2 ഫെബ്രുവരി 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“എന്തെന്നാൽ, സകല ജനതകൾക്കുംവേണ്ടി അങ്ങ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന രക്ഷ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. അത് വിജാതീയർക്കു വെളിപാടിന്റെ പ്രകാശവും അവിടുത്തെ ജനമായ ഇസ്രായേലിന്റെ മഹിമയും ആണ്.” ലൂക്കാ 2:30–32
ജനിച്ചു നാല്പതാം ദിവസം കർത്താവ് തന്റെ ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഈ തിരുനാൾ പ്രവേശനം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു: മറിയത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ വഹിക്കപ്പെടുന്ന ശിശു സ്വന്തം ഭവനത്തിലേക്കു വരുന്ന ദേവാലയത്തിന്റെ നാഥനാണ്. തിരുക്കുടുംബം അനുസരിച്ച നിയമം ഒന്നാം വായന കാണിച്ചുതരുന്നു. ആൺകുഞ്ഞു ജനിച്ചാൽ ശുദ്ധീകരണത്തിനായി അമ്മ നാല്പതു ദിവസം കാത്തിരിക്കണം; പിന്നെ ദഹനബലിക്ക് ഒരു വയസ്സുള്ള ആട്ടിൻകുട്ടിയെയും പാപപരിഹാരബലിക്ക് ഒരു പ്രാവിൻകുഞ്ഞിനെയോ ചെങ്ങാലിയെയോ കൊണ്ടുവരണം. നിയമം ദരിദ്രർക്കും ഇടം നൽകി: “ആട്ടിൻകുട്ടിയെ സമർപ്പിക്കാൻ അവൾക്കു കഴിവില്ലെങ്കിൽ, രണ്ടു ചെങ്ങാലികളെയോ, രണ്ടു പ്രാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങളെയോ കൊണ്ടുവരട്ടെ.” മറിയവും യൗസേപ്പും “ഒരു ജോടി ചെങ്ങാലികളെയോ രണ്ടു പ്രാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങളെയോ” ആണ് അർപ്പിച്ചതെന്നു ലൂക്കാ പറയുന്നു. അവർ ദരിദ്രരായിരുന്നു. കടിഞ്ഞൂൽപുത്രന്മാരെല്ലാം ദൈവത്തിനുള്ളവരാണെന്ന മറ്റൊരു നിയമവും അവർ നിറവേറ്റി: “കടിഞ്ഞൂൽപുത്രൻമാരൊക്കെയും കർത്താവിന്റെ പരിശുദ്ധൻ എന്നുവിളിക്കപ്പെടണം”. യഥാർഥ കുഞ്ഞാടിനെയാണ് അന്നു ദേവാലയത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നത്; അവനുവേണ്ടി ദരിദ്രന്റെ കാഴ്ച അർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
പ്രായമുള്ള രണ്ടുപേർ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ശിമയോൻ “നീതിമാനും ദൈവഭക്തനും ഇസ്രായേലിന്റെ ആശ്വാസം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നവനും ആയിരുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവന്റെ മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.” ആത്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, മാതാപിതാക്കൾ ശിശുവിനെ കൊണ്ടുവന്ന അതേ നിമിഷം അവൻ ദേവാലയത്തിലെത്തി. ശിശുവിനെ കൈയിലെടുത്ത് അവൻ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു: “കർത്താവേ, അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനമനുസരിച്ച് ഇപ്പോൾ ഈ ദാസനെ സമാധാനത്തിൽ വിട്ടയയ്ക്കണമേ! എന്തെന്നാൽ, സകല ജനതകൾക്കുംവേണ്ടി അങ്ങ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന രക്ഷ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. അത് വിജാതീയർക്കു വെളിപാടിന്റെ പ്രകാശവും അവിടുത്തെ ജനമായ ഇസ്രായേലിന്റെ മഹിമയും ആണ്.” പിന്നെ അമ്മയുടെ നേരേ തിരിഞ്ഞ് അവൻ കഠിനമായ ഒരു വാക്കു പറഞ്ഞു: “ഇവൻ ഇസ്രായേലിൽ പലരുടെയും വീഴ്ചയ്ക്കും ഉയർച്ചയ്ക്കും കാരണമാകും. ഇവൻ വിവാദവിഷയമായ അടയാളവുമായിരിക്കും.” അവളുടെ ഹൃദയത്തിലൂടെയും ഒരു വാൾ തുളച്ചുകയറും. എൺപത്തിനാലു വയസ്സുള്ള വിധവയായ അന്നാ “ദേവാലയം വിട്ടുപോകാതെ രാപകൽ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഉപവാസത്തിലും പ്രാർഥനയിലും കഴിയുകയായിരുന്നു.” അവളും ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ജറുസലെമിന്റെ രക്ഷ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന എല്ലാവരോടും ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. “നിങ്ങൾ തേടുന്ന കർത്താവ് ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വരും.” എന്നു മലാക്കി പ്രവാചകൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. ഒരു ശിശുവായി നിശ്ശബ്ദനായി അവൻ വന്നു; കാത്തിരുന്നവർ മാത്രം അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ശിമയോൻ കൈകളിലേന്തിയവനെ ഏശയ്യാ വർണിക്കുന്നു: “ഇതാ, ഞാൻ താങ്ങുന്ന എന്റെ ദാസൻ, ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത എന്റെ പ്രീതിപാത്രം.” അവൻ ഒച്ചവയ്ക്കുകയോ ബലഹീനരെ ചവിട്ടിയരയ്ക്കുകയോ ഇല്ല: “ചതഞ്ഞഞാങ്ങണ അവൻ മുറിക്കുകയില്ല; മങ്ങിയ തിരി കെടുത്തുകയുമില്ല.” ദൈവം അവനെ “ജനത്തിന് ഉടമ്പടിയും ജനതകൾക്കു പ്രകാശവുമായി” നൽകുന്നു; അന്ധർക്കു കാഴ്ച നൽകാൻ. ശിമയോന്റെ ഗാനം ഈ വാഗ്ദാനം ആവർത്തിക്കുന്നു: വിജാതീയർക്കു പ്രകാശം; അതിനാൽ ഇന്ത്യയിലുള്ള നമുക്കും. ലേഖനത്തിൽ പൗലോസ് ആ വാളിന്റെ വേദന വഹിക്കുന്നു. തന്റെ സ്വന്തം ജനത്തിൽ അനേകർ ഇടർച്ചയുടെ പാറമേൽ തട്ടിവീണതിൽ അവൻ ദുഃഖിക്കുന്നു; അവർ രക്ഷപ്രാപിക്കാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഈ തിരുനാളിന്റെ അർഥം അവൻ ഒറ്റ വാക്യത്തിൽ പറയുന്നു: “വിശ്വസിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നതിന് ക്രിസ്തു നിയമത്തെ പൂർത്തീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.” നിയമപ്രകാരം സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ശിശുവാണ് നിയമം മുഴുവൻ ലക്ഷ്യംവച്ചു നീങ്ങിയവൻ.
