5 ഫെബ്രുവരി 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“അവമാനത്തിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; മഹിമയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ബലഹീ നതയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; ശക്തിയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.” 1 കോറിന്തോസ് 15:43
തങ്ങളിലൂടെ മിശിഹാ ദൃശ്യനായവരെ ദനഹാക്കാലത്തെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ സഭ ഓർക്കുന്നു. വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നതിനുമുൻപുള്ള ഈ അവസാന വെള്ളിയാഴ്ച, സകല മരിച്ചവിശ്വാസികളെയും അവൾ ഓർക്കുന്നു; ജീവിക്കുന്നവരും മരിച്ചവരുമായ ദൈവകുടുംബം മുഴുവനുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ നാം നോമ്പിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ. അസ്ഥികൾ നിറഞ്ഞ, അത്യന്തം ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികൾ നിറഞ്ഞ, ഒരു താഴ്വരയിൽ എസെക്കിയേൽ നിൽക്കുന്നു. ദൈവം അവനോടു ചോദിക്കുന്നു; സത്യസന്ധമായ ഒരേയൊരു മറുപടിയേ പ്രവാചകനുള്ളൂ: “മനുഷ്യപുത്രാ, ഈ അസ്ഥികൾക്ക് ജീവിക്കാനാവുമോ? ഞാൻ പറഞ്ഞു: ദൈവമായ കർത്താവേ, അങ്ങേക്കറിയാമല്ലോ.” പിന്നെ പ്രവചിക്കാൻ അവനോടു കല്പിക്കപ്പെടുന്നു; അസ്ഥികൾ ഒന്നോടൊന്നു ചേരുന്നു; ഞരമ്പും മാംസവും ചർമവും അവയെ പൊതിയുന്നു; പ്രാണൻ അവയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അവ ജീവൻ പ്രാപിച്ച് ഒരു വലിയ സൈന്യമായി എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കുന്നു. ദൈവം ദർശനം വിശദീകരിക്കുന്നു: “എന്റെ ജനമേ, ഞാൻ കല്ലറകൾതുറന്ന് നിങ്ങളെ ഉയർത്തും,” “എന്റെ ആത്മാവിനെ ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിവേശിപ്പിക്കും. നിങ്ങൾ ജീവിക്കും.” പ്രസിദ്ധരും വിസ്മൃതരുമായ പൂർവികരെ പ്രഭാഷകൻ പ്രകീർത്തിക്കുന്നു. സ്മരണ അവശേഷിപ്പിക്കാതെ മാഞ്ഞുപോയവരുമുണ്ടെന്ന് അവൻ സമ്മതിക്കുന്നു; എങ്കിലും “എന്നാൽ, അവർ കാരുണ്യമുള്ളവരായിരുന്നു; അവരുടെ സത്പ്രവൃത്തികൾവിസ്മരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.” “അവർ സമാധാനത്തിൽ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടു; അവരുടെ പേരു തലമുറകൾതോറുംനിലനിൽക്കും.” നമ്മുടെ വല്യപ്പച്ചന്മാർക്കും വല്യമ്മച്ചിമാർക്കും മിക്കവർക്കും ഇടവകസെമിത്തേരിയിലെ ഒരു കുരിശല്ലാതെ മറ്റൊരു സ്മാരകവുമില്ല. അവരിൽ ഒരാളെപ്പോലും ദൈവം മറന്നിട്ടില്ല.
ഏതുതരം ശരീരമാണ് ഉയിർക്കുകയെന്നു പൗലോസ് കോറിന്തോസുകാരോടു പറയുന്നു. ഒരു വിത്ത് മണ്ണിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട് ചെടിയായി മുളയ്ക്കുന്നതുപോലെ: “നശ്വരതയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; അനശ്വരതയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവമാനത്തിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; മഹിമയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ബലഹീ നതയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; ശക്തിയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.” കുരിശടയാളത്തോടും മെഴുകുതിരികളോടുംകൂടെ നാം നമ്മുടെ മരിച്ചവരെ സംസ്കരിക്കുന്നു; കാരണം, പ്രത്യാശയോടെ വിത്തുപോലെയാണ് നാം അവരെ വിതയ്ക്കുന്നത്: “നമ്മൾ ഭൗമികന്റെ സാദൃശ്യം ധരിച്ചതുപോലെതന്നെ സ്വർഗീയന്റെ സാദൃശ്യവും ധരിക്കും.” എല്ലാ ജീവിതത്തെയും കാത്തിരിക്കുന്ന വിധി സുവിശേഷം കാണിച്ചുതരുന്നു. രാജാവ് ജനതകളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി തന്റെ വലത്തുഭാഗത്തുള്ളവരോടു പറയുന്നു: “എന്റെ പിതാവിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരേ, വരുവിൻ, ലോകസ്ഥാപനം മുതൽ നിങ്ങൾക്കായി സജ്ജമാക്കിയിരിക്കുന്ന രാജ്യം അവകാശപ്പെടുത്തുവിൻ.” കാരണം, അവർ വിശക്കുന്നവർക്കു ഭക്ഷണം നൽകി, പരദേശിയെ സ്വീകരിച്ചു, നഗ്നനെ ഉടുപ്പിച്ചു, രോഗിയെ സന്ദർശിച്ചു, കാരാഗൃഹത്തിലുള്ളവന്റെ അടുത്തു ചെന്നു: “സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” ദൈവകൃപയിൽ മരിക്കുന്നവരിൽ ഇനിയും ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമുള്ളവർ സ്വർഗീയാനന്ദത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനുമുൻപ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും, നമ്മുടെ പ്രാർഥനകളും ദാനധർമങ്ങളും, എല്ലാറ്റിനുമുപരി അവർക്കുവേണ്ടി അർപ്പിക്കുന്ന വിശുദ്ധ കുർബാനയും അവരെ സഹായിക്കുന്നുവെന്നും സഭ വിശ്വസിക്കുന്നു. മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നതുതന്നെ ഒരു കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇന്നു നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കല്ലറകളിൽ നാം ഒപ്പീസ് ചൊല്ലുന്നു; നാമും പൊടിയാണെന്നും നാമും മഹത്വത്തിനായി വിതയ്ക്കപ്പെട്ടവരാണെന്നും ഓർത്ത് വലിയ നോമ്പിനായി ഒരുങ്ങുന്നു.
