മംഗളവാർത്തക്കാലം നാലാം ചൊവ്വ

വായനകൾ

• ലേഖനം ഗലാത്തിയാ 4:1–7 · സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായ ദൈവപുത്രൻ
• സുവിശേഷം യോഹന്നാൻ 1:6–13 · വെളിച്ചത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാൻ വന്നവൻ

ഇന്നത്തെ വചനം

“എന്നാൽ, കാലസമ്പൂർണത വന്നപ്പോൾ ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ അയച്ചു. അവൻ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായി; നിയമത്തിന് അധീനനായി ജനിച്ചു. അങ്ങനെ, നമ്മെ പുത്രൻമാരായി ദത്തെടുക്കേണ്ടതിന് അവൻ നിയമത്തിന് അധീനരായിക്കഴിഞ്ഞവരെ വിമുക്തരാക്കി.” ഗലാത്തിയാ 4:4–5

വചനവിചിന്തനം

ഏറ്റവും ചെറിയ ക്രിസ്മസ് വിശ്വാസപ്രമാണം പൗലോസ് നൽകുന്നു: “കാലസമ്പൂർണത വന്നപ്പോൾ ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ അയച്ചു. അവൻ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായി.” നിത്യനായ പുത്രൻ ഒരു മാനുഷികമാതാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു; അവിടുന്നിലൂടെ നാം ദത്തുപുത്രത്വം സ്വീകരിക്കുന്നു; നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലെ ആത്മാവ് “ആബ്ബാ!-പിതാവേ!” എന്നു വിളിക്കുന്നു. നാം ഇനി ദാസരല്ല, മക്കളും അവകാശികളുമാണ്.

യോഹന്നാന്റെ ആമുഖഗീതം തുടരുന്നു: സ്നാപകയോഹന്നാൻ “വെളിച്ചത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാൻ” വന്നു. യഥാർഥ വെളിച്ചം സ്വജനത്തിന്റെ അടുത്തേക്കു വന്നു; “എന്നാൽ, അവർ അവനെ സ്വീകരിച്ചില്ല. തന്നെ സ്വീകരിച്ചവർക്കെല്ലാം… ദൈവമക്കളാകാൻ അവൻ കഴിവു നൽകി.” ക്രിസ്മസ് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പാണ്: സ്വീകരിക്കുകയോ നിരസിക്കുകയോ.

പ്രസംഗരൂപരേഖ

വിഷയം: “ദൈവമക്കൾ.”

സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായ പുത്രൻ നമ്മെ ദൈവമക്കളാക്കുന്നു; അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നതു ദൈവമക്കളാകലാണ്.

1. സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതൻ

• പുത്രൻ മറിയത്തിൽനിന്നു മാംസം സ്വീകരിക്കുന്നു.
• തെരഞ്ഞെടുത്ത സമയത്തു ദൈവം ചരിത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

“അതിനാൽ, കർത്താവുതന്നെ നിനക്ക് അടയാളം തരും. യുവതി ഗർഭംധരിച്ച് ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിക്കും. അവൻ ഇമ്മാനുവേൽ എന്നു വിളിക്കപ്പെടും.” ഏശയ്യാ 7:14

“എന്നാൽ, കാലസമ്പൂർണത വന്നപ്പോൾ ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ അയച്ചു. അവൻ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായി; നിയമത്തിന് അധീനനായി ജനിച്ചു.” ഗലാത്തിയാ 4:4

ജീവിതത്തിൽ: ഈശോയെ ലോകത്തിനു നൽകിയതിനു മറിയത്തിനു നന്ദി പറയുക.

2. ആബ്ബാ, പിതാവേ

• “ആബ്ബാ” എന്നു വിളിക്കാൻ ആത്മാവു നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.
• നാം ദാസരല്ല, അവകാശികളാണ്.

“അവിടുന്ന് എന്നോട് അരുളിച്ചെയ്തു: നീ എന്റെ പുത്രനാണ്; ഇന്നു ഞാൻ നിനക്കു ജൻമം നൽകി.” സങ്കീർത്തനം 2:7

“നിങ്ങൾ മക്കളായതുകൊണ്ട് ആബ്ബാ!-പിതാവേ! എന്നു വിളിക്കുന്ന തന്റെ പുത്രന്റെ ആത്മാവിനെ ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ, നീ ഇനിമേൽ ദാസനല്ല, പിന്നെയോ പുത്രനാണ്; പുത്രനെങ്കിൽ ദൈവഹിതമനുസരിച്ച് അവകാശിയുമാണ്.” ഗലാത്തിയാ 4:6–7

ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ സാവധാനം ചൊല്ലുക.

3. അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുക

• സ്വജനം അവിടുത്തെ സ്വീകരിച്ചില്ല.
• അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നവർ ദൈവമക്കളാകുന്നു.

“ഉണർന്നു പ്രശോഭിക്കുക; നിന്റെ പ്രകാശം വന്നുചേർന്നിരിക്കുന്നു. കർത്താവിന്റെ മഹത്വം നിന്റെ മേൽ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.” ഏശയ്യാ 60:1

“അവൻ സ്വജനത്തിന്റെ അടുത്തേക്കു വന്നു; എന്നാൽ, അവർ അവനെ സ്വീകരിച്ചില്ല. തന്നെ സ്വീകരിച്ചവർക്കെല്ലാം, തന്റെ നാമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം, ദൈവമക്കളാകാൻ അവൻ കഴിവു നൽകി.” യോഹന്നാൻ 1:11–12

ജീവിതത്തിൽ: കുമ്പസാരത്തിലൂടെ മിശിഹായ്ക്ക് ഇടമൊരുക്കുക.

നാം ദൈവമക്കളാകാൻ പുത്രൻ മറിയത്തിന്റെ മകനായി.

നമുക്ക് അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാം.

തീരുമാനം: ഈശോയ്ക്ക് ഇടമൊരുക്കുക: ക്രിസ്മസിനുമുമ്പു കുമ്പസാരം.

സമ്പൂർണ പ്രസംഗം

പ്രിയരേ, പൗലോസ് ഗലാത്തിയാക്കാരോടു പറയുന്നു: കാലസമ്പൂർണത വന്നപ്പോൾ ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ അയച്ചു; അവൻ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജനിച്ചു, നിയമത്തിനു വിധേയനായി ജനിച്ചു; നിയമത്തിനു വിധേയരായവരെ വീണ്ടെടുക്കാനും നാം ദത്തുപുത്രസ്ഥാനം പ്രാപിക്കാനുംവേണ്ടി (ഗലാ 4:4–5).

സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജനിച്ചു. മുതിർന്ന ഒരാളായി ദൈവം ആകാശത്തുനിന്നു പൊട്ടിവീണില്ല. അവൻ ഒരു അമ്മയെ, ഒരു ഉദരത്തെ, ഒരു ജനനത്തെ, ഒരു ബാല്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഒരു പ്രത്യേക കാലത്തും സ്ഥലത്തും നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് അവൻ പ്രവേശിച്ചു: അഗസ്റ്റസ് സീസറിന്റെ കാലത്ത്, യൂദയായിലെ ബേത്‌ലെഹെമിൽ. ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത നിമിഷമായിരുന്നു കാലസമ്പൂർണത.

ലക്ഷ്യവും പൗലോസ് പറയുന്നു: നിങ്ങൾ മക്കളായതിനാൽ, ആബാ, പിതാവേ എന്നു വിളിക്കുന്ന തന്റെ പുത്രന്റെ ആത്മാവിനെ ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നു (ഗലാ 4:6). നാം ദൈവത്തിന്റെ പുത്രീപുത്രന്മാരാകാൻ പുത്രൻ മറിയത്തിന്റെ പുത്രനായി.

സുവിശേഷത്തിൽ യോഹന്നാൻ സ്നാപകയോഹന്നാനെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു: ദൈവം അയച്ച ഒരു മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ പേര് യോഹന്നാൻ. പ്രകാശത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാൻ അവൻ സാക്ഷിയായി വന്നു. അവൻ പ്രകാശമായിരുന്നില്ല (യോഹ 1:6–8). പിന്നെ ദുഃഖകരമായ ഒരു വരി: അവൻ സ്വന്തക്കാരുടെ അടുക്കലേക്കു വന്നു; സ്വന്തക്കാരോ അവനെ സ്വീകരിച്ചില്ല (യോഹ 1:11).