ഇന്നത്തെ സാധാരണ വായനകൾ ദനഹായുടെ പ്രകാശത്തെ കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്കു തിരിക്കുന്നു. “ആദത്തിൽ എല്ലാവരും മരണാധീനരാകുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാവരും പുനർജീവിക്കും.” എന്നു പൗലോസ് പ്രഘോഷിക്കുന്നു; ഈശോ മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു: “നിങ്ങളുടെ കർത്താവ് ഏതു ദിവസം വരുമെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ജാഗരൂകരായിരിക്കുവിൻ.” ശിമയോനും അന്നായും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഉണർന്നിരുന്നു; അവരുടെ കണ്ണുകൾ രക്ഷ കണ്ടു. ഇന്നു സമർപ്പിതജീവിതത്തിനായുള്ള ലോകദിനവുമാണ്. നമ്മുടെ സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അനേകം സന്യാസിനികളും സന്യാസികളും വൈദികരും, ദേവാലയത്തിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ശിശുവിനെപ്പോലെ, ദാരിദ്ര്യത്തിലും ബ്രഹ്മചര്യത്തിലും അനുസരണത്തിലും ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മിശിഹായുടെ പ്രകാശം എല്ലാ ജനതകളിലും എത്താൻവേണ്ടി.
വിഷയം: “അങ്ങ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന രക്ഷ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു.”
ദരിദ്രരുടെ കാഴ്ചയോടെ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട്, കാത്തിരുന്നവരാൽ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട്, കർത്താവ് തന്റെ ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
“ഇസ്രായേലിലെ ആദ്യജാതരെയെല്ലാം എനിക്കായി സമർപ്പിക്കുക. മനുഷ്യരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും കടിഞ്ഞൂലുകൾ എനിക്കുള്ളതാണ്.” പുറപ്പാട് 13:2
“മോശയുടെ നിയമമനുസരിച്ച്, ശു ദ്ധീകരണത്തിനുള്ള ദിവസങ്ങൾ പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അവർ അവനെ കർത്താവിനു സമർപ്പിക്കാൻ ജറുസലെമിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.” ലൂക്കാ 2:22
ജീവിതത്തിൽ: ഓരോ ദിവസത്തിന്റെയും ആരംഭത്തിൽ നിന്നെയും കുടുംബത്തെയും ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുക.
“ഞാനാണു കർത്താവ്, ഞാൻ നിന്നെ നീതി സ്ഥാപിക്കാൻ വിളിച്ചു. ഞാൻ നിന്നെ കൈയ്ക്കു പിടിച്ചു നടത്തി സംരക്ഷിച്ചു. അന്ധർക്കു കാഴ്ച നൽകുന്നതിനും തടവുകാരെ കാരാഗൃഹത്തിൽനിന്നും അന്ധകാരത്തിലിരിക്കുന്നവരെ ഇരുട്ടറയിൽനിന്നും മോചിപ്പിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി ഞാൻ നിന്നെ ജനത്തിന് ഉടമ്പടിയും ജനതകൾക്കു പ്രകാശവുമായി നൽകിയിരിക്കുന്നു.” ഏശയ്യാ 42:6–7
“കർത്താവേ, അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനമനുസരിച്ച് ഇപ്പോൾ ഈ ദാസനെ സമാധാനത്തിൽ വിട്ടയയ്ക്കണമേ! എന്തെന്നാൽ, സകല ജനതകൾക്കുംവേണ്ടി അങ്ങ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന രക്ഷ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. അത് വിജാതീയർക്കു വെളിപാടിന്റെ പ്രകാശവും അവിടുത്തെ ജനമായ ഇസ്രായേലിന്റെ മഹിമയും ആണ്.” ലൂക്കാ 2:29–32
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ചതഞ്ഞവനും ബലഹീനനുമായ ഒരാളോടു സൗമ്യതയോടെ പെരുമാറുക.
“അതിനാൽ, ദൈവമായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇതാ ഞാൻ സീയോനിൽ ഒരു കല്ല്, ശോധനചെയ്ത കല്ല്, അടിസ്ഥാനമായി ഇടുന്നു; വിലയുറ്റ മൂലക്കല്ല് ഉറപ്പുള്ള അടിസ്ഥാനമായി ഇട്ടിരിക്കുന്നു; വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ചഞ്ചല ചിത്തനാവുകയില്ല.” ഏശയ്യാ 28:16
“ശിമയോൻ അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ അമ്മയായ മറിയത്തോടു പറഞ്ഞു: ഇവൻ ഇസ്രായേലിൽ പലരുടെയും വീഴ്ചയ്ക്കും ഉയർച്ചയ്ക്കും കാരണമാകും. ഇവൻ വിവാദവിഷയമായ അടയാളവുമായിരിക്കും. അങ്ങനെ, അനേ കരുടെ ഹൃദയവിചാരങ്ങൾ വെളിപ്പെടും. നിന്റെ ഹൃദയത്തിലൂടെ ഒരു വാൾ തുളച്ചുകയറുകയും ചെയ്യും.” ലൂക്കാ 2:34–35
ജീവിതത്തിൽ: മിശിഹായെ അനുഗമിക്കുന്നത് എതിർപ്പു വരുത്തുമ്പോൾ നിന്റെ വേദന മറിയത്തിന്റേതിനോടു ചേർക്കുക.
