സാറാ, റബേക്കാ, റാഹേൽ, സാംസന്റെ അമ്മ എന്നിവരോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നു. ഓരോ പ്രാവശ്യവും മനുഷ്യന്റെ പ്രത്യാശ തീർന്നിടത്താണ് ദൈവത്തിന്റെ പുതിയ പ്രവൃത്തി ആരംഭിക്കുന്നത്.
രണ്ടു ഭാര്യമാർ അന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ അനുവദനീയമായിരുന്നു; എന്നാൽ അത് എന്തു ചെയ്തു എന്നു ബൈബിൾ കാണിക്കുന്നു. പെനീന്നായ്ക്കു മക്കളുണ്ട്; ഹന്നായ്ക്കില്ല; ഓരോ വർഷവും തിരുനാളിൽ ആ മുറിവു വീണ്ടും തുറക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഹന്നാ, എന്തിനാണ് നീ കരയുകയും ഭക്ഷിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്? എന്തിനു ദുഃഖിക്കുന്നു? ഞാൻ നിനക്കു പത്തു പുത്രൻമാരിലും ഉപരിയല്ലേ?” (1:8)
എല്ക്കാന അവരെ യഥാർഥത്തിൽ സ്നേഹിക്കുന്നു; എങ്കിലും അവരുടെ വേദനയിൽ എത്താൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിയുന്നില്ല. പാഠത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്: വാക്യം 5 ഹീബ്രുവിൽ വ്യക്തമല്ല. എൻ.ആർ.എസ്.വി. “ഇരട്ടി ഓഹരി” എന്നും പി.ഒ.സി. ഒരു ഓഹരി മാത്രം എന്നും പറയുന്നു. ഏതായാലും മുറിവു ബാക്കിനിൽക്കുന്നു.
“എനിക്കൊരു പുത്രനെ നൽകിയാൽ അവന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവനെ ഞാൻ അങ്ങേക്കു പ്രതിഷ്ഠിക്കും.” (1:11)
മൂന്നു പ്രാവശ്യം അവർ തന്നെത്തന്നെ “ദാസി” എന്നു വിളിക്കുന്നു. എൻ.ആർ.എസ്.വി.യിലെ നാസീർവ്രതത്തെയും വീഞ്ഞിനെയും കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾ മറ്റു പുരാതന സാക്ഷ്യങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നു; പി.ഒ.സി. പാരമ്പര്യ ഹീബ്രുപാഠത്തോടു കൂടുതൽ അടുത്തുനിൽക്കുന്നു. താൻ ചോദിക്കുന്നതിനെ അവർ തിരികെ നൽകും: കുഞ്ഞിനായി പ്രാർഥിക്കുന്ന അതേ നിമിഷം അവർ അവനെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.
“അവൾ ഹൃദയത്തിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു; അധരം മാത്രമേ ചലിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ശബ്ദം പുറത്തുവന്നതുമില്ല. അതിനാൽ, അവൾ മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഏലിക്കു തോന്നി.” (1:13)
അക്കാലത്ത് ആളുകൾ സാധാരണ ഉറക്കെയാണ് പ്രാർഥിച്ചിരുന്നത്. അന്ന് ആ വിശുദ്ധസ്ഥലത്ത് അർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഏറ്റവും യഥാർഥമായ പ്രാർഥനയെ അവിടത്തെ പുരോഹിതൻ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. പ്രാർഥന തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട ആർക്കും ഇത് ആശ്വാസമാണ്.
“വീഞ്ഞോ ലഹരിപാനീയമോ ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടില്ല. കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ എന്റെ ഹൃദയവികാരങ്ങൾ ഞാൻ പകരുകയായിരുന്നു.” (1:15)
കയ്പില്ലാതെ, ആദരവോടെ അവർ പുരോഹിതനെ തിരുത്തുന്നു. അധികാരികൾക്കു തെറ്റുമ്പോൾ വിശ്വാസമുള്ള ഒരാൾ സംസാരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.
