28 ജനുവരി 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“ഒരുവൻ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മരിച്ചുവെന്നും അതിനാൽ എല്ലാവരും മരിച്ചുവെന്നും ഞങ്ങൾക്കു ബോധ്യമുള്ളതിനാൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്തേജനം നൽകുന്നു.” 2 കോറിന്തോസ് 5:14
തന്നെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് പൗലോസ് കോറിന്തോസുകാർക്കു വിശദീകരിക്കുന്നു. ഹൃദയം നോക്കാതെ മുഖം നോക്കി പ്രശംസിക്കുന്നവരുണ്ട്; അവന്റെ പ്രേരണ മറ്റൊന്നാണ്: “ഒരുവൻ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മരിച്ചുവെന്നും അതിനാൽ എല്ലാവരും മരിച്ചുവെന്നും ഞങ്ങൾക്കു ബോധ്യമുള്ളതിനാൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്തേജനം നൽകുന്നു.” മിശിഹായോടു പൗലോസിനുള്ള സ്നേഹം മാത്രമല്ല ഇത്; പൗലോസിനോടുള്ള മിശിഹായുടെ സ്വന്തം സ്നേഹമാണ്, ഒരു ഒഴുക്കുപോലെ അവനെ മറ്റുള്ളവരിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്ന സ്നേഹം. സുവിശേഷത്തിൽ ആ സ്നേഹം ഒരു നോട്ടത്തിലും ഒരു ചോദ്യത്തിലും തുടങ്ങുന്നു. ഈശോ നടന്നുപോകുന്നതു കണ്ട് സ്നാപകയോഹന്നാൻ പറയുന്നു: ഇതാ, ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്! രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർ പിന്നാലെ ചെല്ലുന്നു. ഈശോ തിരിഞ്ഞ് അവരോടു ചോദിക്കുന്നു: നിങ്ങൾ എന്തന്വേഷിക്കുന്നു? മറ്റൊരു ചോദ്യംകൊണ്ടാണ് അവർ മറുപടി പറയുന്നത്: റബ്ബീ, അങ്ങ് എവിടെയാണു വസിക്കുന്നത്? അവൻ പറയുന്നു: വന്നു കാണുക. അന്ന് അവർ അവനോടുകൂടെ താമസിക്കുന്നു; ആ മണിക്കൂർപോലും യോഹന്നാൻ ഓർത്തുവയ്ക്കുന്നു. പിന്നെ അന്ത്രയോസ് തന്റെ സഹോദരനെ കണ്ടെത്തി പറയുന്നു: ഞങ്ങൾ മിശിഹായെ കണ്ടു. ഈശോ ശിമയോനെ നോക്കി അവനു കേപ്പാ എന്ന പുതിയ പേരു നൽകുന്നു. മിശിഹാ എങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നുവെന്നു ദനഹാ കാണിച്ചുതരുന്നു: ഒരാൾ മറ്റൊരാളോടു പറയുന്നു; ബാക്കി മിശിഹാതന്നെ ചെയ്യുന്നു.
തന്റെ മഹത്തായ ബുദ്ധികൊണ്ടു വിശ്വാസത്തെ സേവിച്ച ഡൊമിനിക്കൻ സന്യാസിയായ വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസിനെ ഇന്നു സഭ ബഹുമാനിക്കുന്നു. യുക്തിക്കു വഴിയൊരുക്കാനാകും; എന്നാൽ മിശിഹാ ദൈവപുത്രനാണെന്ന സത്യം സ്വീകരിക്കുന്നതു വിശ്വാസം മാത്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു; കൃപ പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്നില്ല, പൂർണമാക്കുന്നു എന്നും എഴുതി. നിങ്ങൾ എന്തന്വേഷിക്കുന്നു എന്ന ഈശോയുടെ ആദ്യചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാല ജീവചരിത്രങ്ങൾ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, താൻ എഴുതിയതിനെല്ലാം എന്തു പ്രതിഫലമാണു വേണ്ടതെന്നു പ്രാർഥനയിൽ കർത്താവ് അദ്ദേഹത്തോടു ചോദിച്ചു; അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, അങ്ങയെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. ജീവിതാന്ത്യത്തോടടുത്ത്, വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കിടെയുണ്ടായ ഒരു അനുഭവത്തിനുശേഷം അദ്ദേഹം എഴുത്തു നിർത്തി; താൻ കണ്ടതിനു മുൻപിൽ താൻ എഴുതിയതെല്ലാം വൈക്കോൽപോലെ തോന്നുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞു. ആദ്യശിഷ്യന്മാരെപ്പോലെ അദ്ദേഹം വന്നു, കണ്ടു, അവനോടുകൂടെ വസിച്ചു. മിശിഹായുടെ സ്നേഹം അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
വിഷയം: “ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്തേജനം നൽകുന്നു.”