“ഇതാ, എനിക്കുമുൻപേ വഴിയൊരുക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ ദൂതനെ അയയ്ക്കുന്നു. നിങ്ങൾ തേടുന്ന കർത്താവ് ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വരും.” മലാക്കി 3:1
“എൺപത്തിനാലു വയസ്സായ ഈ വിധവ ദേവാലയം വിട്ടുപോകാതെ രാപകൽ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഉപവാസത്തിലും പ്രാർഥനയിലും കഴിയുകയായിരുന്നു. അവൾ അപ്പോൾത്തന്നെ മുമ്പോട്ടുവന്ന് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ജറുസലെമിൽ രക്ഷപ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാവരോടും ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.” ലൂക്കാ 2:37–38
ജീവിതത്തിൽ: കർത്താവിനായി കാത്തിരുന്നുകൊണ്ട് ഈ ആഴ്ച ദിവ്യകാരുണ്യസന്നിധിയിൽ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദമായി ചെലവഴിക്കുക.
ദേവാലയത്തിന്റെ നാഥൻ ഒരു ദരിദ്രശിശുവായി വന്നു; കാത്തിരുന്നവർ മാത്രം അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ശിമയോനോടും അന്നായോടുംകൂടെ ഉണർന്നിരിക്കുക; നീയും അവന്റെ രക്ഷ കാണും.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച സമർപ്പിതർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക; അവരിൽ ഒരാളോടു നേരിട്ടു നന്ദി പറയുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഇന്നു കർത്താവ് തന്റെ ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ജനിച്ചു നാല്പതു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, നിയമം അനുശാസിച്ചതുപോലെ, മറിയവും യൗസേപ്പും അവനെ കർത്താവിനു സമർപ്പിക്കാൻ ജറുസലെമിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു; ഒരു ജോടി ചെങ്ങാലികളെയോ രണ്ടു പ്രാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങളെയോ അർപ്പിക്കുന്നു (ലൂക്കാ 2:24). അതു ദരിദ്രരുടെ കാഴ്ചയായിരുന്നു.
ആട്ടിൻകുട്ടിയെ അർപ്പിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്ത അമ്മയ്ക്കു രണ്ടു പക്ഷികളെ കൊണ്ടുവരാമെന്നു ലേവ്യരുടെ പുസ്തകം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അന്ന് യഥാർഥ കുഞ്ഞാട് അമ്മയുടെ കരങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നു. ലോകം മുഴുവനുംവേണ്ടി തന്നെത്തന്നെ അർപ്പിക്കാനിരുന്നവനുവേണ്ടിയാണ് ആ ദരിദ്രമായ കാഴ്ച അർപ്പിക്കപ്പെട്ടത്.
നീതിമാനും ദൈവഭക്തനുമായ ശിമയോൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കാത്തിരുന്നു. ആത്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ അവൻ ദേവാലയത്തിലെത്തി, ശിശുവിനെ കൈയിലെടുത്തു പറയുന്നു: കർത്താവേ, ഇപ്പോൾ ഈ ദാസനെ സമാധാനത്തിൽ വിട്ടയയ്ക്കണമേ; എന്തെന്നാൽ, അങ്ങയുടെ രക്ഷ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു (ലൂക്കാ 2:29–30).
പിന്നെ ഈ ശിശു വിവാദവിഷയമായ അടയാളമായിരിക്കുമെന്നും അവളുടെ ഹൃദയത്തിലൂടെ ഒരു വാൾ തുളച്ചുകയറുമെന്നും അവൻ മറിയത്തോടു പറയുന്നു. ഈ കല്ലിൽ അനേകർ തട്ടിവീണതിൽ ലേഖനത്തിൽ പൗലോസ് ദുഃഖിക്കുന്നു. എങ്കിലും വിശ്വസിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നതിന് മിശിഹാ നിയമത്തെ പൂർത്തീകരിച്ചിരിക്കുന്നു (റോമാ 10:4).
എൺപത്തിനാലു വയസ്സുള്ള അന്നാ രാപകൽ ഉപവാസത്തിലും പ്രാർഥനയിലും ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നു; കാത്തിരിക്കുന്ന എല്ലാവരോടും ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. ജനതകൾക്കു പ്രകാശമാകുന്ന ഒരു ദാസനെ ഏശയ്യാ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. ശിമയോനും അന്നായും ആ പ്രകാശം ഒരു ശിശുവിൽ കാണുന്നു.
സമർപ്പിതജീവിതത്തിനായുള്ള ഈ ലോകദിനത്തിൽ, ദേവാലയത്തിലെ ശിശുവിനെപ്പോലെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട നമ്മുടെ സന്യാസിനികൾക്കും സന്യാസികൾക്കും വൈദികർക്കുംവേണ്ടി നമുക്കു ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയാം. ശിമയോനെയും അന്നായെയുംപോലെ നമുക്കും ഉണർന്നിരിക്കാം; കർത്താവു വരുമ്പോൾ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, എന്റെ കണ്ണുകൾ അങ്ങയുടെ രക്ഷ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു എന്നു പറയാൻ. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഈശോ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ മറിയവും യൗസേപ്പും അവനെ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കാൻ ദേവാലയത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. വയസ്സനായ ശിമയോൻ അവനെ കൈയിലെടുത്തു; അവന് എന്തൊരു സന്തോഷമായിരുന്നു!
എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും നിനക്കും പറയാം: ഈശോയേ, എന്റെ ഈ ദിവസം ഞാൻ അങ്ങേക്കു തരുന്നു!
പിതാവിന്റെ ആദ്യജാതപുത്രനായ കർത്താവീശോമിശിഹായേ, അങ്ങ് അങ്ങയുടെ ദേവാലയത്തിലേക്കു വഹിക്കപ്പെട്ടു; ദരിദ്രരുടെ കാഴ്ചയോടെ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ശിമയോനെപ്പോലെ വിശ്വാസത്തോടെ അങ്ങയെ കരങ്ങളിൽ സ്വീകരിക്കാനും അന്നായെപ്പോലെ ഉപവാസത്തോടും പ്രാർഥനയോടുംകൂടെ അങ്ങേക്കായി കാത്തിരിക്കാനും ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ. വെളിപാടിന്റെ പ്രകാശമായി എല്ലാ ജനതകളുടെയുംമേൽ പ്രകാശിക്കണമേ; വാൾ ഹൃദയം തുളയ്ക്കുമ്പോൾ അങ്ങയുടെ അമ്മയുടെ മക്കളെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ; ജീവിതം അങ്ങേക്കു സമർപ്പിച്ച എല്ലാവരെയും അനുഗ്രഹിക്കണമേ. പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ അങ്ങേക്ക് എന്നേക്കും മഹത്വം. ആമേൻ.
ജനിച്ചു നാൽപതു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് കർത്താവ് തന്റെ ദേവാലയത്തിലേക്ക് എടുത്തുകൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു; നാലു വായനകളും അവിടെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അമ്മയുടെ കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചും ദരിദ്രർക്കുള്ള ഇളവിനെക്കുറിച്ചും ലേവ്യർ പറയുന്നു; ദരിദ്രരുടെ കാഴ്ചയുമായി മറിയവും യൗസേപ്പും ആ നിയമം പാലിക്കുന്നത് ലൂക്കാ കാണിക്കുന്നു. ദൈവദാസനെ ജനതകൾക്കു പ്രകാശമായി ഏശയ്യാ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; ശിശുവിനെ കൈയിലെടുത്തു നിൽക്കുന്ന വൃദ്ധനായ ശിമയോൻ അവിടുത്തെക്കുറിച്ച് അതേ വാക്കുകൾ പറയുന്നു. സ്വന്തം ജനത്തെ ഓർത്തു ദുഃഖിക്കുന്ന പൗലോസ്, നിയമം എന്നും നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ലക്ഷ്യം മിശിഹായാണെന്നു പറയുന്നു. മൂന്നു വാക്കുകളിലാണ് വായനകൾ ഒന്നിക്കുന്നത്: നിയമം, പ്രകാശം, കാത്തിരിപ്പ്. നിയമം പാലിക്കപ്പെടുന്നു; പ്രകാശം കാണപ്പെടുന്നു; കാത്തിരുന്നവർക്ക് ഒടുവിൽ സമാധാനത്തിൽ പോകാം.
പശ്ചാത്തലം.
ആചാരപരമായ ശുദ്ധിയുടെ നിയമങ്ങളാണ് ലേവ്യർ 11–15 അധ്യായങ്ങളിൽ. ധാർമികകുറ്റത്തെക്കുറിച്ചല്ല ഈ നിയമങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത്. ഒരാളെ കുറച്ചുകാലത്തേക്കു വിശുദ്ധസ്ഥലത്തുനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തുന്ന അവസ്ഥയാണ് “അശുദ്ധി”. ജനനവും രക്തവും മരണവും ജീവന്റെ അതിരിലാണ്; ജീവൻ നൽകുന്ന ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യത്തെ മനുഷ്യർ സ്പർശിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്. അതുകൊണ്ട് കരുതലോടും ആദരത്തോടുംകൂടെ നിയമം അവയെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്നു.
പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ചെറുതും പ്രായോഗികവുമാണ്. ആൺകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ച അമ്മ ഏഴു ദിവസവും പിന്നെ മുപ്പത്തിമൂന്നു ദിവസവും, ആകെ നാൽപതു ദിവസം, കാത്തിരിക്കണം. പെൺകുഞ്ഞാണെങ്കിൽ ഈ കാലങ്ങൾ ഇരട്ടിയാണ്, ആകെ എൺപതു ദിവസം. ഈ വ്യത്യാസത്തിനു പാഠം കാരണം പറയുന്നില്ല; വ്യാഖ്യാതാക്കൾ നൽകുന്ന വിശദീകരണങ്ങൾ ഊഹങ്ങൾ മാത്രമാണ്. എട്ടാം ദിവസത്തെ പരിച്ഛേദനം (3) ഇടയ്ക്കൊന്നു പരാമർശിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ശുദ്ധീകരണദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്നതുവരെ വിശുദ്ധവസ്തുക്കൾ സ്പർശിക്കുകയോ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തു പ്രവേശിക്കുകയോ അരുത്.” (12:4)
നിയമം ഒരു മടങ്ങിവരവിലേക്കാണ് നോക്കുന്നത്. കാലം തീരുന്നു; കാഴ്ചയുമായി അമ്മ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു മടങ്ങിവരുന്നു.
“കുഞ്ഞ് ആണോ പെണ്ണോ ആകട്ടെ, ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ ദിനങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, അവൾ കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി ഒരു വയസ്സുള്ള ഒരു ആട്ടിൻകുട്ടിയെ …” (12:6)
“ഒരു വയസ്സുള്ള ആട്ടിൻകുട്ടി” എന്ന വാക്കുകൾ ഈ തിരുനാളിൽ സഭ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. മറിയം ആട്ടിൻകുട്ടിയെ കൊണ്ടുവരുന്നില്ല; എങ്കിലും മാതാവിന്റെ കരങ്ങളിൽ ഒരു കുഞ്ഞാടുണ്ട്.
