21 ജനുവരി 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“അതുപോലെ തന്നെ, അനുതാപം ആവശ്യമില്ലാത്ത തൊണ്ണൂറ്റൊൻപതു നീതിമാൻമാരെക്കുറിച്ച് എന്നതിനെക്കാൾ അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ കൂടുതൽ സന്തോഷമുണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.” ലൂക്കാ 15:7
നോമ്പ് അവസാനിച്ചു; ക്ഷമിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷം സഭ ആഘോഷിക്കുന്നു. ദൈവം ശപഥം ചെയ്യുന്നത് എസെക്കിയേൽ കേൾക്കുന്നു: ദൈവമായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, ഞാനാണേ, ദുഷ്ടന്റെ മരണത്തിൽ എനിക്കു സന്തോഷമില്ല; ദുഷ്ടൻ തന്റെ വഴികളിൽനിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നതിലാണ് എന്റെ സന്തോഷം. മിക്കാ പാടുന്നു: അകൃത്യം ക്ഷമിക്കുന്ന അങ്ങയെപ്പോലെ ഒരു ദൈവം ആരുണ്ട്…? അവിടുന്ന് എന്നേക്കും കോപം വച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നില്ല; കാരുണ്യം കാണിക്കുന്നതിൽ അവിടുന്ന് ആനന്ദിക്കുന്നു… ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെല്ലാം അങ്ങു സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകളയും. മൂന്നു ദിവസത്തെ തിരിയലിനുശേഷം ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി നാം കേൾക്കുന്നു: കാരുണ്യം.
സുവിശേഷത്തിൽ ചുങ്കക്കാരും പാപികളും ഈശോയുടെ അടുത്തുവരുന്നു; ഫരിസേയർ പിറുപിറുക്കുന്നു. കാണാതായ ഒരാടിനെ കണ്ടെത്താൻ തൊണ്ണൂറ്റൊൻപതിനെയും വിട്ടുപോകുന്ന ഒരു ഇടയനെക്കുറിച്ചും, കാണാതായ ഒരു നാണയം കണ്ടെത്താൻ വീട് അടിച്ചുവാരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെക്കുറിച്ചും ഈശോ പറയുന്നു. കണ്ടെത്തുമ്പോൾ അവർ അയൽക്കാരെ വിളിക്കുന്നു: എന്നോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കുവിൻ. അതുപോലെ, അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ചു സ്വർഗത്തിൽ കൂടുതൽ സന്തോഷമുണ്ടാകും. ശ്രേഷ്ഠനായ യോഹന്നാൻ എഴുതുന്നു: എന്റെ മക്കൾ സത്യത്തിൽ നടക്കുന്നുവെന്നു കേൾക്കുന്നതിലും വലിയ സന്തോഷം എനിക്കില്ല. നോമ്പിന്റെ ഫലം സന്തോഷമാണ്: നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷം; അവിടുത്തെ സത്യത്തിൽ നടക്കുന്നതിലുള്ള നമ്മുടെ സന്തോഷം.
വിഷയം: “അതുപോലെ തന്നെ, അനുതാപം ആവശ്യമില്ലാത്ത തൊണ്ണൂറ്റൊൻപതു നീതിമാൻമാരെക്കുറിച്ച് എന്നതിനെക്കാൾ അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ കൂടുതൽ സന്തോഷമുണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.”
നോമ്പിനുശേഷം: കാരുണ്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന ദൈവവും കണ്ടെത്തപ്പെട്ടവരുടെ സന്തോഷവും.
“അവരോടു പറയുക, ദൈവമായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാനാണേ, ദുഷ്ടൻമരിക്കുന്നതിലല്ല, അവൻ ദുഷ്ടമാർഗത്തിൽനിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നതിലാണ് എനിക്കു സന്തോഷം. പിന്തിരിയുവിൻ; തിൻമയിൽനിന്നു നിങ്ങൾ പിന്തിരിയുവിൻ. ഇസ്രായേൽഭവനമേ, നിങ്ങൾ എന്തിനു മരിക്കണം?” എസെക്കിയേൽ 33:11
“കാലവിളംബത്തെക്കുറിച്ചു ചിലർ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ, കർത്താവു തന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതിൽ താമസം വരുത്തുന്നില്ല. ആരും നശിച്ചുപോകാതെ എല്ലാവരും അനുതപിക്കണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, നിങ്ങളോടു ദീർഘ ക്ഷമ കാണിക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ.” 2 പത്രോസ് 3:9
ജീവിതത്തിൽ: നിന്നോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയ്ക്കായി അവിടുത്തേക്കു നന്ദി പറയുക.