വിഷയം: “അവമാനത്തിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; മഹിമയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.”
ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികളുടെ താഴ്വര, ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പ്, മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്ന കാരുണ്യം.
“അവിടുന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു: മനുഷ്യപുത്രാ, ഈ അസ്ഥികൾക്ക് ജീവിക്കാനാവുമോ? ഞാൻ പറഞ്ഞു: ദൈവമായ കർത്താവേ, അങ്ങേക്കറിയാമല്ലോ.” എസെക്കിയേൽ 37:3
“യേശു അവളോടു പറഞ്ഞു: ഞാനാണ് പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും. എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻമരിച്ചാലും ജീവിക്കും.” യോഹന്നാൻ 11:25
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണങ്ങിയതും മരിച്ചതുമായി തോന്നുന്ന ഒരു മേഖല ദൈവത്തിന്റെ മുൻപിൽ കൊണ്ടുവരിക.
“ഭൂമിയിലെ പൊടിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന അനേകർ ഉണരും; ചിലർ നിത്യജീവനായും, ചിലർ ലജ്ജയ്ക്കും നിത്യനിന്ദയ്ക്കുമായും.” ദാനിയേൽ 12:2
“ഇപ്രകാരംതന്നെയാണു മരിച്ചവരുടെ പുനരുത്ഥാനവും. നശ്വരതയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; അനശ്വരതയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവമാനത്തിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; മഹിമയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ബലഹീ നതയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; ശക്തിയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.” 1 കോറിന്തോസ് 15:42–43
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച സെമിത്തേരി സന്ദർശിച്ച് കല്ലറകളിൽ പ്രത്യാശയോടെ പ്രാർഥിക്കുക.
“എന്നാൽ, ദൈവഭക്തിയോടെ മരിക്കുന്നവർക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന അമൂല്യസമ്മാനത്തെക്കുറിച്ച് അവൻ പ്രത്യാശ പുലർത്തിയെങ്കിൽ അത് പാവനവും ഭക്തിപൂർണവുമായ ഒരു ചിന്തയാണ്. അതിനാൽ മരിച്ചവർക്ക്, പാപമോചനം ലഭിക്കുന്നതിന് അവൻ അവർക്കുവേണ്ടി പാപപരിഹാരകർമം” 2 മക്കബായർ 12:45
“രാജാവു മറുപടി പറയും: സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” മത്തായി 25:40
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി ഒരു വിശുദ്ധ കുർബാന ചൊല്ലിക്കുക; അവരുടെ പേരിൽ ഒരു ദാനധർമം ചെയ്യുക.
നമ്മുടെ മരിച്ചവരിൽ ആരെയും ദൈവം മറന്നിട്ടില്ല; അവിടുന്ന് അവരെ മഹിമയിൽ ഉയിർപ്പിക്കും.
അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക; ഏറ്റവും എളിയവരിൽ മിശിഹായെ ശുശ്രൂഷിക്കുക; പ്രത്യാശയോടെ വലിയ നോമ്പിലേക്കു പ്രവേശിക്കുക.
തീരുമാനം: മരിച്ചുപോയ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ഒരു പട്ടിക ഉണ്ടാക്കി വലിയ നോമ്പിലെ എല്ലാ ദിവസവും അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയരേ, ദനഹാക്കാലത്തെ ഈ അവസാന വെള്ളിയാഴ്ച സകല മരിച്ചവിശ്വാസികളെയും നാം ഓർക്കുന്നു. ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികൾ നിറഞ്ഞ ഒരു താഴ്വര എസെക്കിയേൽ കാണുന്നു; ദൈവം ചോദിക്കുന്നു: മനുഷ്യപുത്രാ, ഈ അസ്ഥികൾക്കു ജീവിക്കാനാവുമോ? (എസെ 37:3). ദൈവത്തിന്റെ പ്രാണൻ അവയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അവ ജീവൻ പ്രാപിച്ച് ഒരു വലിയ സൈന്യമായി എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കുന്നു.