“ആട്ടിൻകുട്ടിയെ സമർപ്പിക്കാൻ അവൾക്കു കഴിവില്ലെങ്കിൽ, രണ്ടു ചെങ്ങാലികളെയോ, രണ്ടു പ്രാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങളെയോ കൊണ്ടുവരട്ടെ.” (12:8)
നിയമം ദരിദ്രർക്ക് ഇടം നൽകുന്നു; ദരിദ്രസ്ത്രീയുടെ കാഴ്ച പൂർണമായും സ്വീകാര്യമാണ്. ലൂക്കാ ഈ വ്യവസ്ഥ തന്നെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (2:24); അതിലൂടെ തിരുക്കുടുംബം എത്ര ദരിദ്രമായിരുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദമായി പറയുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ദരിദ്രരുടെ കാഴ്ച അർപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് മറിയം തന്റെ പുത്രനെ കർത്താവിനു സമർപ്പിച്ചത് എന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 57). ഈശോ കർത്താവിന് അവകാശപ്പെട്ട ആദ്യജാതനാണെന്ന് ഈ സമർപ്പണം കാണിക്കുന്നു എന്നും (CCC 529), അവിടുത്തെ പരിച്ഛേദനം നിയമത്തിനുള്ള വിധേയത്വത്തിന്റെ അടയാളമാണെന്നും (CCC 527) മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. ശുദ്ധിനിയമങ്ങൾ മിശിഹായിൽ പൂർത്തിയായി; അവ ഇനി ക്രൈസ്തവരെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല (മർക്കോസ് 7:19; നടപടി 10:15). ജീവൻ നൽകുന്നതിനോടുള്ള ആദരവും, ഒരു കുഞ്ഞു ജനിക്കുമ്പോഴുള്ള നന്ദിയും നിലനിൽക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ഏശയ്യാ 40–55 അധ്യായങ്ങൾ ബാബിലോണിലെ പ്രവാസികളോടു സംസാരിക്കുന്നു; മടക്കയാത്രയാണ് അവയിലെ വാഗ്ദാനം. അവയ്ക്കുള്ളിൽ “ദാസഗീതങ്ങൾ” എന്നു പൊതുവേ വിളിക്കപ്പെടുന്ന നാലു ഭാഗങ്ങളുണ്ട്; അവയിൽ ആദ്യത്തേതാണിത് (42:1–4). ദാസനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വാക്കാണ് 5–7 വാക്യങ്ങൾ.
ആരാണ് ഈ ദാസൻ? ഇതേ അധ്യായങ്ങളിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ ഇസ്രായേലിനെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ ദാസൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു (41:8; 49:3); യഹൂദപാരമ്പര്യം പൊതുവേ അങ്ങനെയാണു വായിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇസ്രായേലിനോടു ദൗത്യമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചും ഗീതങ്ങൾ പറയുന്നു (49:5–6). ഈ ഗീതങ്ങൾ ഈശോയിൽ പൂർത്തിയാകുന്നതായി പുതിയനിയമം കാണുന്നു. മത്തായി ഈ ഭാഗം തന്നെ അവിടുത്തെക്കുറിച്ച് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (മത്തായി 12:18–21); മാമ്മോദീസായിലെ സ്വരം ഇതിന്റെ ആദ്യവരിയുടെ പ്രതിധ്വനിയാണ് (മത്തായി 3:17).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇതാ, ഞാൻ താങ്ങുന്ന എന്റെ ദാസൻ, ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത എന്റെ പ്രീതിപാത്രം. ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനെ അവനു നൽകി; അവൻ ജനതകൾക്കു നീതി പ്രദാനം ചെയ്യും.” (42:1)
“തിരഞ്ഞെടുത്ത പ്രീതിപാത്രം”: മാമ്മോദീസായിൽ പിതാവിന്റെ സ്വരം പറയുന്നു: ഇവനിൽ ഞാൻ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു (മത്തായി 3:17); ആത്മാവ് ഇറങ്ങിവരുന്നു.
“… അവൻ മുറിക്കുകയില്ല; മങ്ങിയ തിരി കെടുത്തുകയുമില്ല.” (42:3)
ചതഞ്ഞ ഞാങ്ങണയെക്കുറിച്ചാണ് വാക്യം. ചതഞ്ഞ ഞാങ്ങണ ഉപകാരമില്ലാത്തതാണ്; പുകയുന്ന തിരി കെടാറായതാണ്. മറ്റാരും അവ എറിഞ്ഞുകളയും. ഈ ദാസൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല. ദുർബലരോടുള്ള ഈശോയുടെ സൗമ്യതയുടെ ചിത്രമായാണ് മത്തായി ഇതു വായിക്കുന്നത് (മത്തായി 12:20).
“അന്ധർക്കു കാഴ്ച നൽകുന്നതിനും തടവുകാരെ കാരാഗൃഹത്തിൽനിന്നും അന്ധകാരത്തിലിരിക്കുന്നവരെ ഇരുട്ടറയിൽനിന്നും മോചിപ്പിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി ഞാൻ നിന്നെ ജനത്തിന് ഉടമ്പടിയും ജനതകൾക്കു പ്രകാശവുമായി നൽകിയിരിക്കുന്നു.” (42:7)
ദാസൻ ഉടമ്പടിയും പ്രകാശവും കൊണ്ടുവരിക മാത്രമല്ല; ഒരർഥത്തിൽ അവൻതന്നെയാണ് ഉടമ്പടിയും പ്രകാശവും. ഒന്നാമതായി ഇതു ബാബിലോണിൽനിന്നു മടങ്ങുന്ന പ്രവാസികളിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു; ഈശോ അന്ധരെ സുഖപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഈ വാക്കുകൾ കൂടുതൽ പൂർണമാകുന്നു (ലൂക്കാ 4:18; 7:22). ഈ തിരുനാളിൽ, നാൽപതു ദിവസം പ്രായമുള്ള ഒരു ശിശുവിൽ ഇവ നിറവേറുന്നതായി സഭ കേൾക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മിശിഹായുടെ സവിശേഷതകൾ ഏറ്റവുമധികം വെളിപ്പെടുന്നത് ദാസഗീതങ്ങളിലാണെന്നും (CCC 713), ഈശോയുടെ മാമ്മോദീസാ സഹനദാസന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ സ്വീകരണവും ഉദ്ഘാടനവുമാണെന്നും (CCC 536) മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. മിശിഹാ ജനതകളുടെ പ്രകാശമാണെന്നും, ആ പ്രകാശം എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയുംമേൽ തെളിയിക്കുകയാണു സഭയുടെ ദൗത്യമെന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രമാണരേഖ ആരംഭിക്കുന്നത് (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 1).