“അവിടുന്ന് വീണ്ടും നമ്മോടു കാരുണ്യം കാണിക്കും. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങളെ അവിടുന്ന് ചവിട്ടിമെതിക്കും. ആഴിയുടെ അഗാധങ്ങളിലേക്കു നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ അവിടുന്ന് തൂത്തെറിയും.” മിക്കാ 7:19
“കണ്ടുകിട്ടുമ്പോൾ സന്തോഷിച്ച് അതിനെ തോളിലേറ്റുന്നു. വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ അവൻ കൂട്ടുകാരെയും അയൽവാസികളെയും വിളിച്ചുകൂട്ടിപ്പറയും: നിങ്ങൾ എന്നോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കുവിൻ. എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആടിനെ കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.” ലൂക്കാ 15:5–6
ജീവിതത്തിൽ: ദൈവം ക്ഷമിച്ച പാപങ്ങൾ വീണ്ടും കുഴിച്ചെടുക്കരുത്.
“നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവ്, വിജയം നൽകുന്ന യോദ്ധാവ്, നിന്റെ മദ്ധ്യേ ഉണ്ട്.” സെഫാനിയാ 3:17
“അതുപോലെ തന്നെ, അനുതാപം ആവശ്യമില്ലാത്ത തൊണ്ണൂറ്റൊൻപതു നീതിമാൻമാരെക്കുറിച്ച് എന്നതിനെക്കാൾ അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ കൂടുതൽ സന്തോഷമുണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.” ലൂക്കാ 15:7
ജീവിതത്തിൽ: അകന്നുപോയ ഒരാളെ സമീപിക്കുക.
നോമ്പ് ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു.
നമുക്കു സന്തോഷിക്കാം; നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ അന്വേഷിക്കാം.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകലെയായിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്കുവേണ്ടി പേരെടുത്തു പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയരേ, മൂന്നുനോമ്പ് അവസാനിച്ചു; ഇന്നു ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷം സഭ ആഘോഷിക്കുന്നു. എസെക്കിയേൽവഴി ദൈവം ശപഥം ചെയ്യുന്നു: ഞാനാണേ, ദുഷ്ടന്റെ മരണത്തിൽ എനിക്കു സന്തോഷമില്ല; ദുഷ്ടൻ തന്റെ വഴികളിൽനിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നതിലാണ് എന്റെ സന്തോഷം (എസെ 33:11).
മിക്കാ പാടുന്നു: അകൃത്യം ക്ഷമിക്കുന്ന അങ്ങയെപ്പോലെ ഒരു ദൈവം ആരുണ്ട്? കാരുണ്യം കാണിക്കുന്നതിൽ അവിടുന്ന് ആനന്ദിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെല്ലാം അങ്ങു സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകളയും (മിക്കാ 7:18–19). ഈ മൂന്നു ദിവസങ്ങളിൽ നാം ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നത് അവിടുന്നു സമുദ്രത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സുവിശേഷത്തിൽ ഒരാടിനെ കണ്ടെത്താൻ തൊണ്ണൂറ്റൊൻപതിനെയും വിട്ടുപോകുന്ന ഇടയനെക്കുറിച്ചും, ഒരു നാണയത്തിനായി വീടുമുഴുവൻ തിരയുന്ന സ്ത്രീയെക്കുറിച്ചും ഈശോ പറയുന്നു. കണ്ടെത്തുമ്പോൾ അവർ പറയുന്നു: എന്നോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കുവിൻ. അതുപോലെ, അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ചു സ്വർഗത്തിൽ കൂടുതൽ സന്തോഷമുണ്ടാകും (ലൂക്കാ 15:6–7).
