2 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹമോ പ്രയത്നമോ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ദയയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാനം.” റോമാ 9:16
ഇന്നലെ അബ്രാം വിശ്വാസത്തോടെ പുറപ്പെട്ടു; ഇന്ന്, ഏതാനും വാക്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, അവൻ ഭയപ്പെടുന്നു. “അവിടെ ഒരു ക്ഷാമമുണ്ടായി. കടുത്ത ക്ഷാമമായിരുന്നതിനാൽ ഈജിപ്തിൽ പോയി പാർക്കാമെന്നു കരുതി അബ്രാം അങ്ങോട്ടു തിരിച്ചു.” അതിർത്തിയിലെത്തിയപ്പോൾ സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അവൻ ഒരു വഴി കണ്ടുപിടിക്കുന്നു: “നീ മൂലം എനിക്കാപത്തുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ, നിന്നെപ്രതി അവർ എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി, നീ എന്റെ സഹോദരിയാണെന്നു പറയണം.” വിശ്വാസികളുടെ പിതാവ് ഒരു അർധസത്യം പറയുന്നു; അതിന്റെ വില കൊടുക്കേണ്ടിവന്നതു സാറായിയാണ്: അവൾ ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മനുഷ്യനെ ശാസിക്കേണ്ടിവന്നതു വിജാതീയനായ രാജാവിനാണ്: “നീ ഈ ചെയ്തത് എന്താണ്?” വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം തന്റെ നായകന്മാരെ മിനുക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. വിളിയിൽനിന്നു മഹത്വത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നേർരേഖയല്ല വിശ്വാസം; അതു വീഴുന്നു, ഭയപ്പെടുന്നു, സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ മറ്റുള്ളവരെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ദൈവം തന്റെ വാഗ്ദാനത്തെയും അതു വഹിക്കുന്ന സ്ത്രീയെയും കൈവിടുന്നില്ല: “പക്ഷേ, അബ്രാമിന്റെ ഭാര്യ സാറായിയെപ്രതി കർത്താവ് ഫറവോയെയും കുടുംബത്തെയും മഹാമാരികളാൽ പീഡിപ്പിച്ചു.” എല്ലാ ദാമ്പത്യത്തിനുമുള്ള ഒരു വചനം ഇതിലുണ്ട്. ഭയം നിമിത്തം ഭർത്താവോ ഭാര്യയോ സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ മറ്റേയാളെ ബലികൊടുത്തേക്കാം; ബലികൊടുക്കപ്പെടുന്നവന്റെ പക്ഷത്താണ് ദൈവം.
ആഖാന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിനു പിന്നാലെയാണ് രണ്ടാം വായന. ആയിയിൽ ഇസ്രായേൽ തോറ്റോടിയിരുന്നു; ഇപ്പോൾ പാപം വെളിച്ചത്തു വന്നിരിക്കുന്നു; ദൈവം വീണ്ടും സംസാരിക്കുന്നു: “എല്ലാ യോദ്ധാക്കളെയും കൂട്ടി ആയിയിലേക്കു പോവുക. ഭയമോ പരിഭ്രമമോ വേണ്ടാ.” തോൽവിയുടെ സ്ഥലം ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ സ്ഥലമാകുന്നു. ഈ യുദ്ധകഥകൾ കഠിനമായ ഒരു പുരാതനലോകത്തിന്റേതാണ്; ഏതെങ്കിലും ജനത്തോടു പെരുമാറേണ്ടതിന്റെ മാതൃകയായി സഭ അവയെ വായിക്കുന്നില്ല. പാപത്തിനെതിരായ നമ്മുടെ സ്വന്തം പോരാട്ടത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളായാണ് സഭാപിതാക്കന്മാർ അവയെ വായിച്ചത്. അങ്ങനെ വായിക്കുമ്പോൾ പാഠം വ്യക്തവും ആശ്വാസകരവുമാണ്. ഒരു വീഴ്ചയ്ക്കും നല്ലൊരു കുമ്പസാരത്തിനും ശേഷം ദൈവം നമ്മെ എളുപ്പമുള്ള മറ്റൊരിടത്തേക്കല്ല അയയ്ക്കുന്നത്. അതേ ആയിയിലേക്ക്, അതേ പ്രലോഭനത്തിലേക്ക്, അതേ ദുർബലസ്ഥാനത്തേക്ക്; പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവിടുന്നു കൂടെയുണ്ട്.