പശ്ചാത്തലം.
ഉടമ്പടിയുടെ ജനമായ സ്വന്തം ജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ വേദന നിറഞ്ഞ ചിന്തയാണ് റോമാ 9–11. അവരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ഈശോയെ മിശിഹായായി സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല. തന്റെ ഹൃദയത്തിലെ വലിയ ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ആരംഭിക്കുന്നത് (9:2); ഇസ്രായേലിന്റെ ദാനങ്ങൾ സ്നേഹത്തോടെ എണ്ണിപ്പറയുന്നു (9:4–5). ഈ അധ്യായങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നതു ശിക്ഷാവിധിയിലല്ല, പ്രത്യാശയിലും സ്തുതിയിലുമാണ്: ഇസ്രായേൽ മുഴുവൻ രക്ഷിക്കപ്പെടും (11:26); ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കപ്പെടാവുന്നതല്ല (11:29).
ഇന്നത്തെ ഭാഗം ഈ വാദത്തിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്; ആ മുഴുവൻ സന്ദർഭത്തിനുള്ളിൽവേണം അതു വായിക്കാൻ. സ്വയം യഹൂദനായ പൗലോസ് തന്റെ സ്വന്തം കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ ഒരു ചോദ്യമാണു ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. യഹൂദജനത്തിനെതിരെ സംസാരിക്കാൻ ഇത് ഒരിക്കലും ഉപയോഗിച്ചുകൂടാ (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4; CCC 597, 839).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇടർച്ചയുടെ പാറമേൽ അവർ തട്ടിവീണു.” (9:32)
ഏശയ്യായിൽ ഈ കല്ല് കർത്താവുതന്നെയാണ് (8:14); സീയോനിൽ അവിടുന്നു സ്ഥാപിക്കുന്ന ഉറച്ച അടിസ്ഥാനവുമാണ് (28:16). പൗലോസ് അതു മിശിഹായെക്കുറിച്ചു വായിക്കുന്നു. ഇടർച്ചയുണ്ടാക്കുന്ന കല്ലുതന്നെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു: അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കു ലജ്ജിക്കേണ്ടിവരുകയില്ല (9:33).
“… ഇസ്രായേലിനുവേണ്ടി ദൈവത്തോടുള്ള എന്റെ പ്രാർഥനയും അവർ രക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്നതാണ്. അവർക്കു ദൈവത്തെക്കുറിച്ചു തീക്ഷ്ണതയുണ്ടെന്നു ഞാൻ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു;” (10:1–2)
പൗലോസിന്റെ ആദ്യപ്രതികരണം പ്രാർഥനയാണ്. അവജ്ഞയില്ലാതെ, ഒരു സഹോദരനായി അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു.
“വിശ്വസിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നതിന് ക്രിസ്തു നിയമത്തെ പൂർത്തീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.” (10:4)
ഈ തിരുനാളിൽ ഈ വാക്യത്തിനു പ്രത്യേക ശക്തിയുണ്ട്. നിയമം ഏതു ശിശുവിലേക്കു നീങ്ങുകയായിരുന്നോ, ആ ശിശുവിനുവേണ്ടി ദേവാലയത്തിൽ അതു ശ്രദ്ധയോടെ പാലിക്കപ്പെടുന്നു (ലൂക്കാ 2:22–24).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മിശിഹാ നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമാണെന്നും ദൈവത്തിന്റെ നീതി പഠിപ്പിക്കുകയും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നത് അവിടുന്നു മാത്രമാണെന്നും (CCC 1977), അവിടുന്നു നിയമത്തെ നിർമാർജനം ചെയ്യാതെ പൂർത്തിയാക്കി എന്നും (CCC 577–582) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. “അന്ത്യം” എന്ന വാക്കു വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ, ഒന്നിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന അന്ത്യത്തെയും പൂർണതയിലെത്തിക്കുന്ന അന്ത്യത്തെയും വേർതിരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തേതാണ് മിശിഹാ (ആശയം). ദൈവം ഒരിക്കലും പിൻവലിക്കാത്ത ഇസ്രായേലുമായുള്ള ഉടമ്പടിയെ സഭ ആദരിക്കുന്നു (CCC 121, 839).
പശ്ചാത്തലം.
ലൂക്കായുടെ ബാല്യകാലവിവരണം ദേവാലയത്തിൽ സഖറിയായോടെ ആരംഭിക്കുന്നു (1:8–9); ദേവാലയത്തിൽ ബാലനായ ഈശോയോടെ അവസാനിക്കുന്നു (2:41–51). ഈ രംഗം അതിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്. 22–27 വാക്യങ്ങളിൽ “നിയമം” നാലു തവണയും, 25–27 വാക്യങ്ങളിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് മൂന്നു തവണയും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. നിയമത്തിന്റെ പഴയ ക്രമവും ആത്മാവിന്റെ പുതിയ ശ്വാസവും ഇവിടെ ഒന്നിച്ചു നീങ്ങുന്നു എന്ന് ലൂക്കാ നമ്മെ കാണിക്കുന്നു.