പക്ഷേ സുവിശേഷം തുടരുന്നു: തന്നെ സ്വീകരിച്ചവർക്കെല്ലാം, തന്റെ നാമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്ക്, ദൈവമക്കളാകാൻ അവൻ കഴിവു നൽകി (യോഹ 1:12). പിറവിത്തിരുനാൾ നമ്മോട് ഓരോരുത്തരോടുമുള്ള ഒരു ചോദ്യമാണ്: ഞാൻ അവനെ സ്വീകരിക്കുമോ?

കേരളത്തിലെ എല്ലാ കുടുംബങ്ങളും ഒരുക്കത്തിലാണ്: നക്ഷത്രങ്ങൾ, പുൽക്കൂടുകൾ, കേക്കുകൾ, പുതുവസ്ത്രങ്ങൾ. നല്ലതുതന്നെ. പക്ഷേ ഇടമില്ലാതിരുന്ന ബേത്‌ലെഹെമിനെപ്പോലെ ആകാതിരിക്കാം. ഇടമൊരുക്കാം: ഒരു നിശ്ശബ്ദ പ്രാർഥനാമണിക്കൂർ, ഒരു നല്ല കുമ്പസാരം, ആരോടെങ്കിലുമുള്ള അനുരഞ്ജനം. അപ്പോൾ അവനെ സ്വീകരിച്ച്, അവൻ നമ്മെ ആക്കാൻ വന്നതായി നാം മാറും: ദൈവമക്കൾ. ആമേൻ.

കുട്ടികൾക്കായി

കുഞ്ഞുങ്ങളേ, നാം ദൈവത്തിന്റെ മക്കളാകാനാണ് ഈശോ വന്നത്. സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ ചൊല്ലുമ്പോൾ ദൈവം നിങ്ങളുടെ അപ്പനാണെന്ന് ഓർക്കൂ!

പ്രാർഥന

പിതാവേ, കാലസമ്പൂർണതയിൽ ഞങ്ങളെ അങ്ങയുടെ മക്കളാക്കാൻ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായ അങ്ങയുടെ പുത്രനെ അങ്ങ് അയച്ചു. അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാനും അങ്ങയുടെ മകനായി ജീവിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ആമേൻ.

വചനവ്യാഖ്യാനം (Exegesis)

വായനകൾ, ഒരേ പാഠമായി

പിറവിത്തിരുനാളിനു മൂന്നു ദിവസം മുമ്പ്, പുത്രൻ എങ്ങനെ വന്നു, ആ വരവ് നമ്മിൽ എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്ന ചോദ്യമാണ് രണ്ടു വായനകളും ഉയർത്തുന്നത്. പൗലോസ് അത് ഒറ്റ വാക്യത്തിൽ പറയുന്നു: നാം ദത്തെടുക്കപ്പെടാൻ ദൈവം സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായ തന്റെ പുത്രനെ അയച്ചു. യോഹന്നാൻ അതു ചിത്രത്തിലൂടെ പറയുന്നു: യഥാർഥ വെളിച്ചം ലോകത്തിലേക്കു വന്നു; അവിടുത്തെ സ്വീകരിച്ചവർ ദൈവമക്കളായി. രണ്ടു വായനകളും എത്തിച്ചേരുന്നത് ഒരേ വാക്കിലാണ്: മക്കൾ.

ഗലാത്തിയാ 4:1–7 · നാം മക്കളാകാൻ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായവൻ

പശ്ചാത്തലം.

പരിച്ഛേദനവും മോശയുടെ നിയമം മുഴുവനും സ്വീകരിക്കണമെന്ന് മറ്റു ചില പ്രബോധകർ നിർബന്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഗലാത്തിയായിലെ വിജാതീയ ക്രൈസ്തവർക്കാണ് പൗലോസ് എഴുതുന്നത്. മിശിഹായ്ക്കുള്ളവരെല്ലാം അബ്രാഹത്തിന്റെ സന്തതികളും വാഗ്ദാനമനുസരിച്ചുള്ള അവകാശികളുമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു (3:29). അവകാശി എന്നാൽ എന്താണെന്ന്, അക്കാലത്ത് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാകുന്ന കുടുംബനിയമത്തിലെ ഒരു ചിത്രത്തിലൂടെ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഘടന.