പ്രസിദ്ധരും വിസ്മൃതരുമായ നമ്മുടെ പൂർവികരെ പ്രഭാഷകൻ പ്രകീർത്തിക്കുന്നു: അവർ സമാധാനത്തിൽ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടു; അവരുടെ പേരു തലമുറകൾതോറും നിലനിൽക്കും (പ്രഭാ 44:14). അവരിൽ ആരെയും ദൈവം മറന്നിട്ടില്ല.
ശരീരം ഒരു വിത്തുപോലെയാണെന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു: അവമാനത്തിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു, മഹിമയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; ബലഹീനതയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു, ശക്തിയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു (1 കോറി 15:43). ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതിനാൽ പ്രത്യാശയോടെയാണു നാം നമ്മുടെ മരിച്ചവരെ സംസ്കരിക്കുന്നത്.
സുവിശേഷത്തിൽ രാജാവു പറയുന്നു: എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവനു നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കുതന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത് (മത്താ 25:40). ദരിദ്രരിൽ നമുക്കു മിശിഹായെ ശുശ്രൂഷിക്കാം; നമ്മുടെ മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാം; അവർക്കുവേണ്ടി വിശുദ്ധ കുർബാന ചൊല്ലിക്കാം; അങ്ങനെ ഈ ഞായറാഴ്ച ആരംഭിക്കുന്ന വലിയ നോമ്പിനായി ഒരുങ്ങാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികൾ വീണ്ടും ജീവൻ പ്രാപിക്കുന്നതു ദൈവം എസെക്കിയേലിനെ കാണിച്ചു! നമ്മുടെ വല്യപ്പച്ചന്മാരെയും വല്യമ്മച്ചിമാരെയും ദൈവത്തെ സ്നേഹിച്ച എല്ലാവരെയും ദൈവം ഉയിർപ്പിക്കും. ഇന്നു രാത്രി മരിച്ചുപോയ നമ്മുടെ കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാം.
പുനരുത്ഥാനവും ജീവനുമായ കർത്താവീശോമിശിഹായേ, അങ്ങ് അങ്ങയുടെ ജനത്തിന്റെ കല്ലറകൾ തുറക്കുകയും ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികളിൽ അങ്ങയുടെ ആത്മാവിനെ നിവേശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മരിച്ചുപോയ ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ സഹോദരീസഹോദരന്മാരുടെയും, ഞങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെയും വല്യപ്പച്ചന്മാരുടെയും വല്യമ്മച്ചിമാരുടെയും പൂർവികരുടെയും, അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തവരുടെയുംമേൽ കരുണയുണ്ടാകണമേ. അവരെ ശുദ്ധീകരിച്ച് അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ആനന്ദത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകണമേ. അങ്ങയുടെ ഏറ്റവും എളിയ സഹോദരങ്ങളിൽ അങ്ങയെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ; അവസാനദിവസം എന്റെ പിതാവിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരേ, വരുവിൻ എന്നു ഞങ്ങളും കേൾക്കാൻ ഇടയാക്കണമേ. ആമേൻ.
ദനഹാക്കാലത്തെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ, മിശിഹായെ അറിയിച്ചവരെ സഭ ഓർക്കുന്നു. വലിയ നോമ്പിനു മുമ്പുള്ള ഈ അവസാന വെള്ളിയാഴ്ച സകല മരിച്ചവിശ്വാസികളെയും സഭ അനുസ്മരിക്കുന്നു; ദൈവകുടുംബം മുഴുവനുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ നാം നോമ്പിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടതിനാണിത്. ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികൾ നിറഞ്ഞ താഴ്വര കാണുന്ന എസെക്കിയേൽ, അവയ്ക്കു ജീവിക്കാനാവുമോ എന്ന ദൈവത്തിന്റെ ചോദ്യം കേൾക്കുന്നു. പ്രഭാഷകൻ പൂർവികരെ പ്രകീർത്തിക്കുന്നു; ഇനി ആരും ഓർക്കാത്തവരെയും. മരിച്ചവരെ പ്രത്യാശയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വിത്തായി പൗലോസ് കാണുന്നു. മത്തായിയിൽ, രാജാവ് ജനതകളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി, അറിയാതെ തന്നെ ശുശ്രൂഷിച്ചവരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. നാലു വാക്കുകൾ ഈ വായനകളെ വഹിക്കുന്നു: ശ്വാസം, ഓർമ, വിത്ത്, ഏറ്റവും എളിയവർ.
പശ്ചാത്തലം.