ശ്രേഷ്ഠനായ യോഹന്നാൻ എഴുതുന്നു: എന്റെ മക്കൾ സത്യത്തിൽ നടക്കുന്നുവെന്നു കേൾക്കുന്നതിലും വലിയ സന്തോഷം എനിക്കില്ല (3 യോഹ 4). നമ്മുടെ നോമ്പിന്റെ ഫലം സന്തോഷമാകട്ടെ; നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ അന്വേഷിക്കുന്നവരായി നമുക്കു മാറാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഒരു ഇടയൻ തന്റെ കാണാതായ ആടിനെ കണ്ടെത്തി; അവൻ വളരെ സന്തോഷിച്ചു! നാം ദൈവത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരുമ്പോൾ അവിടുന്ന് അത്രയും സന്തോഷിക്കുന്നു. ഉപവാസത്തിന്റെ ഈ മൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്കായി ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയാം.
കാരുണ്യത്തിന്റെ ദൈവമേ, പാപികളുടെ മരണത്തിൽ അങ്ങേക്കു സന്തോഷമില്ല; ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെ അങ്ങു സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകളയുന്നു. ഉപവാസത്തിന്റെ ഈ ദിവസങ്ങളിലെ കൃപയ്ക്കായി നന്ദി. തിരിച്ചുവരുന്ന ഓരോ പാപിയെക്കുറിച്ചുമുള്ള സ്വർഗത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരാനും എപ്പോഴും അങ്ങയുടെ സത്യത്തിൽ നടക്കാനും ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കണമേ. ആമേൻ.
നോമ്പു കഴിഞ്ഞു; അതിനു പിറ്റേദിവസം കൃതജ്ഞതയുടെ ദിവസമാണ്. നോമ്പുദിവസങ്ങളിൽ ദൈവം എന്തുചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്നു വായനകൾ പറയുന്നു. എസെക്കിയേൽ ദൈവത്തിന്റെ ശപഥം നൽകുന്നു: ദുഷ്ടൻ മരിക്കുന്നതിലല്ല എനിക്കു സന്തോഷം. നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കടലിലേക്ക് എറിയുന്ന ദൈവത്തെക്കുറിച്ചു മിക്കാ പാടുന്നു. തന്റെ മക്കൾ സത്യത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതിലുള്ള സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ച് ശ്രേഷ്ഠൻ ഗായൂസിന് എഴുതുന്നു. കണ്ടെത്തുംവരെ അന്വേഷിക്കുന്ന ഇടയനെയും സ്ത്രീയെയും, ഒരു പാപി തിരിയുമ്പോൾ സ്വർഗത്തിലുണ്ടാകുന്ന സന്തോഷത്തെയും കുറിച്ച് ഈശോ പറയുന്നു. ഇന്നത്തെ വാക്ക് സന്തോഷം ആണ്; ഒന്നാമതായി, ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷം.
പശ്ചാത്തലം.
ബി.സി. ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബാബിലോണിലെ പ്രവാസികളുടെ ഇടയിലെ പുരോഹിതനാണ് എസെക്കിയേൽ. ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവിലാണ് മുപ്പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം. അദ്ദേഹം കാവൽക്കാരനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു (33:1–9); ജറുസലെം വീണു എന്ന വാർത്ത ഉടൻ എത്തും (33:21). ഒഴികഴിവുകൾ നിർത്തിയ ജനം മറ്റൊരു അപകടത്തിൽ വീണിരിക്കുന്നു: നിരാശ. “ഞങ്ങൾക്കെങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കും?” ഇതേ പ്രബോധനം പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ കൂടുതൽ വിശദമായി കാണാം.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഞങ്ങൾക്കെങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കും” (33:10)
ഇതു യഥാർഥ കുറ്റബോധമാണ്; ദൈവത്തിലേക്കോ നിരാശയിലേക്കോ അതു നയിക്കാം. യൂദാസും പത്രോസും ഈ ഭാരം അറിഞ്ഞു. തുടർന്ന് എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നതിലാണ് വ്യത്യാസം.
