14 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്. നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 10:11
“നേരം പുലർന്നപ്പോൾ ദൂതൻമാർ ലോത്തിനോടു പറഞ്ഞു: എഴുന്നേറ്റു ഭാര്യയെയും പെൺമക്കൾ രണ്ടുപേരെയും കൂട്ടി വേഗം പുറപ്പെടുക. അല്ലെങ്കിൽ നഗരത്തോടൊപ്പം നിങ്ങളും നശിച്ചുപോകും.” സോദോമിന്റെ പാപം അഹങ്കാരവും ഭക്ഷണസമൃദ്ധിയും സുഖലോലുപതയും ദരിദ്രരോടും അവശരോടുമുള്ള അവഗണനയുമായിരുന്നുവെന്ന് പിന്നീട് എസെക്കിയേൽ പ്രവാചകൻ പറയും (എസെക്കിയേൽ 16:49); അപരിചിതർക്കെതിരേയുള്ള അതിന്റെ അക്രമം ഉൽപത്തി തൊട്ടുമുൻപ് കാണിച്ചുതന്നിട്ടുമുണ്ട്. നഗരം നശിക്കാൻപോകുന്നുവെന്നു ലോത്തിന് അറിയാം; എന്നിട്ടും: “എന്നാൽ, അവൻ മടിച്ചുനിന്നു.” ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും മാനുഷികമായ വാക്യങ്ങളിലൊന്നാണിത്. എന്താണ് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അതു പൂർണമായി ഉപേക്ഷിക്കാതെ നാമും മാനസാന്തരത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ മടിച്ചുനിൽക്കുന്നു. അപ്പോൾ കരുണ പ്രവർത്തിക്കുന്നു: “കർത്താവിന് അവനോടു കരുണ തോന്നിയതുകൊണ്ട് ആ മനുഷ്യർ അവനെയും ഭാര്യയെയും മക്കളെയും കൈക്കുപിടിച്ചു നഗരത്തിനു പുറത്തുകൊണ്ടുപോയി വിട്ടു.” ലോത്ത് ധൈര്യപ്പെടുന്നതുവരെ ദൈവം കാത്തിരിക്കുന്നില്ല; അവിടുന്ന് അവനെ കൈക്കുപിടിക്കുന്നു. ദൈവം ഇതു ചെയ്തത് അബ്രാഹത്തെ ഓർത്തതുകൊണ്ടാണെന്ന് ഉൽപത്തി കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു (ഉൽപത്തി 19:29); ഈ നഗരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അവന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യപ്രാർഥന ഈ കഥയ്ക്കു തൊട്ടുമുൻപുള്ളതാണ്. കൽപന അടിയന്തരമാണ്: “ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ ഓടിപ്പോവുക. പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കരുത്. താഴ്വരയിലെങ്ങും തങ്ങുകയുമരുത്.” ഇപ്പോഴും ലോത്ത് അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിനുവേണ്ടി വിലപേശുന്നു; ദൈവം അത് അനുവദിക്കുന്നു. “ലോത്തിന്റെ ഭാര്യ അവന്റെ പിറകേ വരുകയായിരുന്നു. അവൾ പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കിയതുകൊണ്ട് ഒരു ഉപ്പുതൂണായിത്തീർന്നു.” അവൾ നഗരത്തിനു പുറത്തായിരുന്നു; എന്നാൽ അവളുടെ ഹൃദയം അപ്പോഴും അതിനുള്ളിലായിരുന്നു. അവളെക്കുറിച്ച് ഒറ്റവാക്യത്തിലുള്ള ഒരു പ്രസംഗം ഈശോ ശിഷ്യന്മാർക്കു നൽകി: “ലോത്തിന്റെ ഭാര്യയ്ക്കു സംഭവിച്ചത് ഓർമിക്കുക.” ഓശാന ഞായറിന് ഒരാഴ്ച മുൻപ് വലിയ നോമ്പ് നമ്മെ കൈക്കുപിടിച്ചു പറയുന്നു: പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കരുത്; താഴ്വരയിൽ തങ്ങരുത്; ഉയിർപ്പിന്റെ മലകൾ മുൻപിലുണ്ട്.