ശ്ലീഹായെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്ന സ്നേഹം, വന്നു കണ്ട ആദ്യശിഷ്യന്മാർ, വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ്.
“ഒരു കാര്യം ഞാൻ കർത്താവിനോട്അപേക്ഷിക്കുന്നു; ഒരു കാര്യം മാത്രം ഞാൻ തേടുന്നു; കർത്താവിന്റെ മാധുര്യം ആസ്വദിക്കാനും കർത്താവിന്റെ ആലയത്തിൽഅവിടുത്തെ ഹിതം ആരായാനും വേണ്ടി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവിടുത്തെആലയത്തിൽ വസിക്കാൻതന്നെ.” സങ്കീർത്തനം 27:4
“യേശു തിരിഞ്ഞ്, അവർ തന്റെ പിന്നാലെ വരുന്നതുകണ്ട്, ചോദിച്ചു: നിങ്ങൾ എന്തന്വേഷിക്കുന്നു? അവർ ചോദിച്ചു: റബ്ബീ ഗുരു. എന്നാണ് ഇതിനർഥം അങ്ങ് എവിടെയാണു വസിക്കുന്നത്?” യോഹന്നാൻ 1:38
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു പ്രാർഥനയിൽ ഈശോയുടെ ചോദ്യത്തിനു സത്യസന്ധമായി മറുപടി പറയുക.
“കർത്താവ് എത്രനല്ലവനെന്നുരുചിച്ചറിയുവിൻ; അവിടുത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ.” സങ്കീർത്തനം 34:8
“അവൻ പറഞ്ഞു: വന്നു കാണുക. അവർ ചെന്ന് അവൻ വസിക്കുന്നിടം കാണുകയും അന്ന് അവനോടുകൂടെ താമസിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഏകദേശം പത്താം മണിക്കൂർ ആയിരുന്നു.” യോഹന്നാൻ 1:39
ജീവിതത്തിൽ: നിന്നോടൊപ്പം വന്ന് ഈശോയെ കാണാൻ ഒരാളെ ക്ഷണിക്കുക.
“ഞാൻ പ്രാർഥിച്ചു, എനിക്കു വിവേകം ലഭിച്ചു; ഞാൻ ദൈവത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചു, ജ്ഞാനചൈതന്യം എനിക്കു ലഭിച്ചു.” ജ്ഞാനം 7:7
“ഒരുവൻ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മരിച്ചുവെന്നും അതിനാൽ എല്ലാവരും മരിച്ചുവെന്നും ഞങ്ങൾക്കു ബോധ്യമുള്ളതിനാൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്തേജനം നൽകുന്നു.” 2 കോറിന്തോസ് 5:14
ജീവിതത്തിൽ: വിശുദ്ധ തോമസ് ചെയ്തതുപോലെ, ഇന്നു പഠനത്തിനോ ജോലിക്കോ മുൻപ് ജ്ഞാനത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക.
നാം എന്തന്വേഷിക്കുന്നുവെന്നു മിശിഹാ ചോദിക്കുന്നു; വന്നു കാണാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു.
അവനെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതാകുംവരെ അവന്റെ സ്നേഹം നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കട്ടെ.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ഒരാളെ മിശിഹായോടു കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുക.
പ്രിയരേ, പൗലോസ് പറയുന്നു: ഒരുവൻ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മരിച്ചുവെന്നു ഞങ്ങൾക്കു ബോധ്യമുള്ളതിനാൽ മിശിഹായുടെ സ്നേഹം ഞങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു (2 കോറി 5:14). നമ്മെ മറ്റുള്ളവരിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു ഒഴുക്കുപോലെയാണ് മിശിഹായുടെ സ്നേഹം.