ബി.സി. 597-ൽ ആദ്യസംഘം പ്രവാസികളോടൊപ്പം ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട പുരോഹിതനാണ് എസെക്കിയേൽ (1:1–3). ബി.സി. 587/586-ൽ ജറുസലെം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; ആ വാർത്ത പ്രവാസത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തെത്തി (33:21). ദേശവും രാജാവും ദേവാലയവും ജനത്തിനു നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവരുടെ നിരാശ 11-ൽ ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്: ഞങ്ങളുടെ അസ്ഥികൾ വരണ്ടിരിക്കുന്നു; പ്രതീക്ഷ നശിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദൈവത്തിന്റെ മറുപടിയാണ് ഈ ദർശനം. ജനത ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട് സ്വദേശത്തേക്കു മടങ്ങും (12, 14) എന്നതാണ് അതിന്റെ പ്രഥമാർഥം. ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഉയിർപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള പ്രബോധനമല്ല ഇത്; ഇസ്രായേലിൽ ആ വിശ്വാസം പിന്നീടാണ് തെളിഞ്ഞത് (ദാനിയേൽ 12:2; 2 മക്കബായർ 7). എങ്കിലും മരണത്തിൽനിന്നു ജീവൻ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഈ ശക്തിയിലാണ് ആ പിൽക്കാലവിശ്വാസം ഉറച്ചുനിന്നത്. യഹൂദപാരമ്പര്യവും ഈ ഭാഗത്തെ വിലമതിച്ചിരുന്നു: സിറിയയിലെ ദൂരാ-യൂറോപ്പോസിലുള്ള മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സിനഗോഗിന്റെ ഭിത്തിയിൽ ഇതു ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവിടുന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു: മനുഷ്യപുത്രാ, ഈ അസ്ഥികൾക്ക് ജീവിക്കാനാവുമോ? ഞാൻ പറഞ്ഞു: ദൈവമായ കർത്താവേ, അങ്ങേക്കറിയാമല്ലോ.” (37:3)
സത്യസന്ധവും വിനീതവുമായ മറുപടി. അസ്ഥികൾ കാണുന്നതുകൊണ്ട് എസെക്കിയേൽ “ഉവ്വ്” എന്നു പറയുന്നില്ല. ചോദിക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ട് “ഇല്ല” എന്നും പറയുന്നില്ല.
“അപ്പോൾ ജീവശ്വാസം അവരിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവർ ജീവൻ പ്രാപിച്ചു. വളരെ വലിയ ഒരു സൈന്യംപോലെ അവർ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു.” (37:10)
ഈ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങൾ ഉൽപത്തി 2:7 ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: ദൈവം ആദ്യം പൂഴികൊണ്ടു മനുഷ്യനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു; പിന്നെ ജീവന്റെ ശ്വാസം നിശ്വസിക്കുന്നു. ഈ താഴ്വരയിൽ നടക്കുന്നത് ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയാണ്.
“ഞങ്ങളുടെ അസ്ഥികൾ വരണ്ടിരിക്കുന്നു; പ്രതീക്ഷ നശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ തീർത്തും പരിത്യക്തരായിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ പറയുന്നു.” (37:11)
ദുഃഖിക്കുന്നവർക്കും ഹൃദയം തകർന്നവർക്കും ഈ വാക്കുകൾ പരിചിതമാണ്. ദൈവം അവയെ ഗൗരവത്തിലെടുത്ത് ആവർത്തിക്കുന്നു.
“എന്റെ ആത്മാവിനെ ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിവേശിപ്പിക്കും. നിങ്ങൾ ജീവിക്കും.” (37:14)
ഞരമ്പും ചർമവുമല്ല അവസാനവാക്ക്. ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം ആത്മാവു മാത്രമാണ് ജീവൻ നൽകുന്നത്. ഉയിർപ്പുദിവസം സന്ധ്യയ്ക്ക് ഈശോ ശിഷ്യന്മാരുടെമേൽ നിശ്വസിക്കുന്നത് (യോഹന്നാൻ 20:22) ഇതേ വഴിയിലാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മരിച്ചവരുടെ ഉയിർപ്പിനെ ദൈവം തന്റെ ജനത്തിനു ക്രമേണയാണ് വെളിപ്പെടുത്തിയതെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 992); ആത്മാവിന്റെ അയയ്ക്കലിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ എസെക്കിയേൽ 37-നെ അതു ചേർക്കുന്നു (CCC 715). ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പിനെ നിഷേധിച്ചവർക്കു മറുപടിയായി വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് ഈ ഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നു: നമ്മെ ആദ്യം പൂഴിയിൽനിന്നു രൂപപ്പെടുത്തിയ ദൈവത്തിന് അതേ ശരീരത്തെ വീണ്ടും ഉയിർപ്പിക്കാൻ കഴിയും (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരെ, അഞ്ചാം പുസ്തകം; ആശയം). മരിച്ചവരുടെ ഓർമദിനത്തിൽ ഇതു വായിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഇടവകകളിലെ കല്ലറകളിൽ ഉറങ്ങുന്നവർക്കുള്ള വാഗ്ദാനമായി സഭ അതു കേൾക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ഏകദേശം ബി.സി. 180-ൽ ജറുസലെമിൽ പഠിപ്പിച്ച ബെൻ സീറയുടെ ഗ്രന്ഥമാണിത്; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൗത്രൻ പിന്നീട് ഈജിപ്തിൽവച്ച് ഇതു ഗ്രീക്കിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്തു (ആമുഖം കാണുക). കത്തോലിക്കാസഭ കാനോനികമായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നാണിത്; പ്രബോധനത്തിൽ ദീർഘകാലം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് “സഭയുടെ ഗ്രന്ഥം” എന്നർഥമുള്ള എക്ലെസിയാസ്റ്റിക്കസ് എന്നും ഇതു വിളിക്കപ്പെട്ടു. ഹെനോക്കും നോഹയും മുതൽ ഗ്രന്ഥകാരന്റെ കാലത്തെ പ്രധാനപുരോഹിതനായ ശിമയോൻവരെയുള്ള ഇസ്രായേലിലെ മഹാന്മാരെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന ദീർഘമായ ഗീതമാണ് 44–50 അധ്യായങ്ങൾ.