ദേശം കൈവശമാക്കിയതിന്റെ ദീർഘമായ വിവരണം രണ്ടാം വായന ശുദ്ധമായ കൃതജ്ഞതയുടെ ഒരു വാക്യത്തോടെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു: “ഇസ്രായേലിനു നൽകുമെന്ന് പിതാക്കൻമാരോട് കർത്താവ് വാഗ്ദാനംചെയ്ത ദേശം അങ്ങനെ അവർക്കു നൽകി. അവർ അതു കൈവശമാക്കി, അവിടെ വാസമുറപ്പിച്ചു.” തുടർന്ന്: “ഇസ്രായേൽ ഭവനത്തോട് കർത്താവു ചെയ്ത വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഒന്നൊഴിയാതെ എല്ലാം നിറവേറി.” ജോർദാനു കിഴക്ക് പാർപ്പുറപ്പിച്ച ഗോത്രങ്ങളെ ജോഷ്വ അവരുടെ ഭവനങ്ങളിലേക്കു മടക്കി അയയ്ക്കുന്നു; ഒരു ഉപദേശത്തോടെ: കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുകയും അവിടുത്തെ വഴികളിൽ ചരിക്കുകയും അവിടുത്തെ പ്രമാണങ്ങൾ അനുസരിക്കുകയും അവിടുത്തോടു വിശ്വസ്തത പുലർത്തുകയും പൂർണഹൃദയത്തോടും പൂർണാത്മാവോടുംകൂടെ അവിടുത്തെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുക. വാഗ്ദത്തദേശം ഉടമ്പടിയുടെ അവസാനമല്ല; അതു പാലിക്കാനുള്ള ഇടമാണ്. പിന്നെ പൗലോസ് റോമിലെ സഭയിലെ ഒരു തർക്കത്തിലേക്കു തിരിയുന്നു. ചില വിശ്വാസികൾ എല്ലാം ഭക്ഷിച്ചു; മറ്റു ചിലർ മനസ്സാക്ഷിമൂലം മാംസം ഭക്ഷിക്കുകയോ വീഞ്ഞു കുടിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല; ഇരുകൂട്ടരും പരസ്പരം വിധിച്ചു. ശക്തരോടു പൗലോസ് പറയുന്നു: “തൻമൂലം, മേലിൽ നമുക്കു പരസ്പരം വിധിക്കാതിരിക്കാം. സഹോദരന് ഒരിക്കലും മാർഗതടസ്സമോ ഇടർച്ചയോ സൃഷ്ടിക്കുകയില്ല എന്നു നിങ്ങൾ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുവിൻ.” ഓരോ നോമ്പുകാലത്തിനും ആവശ്യമായ ഒരു തത്ത്വം അവൻ നൽകുന്നു: “കാരണം, ദൈവരാജ്യമെന്നാൽ ഭക്ഷണവും പാനീയവുമല്ല; പ്രത്യുത, നീതിയും സമാധാനവും പരിശുദ്ധാത്മാവിലുള്ള സന്തോഷവുമാണ്.” നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങൾ വലിയ നോമ്പ് പല വിധത്തിൽ ആചരിക്കുന്നു: നമ്മുടെ വല്യപ്പച്ചന്മാരുടെ കർശനമായ അമ്പതു നോമ്പുമുതൽ വിദേശത്തു ജോലിത്തിരക്കിലുള്ള ചെറുപ്പക്കാരുടെ ലഘുവായ ആചരണംവരെ. ആരുടെ പാത്രമാണു കൂടുതൽ ശൂന്യം എന്നതല്ല, ആരുടെ ഹൃദയമാണു കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളത് എന്നതാണ് അളവുകോൽ. പൗലോസിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് അതിലും ദൂരേക്കു നീളുന്നു: “മാംസം ഭക്ഷിക്കാതെയും വീഞ്ഞു കുടിക്കാതെയും നിന്റെ സഹോദരനു പാപകാരണമാകുന്നതൊന്നും ചെയ്യാതെയും ഇരിക്കുന്നതു നല്ലത്.” മദ്യം കേരളത്തിലെ അനേകം കുടുംബങ്ങളെ മുറിവേൽപിച്ചിട്ടുണ്ട്. മകനുവേണ്ടി മദ്യം ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഒരു പിതാവും, ബലഹീനനായ ഒരു അതിഥിക്കുവേണ്ടി വിരുന്നിൽ മദ്യം വിളമ്പാത്ത ഒരു ആതിഥേയനും പൗലോസ് ആവശ്യപ്പെടുന്നതുതന്നെയാണു ചെയ്യുന്നത്: “ക്രിസ്തു ആർക്കുവേണ്ടി മരിച്ചുവോ അവനെ നിന്റെ ഭക്ഷണംകൊണ്ടു നശിപ്പിക്കരുത്.”