പ്രയാസമുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തെ പൗലോസ് നേരിടുന്നു: ദൈവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നെങ്കിൽ ദൈവം അനീതി ചെയ്യുന്നുവോ? “ദൈവത്തിന്റെ ഭാഗത്ത് അനീതിയുണ്ടെന്നോ? ഒരിക്കലും അല്ല.” മോശയോടു ദൈവം പറഞ്ഞ വാക്ക് അവൻ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: “എനിക്കു ദയ തോന്നുന്നവരോടു ഞാൻ ദയ കാണിക്കും; എനിക്ക് അനുകമ്പ തോന്നുന്നവരോട് അനുകമ്പയും” എന്നിട്ട് വലിയ നോമ്പിനു മുഴുവൻ മീതേ നിൽക്കുന്ന വാക്യം: “അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹമോ പ്രയത്നമോ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ദയയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാനം.” നമ്മുടെ നോമ്പ് പാഴായ അധ്വാനമല്ല; എന്നാൽ അതൊരു വിലകൊടുക്കലുമല്ല. ഒരിക്കലും സമ്പാദിക്കാനാവാത്ത ഒരു കരുണയ്ക്ക് ഇടമുണ്ടാക്കാനാണു നാം നോമ്പു നോക്കുന്നത്. ആ കരുണ എവിടെനിന്നു വരുന്നുവെന്ന് സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: “പിതാവു ചെയ്തുകാണുന്നതല്ലാതെ പുത്രന് സ്വന്തം ഇഷ്ടമനുസരിച്ച് ഒന്നും പ്രവർത്തിക്കുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ, പിതാവു ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അപ്രകാരംതന്നെ പുത്രനും ചെയ്യുന്നു.” പിതാവു പുത്രനെ സ്നേഹിക്കുകയും താൻ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അവനെ കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ജീവൻ നൽകാനും വിധിക്കാനുമുള്ള അധികാരം അവനെ ഏൽപിച്ചിരിക്കുന്നു: “പിതാവിനെ ആദരിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ, എല്ലാവരും പുത്രനെയും ആദരിക്കേണ്ടതിനാണ് ഇത്.” ഇതാണ് സഭയുടെ വിശ്വാസം: ഈശോ ഒരു നല്ല ഗുരു മാത്രമല്ല, പിതാവിനോട് ഒന്നായ നിത്യപുത്രനാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ നാം അവിടുത്തെ മുൻപിൽ കുമ്പിട്ട് ആരാധിക്കുന്നത്.
വിഷയം: “അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹമോ പ്രയത്നമോ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ദയയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാനം.”
ഈജിപ്തിൽ അബ്രാമിന്റെ ഭയം, ആയിയിലേക്കു വീണ്ടും അയയ്ക്കപ്പെട്ട ഇസ്രായേൽ, ദൈവത്തിന്റെ കരുണ, പിതാവു ചെയ്യുന്നതു ചെയ്യുന്ന പുത്രൻ.
“നീ മൂലം എനിക്കാപത്തുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ, നിന്നെപ്രതി അവർ എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി, നീ എന്റെ സഹോദരിയാണെന്നു പറയണം.” ഉൽപത്തി 12:13
“അതിനാൽ, വ്യാജം വെടിഞ്ഞ് എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ അയൽക്കാരോടു സത്യം സംസാരിക്കണം. കാരണം, നാം ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങളാണ്.” എഫേസോസ് 4:25
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ഒരു അർധസത്യം തിരുത്തുക; പ്രത്യേകിച്ച്, അടുപ്പമുള്ള ഒരാളെ മുറിപ്പെടുത്തിയ ഒന്ന്.