ഇന്നത്തെ വായന അതിന്റെ ആമുഖമാണ്. രാജാക്കന്മാരെയും ഉപദേഷ്ടാക്കളെയും പ്രവാചകന്മാരെയും കവികളെയും അതു പ്രകീർത്തിക്കുന്നു; പിന്നെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒന്നു ചെയ്യുന്നു: ഒരു ഓർമയും അവശേഷിപ്പിക്കാത്തവരെ ഓർക്കുന്നു. മരിച്ചവരെക്കുറിച്ചുള്ള ബെൻ സീറയുടെ പ്രത്യാശ അവരുടെ സത്പേരിലും സന്തതികളിലുമാണ്. ഇന്നത്തെ പൗലോസിന്റെ ലേഖനത്തിലുള്ള ഉയിർപ്പിന്റെ തെളിഞ്ഞ പ്രത്യാശ ബെൻ സീറയ്ക്ക് ഇനിയും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ഈ രണ്ടു വായനകൾക്കും പരസ്പരം ആവശ്യമുണ്ട്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“… നമ്മുടെ പൂർവപിതാക്കൻമാരെയും തലമുറക്രമത്തിൽ പ്രകീർത്തിക്കാം.” (44:1)
“പൂർവപിതാക്കന്മാർ” എന്നാണു വാക്ക്; എന്നാൽ വിശ്വാസം കൈമാറിയ അനേകം തലമുറകളിലെ അമ്മമാരെയും നാം ഇന്നു ശരിയായി ഓർക്കുന്നു.
“… അവരുടെ മക്കളും അങ്ങനെതന്നെ.” (44:9)
ഓർമ അവശേഷിപ്പിക്കാതെ മാഞ്ഞുപോയവരെക്കുറിച്ചാണ് ഈ വാക്യം. ലളിതവും വേദനിപ്പിക്കുന്നതുമായ വരി. നമ്മുടെ പൂർവികരിൽ പലരെയും ഭൂമിയിൽ ഇന്ന് ആരും അറിയുന്നില്ല.
“എന്നാൽ, അവർ കാരുണ്യമുള്ളവരായിരുന്നു;” (44:10)
അവർ മറക്കപ്പെട്ടത് നമ്മാലാണ്, ദൈവത്താലല്ല. പേരുകൾ നമുക്കു നഷ്ടപ്പെട്ട അവർക്കുവേണ്ടിയാണ് സകല മരിച്ചവിശ്വാസികളുടെയും ഓർമദിനം.
“അവർ സമാധാനത്തിൽ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടു; അവരുടെ പേരു …” (44:14)
അവരുടെ പേരു തലമുറകൾതോറും നിലനിൽക്കുന്നു എന്നാണ് വാക്യം തുടരുന്നത്. “നിത്യശാന്തി” എന്ന പ്രാർഥന നമുക്കു പരിചിതമാണ്. കല്ലറയിലെ സമാധാനമല്ല അവരെക്കുറിച്ചുള്ള അവസാനവാക്ക്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ആദിമകാലം മുതൽ സഭ മരിച്ചവരുടെ ഓർമ ആദരിക്കുകയും അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥന അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിന്റെ വാക്കുകളിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 958; ലൂമെൻ ജെൻസിയം 50). സകല മരിച്ചവിശ്വാസികൾക്കുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാൻ ആരും ശേഷിക്കാത്തവരെയും സഭ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
മരിച്ചവരുടെ പുനരുത്ഥാനമില്ല എന്ന് കോറിന്തോസിലെ സഭയിൽ ചിലർ പറഞ്ഞിരുന്നു (15:12). ശരീരത്തിൽനിന്ന് ആത്മാവു രക്ഷപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഗ്രീക്ക് ചിന്ത പലപ്പോഴും സംസാരിച്ചിരുന്നത്; ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പ് പലർക്കും ഭോഷത്തമായി തോന്നി. മിശിഹായുടെ ഉയിർപ്പിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞാണ് പൗലോസ് മറുപടി നൽകിയത് (15:1–28). മരിച്ചവർ എങ്ങനെ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, ഏതുതരം ശരീരത്തോടെ എന്ന പ്രായോഗികചോദ്യമാണ് (15:35) അദ്ദേഹം ഇനി എടുക്കുന്നത്; വിത്തിന്റെ ചിത്രത്തോടെ അദ്ദേഹം തുടങ്ങുന്നു (15:36–38).