പീഡാനുഭവത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ കേൾക്കാൻ സഭ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വാക്കുകളാണ് സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോ പറയുന്നത്: “ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്. നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു.” ചെന്നായ് വരുന്നതു കാണുമ്പോൾ ആടുകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടിപ്പോകുന്ന കൂലിക്കാരനുമായി അവിടുന്നു തന്നെത്തന്നെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു: “അവൻ ഓടിപ്പോകുന്നതു കൂലിക്കാരനായതുകൊണ്ടും ആടുകളെപ്പറ്റി താത്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടുമാണ്.” അപകടം വരുമ്പോൾ ചെയ്യുന്നതിലൂടെയാണ് ഒരു ഇടയൻ അറിയപ്പെടുന്നത്. പിന്നെ ദൈവത്തിന്റെ ജീവനോളം ആഴമുള്ള ഒരു അറിവിനെക്കുറിച്ച് അവിടുന്നു പറയുന്നു: “ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്. പിതാവ് എന്നെയും ഞാൻ പിതാവിനെയും അറിയുന്നതുപോലെ ഞാൻ എനിക്കുള്ളവയെയും എനിക്കുള്ളവ എന്നെയും അറിയുന്നു. ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ഞാൻ ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു.” അവിടുത്തെ നോട്ടം മുൻപിലുള്ള ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിനപ്പുറത്തേക്കു നീളുന്നു: “ഈ തൊഴുത്തിൽപ്പെടാത്ത മറ്റാടുകളും എനിക്കുണ്ട്. അവയെയും ഞാൻ കൊണ്ടുവരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവ എന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കും. അങ്ങനെ ഒരാട്ടിൻപറ്റവും ഒരിടയനുമാകും.” അനേക നൂറ്റാണ്ടുകൾ ഒരേ സഭയായിരുന്ന മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ പല സഭകളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എല്ലാവരും ഒരാട്ടിൻപറ്റമാകുന്ന ദിവസത്തിനായി ആദരവോടും പ്രത്യാശയോടുംകൂടെ നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ആഴ്ചയെ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഈശോ പറയുന്നു: “ആരും എന്നിൽനിന്ന് അതു പിടിച്ചെടുക്കുകയല്ല, ഞാൻ അതു സ്വമനസ്സാ സമർപ്പിക്കുകയാണ്. അതു സമർപ്പിക്കാനും തിരികെ എടുക്കാനും എനിക്കധികാരമുണ്ട്.” നാം ആഘോഷിക്കാനിരിക്കുന്ന പീഡാനുഭവം ഒരു അപകടമോ പരാജയമോ അല്ല; ജീവൻ തിരിച്ചെടുക്കാൻവേണ്ടി അതു സമർപ്പിക്കുന്ന പുത്രന്റെ സ്വതന്ത്രമായ ആത്മസമർപ്പണമാണ്. നമ്മുടെ സഭയിലെ ഓരോ മെത്രാനും ഒരു ഇടയദണ്ഡു വഹിക്കുന്നു; ആ ഏകബലി സന്നിഹിതമാക്കാനാണ് ഓരോ വൈദികനും ബലിപീഠത്തിൽ നിൽക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഇടയന്മാർ കൂലിക്കാരാകാതിരിക്കാൻ നമുക്ക് അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാം; നമുക്കുവേണ്ടി ഇപ്പോഴേ ജറുസലെമിലേക്കു നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നല്ല ഇടയന്റെ സ്വരത്തിനായി ഈ ആഴ്ച നമുക്കു കാതോർക്കാം.