“കർത്താവ് ജോഷ്വയോട് അരുളിച്ചെയ്തു: എല്ലാ യോദ്ധാക്കളെയും കൂട്ടി ആയിയിലേക്കു പോവുക. ഭയമോ പരിഭ്രമമോ വേണ്ടാ. ഇതാ, ഞാൻ അവിടത്തെ രാജാവിനെയുംപ്രജകളെയും പട്ടണത്തെയും രാജ്യത്തെയും നിന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപിച്ചിരിക്കുന്നു.” ജോഷ്വ 8:1
“ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു സമാധാനം തന്നിട്ടു പോകുന്നു. എന്റെ സമാധാനം നിങ്ങൾക്കു ഞാൻ നൽകുന്നു. ലോകം നൽകുന്നതുപോലെയല്ല ഞാൻ നൽകുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകേണ്ടാ. നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടുകയും വേണ്ടാ.” യോഹന്നാൻ 14:27
ജീവിതത്തിൽ: നീ സാധാരണ വീഴുന്ന സ്ഥലം കണ്ടെത്തി, പ്രാർഥനയോടെ അവിടെ ഒരു മാറ്റം ആസൂത്രണം ചെയ്യുക.
“അവിടുന്ന് അരുളിച്ചെയ്തു: എന്റെ മഹത്വം നിന്റെ മുൻപിലൂടെ കടന്നുപോകും. കർത്താവ് എന്ന എന്റെ നാമം നിന്റെ മുൻപിൽ ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യും. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവനിൽ ഞാൻ പ്രസാദിക്കും. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവനോടു ഞാൻ കരുണ കാണിക്കും.” പുറപ്പാട് 33:19
“അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹമോ പ്രയത്നമോ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ദയയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാനം.” റോമാ 9:16
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നത്തെ നോമ്പ് ഒരു വിലകൊടുക്കലായല്ല, ലഭിച്ച കരുണയ്ക്കുള്ള നന്ദിയായി സമർപ്പിക്കുക.
നമ്മുടെ നായകന്മാർ ഇടറുന്നു; നമ്മുടെ യുദ്ധങ്ങൾ തോൽക്കുകയും വീണ്ടും ജയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എല്ലാം കരുണയിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
പുത്രൻ നമുക്കു പിതാവിന്റെ മുഖം കാണിച്ചുതരുന്നു: അവിടുത്തെ ആദരിക്കുക; അവിടുന്നു ചെയ്യുന്നതു കണ്ടു ചെയ്യുക.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ഭയംകൊണ്ടു മറച്ചുവച്ചിടത്തു സത്യം പറയുക; ലഭിച്ച ഒരു കരുണയ്ക്ക് എല്ലാ രാത്രിയിലും ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുക.
പ്രിയരേ, വിശ്വാസത്തോടെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച അബ്രാം ഈജിപ്തിൽ ഭയപ്പെടുന്നു. അവൻ ഭാര്യയോടു പറയുന്നു: എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നീ എന്റെ സഹോദരിയാണെന്നു പറയണം (ഉൽപ 12:13). വിശ്വാസികളുടെ പിതാവ് ഒരു അർധസത്യം പറയുന്നു; അതിന്റെ വില സാറായി കൊടുക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം അവളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; തന്റെ വാഗ്ദാനം പാലിക്കുന്നു.
ആഖാന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിനുശേഷം ദൈവം ജോഷ്വയോടു പറയുന്നു: ഭയമോ പരിഭ്രമമോ വേണ്ടാ; ആയിയിലേക്കു പോവുക (ജോഷ്വ 8:1). തോൽവിയുടെ അതേ സ്ഥലത്തേക്കാണ് അവിടുന്ന് അവനെ തിരികെ അയയ്ക്കുന്നത്. നല്ലൊരു കുമ്പസാരത്തിനുശേഷം പലപ്പോഴും ദൈവം നമ്മെയും അതേ ദുർബലസ്ഥാനത്തേക്കു തിരികെ അയയ്ക്കുന്നു; പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവിടുന്നു കൂടെയുണ്ട്.