• 1–2: ബാലനായ അവകാശി എല്ലാറ്റിന്റെയും ഉടമയാണ്; എങ്കിലും പിതാവ് നിശ്ചയിച്ച കാലംവരെ രക്ഷാകർത്താക്കളുടെ കീഴിൽ കഴിയുന്നു.
• 3: നമ്മുടെ സ്ഥിതിയും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു; “പ്രകൃതിയുടെ ശക്തികൾക്ക്” അടിമകൾ.
• 4–5: നിശ്ചിതകാലം വന്നെത്തുന്നു: ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ അയയ്ക്കുന്നു.
• 6–7: ദൈവം തന്റെ പുത്രന്റെ ആത്മാവിനെ അയയ്ക്കുന്നു; ദാസൻ മകനും അവകാശിയുമാകുന്നു.

താക്കോൽവാക്കുകൾ.

• പ്ലേറോമ തൂ ഖ്രൊനൂ (plērōma tou chronou), കാലസമ്പൂർണത: ദൈവം വക്കോളം നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു പാത്രമായി കാലത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. പുത്രന്റെ വരവ് ചരിത്രത്തിലെ ഒരു യാദൃച്ഛികസംഭവമല്ല; പിതാവു നിശ്ചയിച്ച സമയമാണ് (4:2).
• ഹുയിയോത്തെസിയ (huiothesia), ദത്തെടുക്കൽ: ഗ്രീക്ക്, റോമൻ ലോകത്തെ ഒരു നിയമപദം: ദത്തുപുത്രന് പുത്രന്റെ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മിശിഹാ സ്വഭാവത്താൽ പുത്രനാണ്; അവനിലൂടെ കൃപയാൽ നാം മക്കളാകുന്നു.
• ആബ്ബാ (Abba), പിതാവ്: പിതാവിനുള്ള അരമായ വാക്ക്; ഗ്രീക്ക് സംസാരിച്ചിരുന്ന സഭ അതു വിവർത്തനം ചെയ്യാതെ സൂക്ഷിച്ചു. ഗത്സെമനിയിൽ ഈശോ ഈ വാക്കുകൊണ്ടു പ്രാർഥിക്കുന്നു (മർക്കോസ് 14:36). റോമാ 8:15-ലും പൗലോസ് ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നു.

വാക്യാനുസൃതം.

“എന്നാൽ, കാലസമ്പൂർണത വന്നപ്പോൾ ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ അയച്ചു. അവൻ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായി; നിയമത്തിന് അധീനനായി ജനിച്ചു.” (4:4)

“അയച്ചു” എന്നു പറയുമ്പോൾ, ജനിക്കുംമുമ്പേ പുത്രൻ പിതാവിനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് അർഥം. “സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായി” എന്നതിന്, അവിടുന്ന് യഥാർഥത്തിൽ നമ്മിലൊരുവനാണെന്നും. പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ ഈശോയുടെ അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏക പരാമർശമാണിത്; കാലത്തിന്റെ വലിയ വഴിത്തിരിവിന്റെ നടുവിലാണ് പരിശുദ്ധ അമ്മ നിൽക്കുന്നത്. “നിയമത്തിന് അധീനനായി” എന്നതിന്, ഇസ്രായേലിന്റെ പുത്രനായി അവിടുന്ന് ജീവിച്ചു എന്നും.

“അങ്ങനെ, നമ്മെ പുത്രൻമാരായി ദത്തെടുക്കേണ്ടതിന് അവൻ നിയമത്തിന് അധീനരായിക്കഴിഞ്ഞവരെ വിമുക്തരാക്കി.” (4:5)

നമ്മുടെ അവസ്ഥ അവിടുന്ന് ഏറ്റെടുക്കുന്നു; അവിടുത്തെ അവസ്ഥ നാം സ്വീകരിക്കാൻ. അടിമയെ മോചിപ്പിക്കാൻ കൊടുക്കുന്ന വിലയെയാണ് മൂലത്തിലെ വാക്ക് ഓർമിപ്പിക്കുന്നത്.

“പുത്രന്റെ ആത്മാവിനെ ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നു.” (4:6)

ദൈവം രണ്ടുവട്ടം അയയ്ക്കുന്നു: ആദ്യം പുത്രനെ, പിന്നെ പുത്രന്റെ ആത്മാവിനെ. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ “ആബ്ബാ” എന്നു വിളിക്കുന്നത് ആത്മാവാണ്. നമ്മിൽ പുത്രൻ തന്റെ പിതാവിനോടു സംസാരിക്കുന്ന സ്വരമാണ് ക്രൈസ്തവപ്രാർഥന.

സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.