“അനന്തരം, അവൾ പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. പിന്നീടൊരിക്കലും അവളുടെ മുഖം മ്ളാനമായിട്ടില്ല.” (1:18)
ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല; അവർ ഗർഭവതിയായിട്ടില്ല. പ്രാർഥന ഏൽപിച്ചുകൊടുത്തു എന്നതു മാത്രം. ഒരു കാര്യം യഥാർഥത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ പക്കൽ വിട്ടതിന്റെ സമാധാനമാണിത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മറിയത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിന് ഒരുക്കമായ പഴയ ഉടമ്പടിയിലെ വിശുദ്ധ സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഹന്നായെ എണ്ണുന്നു (CCC 489). അവരുടെ ഗാനമാണ് (1 സാമുവൽ 2:1–10) മറിയത്തിന്റെ സ്തോത്രഗീതത്തിന്റെ പിന്നിലുള്ളത്; തന്റെ ദാസിയുടെ താഴ്മയെ ദൈവം കടാക്ഷിച്ചു എന്ന മറിയത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ (ലൂക്കാ 1:48) ഹന്നായുടെ പ്രതിധ്വനിയുണ്ട്. ഉറക്കെയുള്ള ആവശ്യങ്ങളാലല്ല, ഹൃദയത്തിൽനിന്നു ശാന്തമായി പ്രാർഥിക്കുന്ന മാതൃകയായി വിശുദ്ധ സിപ്രിയാൻ അവരെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു (ആശയം; കർത്തൃപ്രാർഥനയെക്കുറിച്ച് 5). യഹൂദഗുരുക്കന്മാരും പ്രാർഥനയുടെ നിയമങ്ങൾ അവരിൽനിന്നു പഠിച്ചു (താൽമൂദ്, ബെറാഖോത്ത് 31a).
പശ്ചാത്തലം.
എഫേസോസ് ലേഖനത്തിന്റെ രണ്ടാംപകുതിയിൽ, ദൈവം ചെയ്തതിൽനിന്ന് സഭ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നതിലേക്കു പൗലോസ് കടക്കുന്നു. 4–5 അധ്യായങ്ങളിൽ “നടക്കുക” എന്ന ക്രിയ വീണ്ടും വീണ്ടും വരുന്നു. ദൈവത്തെ അനുകരിക്കാനുള്ള വിളിക്കും (5:1) ക്രൈസ്തവഭവനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിനും (5:21–6:9) ഇടയിലാണ് ഇന്നത്തെ ഭാഗം. വിജാതീയലോകത്താണ് വായനക്കാർ ജീവിക്കുന്നത്; ചുറ്റും നടന്നിരുന്നതിൽനിന്ന് ക്രൈസ്തവജീവിതം പ്രകടമായി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ അന്ധകാരമായിരുന്നു. ഇന്നു നിങ്ങൾ കർത്താവിൽ പ്രകാശമായിരിക്കുന്നു.” (5:8)
അന്ധകാരത്തിലായിരുന്നു എന്നല്ല, അന്ധകാരമായിരുന്നു എന്നും ഇപ്പോൾ പ്രകാശമാണെന്നുമാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്. മാറ്റം അടിമുടിയുള്ളതാണ്; സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞതിനൊപ്പം പെരുമാറ്റവും എത്തണം.
“കർത്താവിനു പ്രസാദകരമായിട്ടുള്ളവ എന്തെന്നു വിവേചിച്ചറിയുവിൻ.” (5:10)
ഈ ഞായറിന്റെ വിഷയം ഈ വാക്യം നൽകുന്നു. റബേക്കായുടെ കുടുംബവും ഹന്നായും യൗസേപ്പും വ്യത്യസ്ത വിധങ്ങളിൽ ചെയ്തത് ഇതുതന്നെയാണ്.
“മരിച്ചവരിൽനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കുക, ക്രിസ്തു നിന്റെ മേൽ പ്രകാശിക്കും.” (5:14)
ഒരു ആദിമ ക്രൈസ്തവഗീതത്തിലെ വരിയാകാനാണ് സാധ്യത; മാമ്മോദീസാവേളയിൽ പാടിയിരുന്നതാകാമെന്നു പലരും കരുതുന്നു. അതിന്റെ കൂടുതൽ ഭാഗം എന്നു തോന്നുന്നവ അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ് സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട് (ആശയം; ഗ്രീക്കുകാരോടുള്ള ഉദ്ബോധനം 9).
“ഇപ്പോൾ തിൻമയുടെ ദിനങ്ങളാണ്. നിങ്ങളുടെ സമയം പൂർണമായും പ്രയോജനപ്പെടുത്തുവിൻ.” (5:16)
ലോകത്തെക്കുറിച്ചു പൗലോസിനു മിഥ്യാധാരണകളില്ല. തിന്മയുടെ ദിനങ്ങളിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകാനല്ല, അവ നന്നായി ഉപയോഗിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ഉപദേശിക്കുന്നത്.
“ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ബഹുമാനത്തെപ്രതി നിങ്ങൾ പരസ്പരം വിധേയരായിരിക്കുവിൻ.” (5:21)
ഈ വാക്യം ഇന്നത്തെ വായന അവസാനിപ്പിക്കുകയും തുടർന്നുള്ള ഭവനപ്രബോധനം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭാര്യമാരോടോ ഭർത്താക്കന്മാരോടോ മക്കളോടോ ദാസരോടോ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനുമുമ്പ്, എല്ലാവരോടും പരസ്പരം വിധേയരായിരിക്കാൻ പറയുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മിശിഹായാൽ പ്രകാശിതരായ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവർ “പ്രകാശത്തിന്റെ മക്കളായി” നടക്കണമെന്നും (CCC 1695), മാമ്മോദീസാ പ്രകാശനം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും (CCC 1216) മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. സഭയുടെ ആരാധനയിൽ ഗാനത്തിനുള്ള സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ വാക്യം 19 അത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 1156); ധനത്തോടുള്ള ആർത്തിയെ വിഗ്രഹാരാധനയുടെ ഒരു രൂപമായി കാണുന്നു (CCC 2113). ഈ ഭാഗം ഏറ്റവും തീവ്രമായി ജീവിതമാകുന്നത് വിശുദ്ധ കുർബാനയിലാണ്: സഭ ആത്മാവിൽ കർത്താവിനു പാടുകയും ഈശോയുടെ നാമത്തിൽ പിതാവിനു നന്ദി പറയുകയും ചെയ്യുന്നു (20).
പശ്ചാത്തലം.
അബ്രാഹംമുതൽ മറിയത്തിന്റെ ഭർത്താവായ യൗസേപ്പുവരെയുള്ള ഈശോയുടെ വംശാവലി മത്തായി ഇപ്പോൾ നൽകിക്കഴിഞ്ഞു; മറിയത്തിൽനിന്നാണ് ഈശോ ജനിച്ചത് (1:16). ഗ്രീക്കിൽ “അവളിൽനിന്ന്” എന്നതു സ്ത്രീലിംഗമാണ്: ഈശോ ജനിച്ചതു മറിയത്തിൽനിന്നാണ്, യൗസേപ്പിൽനിന്നല്ല. അതിനാൽ വംശാവലി ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിവയ്ക്കുന്നു; ഈ വാക്യങ്ങൾ അതിനു മറുപടി നൽകുന്നു: ഈശോ ദാവീദിന്റെ വംശത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത് എങ്ങനെ? അവിടുത്തെ സ്വീകരിച്ച് പേരു നൽകുന്ന യൗസേപ്പിലൂടെ.
അക്കാലത്തെ യഹൂദർക്കിടയിൽ വിവാഹനിശ്ചയം ഇന്നത്തെ നിശ്ചയത്തെക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. അതിനു നിയമപരമായ ബന്ധനശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു; ദമ്പതികൾ അപ്പോൾത്തന്നെ ഭർത്താവും ഭാര്യയും എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു; വിവാഹമോചനത്തിലൂടെ മാത്രമേ അത് അവസാനിപ്പിക്കാനാവൂ. ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നതിനുമുമ്പ് കുറച്ചുകാലം വധു സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ കഴിയുമായിരുന്നു. ആ ഇടവേളയിലെ ഗർഭധാരണം നിയമത്തിനു മുമ്പിൽ ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യമായിരുന്നു (നിയമാവർത്തനം 22:23–24).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ഗർഭിണിയായി കാണപ്പെട്ടു.” (1:18)
യൗസേപ്പ് ഇനിയും അറിയാത്തത് മത്തായി വായനക്കാരനോട് ഉടനെ പറയുന്നു; അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഘർഷം നമുക്ക് അനുകമ്പയോടെ കാണാം. ഈ കഥയിൽ മറിയം ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല.
“അവളുടെ ഭർത്താവായ ജോസഫ് നീതിമാനാകയാലും അവളെ അപമാനിതയാക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടായ്കയാലും അവളെ രഹസ്യമായി ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.” (1:19)
ഒരു ദൂതനും സംസാരിക്കുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ, ഇരുട്ടിൽ, യൗസേപ്പ് കരുണ തിരഞ്ഞെടുത്തുകഴിഞ്ഞു. സത്യം മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തിന് അറിയില്ല; അറിയാവുന്നതനുസരിച്ച്, നിയമം അനുവദിക്കുന്ന ഏറ്റവും കരുണയുള്ള വഴിയിൽ അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
“ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ ജോസഫ്, മറിയത്തെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കാൻ ശങ്കിക്കേണ്ടാ. അവൾ ഗർഭംധരിച്ചിരിക്കുന്നത് പരിശുദ്ധാത്മാവിൽനിന്നാണ്.” (1:20)
“ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ” ആണ് ഇവിടത്തെ താക്കോൽനാമം; ഈ സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോയെയും യൗസേപ്പിനെയും അല്ലാതെ മറ്റാരെയും അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നില്ല. താൻ ആരാണെന്നും എന്തു ചെയ്യണമെന്നും യൗസേപ്പ് കേൾക്കുന്നു. “ഭയപ്പെടേണ്ടാ” എന്നാണ് ഈ കാലത്തുടനീളം ദൈവദൂതന്മാർ പറയുന്നത് (ലൂക്കാ 1:13, 30; 2:10).