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം ഇതാണ്: ദൈവം പലതരം ശരീരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഉയിർത്ത ശരീരം ഇപ്പോഴുള്ളതുപോലെ ആകണമെന്നില്ല. ഇതേ ശരീരംതന്നെയാണ് അത്, രൂപാന്തരപ്പെട്ടത്. വിത്തിനോടു ചെടിക്കുള്ള ബന്ധമാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ശരീരത്തോട് അതിനുള്ളത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നശ്വരതയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; അനശ്വരതയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവമാനത്തിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു; മഹിമയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. … ശക്തിയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.” (15:42–43)
ഒരു കല്ലറയ്ക്കരികിൽ നിന്നിട്ടുള്ളവർക്ക് അവമാനവും ബലഹീനതയും എന്താണെന്ന് അറിയാം. പൗലോസ് അവ നിഷേധിക്കുന്നില്ല. അവയല്ല കഥയുടെ അവസാനം എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്.
“വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നതു ഭൗതികശരീരം, പുനർജീവിക്കുന്നത് ആത്മീയശരീരം.” (15:44)
സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻതന്നെയാണ് ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്, മറ്റാരുമല്ല.
“ആദ്യമനുഷ്യനായ ആദം ജീവനുള്ളവനായിത്തീർന്നു എന്ന് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവസാനത്തെ ആദം ജീവദാതാവായ ആത്മാവായിത്തീർന്നു.” (15:45)
പൗലോസ് ഉൽപത്തി 2:7 ഉദ്ധരിക്കുന്നു. ആദം ശ്വാസം സ്വീകരിച്ചു; ഉയിർത്ത മിശിഹാ അതു നൽകുന്നു. എസെക്കിയേൽ 37-ലെ താഴ്വര ഈ വാക്യത്തിൽ പൂർത്തിയാകുന്നു.
“നമ്മൾ ഭൗമികന്റെ സാദൃശ്യം ധരിച്ചതുപോലെതന്നെ സ്വർഗീയന്റെ സാദൃശ്യവും ധരിക്കും.” (15:49)
പാഠഭേദത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്. P46 ഉൾപ്പെടെ ഭൂരിപക്ഷം പുരാതന കൈയെഴുത്തുപ്രതികളും “നമുക്കു ധരിക്കാം” എന്നു വായിക്കുന്നു: മിശിഹായ്ക്കുള്ളവരായി ഇപ്പോൾ ജീവിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനം. കുറച്ചു പ്രതികൾ “നാം ധരിക്കും” എന്നു വായിക്കുന്നു; വാദത്തിനു കൂടുതൽ യോജിക്കുന്നതായി കണ്ട് എൻ.ആർ.എസ്.വി.യും പി.ഒ.സി. ബൈബിളും അതു പിന്തുടരുന്നു. ഗ്രീക്കിൽ വ്യത്യാസം ഒരു സ്വരാക്ഷരം മാത്രം. രണ്ടും സത്യമാണ്: നാം ആകാനിരിക്കുന്നത് ഇപ്പോൾത്തന്നെ ജീവിച്ചുതുടങ്ങണം.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഉയിർപ്പിന്റെ “എങ്ങനെ” നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്കും ബുദ്ധിക്കും അതീതമാണെന്നും വിശ്വാസത്തിനു മാത്രമേ അതു ഗ്രഹിക്കാനാവൂ എന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 1000). നമുക്ക് ഇപ്പോഴുള്ള ഈ ശരീരത്തിന്റെതന്നെ യഥാർഥ ഉയിർപ്പിൽ നാം വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നും (CCC 1017), മിശിഹാ സ്വന്തം ശരീരത്തോടെ ഉയിർത്തതുപോലെ എല്ലാവരും സ്വന്തം ശരീരത്തോടെ ഉയിർക്കും എന്നും (CCC 999) അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മീയശരീരം യഥാർഥ മാംസംതന്നെയാണെന്നും അത് ആത്മാവിനു പൂർണമായും സന്തോഷത്തോടെയും കീഴ്പ്പെട്ടിരിക്കുന്നതാണെന്നും വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ദൈവനഗരം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ (ഇരുപത്തിരണ്ടാം പുസ്തകം) വിശദീകരിക്കുന്നു (ആശയം).
പശ്ചാത്തലം.