പൗലോസ് പറയുന്നു: മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹമോ പ്രയത്നമോ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ദയയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാനം (റോമാ 9:16). നമ്മുടെ നോമ്പ് ദൈവത്തിന്റെ കരുണ വിലയ്ക്കു വാങ്ങുന്നില്ല; അതു സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തുറക്കുന്നു.
ഈശോ പറയുന്നു: പിതാവു ചെയ്യുന്നതെല്ലാം പുത്രനും ചെയ്യുന്നു; പിതാവിനെ ആദരിക്കുന്നതുപോലെ എല്ലാവരും പുത്രനെയും ആദരിക്കേണ്ടതിനാണ് ഇത് (യോഹ 5:19, 23). ഇന്നു ബലിപീഠത്തിലും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും നമുക്ക് അവിടുത്തെ ആദരിക്കാം; അവിടുന്നു ചെയ്യുന്നതു കണ്ടു ചെയ്യാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, അബ്രാം ഭയപ്പെട്ട് ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു; എന്നിട്ടും ദൈവം എല്ലാവരെയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. പേടി തോന്നുമ്പോൾ കള്ളം പറയരുത്: എനിക്കു പേടിയാണെന്ന് ഈശോയോടു പറഞ്ഞിട്ട് സത്യം പറയുക. അവിടുന്നു സഹായിക്കും!
കരുണാമയനായ പിതാവേ, അബ്രാം ഭയപ്പെട്ടു; അങ്ങു വാഗ്ദാനം പാലിച്ചു. ഇസ്രായേൽ തോറ്റു; അങ്ങ് അവരെ വീണ്ടും അയച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ഭയങ്ങളിലേക്കും അർധസത്യങ്ങളിലേക്കുമല്ല, അങ്ങയുടെ കരുണയിലേക്കു നോക്കണമേ. അങ്ങയെ ആദരിക്കുന്നതുപോലെ അങ്ങയുടെ പുത്രനെ ആദരിക്കാനും അവിടുന്നു ചെയ്യുന്നതു കണ്ടു ചെയ്യാനും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. ഞങ്ങൾ വീണ ഇടങ്ങളിലേക്കു ഞങ്ങളെ തിരികെ നയിച്ച് അവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം നടക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ കർത്താവായ മിശിഹാവഴി. ആമേൻ.
ഇന്നലെ അബ്രാം വലിയ വിശ്വാസത്തോടെ പുറപ്പെട്ടു. ഇന്ന് ആദ്യത്തെ കടുത്ത പരീക്ഷയിൽ അദ്ദേഹം ഈജിപ്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി ഭയത്തിനു കീഴടങ്ങുന്നു; എന്നിട്ടും ദൈവം വാഗ്ദാനം കാക്കുന്നു. പരാജയത്തിനുശേഷം, ഭയപ്പെടേണ്ടാ എന്ന വാക്കോടെ രണ്ടാം വായന ജോഷ്വയെ വീണ്ടും ആയിയിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു. എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാനം ദൈവത്തിന്റെ ദയയാണെന്നു ലേഖനത്തിൽ പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു. യോഹന്നാനിൽ, താൻ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം പിതാവിൽനിന്നാണെന്ന് ഈശോ പറയുന്നു. ഒരുമിച്ചു വായിക്കുമ്പോൾ ഈ വായനകൾ നമ്മുടെ ശക്തിയിൽനിന്നു കണ്ണു മാറ്റുന്നു: ദൈവം ആരംഭിച്ചത് അവിടുത്തെയും, പുത്രൻ പിതാവിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കുന്നതിനെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ദേശത്ത് എത്തിയ ഉടനെ ക്ഷാമം അബ്രാമിനെ അവിടെനിന്ന് ഓടിക്കുന്നു. നൈൽനദിയുടെ വാർഷിക വെള്ളപ്പൊക്കംകൊണ്ട് ഈജിപ്തിൽ ഭക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, ക്ഷാമകാലത്തു കാനാൻകാർ അവിടേക്കു പോയിരുന്നു. സമാനമായ കഥ ഉൽപത്തി രണ്ടു തവണകൂടി പറയുന്നുണ്ട്: ഗെരാറിൽ അബ്രാഹം (ഉൽപത്തി 20), ഇസഹാക്ക് (ഉൽപത്തി 26).