“പിന്തിരിയുവിൻ; തിൻമയിൽനിന്നു നിങ്ങൾ പിന്തിരിയുവിൻ. ഇസ്രായേൽഭവനമേ, നിങ്ങൾ എന്തിനു മരിക്കണം?” (33:11)
പഴയനിയമത്തിൽ ദൈവഹൃദയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മഹത്തായ വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്ന്. 18:23, 32 കൂടി കാണുക. 2 പത്രോസ് 3:9-ൽ ഇതിന്റെ പ്രതിധ്വനിയുണ്ട്.
“അവൻ തീർച്ചയായും ജീവിക്കും.” (33:16)
മാനസാന്തരത്തോടെ പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഓർമ അവസാനിക്കുന്നു. എങ്കിലും പഴയ നന്മ ഒരു ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടല്ലെന്ന് ഇതേ ഭാഗം മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു (33:13). ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശയാണ് പ്രധാനം.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത്, കോറിന്തോസിലെ സഭയെ മാനസാന്തരത്തിനു പ്രേരിപ്പിക്കാൻ റോമിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ് ഈ പ്രബോധനം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (1 ക്ലെമന്റ് 8; ആശയം). മാനസാന്തരം ജീവിതം മുഴുവന്റെയും ദൈവത്തിലേക്കുള്ള തിരിയലാണെന്നും, വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ ഹൃദയത്തിനു ശക്തി നൽകുന്നതു ദൈവമാണെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1431–1432). എടുത്തതു തിരികെ കൊടുക്കുന്നതു നീതിയുടെ കാര്യവുമാണ്: അനുതാപത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് മടക്കിക്കൊടുക്കൽ (CCC 2412).
പശ്ചാത്തലം.
ബി.സി. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ദരിദ്രർക്കുവേണ്ടി നിലകൊണ്ട് യൂദായിൽ പ്രസംഗിച്ച പ്രവാചകനാണ് മിക്കാ. ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസാന വാക്യങ്ങൾ (7:8–20) ഒരു ആരാധനക്രമംപോലെയാണ്; പ്രവാസാനന്തരകാലത്ത് ഇവ രൂപപ്പെട്ടതാകാമെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ഇരുട്ടിലെങ്കിലും പ്രത്യാശയോടെ സീയോൻ ഉത്തമപുരുഷനിൽ സംസാരിക്കുന്നു. അവസാനത്തെ ഗീതം ദൈവകരുണയെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. യഹൂദരുടെ പുതുവത്സരത്തിലെ താഷ്‌ലിക്ക് കർമത്തിൽ ഈ വാക്യങ്ങൾ വായിക്കുന്നു; അന്ന് ഒഴുകുന്ന ജലത്തിനടുത്തു ചെന്ന് അവർ പ്രതീകാത്മകമായി പാപങ്ങൾ എറിഞ്ഞുകളയുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എന്റെ ശത്രുക്കളേ, എന്നെക്കുറിച്ച് ആഹ്ളാദിക്കേണ്ടാ. വീണാലും ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കും. ഞാൻ ഇരുട്ടിലിരുന്നാലും കർത്താവ് എന്റെ വെളിച്ചമായിരിക്കും.” (7:8)
ഏതു പരാജയത്തിനും പിറ്റേന്നു രാവിലത്തേക്കുള്ള വാക്യം. വീഴ്ച അവസാനത്തെ സംഭവമല്ല. ദനഹാക്കാലം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന പ്രകാശം ക്രൈസ്തവൻ ഇവിടെയും കേൾക്കുന്നു.
“ഞാൻ അവിടുത്തേക്കെതിരായി പാപം ചെയ്തുപോയി. അവിടുന്ന് എന്നെ വെളിച്ചത്തിലേക്കു നയിക്കും.” (7:9)
സ്വയം സഹതാപമില്ലാതെ സീയോൻ താൻ ചെയ്തതു സ്വീകരിക്കുന്നു. താൻ ആർക്കെതിരേ പാപം ചെയ്തുവോ ആ ന്യായാധിപൻതന്നെ തന്റെ വക്കീലായി മാറും.