വിഷയം: “ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്. നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു.”
മടിച്ചുനിന്നിട്ടും കൈക്കുപിടിക്കപ്പെട്ട ലോത്ത്, ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടാത്ത വാഗ്ദാനങ്ങൾ, മിശിഹാ ആർക്കുവേണ്ടി മരിച്ചുവോ ആ സഹോദരൻ, സ്വമനസ്സാ ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്ന ഇടയൻ.
“എന്നാൽ, അവൻ മടിച്ചുനിന്നു. കർത്താവിന് അവനോടു കരുണ തോന്നിയതുകൊണ്ട് ആ മനുഷ്യർ അവനെയും ഭാര്യയെയും മക്കളെയും കൈക്കുപിടിച്ചു നഗരത്തിനു പുറത്തുകൊണ്ടുപോയി വിട്ടു.” ഉൽപത്തി 19:16
“ലോത്തിന്റെ ഭാര്യയ്ക്കു സംഭവിച്ചത് ഓർമിക്കുക.” ലൂക്കാ 17:32
ജീവിതത്തിൽ: നീ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്ന കാര്യത്തിൽനിന്ന് ഓശാന ഞായറിനുമുൻപ് വ്യക്തമായി വിട്ടുമാറുക.
“ഇസ്രായേൽ ഭവനത്തോട് കർത്താവു ചെയ്ത വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഒന്നൊഴിയാതെ എല്ലാം നിറവേറി.” ജോഷ്വ 21:45
“ദൈവത്തിന്റെ സകല വാഗ്ദാനങ്ങളും ക്രിസ്തുവിൽ അതേ എന്നുതന്നെ. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണു ദൈവമഹത്വത്തിന് അവൻ വഴി ഞങ്ങൾ ആമേൻ പറയുന്നത്.” 2 കോറിന്തോസ് 1:20
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവം പാലിച്ച മൂന്നു വാഗ്ദാനങ്ങൾ എഴുതിവച്ച് കുടുംബപ്രാർഥനയിൽ അവയ്ക്കു നന്ദി പറയുക.
“ചെകിടരെ ശപിക്കുകയോ കുരുടന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സം വയ്ക്കുകയോ അരുത്. നിങ്ങളുടെ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുക. ഞാനാണ് കർത്താവ്.” ലേവ്യർ 19:14
“കാരണം, ദൈവരാജ്യമെന്നാൽ ഭക്ഷണവും പാനീയവുമല്ല; പ്രത്യുത, നീതിയും സമാധാനവും പരിശുദ്ധാത്മാവിലുള്ള സന്തോഷവുമാണ്.” റോമാ 14:17
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരാൾക്ക് ഇടർച്ചയായേക്കാവുന്ന ഒരു കാര്യം നോമ്പിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഉപേക്ഷിക്കുക.
“ദൈവമായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ തന്നെ എന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കും. ഞാൻ അവയ്ക്കു വിശ്രമസ്ഥലം നൽകും.” എസെക്കിയേൽ 34:15
“ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്. നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 10:11
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ മെത്രാനും വികാരിയച്ചനും ഇടവകയിൽനിന്നുള്ള ദൈവവിളികൾക്കുംവേണ്ടി ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും പ്രാർഥിക്കുക.
നാം മടിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ കരുണ നമ്മെ കൈക്കുപിടിക്കുന്നു; അവിടുത്തെ ഓരോ വാഗ്ദാനവും മിശിഹായിൽ അതേ എന്നാണ്.