ഈ കഥ പുറപ്പാടിനെ മുൻകൂട്ടി കാണിക്കുന്നു എന്നു പലരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നു: ക്ഷാമം, ഈജിപ്തിലേക്കുള്ള ഇറക്കം, കുടുംബത്തിന് ആപത്ത്, ഫറവോയുടെമേൽ മഹാമാരികൾ, വലിയ സമ്പത്തോടെയുള്ള മടക്കം. ജനത്തിനു സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നത് ആദ്യം അവരുടെ പിതാവിനു സംഭവിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവിടെ ഒരു ക്ഷാമമുണ്ടായി.” (12:10)
വാഗ്ദത്തദേശം അബ്രാമിനെ വരവേൽക്കുന്നതു വിശപ്പോടെയാണ്. ദൈവവിളി പിന്തുടരുന്നതുകൊണ്ട് കഷ്ടത ഇല്ലാതാകുന്നില്ല; സത്യമായ വിളി നേരേ പ്രയാസത്തിലേക്കും നയിച്ചേക്കാം.
“നീ എന്റെ സഹോദരിയാണെന്നു പറയണം.” (12:13)
ഇന്നലത്തെ വിശ്വാസിക്കു സ്വന്തം ജീവനെക്കുറിച്ചു ഭയമാകുന്നു; അദ്ദേഹം ഭാര്യയെ അപകടത്തിലാക്കുന്നു. ഈ പദ്ധതിക്കു മുമ്പ് അബ്രാം ദൈവത്തോടു ചോദിച്ചില്ല. വലിയ മനുഷ്യരുടെ കുറവുകൾ ബൈബിൾ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല; അതിനെ വിശ്വസിക്കാവുന്നതിന്റെ ഒരു കാരണവും അതാണ്.
“നീ ഈ ചെയ്തത് എന്താണ്?” (12:18)
ഈ ഭാഗത്തെ ഏറ്റവും മൂർച്ചയുള്ള വാക്കുകൾ വരുന്നത് ഒരു വിജാതീയരാജാവിൽനിന്നാണ്. വാഗ്ദാനത്തിന്റെ മനുഷ്യനോട് അവൻ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു. അബ്രാമിനു മറുപടിയില്ല; ഗ്രന്ഥകാരൻ അവന് ഒരു വാക്കും നൽകുന്നില്ല.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
വാഗ്ദാനം നിലനിൽക്കുന്നതു ദൈവം അതു കാക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്, അബ്രാം പൂർണനായതുകൊണ്ടല്ല. വാഗ്ദാനത്തിന്റെ അമ്മയായ സാറായിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ വാക്യം 17-ൽ ദൈവംതന്നെ ഇടപെടുന്നു. സാറാ തന്റെ അടുത്ത ബന്ധുവായതിനാൽ അബ്രാഹം കള്ളം പറഞ്ഞില്ല, സത്യം മറച്ചുവച്ചതേയുള്ളൂ എന്ന് വിമർശകർക്കു മറുപടിയായി വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ വാദിച്ചു (ഫൗസ്തൂസിനെതിരേ 22; ആശയം). കള്ളം പറയുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള മതബോധനഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പഠനം വ്യക്തമാണ് (CCC 2482–2486). പൂർവപിതാക്കന്മാരുടെ വിശ്വാസത്തെ മാനിക്കാൻ അവരുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളെയും ന്യായീകരിക്കേണ്ടതില്ല.
പശ്ചാത്തലം.