സുവിശേഷത്തിൽ യോഹന്നാൻ ഈശോയെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു: ഇതാ, ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്! രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർ പിന്നാലെ ചെല്ലുന്നു. ഈശോ തിരിഞ്ഞു ചോദിക്കുന്നു: നിങ്ങൾ എന്തന്വേഷിക്കുന്നു? (യോഹ 1:38). അവൻ എവിടെ വസിക്കുന്നുവെന്ന് അവർ ചോദിക്കുന്നു; അവൻ പറയുന്നു: വന്നു കാണുക. അന്ന് അവർ അവനോടുകൂടെ താമസിക്കുന്നു.
പിന്നെ അന്ത്രയോസ് തന്റെ സഹോദരനായ ശിമയോനെ കണ്ടെത്തി പറയുന്നു: ഞങ്ങൾ മിശിഹായെ കണ്ടു (യോഹ 1:41). അവൻ അവനെ ഈശോയുടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരുന്നു; ഈശോ അവനു പുതിയ പേരു നൽകുന്നു. മിശിഹാ അറിയപ്പെടുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: ഒരാൾ മറ്റൊരാളോടു പറയുന്നു.
ഇന്നു നാം ബഹുമാനിക്കുന്ന വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ് തന്റെ മഹത്തായ ബുദ്ധി മിശിഹായ്ക്കു നൽകി. എന്തു പ്രതിഫലമാണു വേണ്ടതെന്നു കർത്താവു ചോദിച്ചപ്പോൾ, കർത്താവേ, അങ്ങയെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല എന്ന് അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞുവെന്ന് ആദ്യകാല വിവരണങ്ങൾ പറയുന്നു. നമുക്കും മിശിഹായെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അന്വേഷിക്കാതിരിക്കാം; മറ്റുള്ളവരെ അവന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഈശോ രണ്ടു കൂട്ടുകാരോടു ചോദിച്ചു: നിങ്ങൾ എന്തന്വേഷിക്കുന്നു? എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു: വന്നു കാണുക! വന്ന് ഈശോയെ കാണാൻ നിനക്ക് ആരെ ക്ഷണിക്കാനാകും?
ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടായ കർത്താവീശോമിശിഹായേ, അങ്ങയുടെ ആദ്യശിഷ്യന്മാരോട് അവർ എന്തന്വേഷിക്കുന്നുവെന്ന് അങ്ങു ചോദിക്കുകയും വന്നു കാണാൻ അവരെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങയുടെ സ്നേഹം ഞങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കട്ടെ; അന്ത്രയോസ് ശിമയോനെ കൊണ്ടുവന്നതുപോലെ മറ്റുള്ളവരെ അങ്ങയുടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ; വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസിന്റെ പ്രാർഥനയാൽ അങ്ങയെ അന്വേഷിക്കുന്ന മനസ്സുകളും അങ്ങയെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഹൃദയങ്ങളും ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ. ആമേൻ.
ഒരാളെ മിശിഹായിലേക്കും പിന്നെ മറ്റുള്ളവരിലേക്കും നയിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് ഇന്നത്തെ വായനകൾ കാണിക്കുന്നു. സുവിശേഷത്തിൽ അത് ആരംഭിക്കുന്നതു സ്നാപകയോഹന്നാന്റെ ഒരു വാക്കിലും ഈശോയുടെ ഒരു ചോദ്യത്തിലും അവിടുത്തോടൊത്തുള്ള നീണ്ട ഒരു സായാഹ്നത്തിലുമാണ്; പിന്നെ ആ വാർത്ത ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിവയ്ക്കാൻ അന്ത്രയോസിനു കഴിയുന്നില്ല. ഇതിനെല്ലാം പിന്നിലെ ശക്തിയെ ലേഖനത്തിൽ പൗലോസ് പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്നു: മിശിഹായുടെ സ്നേഹം. ഇതേ അന്വേഷണത്തിൽനിന്നും അവിടുത്തോടൊത്തുള്ള വാസത്തിൽനിന്നും വളർന്ന മഹാപാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ഉടമയായ വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസിനെയും സഭ ഇന്ന് ഓർക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
അസ്വസ്ഥമായ ഒരു സമൂഹത്തിനു മുമ്പിൽ പൗലോസ് തന്റെ ശുശ്രൂഷയെ ന്യായീകരിക്കുകയാണ്. പിന്നീട് അദ്ദേഹം “അപ്പസ്തോലപ്രമാണികൾ” എന്നു വിളിക്കുന്ന (11:5) എതിർപ്രബോധകരിൽ ചില കോറിന്തോസുകാർ ആകൃഷ്ടരായിരുന്നു; പൗലോസിന്റെ ബലഹീനതയും സഹനങ്ങളും അവർക്കു കുറവായി തോന്നി. എല്ലാവരും പ്രത്യക്ഷപ്പെടേണ്ട മിശിഹായുടെ ന്യായാസനത്തെക്കുറിച്ച് തൊട്ടുമുമ്പ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു (5:10). 11-ൽ പറയുന്ന കർത്താവിനോടുള്ള ഭയം അതാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഞങ്ങൾ ഉൻമത്തരാണെങ്കിൽ അതു ദൈവത്തിനുവേണ്ടിയാണ്. ഞങ്ങൾ സമചിത്തരാണെങ്കിൽ അതു നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയാണ്.” (5:13)
ശുശ്രൂഷകന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ തനിക്കുവേണ്ടിയല്ല: ഒരു വശത്തേക്കു ദൈവവും മറുവശത്തേക്കു സഹോദരങ്ങളും.