“അവിടുന്ന് വീണ്ടും നമ്മോടു കാരുണ്യം കാണിക്കും. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങളെ അവിടുന്ന് ചവിട്ടിമെതിക്കും. ആഴിയുടെ അഗാധങ്ങളിലേക്കു നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ അവിടുന്ന് തൂത്തെറിയും.” (7:19)
യോനായോടൊപ്പമുള്ള മൂന്നു ദിവസത്തിനുശേഷം എത്ര നല്ല ചിത്രം! യോനായുടെ ശിക്ഷയും ഈജിപ്തുകാരുടെ അവസാനവുമായിരുന്ന കടൽ, ഫറവോയുടെ സൈന്യത്തെപ്പോലെ പാപങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഇടമാകുന്നു (പുറപ്പാട് 15:4–5).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ദൈവം “ആയിരം തലമുറവരെ കാരുണ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു” എന്നും, മനുഷ്യന്റെ അവിശ്വസ്തതയ്ക്കിടയിലും കരുണാസമ്പന്നനായി തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു എന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 211). പ്രവാചകന്മാർ ആഗ്രഹിച്ച പാപമോചനം, ക്ഷമിക്കാനുള്ള അധികാരം സഭയ്ക്കു നൽകിയ മിശിഹായിലൂടെ വരുന്നു (CCC 976, 981).
പശ്ചാത്തലം.
ഗ്രീക്കിൽ ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ ഗ്രന്ഥമാണിത്; അക്കാലത്തു കണ്ടിരുന്ന തരത്തിലുള്ള യഥാർഥ സ്വകാര്യകത്ത്. “ശ്രേഷ്ഠൻ” എന്നാണ് ലേഖകൻ സ്വയം വിളിക്കുന്നത്. പാരമ്പര്യം അദ്ദേഹത്തെ യോഹന്നാൻ ശ്ലീഹായായി കാണുന്നു; യോഹന്നാൻ സമൂഹങ്ങളിലെ ഒരു നേതാവായി പല പണ്ഡിതരും കാണുന്നു. സഞ്ചരിക്കുന്ന പ്രസംഗകർക്ക് പ്രാദേശിക ക്രൈസ്തവരുടെ ആതിഥ്യം വേണ്ടിയിരുന്നു; ചില നേതാക്കൾ അതു നിഷേധിച്ചു (ദിയോത്രെഫേസ്, വാക്യം 9). ഗായൂസ് അവരെ സ്വീകരിച്ചു. ആദിമ ദൗത്യം എങ്ങനെ നടന്നുപോന്നു എന്നതിന്റെ അപൂർവ ദൃശ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നിനക്ക് ഐശ്വര്യമുണ്ടാകട്ടെ എന്നും നീ ആരോഗ്യവാനായിരിക്കട്ടെ എന്നും” (1:2)
അക്കാലത്തെ കത്തുകളിലെ സാധാരണ അഭിവാദനം പ്രാർഥനയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യനെ മുഴുവനായി കരുതുന്നതിന്റെ അടയാളമാണിത്. സമ്പത്തിന്റെ വാഗ്ദാനമല്ല.
“എന്റെ മക്കൾ സത്യത്തിലാണു ജീവിക്കുന്നത് എന്നു കേൾക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ സന്തോഷം എനിക്കുണ്ടാകാനില്ല.” (1:4)
മാതാപിതാക്കൾക്കും വൈദികർക്കും ഈ വാക്യം പ്രാർഥിക്കാം. ഇന്നത്തെ മറ്റു വായനകൾ പറയുന്ന സന്തോഷംതന്നെ, ഇവിടെ ഒരു മനുഷ്യഹൃദയത്തിൽ.
“കാരണം, അവിടുത്തെനാമത്തെപ്രതിയാണ് അവർ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. വിജാതീയരിൽനിന്ന് അവർ ഒരു സഹായവും സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല.” (1:7)
സുവിശേഷം മതവ്യാപാരമായി തോന്നാതിരിക്കാൻ വിജാതീയരിൽനിന്ന് അവർ പണം വാങ്ങിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ആരെങ്കിലും അവരെ സഹായിക്കണമായിരുന്നു.