പീഡാനുഭവവിവരണം ആരംഭിക്കുന്നതിനു (26:1–2) തൊട്ടുമുമ്പുള്ള, മത്തായിയിലെ ഈശോയുടെ പ്രബോധനത്തിന്റെ അവസാനത്തെ മഹാരംഗമാണിത്. ദാനിയേൽ 7:13–14-ലെ മനുഷ്യപുത്രൻ മഹത്വത്തിൽ വരുന്നു; അവിടുന്നു “രാജാവ്” എന്നും (34) വിളിക്കപ്പെടുന്നു; എസെക്കിയേൽ 34:17-ലെന്നപോലെ ഇടയനായും ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഭാഗം (31–40) മാത്രമാണ് ഇന്നു വായിക്കുന്നത്; ഇടതുഭാഗത്തുള്ളവരോടുള്ള വിധി 41–46 വാക്യങ്ങളിലാണ്.
ആ നാടുകളിൽ ചെമ്മരിയാടുകളും കോലാടുകളും പലപ്പോഴും ഒന്നിച്ചു മേയുകയും സന്ധ്യയ്ക്കു വേർതിരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഈ രംഗത്തിൽ, രാജാവിനെക്കുറിച്ചു മനുഷ്യർ എന്തു പറഞ്ഞു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല വേർതിരിക്കൽ; അറിയാതെ അവിടുത്തോട് എങ്ങനെ പെരുമാറി എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്. വിശ്വാസം അപ്രധാനമാണെന്ന് ഇതിന് അർഥമില്ല: എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യപ്പെടുത്താനും മാമ്മോദീസാ നൽകാനും ഇതേ സുവിശേഷം വിളിക്കുന്നു (28:19–20).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അനന്തരം രാജാവ് തന്റെ വലത്തുഭാഗത്തുള്ളവരോട് അരുളിച്ചെയ്യും: എന്റെ പിതാവിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരേ, വരുവിൻ, ലോകസ്ഥാപനം മുതൽ നിങ്ങൾക്കായി സജ്ജമാക്കിയിരിക്കുന്ന രാജ്യം അവകാശപ്പെടുത്തുവിൻ.” (25:34)
അവർ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിനു വളരെ മുമ്പേ രാജ്യം ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അത് അവകാശമാണ്, പിതാവിന്റെ ദാനമാണ്; മക്കൾ തങ്ങൾക്കുള്ളതു സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെ അവർ അതു സ്വീകരിക്കുന്നു.
“എന്തെന്നാൽ എനിക്കു വിശന്നു; നിങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കാൻ തന്നു. എനിക്കു ദാഹിച്ചു; നിങ്ങൾ കുടിക്കാൻ തന്നു. ഞാൻ പരദേശിയായിരുന്നു; നിങ്ങൾ എന്നെ സ്വീകരിച്ചു.” (25:35)
“ദരിദ്രർക്കു” ഭക്ഷണം കൊടുത്തു എന്നല്ല, “എനിക്ക്” എന്നാണ് അവിടുന്നു പറയുന്നത്. 36-ൽ തുടരുന്ന പട്ടികയിൽ ആറു പ്രവൃത്തികളുണ്ട്; തോബിത് 1:17–18 ഓർത്തുകൊണ്ട് ക്രൈസ്തവപാരമ്പര്യം ഏഴാമത്തേതു കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: മരിച്ചവരെ സംസ്കരിക്കൽ (CCC 2447). ഇന്നത്തെ ഓർമദിനവും അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ ചേരുന്നു.
“കർത്താവേ, നിന്നെ വിശക്കുന്നവനായിക്കണ്ട് ഞങ്ങൾ ആഹാരം നൽകിയതും ദാഹിക്കുന്നവനായികണ്ട് കുടിക്കാൻ നൽകിയതും എപ്പോൾ?” (25:37)
അവർ അദ്ഭുതപ്പെടുന്നു. കണക്കു വച്ചല്ല അവർ നന്മ ചെയ്തത്; വലിയതൊന്നും ചെയ്തതായി അവർ ഓർക്കുന്നില്ല. യഥാർഥസ്നേഹം കണക്കു സൂക്ഷിക്കുന്നില്ല.
“സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” (25:40)
“ഒരുവൻ” മതി. ലോകത്തെ മുഴുവൻ തീറ്റിപ്പോറ്റേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഓരോരുത്തരോടും ചോദിക്കുന്നത് തന്റെ വാതിൽക്കൽ വന്ന ആളെക്കുറിച്ചാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഈശോ എല്ലാത്തരം ദരിദ്രരോടും തന്നെത്തന്നെ താദാത്മ്യപ്പെടുത്തുന്നു എന്നും, അവരോടുള്ള സജീവമായ സ്നേഹം തന്റെ രാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള വ്യവസ്ഥയാക്കുന്നു എന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 544). അയൽക്കാരനോടുള്ള നമ്മുടെ മനോഭാവം, കൃപയുടെയും ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെയും സ്വീകരണമോ നിരാകരണമോ അവസാനദിവസം വെളിപ്പെടുത്തും (CCC 678). ജീവിതത്തിന്റെ സന്ധ്യയിൽ സ്നേഹത്തെ ആധാരമാക്കിയാണ് നാം വിധിക്കപ്പെടുക എന്ന കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ വാക്കുകൾ അത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 1022). പള്ളിയിൽ മിശിഹായുടെ ശരീരത്തെ ബഹുമാനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോട് വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറയുന്നു: തണുപ്പിലും നഗ്നതയിലും പുറത്തു കിടക്കുന്ന അവിടുത്തെ അവഗണിക്കരുത് (മത്തായിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ, 50; ആശയം). പ്രാർഥനകളാലും കാഴ്ചകളാലും മരിച്ചവരെ സഹായിക്കാൻ അതേ പിതാവ് നമ്മെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1032).