“ഒരുവൻ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മരിച്ചുവെന്നും അതിനാൽ എല്ലാവരും മരിച്ചുവെന്നും ഞങ്ങൾക്കു ബോധ്യമുള്ളതിനാൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്തേജനം നൽകുന്നു.” (5:14)
പൗലോസിന്റെ കാരണം ഒരു വസ്തുതയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യമാണ്. മിശിഹായുടെ മരണം “എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി”, അവരുടെ സ്ഥാനത്തും അവരുടെ നന്മയ്ക്കായും ആയിരുന്നു; അതിനാൽ മനുഷ്യരാശി മുഴുവൻ അതിനാൽ സ്പർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിക്കുന്നവർ ഇനി തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കരുത് എന്ന ഫലം തുടർന്നുള്ള വാക്യം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മിശിഹായുടെ ബലിയുടെ മൂല്യം “അവസാനംവരെയുള്ള” അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിൽനിന്നാണെന്നു വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 616); സഭയുടെ പ്രേഷിതതീക്ഷ്ണതയെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോഴും (CCC 851). ആരെയും ഒഴിവാക്കാതെ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടിയും മിശിഹാ മരിച്ചു എന്നതു സഭയുടെ നിരന്തരമായ പ്രബോധനമാണ് (CCC 605).
പശ്ചാത്തലം.
ഈശോയുടെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആദ്യദിവസങ്ങളെ യോഹന്നാൻ ശ്രദ്ധയോടെ എണ്ണുന്നു: “അടുത്ത ദിവസം” (1:29, 35, 43). സ്നാപകയോഹന്നാൻ ഈശോയെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും അവിടുത്തേക്കു സാക്ഷ്യം നൽകുകയും ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ആ സാക്ഷ്യം ഫലം കാണുന്നു: സ്നാപകന്റെ സ്വന്തം ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ വിട്ട്, അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നവന്റെ പിന്നാലെ പോകുന്നു. സ്നാപകൻ അവരെ തടയുന്നില്ല.
വലയുമായി നിൽക്കുന്നവരെ ഈശോ വിളിക്കുന്ന മറ്റു സുവിശേഷങ്ങളിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, സ്നാപകന്റെ വലയത്തിൽവച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ കണ്ടുമുട്ടലാണ് യോഹന്നാൻ പറയുന്നത്. ഈ വിവരണങ്ങൾ പരസ്പരം എതിരാകണമെന്നില്ല. രണ്ടു ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാൾ അന്ത്രയോസാണ്; മറ്റേയാളുടെ പേരു പറയുന്നില്ല. ഈ സുവിശേഷത്തിനു പിന്നിലുള്ള പ്രിയശിഷ്യനാണ് അതെന്ന് ഒരു പഴയ പാരമ്പര്യം കരുതുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇതാ, ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്!” (1:36)
പെസഹാക്കുഞ്ഞാടും (പുറപ്പാട് 12) കൊലയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകുന്ന കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെയുള്ള ദാസനും (ഏശയ്യാ 53:7) ഈ നാമത്തിൽ ഒന്നിക്കുന്നു. പെസഹായുടെ ഒരുക്കദിവസം ഏകദേശം ഉച്ചനേരത്താണ് ഈശോ മരണത്തിനു വിധിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് ഈ സുവിശേഷം കാണിക്കും (19:14).