നമുക്ക് ഒരിക്കലും ഇടർച്ചക്കല്ലാകാതിരിക്കാം; നമുക്കുവേണ്ടി ജീവൻ സമർപ്പിക്കാൻ സ്വതന്ത്രമായി ജറുസലെമിലേക്കു പോകുന്ന നല്ല ഇടയനെ അനുഗമിക്കാം.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച നീ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നതിൽനിന്നു വിട്ടുമാറുക; ഒരു ഇടർച്ചക്കല്ലു നീക്കുക; നിന്റെ ഇടയന്മാർക്കുവേണ്ടി ദിവസവും പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, പ്രഭാതത്തിൽ സോദോം വിട്ടുപോകാൻ ദൂതന്മാർ ലോത്തിനെ നിർബന്ധിക്കുന്നു. എന്നാൽ, അവൻ മടിച്ചുനിന്നു (ഉൽപ 19:16). ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടത് എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും എത്രയോ പ്രാവശ്യം നാമും മടിച്ചുനിൽക്കുന്നു! കർത്താവിന് അവനോടു കരുണ തോന്നിയതുകൊണ്ട് ദൂതന്മാർ അവനെ കൈക്കുപിടിച്ചു പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു. നാം ധൈര്യപ്പെടുന്നതുവരെ ദൈവത്തിന്റെ കരുണ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല.
അവർ അവനോടു പറയുന്നു: പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കരുത്. എന്നാൽ ലോത്തിന്റെ ഭാര്യ പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കി; ഒരു ഉപ്പുതൂണായിത്തീർന്നു (ഉൽപ 19:26). അവൾ നഗരത്തിനു പുറത്തായിരുന്നു; എന്നാൽ അവളുടെ ഹൃദയം അപ്പോഴും അതിനുള്ളിലായിരുന്നു. ഈശോ പറയുന്നു: ലോത്തിന്റെ ഭാര്യയ്ക്കു സംഭവിച്ചത് ഓർമിക്കുക (ലൂക്കാ 17:32). ഓശാനയ്ക്ക് ഒരാഴ്ച മുൻപ്, എന്തിലേക്കാണു ഞാൻ ഇപ്പോഴും തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നത്?
ജോഷ്വ ഇസ്രായേലിനോടു പറയുന്നു: കർത്താവിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഒന്നൊഴിയാതെ എല്ലാം നിറവേറി (ജോഷ്വ 21:45). ഒരു ഉപദേശവും അവൻ നൽകുന്നു: കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുക, അവിടുത്തോടു വിശ്വസ്തത പുലർത്തുക, പൂർണഹൃദയത്തോടെ അവിടുത്തെ ആരാധിക്കുക. ദൈവം എല്ലാ വാഗ്ദാനങ്ങളും പാലിക്കുന്നു; നമുക്ക് അവിടുത്തോടു വിശ്വസ്തരായിരിക്കാം.
പൗലോസ് റോമാക്കാരോടു പറയുന്നു: ദൈവരാജ്യമെന്നാൽ ഭക്ഷണവും പാനീയവുമല്ല; പ്രത്യുത, നീതിയും സമാധാനവും പരിശുദ്ധാത്മാവിലുള്ള സന്തോഷവുമാണ് (റോമാ 14:17). മറ്റുള്ളവർ എങ്ങനെ നോമ്പു നോക്കുന്നുവെന്നു നമുക്കു വിധിക്കാതിരിക്കാം; ഒരിക്കലും ഇടർച്ചക്കല്ലാകാതിരിക്കാം. എന്റെ പാനീയമോ ശീലമോ എന്റെ സഹോദരനെ വീഴ്ത്തുന്നെങ്കിൽ അത് ഉപേക്ഷിക്കാൻ സ്നേഹം എന്നോടു പറയുന്നു.
ഈശോ പറയുന്നു: ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്; നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു (യോഹ 10:11). ആരും അവിടുത്തെ ജീവൻ പിടിച്ചെടുക്കുന്നില്ല; അവിടുന്ന് അതു സ്വമനസ്സാ സമർപ്പിക്കുകയും തിരിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച അവിടുന്ന് അതു ചെയ്യുന്നതു നാം കാണും.