“ആകയാൽ, നാം സത്യത്തിൽ സഹപ്രവർത്തകരായിരിക്കേണ്ടതിന് ഇപ്രകാരമുള്ളവരെ സ്വീകരിച്ചു സംരക്ഷിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.” (1:8)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സഭയിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും, ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ രീതിയിൽ, ശ്ലൈഹികപ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 863). സഞ്ചരിക്കുന്ന ഗുരുക്കന്മാരെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമങ്ങൾ ആദിമ ക്രൈസ്തവകൃതിയായ ദിദാക്കെ നൽകുന്നു; ഇതിന്റെ പ്രാധാന്യം അതു കാണിക്കുന്നു (ദിദാക്കെ 11–13). പ്രേഷിതപ്രവർത്തനത്തിനുള്ള സഭ മുഴുവന്റെയും പിന്തുണ ഇന്നും ഇതു തുടരുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഹൃദയമാണ് പതിനഞ്ചാം അധ്യായം: നഷ്ടപ്പെട്ടവയുടെ മൂന്ന് ഉപമകൾ; മൂന്നാമത്തേത് ധൂർത്തപുത്രന്റേത്. സന്ദർഭം 1–2 വാക്യങ്ങളിലുണ്ട്. ചുങ്കക്കാരും പാപികളും അടുത്തുവരുന്നു; ഈശോ അവരോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുന്നതിനെ ഫരിസേയരും നിയമജ്ഞരും എതിർക്കുന്നു. ആ സംസ്കാരത്തിൽ മേശ പങ്കുവയ്ക്കുക എന്നാൽ ഒരാളെ സ്വീകരിക്കുക എന്നായിരുന്നു. ഈശോയുടെ മറുപടി നല്ല മനുഷ്യരോടാണ്; അത് ഒരു ക്ഷണമാണ്: വിരുന്നിലേക്കു വരുവിൻ.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇവൻ പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അവരോടുകൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” (15:2)
കുറ്റാരോപണമായി പറഞ്ഞത് ഈശോയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും നല്ല വിവരണങ്ങളിൽ ഒന്നായി. വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ വിവരണവും ഇതുതന്നെ.
“നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ കണ്ടുകിട്ടുവോളം തേടിപ്പോകാത്തത്?” (15:4)
“കണ്ടുകിട്ടുവോളം”. അന്വേഷണത്തിനു സമയപരിധിയില്ല. “ഞാനല്ല” എന്ന് സത്യസന്ധരായ ഇടയന്മാർ മറുപടി പറഞ്ഞേക്കാം; അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ഉപമ അത്ര അമ്പരപ്പിക്കുന്നത്.
“കണ്ടുകിട്ടുമ്പോൾ സന്തോഷിച്ച് അതിനെ തോളിലേറ്റുന്നു.” (15:5)
കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ ഒരു വാക്കുമില്ല. ഇടയൻതന്നെ ആടിനെ ചുമക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ചത്തെ ആദ്യ വായനകളിലെ അതേ ചിത്രം: ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ വഹിക്കുന്നു.
“ഏതു സ്ത്രീയാണ്, തനിക്കു പത്തു നാണയം ഉണ്ടായിരിക്കേ, അതിൽ ഒന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ വിളക്കുകൊളുത്തി വീട് അടിച്ചുവാരി, അത് കണ്ടുകിട്ടുവോളം ഉത്സാഹത്തോടെ അന്വേഷിക്കാത്തത്?” (15:8)
പുരുഷന്റെ ജോലിയെ സ്ത്രീയുടെ ജോലിയോട് ഈശോ ചേർക്കുന്നു; രണ്ടിലും ദൈവം ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു ദ്രഹ്മ ഏകദേശം ഒരു ദിവസത്തെ കൂലിയാണ്: ദരിദ്രഭവനത്തിൽ ഇതു യഥാർഥ പണമാണ്.