“അവൻ പറഞ്ഞു: വന്നു കാണുക. അവർ ചെന്ന് അവൻ വസിക്കുന്നിടം കാണുകയും അന്ന് അവനോടുകൂടെ താമസിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഏകദേശം പത്താം മണിക്കൂർ ആയിരുന്നു.” (1:39)
പത്താം മണിക്കൂർ എന്നാൽ ഏകദേശം വൈകുന്നേരം നാലുമണി. കർത്താവിനെ ആദ്യമായി കണ്ട സമയം ഒരു ദൃക്സാക്ഷി ഓർക്കുന്നു. ഈശോ നൽകുന്നത് ഒരു വിശദീകരണമല്ല, ഒരു ക്ഷണമാണ്.
“യേശു അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: നീ യോഹന്നാന്റെ പുത്രനായ ശിമയോനാണ്.” (1:42)
“പാറ” എന്നർഥമുള്ള അരമായ വാക്കാണ് കേപ്പാ; പത്രോസ് എന്നതിന് ഗ്രീക്കിലും അതേ അർഥം. ബൈബിളിൽ പുതിയ പേര് പുതിയ വിളിയെ കുറിക്കുന്നു (ഉൽപത്തി 17:5; മത്തായി 16:18 താരതമ്യം ചെയ്യുക).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സ്നാപകയോഹന്നാൻ ഈശോയെ നോക്കി ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടായി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു എന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം കുറിക്കുന്നു (CCC 608). ശിമയോനെ കർത്താവ് പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ ഒന്നാമനും തന്റെ സഭയുടെ പാറയുമാക്കി (CCC 552); വിശ്വാസം കൈമാറുക എന്നാൽ ആളുകളെ മിശിഹായിലേക്കു നയിക്കുകയാണ് (CCC 425). അന്ത്രയോസിന്റെ തിടുക്കത്തെ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പ്രശംസിക്കുന്നു: നിധി അദ്ദേഹം തനിക്കായി സൂക്ഷിക്കുന്നില്ല; സഹോദരനുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ ഓടുന്നു (ആശയം).
ആദ്യശിഷ്യന്മാരുടെ വിളിയെക്കുറിച്ച് നാലാം സുവിശേഷം മറ്റുള്ളവയ്ക്ക് എതിരാണോ?
ഗലീലിക്കടലിനരികെയുള്ള വിളിയാണ് സമാന്തരസുവിശേഷങ്ങൾ പറയുന്നത് (മർക്കോസ് 1:16–20). ജോർദാനടുത്തുള്ള അതിനു മുമ്പത്തെ കണ്ടുമുട്ടൽ യോഹന്നാൻ പറയുന്നു. ഇവ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളാണെന്നു പല വായനക്കാരും കരുതുന്നു: ആദ്യം കണ്ടുമുട്ടൽ; പിന്നീട് എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള നിർണായകമായ വിളി. ഓരോ സുവിശേഷവും തന്റെ പ്രബോധനത്തിനു ചേർന്നവിധം വിവരണം രൂപപ്പെടുത്തുന്നുമുണ്ട്.
ഡൊമിനിക്കൻ സന്യാസിയും വേദപാരംഗതനുമായ വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ് (മരണം 1274) വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തെക്കുറിച്ചും വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളെക്കുറിച്ചും പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്തി. എന്തു പ്രതിഫലമാണു വേണ്ടതെന്നു കർത്താവ് ചോദിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കേട്ടുവെന്നും, അങ്ങയെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും വേണ്ട എന്ന് അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞുവെന്നും ആദ്യകാലജീവചരിത്രങ്ങൾ പറയുന്നു. മഹാപണ്ഡിതനും സുവിശേഷത്തിലെ രണ്ടു മുക്കുവരും ഒരേ ചോദ്യം ചോദിച്ച് ഒരേ ഉത്തരം കണ്ടെത്തി. ലത്തീൻ സഭ ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ ആചരിക്കുന്നു; മഹാഗുരുക്കന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന നമ്മുടെ പൗരസ്ത്യപാരമ്പര്യത്തിനും അദ്ദേഹത്തെ നന്ദിയോടെ ആദരിക്കാം.