“അവൾ ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിക്കും. നീ അവന് യേശു എന്നുപേരിടണം. എന്തെന്നാൽ, അവൻ തന്റെ ജനത്തെ അവരുടെ പാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിപ്പിക്കും.” (1:21)
പേരു നൽകുന്നതു പിതാവിന്റെ അവകാശമാണ്. പേരിടുന്നതിലൂടെ യൗസേപ്പ് ശിശുവിനെ നിയമപരമായി തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക്, അങ്ങനെ ദാവീദിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക്, സ്വീകരിക്കുന്നു. രക്ഷയുടെ സ്വഭാവവും ഇവിടെ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു: പാപങ്ങളിൽനിന്ന്; റോമിൽനിന്നു മാത്രമല്ല.
“കന്യക ഗർഭംധരിച്ച് ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിക്കും. ദൈവം നമ്മോടുകൂടെ എന്നർഥമുള്ള എമ്മാനുവേൽ എന്ന് അവൻ വിളിക്കപ്പെടും” (1:22–23)
ഗ്രീക്കിലുള്ള ഏശയ്യാ 7:14 ആണ് മത്തായി ഉദ്ധരിക്കുന്നത്. താഴെയുള്ള ചോദ്യം കാണുക.
“ജോസഫ് നിദ്രയിൽനിന്ന് ഉണർന്ന്, കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ … അവൻ തന്റെ ഭാര്യയെ സ്വീകരിച്ചു.” (1:24)
സുവിശേഷങ്ങളിൽ എവിടെയും യൗസേപ്പ് ഒരു വാക്കും സംസാരിക്കുന്നില്ല. ഈ വാചകമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി. ആളുകൾ എന്തു പറഞ്ഞാലും, പറഞ്ഞതുപോലെതന്നെ അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുമുമ്പുപോലും മറിയത്തെ അപമാനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്ന യൗസേപ്പിന്റെ സൗമ്യതയെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തെയും വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പ്രശംസിക്കുന്നു (ആശയം; മത്തായിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ 4). മറിയത്തിന്റെ വിശുദ്ധി അറിഞ്ഞിരുന്ന യൗസേപ്പ്, സംഭവിച്ചതിൽ വിസ്മയിച്ച്, തനിക്കു മനസ്സിലാകാത്ത രഹസ്യത്തെ മൗനംകൊണ്ടു മറച്ചു എന്ന് വിശുദ്ധ ജെറോം പറയുന്നു (ആശയം; മത്തായിയുടെ വ്യാഖ്യാനം). ഈശോ ദാവീദിന്റെ മിശിഹാവംശത്തിൽ ജനിക്കേണ്ടതിന് ദൈവം യൗസേപ്പിനെ വിളിച്ചുവെന്നും (CCC 437), ദൂതന്റെ വാക്കുകൾ കന്യകാഗർഭധാരണവും (CCC 497) പാപികളോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കരുണയും (CCC 1846) അറിയിക്കുന്നുവെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. യൗസേപ്പിന്റെ പ്രത്യുത്തരം മറിയത്തിന്റേതിനു സമാന്തരമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ അനുസരണമാണെന്ന് വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമനും (രക്ഷകന്റെ കാവൽക്കാരൻ 3–4), സ്വീകരിക്കുന്നവനും ധീരനും നിഴലിലുള്ളവനുമായ പിതാവ് എന്ന് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പയും (പാത്രിസ് കോർദെ, 2020) അവനെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നു.
യൗസേപ്പ് മറിയത്തെ സംശയിച്ചോ?