വാക്യം 22-നു പിന്നിൽ രണ്ടു നിയമങ്ങളുണ്ട്: അമ്മയുടെ ശുദ്ധീകരണവും (ലേവ്യർ 12) കടിഞ്ഞൂൽപുത്രന്റെ സമർപ്പണവും (പുറപ്പാട് 13:2, 12). സംഖ്യ 18:15–16-ലെ വീണ്ടെടുപ്പുവില ലൂക്കാ പരാമർശിക്കുന്നില്ല; സാമുവലിനെ കർത്താവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്ന ഹന്നായുടെ കഥയാണ് (1 സാമുവൽ 1:24–28) അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലെന്നു തോന്നുന്നു. എല്ലാറ്റിനും പിന്നിൽ മലാക്കിയുടെ വാഗ്ദാനമുണ്ട്: നിങ്ങൾ തേടുന്ന കർത്താവ് ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വരും (മലാക്കി 3:1). അമ്മയുടെ കരങ്ങളിലാണ് അവിടുന്നു വരുന്നത്; രണ്ടു വൃദ്ധർ മാത്രമേ അതു തിരിച്ചറിയുന്നുള്ളൂ.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഒരു ജോടി ചെങ്ങാലികളെയോ രണ്ടു പ്രാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങളെയോ ബലി അർപ്പിക്കണം എന്നും കർത്താവിന്റെ നിയമത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതനുസരിച്ചാണ് അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തത്.” (2:24)
ആട്ടിൻകുട്ടിയെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിവില്ലാത്തവർക്ക് ലേവ്യർ 12:8 അനുവദിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണിത്. ലൂക്കാ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നില്ല.
“ശിമയോൻ ശിശുവിനെ കൈയിലെടുത്ത്, ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:” (2:28)
ഈ നിമിഷത്തിൽ ഒരു പുരോഹിതനെ നാം പ്രതീക്ഷിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ ആത്മാവു നയിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധന്റെ പേരു മാത്രമാണ് ലൂക്കാ പറയുന്നത്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കാത്തിരുന്നവനെ അദ്ദേഹം കരങ്ങളിൽ വഹിക്കുന്നു.
“കർത്താവേ, അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനമനുസരിച്ച് ഇപ്പോൾ ഈ ദാസനെ സമാധാനത്തിൽ വിട്ടയയ്ക്കണമേ! എന്തെന്നാൽ, സകല ജനതകൾക്കുംവേണ്ടി അങ്ങ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന രക്ഷ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു.” (2:29–31)
ശിമയോൻ ഒരു കുഞ്ഞിനെ നോക്കി അവിടുത്തെ രക്ഷ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ദിവസത്തിന്റെ സമാപനത്തിൽ സഭ പണ്ടുമുതലേ ഈ കീർത്തനം ചൊല്ലുന്നു; ഓരോ സന്ധ്യയും അവസാനത്തെ സന്ധ്യയ്ക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ ഒരുക്കമാകുന്നു.
“അത് വിജാതീയർക്കു വെളിപാടിന്റെ പ്രകാശവും അവിടുത്തെ ജനമായ ഇസ്രായേലിന്റെ മഹിമയും ആണ്.” (2:32)
ഏശയ്യായുടെ രണ്ടു ചക്രവാളങ്ങൾ ഇവിടെ ഒന്നിക്കുന്നു (42:6; 46:13; 49:6). വിജാതീയരെ ആദ്യം പറയുന്നു; പക്ഷേ, അവർക്കു പ്രകാശിക്കുന്നത് ഇസ്രായേലിന്റെതന്നെ മഹിമയാണ്. ജനതകളുടെ രക്ഷ ഇസ്രായേലിലൂടെ വരുന്നു; അത് ഇസ്രായേലിന്റെ സ്ഥാനത്തു വരുന്നില്ല.
“ഇവൻ ഇസ്രായേലിൽ പലരുടെയും വീഴ്ചയ്ക്കും ഉയർച്ചയ്ക്കും കാരണമാകും. ഇവൻ വിവാദവിഷയമായ അടയാളവുമായിരിക്കും.” (2:34)
വീഴ്ചയും ഉയർച്ചയും ഏശയ്യായുടെ കല്ലിനെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു (8:14); മൂന്നാമത്തെ വായനയിൽ പൗലോസ് ഉപയോഗിക്കുന്ന അതേ ചിത്രം. ഇസ്രായേൽ മുഴുവൻ വീഴും എന്നു ലൂക്കാ പറയുന്നില്ല. “പലരും” വീഴുകയും ഉയരുകയും ചെയ്യും; സുവിശേഷം കേൾക്കുന്ന ഓരോരുത്തർക്കും ഈ വാക്കുകൾ ബാധകമാണ്.
“നിന്റെ ഹൃദയത്തിലൂടെ ഒരു വാൾ തുളച്ചുകയറുകയും ചെയ്യും.” (2:35)
ബാല്യകാലവിവരണത്തിൽ മറിയത്തിന്റെ സ്വന്തം വേദനയെക്കുറിച്ച് പരിശുദ്ധ അമ്മയോടു നേരിട്ടു പറയുന്ന ഏക വാക്ക്. കുരിശിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണ് സഭ ഇതു വായിക്കുന്നത് (CCC 618; ലൂമെൻ ജെൻസിയം 58).