സദ്വാർത്തയുടെ ഹൃദയമായി, ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ചു എന്നതിന്റെ സാക്ഷ്യമായി, മതബോധനഗ്രന്ഥം ഗലാത്തിയാ 4:4–5 ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 422). പരിശുദ്ധ അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇതേ വാക്യത്തോടെയാണ് (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 52). പുത്രന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും സംയുക്തദൗത്യം ഈ ഭാഗത്തു മതബോധനഗ്രന്ഥം കാണുന്നു (CCC 689). നാം ദൈവമക്കളാകാനാണ് ദൈവപുത്രൻ മനുഷ്യപുത്രനായത് എന്ന വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പ്രബോധനവും അത് അനുസ്മരിക്കുന്നു (CCC 460).

യോഹന്നാൻ 1:6–13 · വെളിച്ചത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാൻ വന്നവൻ

പശ്ചാത്തലം.

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആമുഖഗീതത്തിൽനിന്നാണ് (1:1–18) ഈ വായന. വെളിച്ചം അന്ധകാരത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു എന്ന് വചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മഹത്തായ ഗീതം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു (1:5). പെട്ടെന്ന് അതു പേരും ദൗത്യവുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനിലേക്കു തിരിയുന്നു. നാലാം സുവിശേഷം അദ്ദേഹത്തെ ഒരിക്കലും “സ്നാപകൻ” എന്നു വിളിക്കുന്നില്ല. ഈ സുവിശേഷത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വം മുഴുവൻ സാക്ഷിയാകുക എന്നതാണ്.

ഘടന.

• 6–8: സാക്ഷിയായി യോഹന്നാൻ അയയ്ക്കപ്പെടുന്നു; അദ്ദേഹം വെളിച്ചമല്ല.
• 9: യഥാർഥ വെളിച്ചം ലോകത്തിലേക്കു വരുന്നു.
• 10–11: ലോകവും സ്വജനവും അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല.
• 12–13: അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിൽനിന്നു ജനിക്കുന്നു.

താക്കോൽവാക്കുകൾ.

• മർത്തൂറിയ (martyria), സാക്ഷ്യം: കോടതിയിൽനിന്നുള്ള വാക്ക്; ഈ സുവിശേഷത്തിന് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതും. താൻ അറിയുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പറയുന്നവനും തന്നിൽനിന്നു മാറി മറ്റൊരാളിലേക്കു വിരൽ ചൂണ്ടുന്നവനുമാണ് സാക്ഷി. “രക്തസാക്ഷി”യെ കുറിക്കുന്ന പിൽക്കാലവാക്കും ഇതിൽനിന്നാണ്.
• ഫോസ് അലേത്തിനോൻ (phōs alēthinon), യഥാർഥ വെളിച്ചം: “യഥാർഥം” എന്നതിന് ഇവിടെ സത്യവും അന്തിമവും എന്നാണ് അർഥം. മറ്റെല്ലാ വെളിച്ചവും ഇതിൽനിന്നു കൊളുത്തിയ വിളക്കുകളാണ്. യോഹന്നാനെ കത്തിജ്വലിക്കുന്ന ഒരു വിളക്ക് എന്ന് ഈശോ പിന്നീടു വിളിക്കുന്നു (5:35).
• എക്സൂസിയ (exousia), കഴിവ്, അവകാശം: അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നവർക്ക് ദൈവമക്കളാകാനുള്ള അവകാശവും അധികാരവും നൽകപ്പെടുന്നു. അതു ദാനമാണ്, നേട്ടമല്ല.

വാക്യാനുസൃതം.

“അവൻ വെളിച്ചമായിരുന്നില്ല; വെളിച്ചത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാൻ വന്നവനാണ്.” (1:8)

യോഹന്നാന്റെ മഹത്വം മുഴുവൻ ആ “അല്ല” എന്നതിലാണ്. അവിടുന്ന് വളരണം, ഞാൻ കുറയണം എന്ന് അദ്ദേഹം പിന്നീടു പറയുന്നു (3:30).

“അവൻ സ്വജനത്തിന്റെ അടുത്തേക്കു വന്നു; എന്നാൽ, അവർ അവനെ സ്വീകരിച്ചില്ല.” (1:11)

താൻ സൃഷ്ടിച്ച ലോകത്തിലേക്കും താൻ ഒരുക്കിയ ജനത്തിലേക്കുമാണ് വചനം വന്നത്. ഏതു തിരസ്കരണത്തിന്റെയും വേദനയാണ് ഈ വാക്യം പറയുന്നത്, ഒരു ജനതയുടെ കുറ്റമല്ല. താഴെയുള്ള ചോദ്യം കാണുക.