അദ്ദേഹം എന്തു ചിന്തിച്ചു എന്ന് വചനം പറയുന്നില്ല; സഭാപിതാക്കന്മാർ അതിനെ വ്യത്യസ്തമായി വായിക്കുന്നു. വസ്തുതകൾ കണ്ടിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് അവ വിശദീകരിക്കാനായില്ല എന്നു ചിലർ കരുതുന്നു. മറ്റു ചിലർ, വിശുദ്ധ ജെറോമിനെപ്പോലെ, മറിയത്തിന്റെ പുണ്യം നന്നായി അറിഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ മറിയത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ, തനിക്കു മനസ്സിലാകാത്ത ഒന്നിന്റെ മുമ്പിൽ അദ്ദേഹം ആദരവോടെ പിന്മാറി എന്നു കരുതുന്നു. ഏതായാലും സുവിശേഷം അദ്ദേഹത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നു: അദ്ദേഹം മറിയത്തെ അപമാനിച്ചില്ല. വിശദീകരിക്കാനാവാത്ത എന്തെങ്കിലും മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ചു കേൾക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം നമുക്കു മാതൃകയാകണം.
ഏശയ്യാ ഹീബ്രുവിൽ “യുവതി” എന്നാണല്ലോ പറയുന്നത്. മത്തായി തെറ്റായി ഉദ്ധരിക്കുകയാണോ?
ഏശയ്യാ 7:14-ലെ ഹീബ്രു വാക്ക് അൽമാ, വിവാഹപ്രായമായ യുവതിയെ കുറിക്കുന്നു. മിശിഹായുടെ കാലത്തിനുമുമ്പ് യഹൂദർ തയ്യാറാക്കിയ ഗ്രീക്ക് പഴയനിയമം അതിനെ പാർഥെനോസ്, “കന്യക”, എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തു; മത്തായി ഉദ്ധരിക്കുന്നത് അതാണ്. ദൈവം ചെയ്തതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പ്രവചനം വായിക്കുന്ന സഭ ഇവിടെ ഈശോയുടെ കന്യകാഗർഭധാരണം കാണുന്നു (CCC 497). പുത്രനെ പ്രസവിക്കുന്നതുവരെ യൗസേപ്പ് മറിയത്തെ അറിഞ്ഞില്ല എന്ന് അടുത്ത വാക്യം (1:25) പറയുന്നു. “വരെ” എന്ന വാക്ക് പിന്നീടു സംഭവിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയുന്നില്ല എന്നു വിശുദ്ധ ജെറോം വാദിച്ചു; മറിയത്തിന്റെ നിത്യകന്യാത്വം സഭ ഏറ്റുപറയുന്നു (CCC 499).
യൗസേപ്പ് സ്വാഭാവിക പിതാവല്ലെങ്കിൽ ഈശോ എങ്ങനെ ദാവീദിന്റെ പുത്രനാകും?
യഹൂദധാരണയിൽ, ഒരു ശിശുവിനെ സ്വീകരിച്ച് പേരു നൽകുന്നവൻ ആ ശിശുവിന്റെ നിയമപരമായ പിതാവായിരുന്നു; അതു നൽകുന്നതെല്ലാം ശിശുവിനു ലഭിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് മത്തായി വംശാവലി യൗസേപ്പിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നതും ദൂതൻ അദ്ദേഹത്തെ “ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ” എന്നു വിളിക്കുന്നതും. യൗസേപ്പിന്റെ അനുസരണത്താൽ ഈശോ യഥാർഥത്തിൽ ദാവീദിന്റെ ഭവനത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു (CCC 437).
നമ്മുടെ മംഗളവാർത്തക്കാലം രക്ഷയുടെ അറിയിപ്പുകളിലൂടെ കടന്നുവന്നു: സഖറിയായ്ക്ക്, മറിയത്തിന്, യോഹന്നാന്റെ ജനനം, ഇപ്പോൾ യൗസേപ്പിന്. ഇരുപത്തഞ്ചുനോമ്പ് അവസാനിക്കാറായി; വരാനിരിക്കുന്നവന് നമ്മുടെ ഭവനത്തിൽ ഇടമുണ്ടോ എന്ന് ഈ ഞായർ ചോദിക്കുന്നു. യൗസേപ്പ് മറിയത്തെയും ശിശുവിനെയും തന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു സ്വീകരിച്ചു; വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ നാം മിശിഹായെ ഭവനത്തിലേക്കല്ല, നമ്മിലേക്കുതന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നു. സുറിയാനിക്കാരനായ മാർ അപ്രേം പിറവിക്കീർത്തനങ്ങളിൽ, താൻ വഹിക്കുന്ന ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു വിസ്മയിക്കുന്ന യൗസേപ്പിനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു (ആശയം). തിരുനാളിന് ഒരുങ്ങുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് യൗസേപ്പിന്റെ ശാന്തമായ സമ്മതം ഏറ്റവും ഉപകാരപ്രദമായ മാതൃകയാണ്: ഉണരുക, കർത്താവു കല്പിക്കുന്നതു ചെയ്യുക, അവിടുത്തെ നമ്മുടെ ഭവനത്തിലേക്കു സ്വീകരിക്കുക.