“എൺപത്തിനാലു വയസ്സായ ഈ വിധവ ദേവാലയം വിട്ടുപോകാതെ രാപകൽ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഉപവാസത്തിലും പ്രാർഥനയിലും കഴിയുകയായിരുന്നു.” (2:37)
അവർക്ക് എൺപത്തിനാലു വയസ്സായിരുന്നു എന്നോ, എൺപത്തിനാലു വർഷമായി വിധവയായിരുന്നു എന്നോ ഗ്രീക്കിന് അർഥമാകാം. എങ്ങനെയായാലും, ദീർഘവും വിശ്വസ്തവുമായ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ചിത്രമാണ് അവർ. ലൂക്കായിൽ പലപ്പോഴും കാണുന്നതുപോലെ, ഒരു പുരുഷനും ഒരു സ്ത്രീയും ഒന്നിച്ചു കർത്താവിനെ എതിരേൽക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ രംഗം ചുരുക്കിപ്പറയുന്നു: ശിമയോനോടും അന്നായോടുംകൂടെ ഇസ്രായേൽ മുഴുവൻ രക്ഷകനുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടലിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു; ബൈസന്റൈൻ പാരമ്പര്യം ഈ സംഭവത്തിനു നൽകുന്ന പേരും അതുതന്നെ; മറിയത്തോടു പറഞ്ഞ വാൾ കുരിശിലെ മിശിഹായുടെ പൂർണവും അനന്യവുമായ ബലിയെ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുന്നു (CCC 529). ജനിച്ചു നാൽപതു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് യൗസേപ്പും മറിയവും അവിടുത്തെ സമർപ്പിച്ചതു ദേവാലയത്തിലാണെന്നും അതു പറയുന്നു (CCC 583). ഈ തിരുനാളിലെ ഒരു പ്രസംഗത്തിൽ ജറുസലെമിലെ വിശുദ്ധ സോഫ്രോണിയൂസ്, ദീപങ്ങളേന്തി മിശിഹായെ എതിരേൽക്കാൻ ഓടിച്ചെല്ലാനും ശിമയോനെപ്പോലെ അവിടുത്തെ കരങ്ങളിൽ സ്വീകരിക്കാനും എല്ലാവരെയും ക്ഷണിക്കുന്നു (ആശയം). സമാധാനത്തിൽ വിട്ടയയ്ക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ദേവാലയത്തിലേക്കു വന്ന് ദൈവവചനത്തെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ എടുക്കണം എന്നു വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് പറയുന്നു (ആശയം).
പ്രസവം പാപമാണെന്നോ സ്ത്രീകൾ അശുദ്ധരാണെന്നോ ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഇല്ല. ശുദ്ധിനിയമങ്ങൾ ആരാധനയെക്കുറിച്ചാണ്, കുറ്റത്തെക്കുറിച്ചല്ല. നല്ലതും ആവശ്യവുമായ പലതും ഒരാളെ കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് ആചാരപരമായി അശുദ്ധനാക്കിയിരുന്നു; കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയായ മൃതസംസ്കാരംപോലും അതിൽപ്പെടും. മക്കൾ കർത്താവിന്റെ ദാനമാണെന്നാണു വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം പറയുന്നത് (സങ്കീർത്തനം 127:3). ഇന്നു ദേവാലയത്തിൽ, ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരപ്രവൃത്തിയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഒരു അമ്മയും കുഞ്ഞുമാണ്.
മറിയത്തിനു ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ?
മറിയം എല്ലാ പാപത്തിൽനിന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടവളാണെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 491–493). പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ പ്രസവം അനന്യമായിരുന്നതുകൊണ്ട് ശുദ്ധീകരണനിയമം മാതാവിനെ കർശനമായി ബന്ധിച്ചിരുന്നില്ലെന്നും, തന്റെ പുത്രൻ നിയമത്തിനു വിധേയനായതുപോലെ വിനയത്തോടും അനുസരണത്തോടുംകൂടെ മാതാവ് മനസ്സോടെ അതു പാലിച്ചുവെന്നും വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ് പഠിപ്പിച്ചു (സുമ്മ തെയോളോജിക്ക III, 37, 4; ആശയം).
ദൈവം യഹൂദജനത്തെ പരിത്യജിച്ചു എന്നു റോമാലേഖനം പറയുന്നുണ്ടോ?
ഇല്ല. പൗലോസ് ആ ചോദ്യംതന്നെ ചോദിച്ച് ഉത്തരം പറയുന്നു: ഒരിക്കലുമില്ല (റോമാ 11:1). ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കപ്പെടാവുന്നതല്ല (11:29). ഈ അധ്യായങ്ങളിലാണ് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ തന്റെ പ്രബോധനം ഉറപ്പിക്കുന്നത്: യഹൂദർ ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരായി തുടരുന്നു; അവരെ പരിത്യക്തരോ ശപിക്കപ്പെട്ടവരോ ആയി അവതരിപ്പിക്കരുത് (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4).
കർത്താവിന്റെ ഉദയത്തെ ആഘോഷിക്കുന്ന ദനഹാക്കാലത്താണ് ഈ തിരുനാൾ; അതിന്റെ വിഷയവും അതുതന്നെ: പ്രകാശം തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. കർത്താവ് സ്വന്തം ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഈ തിരുനാൾ “പ്രവേശനം” എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു. ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും നാമും ദേവാലയത്തിലേക്കു വരുന്നു; ശിമയോൻ കരങ്ങളിൽ വഹിച്ച അതേ കർത്താവിനെ ദിവ്യരഹസ്യങ്ങളിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു. നവജാതശിശുവിനെ മാമ്മോദീസായ്ക്കായി പള്ളിയിൽ കൊണ്ടുവരുന്ന മാതാപിതാക്കൾ മറിയത്തിന്റെയും യൗസേപ്പിന്റെയും വഴിയിലൂടെയാണു നടക്കുന്നത്. 1997-ൽ വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ ഈ ദിവസം സമർപ്പിതജീവിതത്തിന്റെ ലോകദിനമായി നിശ്ചയിച്ചു; അന്നായെപ്പോലെ പ്രാർഥനയിലും ശുശ്രൂഷയിലും ജീവിതം ദൈവത്തിനു നൽകിയവർക്കുവേണ്ടിയും സഭ ഇന്നു നന്ദി പറയുന്നു.