“തന്നെ സ്വീകരിച്ചവർക്കെല്ലാം, തന്റെ നാമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം, ദൈവമക്കളാകാൻ അവൻ കഴിവു നൽകി. അവർ ജനിച്ചതു രക്തത്തിൽനിന്നോ ശാരീരികാഭിലാഷത്തിൽനിന്നോ പുരുഷന്റെ ഇച്ഛയിൽ നിന്നോ അല്ല, ദൈവത്തിൽനിന്നത്രേ.” (1:12–13)

പാഠഭേദത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്. മിക്കവാറും എല്ലാ ഗ്രീക്ക് കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലും “ജനിച്ചവർ” എന്ന ബഹുവചനമാണ്; വിശ്വാസികളാണ് ഉദ്ദേശ്യം. ചില ആദ്യകാല ലത്തീൻ സാക്ഷ്യങ്ങളിലും വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ്, തെർത്തുല്യൻ എന്നിവരിലും “ജനിച്ചവൻ” എന്ന ഏകവചനമാണ്; മിശിഹായാണ് ഉദ്ദേശ്യം. ചില ആധുനിക വിവർത്തനങ്ങൾ അതു പിന്തുടർന്നിട്ടുണ്ട്. ബഹുവചനമാണ് അംഗീകൃതപാഠം; കന്യകാജനനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഈ വാക്യമല്ല, മത്തായിയും ലൂക്കായുമാണ്.

സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.

യോഹന്നാനും ഈശോയും തമ്മിലുള്ള അന്തരം വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു: യോഹന്നാൻ സ്വരമാണ്, മിശിഹാ വചനമാണ്; സ്വരം കടന്നുപോകുന്നു, വചനം നിലനിൽക്കുന്നു (പ്രസംഗം 293, ആശയം). ദൈവമക്കളാകാൻ നാം “ഉന്നതത്തിൽനിന്നു ജനിക്കണം” എന്നു പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം യോഹന്നാൻ 1:12–13 ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 526).

ആളുകൾ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ

ആരാണ് ഈ “സ്വജനം”? യോഹന്നാൻ യഹൂദരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയാണോ?

അല്ല. മറിയവും യൗസേപ്പും ഇടയന്മാരും യോഹന്നാനും എല്ലാ ശ്ലീഹന്മാരും യഹൂദരായിരുന്നു; അവർ അവിടുത്തെ സ്വീകരിച്ചു. ലോകം മുഴുവൻ പങ്കുചേരുന്ന മനുഷ്യന്റെ തിരസ്കരണത്തെക്കുറിച്ചാണ് വാക്യം പറയുന്നത് (1:10). മിശിഹായുടെ തിരസ്കരണത്തിനും മരണത്തിനും യഹൂദജനതയെ മുഴുവനായി കുറ്റപ്പെടുത്തരുതെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4; CCC 597–598).

സീറോ മലബാർ വായനക്കാരന്

ആബ്ബാ ഒരു അരമായ വാക്കാണ്. നമ്മുടെ ആരാധനാപൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഷയായ സുറിയാനി അരമായയുടെ ഒരു രൂപവുമാണ്. സീറോ മലബാർ സഭ ദൈവത്തെ “പിതാവേ” എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ, ഈശോതന്നെ ആദ്യം അങ്ങനെ വിളിച്ച ഭാഷയുടെ വളരെ അടുത്താണ് നിൽക്കുന്നത്.

പഠനത്തിനും പ്രബോധനത്തിനും

• ഇനിമേൽ ദാസനല്ല, മകനാണ് എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. എന്റെ പ്രാർഥനയിൽ ഇപ്പോഴും യജമാനനോടു സംസാരിക്കുന്ന ദാസന്റെ സ്വരം ഉള്ളത് എവിടെയാണ്?
• സാക്ഷിയായ യോഹന്നാൻ തന്നിൽനിന്നു മാറി മറ്റൊരാളിലേക്കു വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. എന്റെ കുടുംബത്തിലും ഇടവകയിലും എന്റെ വാക്കും പ്രവൃത്തിയും ആരിലേക്കാണു വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്?