“അതുപോലെതന്നെ, അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ദൂതൻമാരുടെ മുമ്പിൽ സന്തോഷമുണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.” (15:10)
നോമ്പിന്റെ അവസാനം ഓർക്കേണ്ട വാക്യം ഇതാണ്. സന്തോഷം ആദ്യം സ്വർഗത്തിലാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പാപികളോടുള്ള ദൈവകരുണയുടെ വെളിപാടായി മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ ഉപമകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു (CCC 1846; 1439 കാണുക). ചുങ്കക്കാരോടും പാപികളോടുമൊപ്പം ഭക്ഷിച്ചതിലൂടെ ഈശോ ഫരിസേയർക്ക് ഇടർച്ചയായി എന്ന് അത് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു (CCC 588; 1443 കാണുക). ഈ സുവിശേഷത്തെക്കുറിച്ചു പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ മഹാനായ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി പറയുന്നു: നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവം സ്വീകരിച്ച് മിശിഹാ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ വഹിച്ചതിനാലാണ് ഇടയൻ ആടിനെ തോളിലേറ്റിയത് (ആശയം; സുവിശേഷപ്രസംഗം 34).
പാപി മരിക്കണമെന്നു ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ നരകം എന്തിന്?
ദൈവം സ്നേഹത്തെ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തിൽനിന്ന് അന്തിമമായി സ്വയം ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ് നരകം എന്നും, ദൈവം ആരെയും അതിനായി മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കുന്നില്ല എന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1033, 1037). അതുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് ഇത്ര യാചിക്കുന്നത്: “നിങ്ങൾ എന്തിനു മരിക്കണം?”
ഉപമയിലെ തൊണ്ണൂറ്റൊൻപതുപേർക്ക് യഥാർഥത്തിൽ അനുതാപം ആവശ്യമില്ലേ?
ഇതു സൗമ്യമായ ഒരു പരിഹാസമാണ്. നമുക്കെല്ലാവർക്കും അനുതാപം വേണം (ലൂക്കാ 13:3). ആവശ്യമില്ലെന്നു കരുതുന്നവരെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ ഈശോ ക്ഷണിക്കുന്നു. പല ഫരിസേയരും ഈശോയോട് അടുത്തവരായിരുന്നു; നമുക്കെന്നപോലെ അവർക്കും വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നു (CCC 575).
എല്ലാ ക്രൈസ്തവരും മിഷനറിമാരെ സഹായിക്കണോ?
വേണം; ഓരോരുത്തർക്കും സാധിക്കുന്ന രീതിയിൽ: പ്രാർഥനകൊണ്ടും സംഭാവനകൊണ്ടും ആതിഥ്യംകൊണ്ടും. സഭ മുഴുവൻ പ്രേഷിതയാണെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 849–856). നമ്മുടെ പല ഇടവകകളിലും പ്രേഷിതഞായറും മിഷൻരൂപതകൾക്കുള്ള സഹായവും ഗായൂസ് ചെയ്തതു തുടരുന്നു.
പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ മൂന്നുനോമ്പിനുശേഷമുള്ള വ്യാഴാഴ്ച ലഭിച്ച കരുണയ്ക്കായുള്ള കൃതജ്ഞതയുടെ ദിവസമാണ്; കലണ്ടർ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. വായനകൾ അതിനു യോജിച്ചതാണ്: നാം കരുണ യാചിച്ചു; അതു നൽകാൻ ദൈവം എത്ര ആഗ്രഹിച്ചു എന്ന് ഇപ്പോൾ കേൾക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ, നോമ്പിൽ നമുക്കു ലഭിച്ചതിനുമാത്രമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിനും നന്ദി പറയുക. നോമ്പിന്റെ ഫലം എന്തെങ്കിലും സൂക്ഷിക്കുക: നൽകിയ ഒരു ക്ഷമ, ഏറ്റുപറഞ്ഞ ഒരു പാപം, തുടരുന്ന ഒരു കാരുണ്യപ്രവൃത്തി. വലിയ നോമ്പിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുകളാകട്ടെ അവ.