താൻ ദൈവതുല്യനാകുന്നു എന്ന ആരോപണത്തിനുള്ള (5:18) ഈശോയുടെ മറുപടിയുടെ തുടക്കമാണിത്. പ്രഭാഷണം അധ്യായാവസാനംവരെ നീളുന്നു. ആരോപണത്തെ അവിടുന്നു നിഷേധിക്കുന്നില്ല, വിശദീകരിക്കുന്നു: പിതാവിനോടുള്ള പുത്രന്റെ സമത്വം സമ്പൂർണമായ ആശ്രയവും കൂട്ടായ്മയുമാണ്. പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചു സുവിശേഷങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണിത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“പിതാവു ചെയ്തുകാണുന്നതല്ലാതെ പുത്രന് സ്വന്തം ഇഷ്ടമനുസരിച്ച് ഒന്നും പ്രവർത്തിക്കുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല.” (5:19)
പുത്രൻ താഴ്ന്നവനാണെന്ന് ഇതിന് അർഥമില്ല. പിതാവിന്റെ ജീവനിൽ പങ്കുള്ളവനു മാത്രമേ പിതാവു ചെയ്യുന്നതെല്ലാം ചെയ്യാനാവൂ. അപ്പന്റെ തൊഴിൽ പഠിക്കുന്ന മകന്റെ ചിത്രം ഈ വാക്യത്തിനു പിന്നിൽ ഉണ്ടാകാം; എന്നാൽ അവകാശവാദം അതിനെക്കാൾ വളരെ വലുതാണ്.
“പിതാവ് മരിച്ചവരെ എഴുന്നേൽപിച്ച് അവർക്കു ജീവൻ നൽകുന്നതുപോലെതന്നെ പുത്രനും താൻ ഇച്ഛിക്കുന്നവർക്കു ജീവൻ നൽകുന്നു.” (5:21)
കുളക്കരയിലെ മനുഷ്യന്റെ സൗഖ്യം ഇതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. വാക്യം 20-ലെ വലിയ പ്രവൃത്തികൾ ഇവിടെ ആരംഭിച്ച് ഒഴിഞ്ഞ കല്ലറയിൽ പൂർത്തിയാകുന്നു.
“പിതാവിനെ ആദരിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ, എല്ലാവരും പുത്രനെയും ആദരിക്കേണ്ടതിനാണ് ഇത്.” (5:23)
പുത്രനെ മാറ്റിനിർത്തി ദൈവത്തെ ശരിയായി ആദരിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല; ഈ രണ്ട് ആദരവും ഒന്നാണെന്നു വാക്യം വ്യക്തമായി പറയുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പുത്രൻ പിതാവിനോടു സത്തയിൽ ഒന്നാണെന്ന് നിഖ്യാ കൗൺസിലിൽ സഭ ഏറ്റുപറഞ്ഞു. പിതാവും പുത്രനും വെവ്വേറെ പ്രവൃത്തികളല്ല, ഒരേ പ്രവൃത്തികൾ അഭേദ്യമായി ചെയ്യുന്നുവെന്ന് ഈ ഭാഗത്തെക്കുറിച്ചു പ്രസംഗിച്ച വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പഠിപ്പിച്ചു (യോഹന്നാനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഭാഷണങ്ങൾ 20; ആശയം). ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതി മുഴുവൻ മൂന്നു ദൈവിക ആളുകളുടെയും പൊതുവായ പ്രവൃത്തിയാണെന്നും (CCC 258), വിധി മുഴുവൻ പിതാവ് പുത്രനെ ഏൽപിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും (CCC 679) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
പുത്രനു സ്വന്തമായി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ അവിടുന്ന് പിതാവിനു തുല്യനാകുന്നത് എങ്ങനെ?
ഈ വാക്യം പറയുന്നത് ഉദ്ഭവത്തെക്കുറിച്ചാണ്, സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചല്ല. പുത്രനുള്ളതെല്ലാം നിത്യതമുതൽ അവിടുന്ന് പിതാവിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കുന്നു; എല്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് പിതാവു ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അവിടുന്നും ചെയ്യുന്നത് (5:19). ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള ദൈവം, പ്രകാശത്തിൽനിന്നുള്ള പ്രകാശം എന്നു വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ നാം ഏറ്റുപറയുന്നത് ഇതാണ്.