എസെക്കിയേൽ 37 ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പു പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?
വാക്യം 11 തെളിച്ചുപറയുന്നതുപോലെ, പ്രവാസത്തിലായ ജനതയുടെ പുനരുദ്ധാരണമാണ് അതിന്റെ പ്രഥമാർഥം. ഒരു ജനത്തിനുവേണ്ടി ഇതു ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ദൈവത്തിന് ഒരു വ്യക്തിക്കുവേണ്ടിയും അതു ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്നതുകൊണ്ട്, പിന്നീട് യഹൂദരും ക്രൈസ്തവരും ഉയിർപ്പിനെക്കുറിച്ച് ഇതു വായിച്ചത് സ്വാഭാവികമാണ്. ദൈവം ഉയിർപ്പിനെ ക്രമേണ വെളിപ്പെടുത്തി (CCC 992); പൂർണപ്രകാശം മിശിഹായിലൂടെ വന്നു.
“ആത്മീയശരീരം” എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. നാം ആത്മാക്കളോ ഭൂതങ്ങളോ ആയി ഉയിർക്കും എന്നാണോ അർഥം?
അല്ല. എന്റെ കൈകളും കാലുകളും കണ്ട് ഇതു ഞാൻ തന്നെയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുവിൻ എന്ന് ഉയിർത്ത ഈശോ പറഞ്ഞു (ലൂക്കാ 24:39). ദൈവാത്മാവിനാൽ പൂർണമായി ജീവിക്കുന്നത് എന്നാണ് പൗലോസിന്റെ “ആത്മീയം” എന്നതിന്റെ അർഥം. ശരീരവും ആത്മാവുമായി, രൂപാന്തരപ്പെട്ട്, മരണത്തിന് ഇനി അധീനരല്ലാതെ, നാം നാമായിത്തന്നെ ഉയിർക്കും.
ഓരോരുത്തരും മരണസമയത്തു വിധിക്കപ്പെടുന്നെങ്കിൽ നാം മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി എന്തിനു പ്രാർഥിക്കുന്നു?
ദൈവസൗഹൃദത്തിൽ മരിക്കുകയും എന്നാൽ പൂർണമായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ സ്വർഗത്തിൽ പ്രവേശിക്കുംമുമ്പ് ശുദ്ധീകരണത്തിനു വിധേയരാകുന്നു എന്നും, ആരംഭംമുതൽ സഭ അവരെ ആദരിക്കുകയും അവർക്കുവേണ്ടി, വിശേഷിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ, പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്തുപോരുന്നു എന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1030–1032). വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലും (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2 മക്കബായർ 12 ഉദ്ധരിക്കുന്നു) തന്റെ നിരന്തരമായ പതിവിലുമാണ് സഭ ഇത് അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തുന്നത്. സ്നേഹം കല്ലറയിൽ നിൽക്കുന്നില്ല.
പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം ദനഹായിലെ വെള്ളിയാഴ്ചകൾ വിശ്വാസത്തിന്റെ മഹാസാക്ഷികൾക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കുകയും, സകല മരിച്ചവിശ്വാസികളോടുംകൂടെ ഈ പരമ്പര അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഈ അവസാന വെള്ളിയാഴ്ച വിശ്വാസം നമ്മിലേക്ക് എത്തിച്ചവരിലേക്കു നോക്കുന്നു: മാതാപിതാക്കൾ, പൂർവികർ, മതാധ്യാപകർ, വൈദികർ. പല കുടുംബങ്ങളും തങ്ങളുടെ മരിച്ചവരുടെ കല്ലറകളിൽ പ്രാർഥിക്കുകയും മെഴുകുതിരി കത്തിക്കുകയും ചെയ്യും; അവർക്കുവേണ്ടി അർപ്പിക്കുന്ന ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയും മിശിഹായുടെ ഏകബലിയോട് അവരെ ചേർക്കുന്നു. അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മരിച്ചവരെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, അവരോടുള്ള കടങ്ങൾക്കു മാപ്പു ചോദിച്ചും, അവരിൽനിന്നു ലഭിച്ചതിനു ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞും നോമ്പിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് ഉചിതമാണ്.