നമ്മുടെ ഇടയന്മാരായ മെത്രാന്മാർക്കും വൈദികർക്കുംവേണ്ടി നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം. എല്ലാ ആടുകളുടെയും ഐക്യത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാം. നമുക്കുവേണ്ടി ജറുസലെമിലേക്കു നടക്കുന്ന നല്ല ഇടയന്റെ സ്വരം നമുക്ക് അനുഗമിക്കാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഒരു ദുഷിച്ച നഗരം വിട്ടുപോകാൻ ലോത്ത് മടിച്ചുനിന്നു; അതുകൊണ്ട് ദൂതന്മാർ അവനെ കൈക്കുപിടിച്ചു പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി. നന്മ ചെയ്യാൻ നാം മടിക്കുമ്പോൾ ദൈവം നമ്മുടെ കൈയും പിടിക്കും!
ഈശോയാണ് നമ്മുടെ നല്ല ഇടയൻ. അവിടുത്തേക്ക് നമ്മെ ഓരോരുത്തരെയും പേരുചൊല്ലി അറിയാം; നമുക്കുവേണ്ടി ജീവൻ നൽകാൻമാത്രം അവിടുന്നു നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു. നമുക്ക് അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കാം!
നല്ല ഇടയനായ കർത്താവീശോമിശിഹായേ, ആടുകൾക്കുവേണ്ടി അങ്ങ് സ്വമനസ്സാ ജീവൻ സമർപ്പിക്കുകയും അതു തിരിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മാനസാന്തരത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ ഞങ്ങൾ മടിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ ദൂതന്മാർ ലോത്തിനെ എന്നപോലെ ഞങ്ങളെ കൈക്കുപിടിക്കണമേ; പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കരുതേ. അങ്ങയിൽ അതേ എന്നായിരിക്കുന്ന അങ്ങയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളോടു ഞങ്ങളെ വിശ്വസ്തരാക്കണമേ. അങ്ങ് ആർക്കുവേണ്ടി മരിച്ചുവോ അവരുടെ വഴിയിൽ ഒരിക്കലും ഇടർച്ചക്കല്ലു വയ്ക്കാതിരിക്കാൻ ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധാലുക്കളാക്കണമേ; ചിതറിപ്പോയ അങ്ങയുടെ എല്ലാ ആടുകളെയും അങ്ങയുടെ ഏക ഇടയദണ്ഡിനു കീഴിൽ ഒരാട്ടിൻപറ്റമായി ഒന്നിച്ചുകൂട്ടണമേ. അങ്ങ് ജറുസലെമിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ അങ്ങയുടെ സ്വരം കേട്ട് അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ. പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ അങ്ങേക്ക് എന്നേക്കും മഹത്വം. ആമേൻ.
ഓശാന ഞായറിനുമുമ്പുള്ള അവസാനത്തെ ഞായറാഴ്ചയാണിത്. വലിയ നോമ്പ് അവസാനത്തോട് അടുക്കുമ്പോൾ നാം ആരുടെ കൈയാണു പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് നാലു വായനകളും ചോദിക്കുന്നു. ഉൽപത്തിയിൽ, മടിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ ദൂതന്മാർ കൈയ്ക്കു പിടിച്ച് നാശത്തിലേക്കു നീങ്ങുന്ന നഗരത്തിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു. ജോഷ്വയിൽ ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നിറവേറി നിൽക്കുന്നു; അവിടുത്തോടു വിശ്വസ്തത പുലർത്താൻ ജനത്തോടു പറയുന്നു. “ക്രിസ്തു ആർക്കുവേണ്ടി മരിച്ചുവോ” ആ സഹോദരനുവേണ്ടി തങ്ങളുടെ അവകാശം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ശക്തരോടു പൗലോസ് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. യോഹന്നാനിൽ, നല്ല ഇടയൻ താൻ അറിയുന്ന ആടുകൾക്കുവേണ്ടി സ്വമനസ്സാ ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു. ലോത്തിനോടുള്ള ദൈവകാരുണ്യത്തിൽനിന്ന്, അടുത്ത ആഴ്ച ജറുസലെമിലേക്കു കയറുന്ന ഇടയനിലേക്കാണ് ഈ വഴി നീളുന്നത്. അതിലെ താക്കോൽവാക്കുകൾ കാരുണ്യം, വിശ്വസ്തത, അർപ്പിക്കൽ എന്നിവയാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
നഗരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അബ്രാഹത്തിന്റെ ധീരമായ പ്രാർഥനയ്ക്കു (18:23–32) ശേഷമാണ് ഈ അധ്യായം. രണ്ടു ദൂതന്മാർ സോദോമിൽ എത്തി; ലോത്ത് അവരെ സ്വീകരിച്ചു; അതിഥികളോട് അക്രമം കാണിക്കാൻ ഒരു ജനക്കൂട്ടം വീടു വളഞ്ഞു (19:1–11). ആ രംഗത്ത് ലോത്തിന്റെ നിലയും ദയനീയമാണ് (19:8); എങ്കിലും പുതിയനിയമം അദ്ദേഹത്തെ നീതിമാൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു (2 പത്രോസ് 2:7). ഇപ്പോൾ പുറപ്പെടാൻ ദൂതന്മാർ അദ്ദേഹത്തോടു പറയുന്നു. സോദോം എവിടെയായിരുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ ഇന്നും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഉപ്പിന്റെയും ഗന്ധകത്തിന്റെയും നാടായ ചാവുകടൽ താഴ്വരയിലാണ് ബൈബിൾപാരമ്പര്യം അതിനെ കാണുന്നത്; ഉപ്പുരൂപങ്ങൾ ഇന്നും അവിടെ നിൽക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എന്നാൽ, അവൻ മടിച്ചുനിന്നു. കർത്താവിന് അവനോടു കരുണ തോന്നിയതുകൊണ്ട് ആ മനുഷ്യർ അവനെയും ഭാര്യയെയും മക്കളെയും കൈക്കുപിടിച്ചു നഗരത്തിനു പുറത്തുകൊണ്ടുപോയി വിട്ടു.” (19:16)
ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും മാനുഷികമായ വാക്യങ്ങളിലൊന്ന്. ലോത്തിന് അപകടം അറിയാം; എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം അനങ്ങുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ധൈര്യപ്പെടാൻ ദൈവം കാത്തുനിൽക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തെ പിടിക്കുന്ന കൈ ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യമാണ്.
“ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ ഓടിപ്പോവുക. പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കരുത്. താഴ്വരയിലെങ്ങും തങ്ങുകയുമരുത്.” (19:17)
ചെറിയ ചെറിയ മൂന്നു കൽപനകൾ. മാനസാന്തരത്തിന് അടിയന്തിരതയുണ്ട്; ദിശയുമുണ്ട്: നിൽക്കുന്ന ഇടം വിട്ടുപോകുന്നതാണ് അത്.
“ഇതാ, ആ കാണുന്ന പട്ടണം ഓടി രക്ഷപെടാവുന്നത്ര അടുത്താണ്, ചെറുതുമാണ്.” (19:20)
രക്ഷയിലേക്കുള്ള വഴിയിലും ലോത്ത് തർക്കിക്കുന്നു. ദൈവം അതു സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (19:21). ദുർബലരോടൊപ്പം കൃപ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അവർ നിൽക്കുന്നിടത്ത് അവരെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അവരുടെ ദൗർബല്യത്തെ ശക്തി എന്നു വിളിക്കുന്നില്ല.
“അവൾ പിൻതിരിഞ്ഞു നോക്കിയതുകൊണ്ട് ഒരു ഉപ്പുതൂണായിത്തീർന്നു.” (19:26)
അവർ നഗരത്തിൽനിന്നു പുറത്തുവന്നു; അവരുടെ ഹൃദയം വന്നില്ല എന്ന് ഈ വാക്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവരുടെ ചിന്തകൾ ഉൽപത്തി വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. “അവിശ്വാസിയുടെ സ്മാരകമായ ഉപ്പുതൂൺ” എന്ന് ജ്ഞാനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (ജ്ഞാനം 10:7). ഈശോ ഏറ്റവും ചെറിയ ഒരു മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു: “ലോത്തിന്റെ ഭാര്യയ്ക്കു സംഭവിച്ചത് ഓർമിക്കുക” (ലൂക്കാ 17:32).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ആതിഥ്യവും ഭക്തിയും കൊണ്ടാണ് ലോത്ത് രക്ഷപ്പെട്ടതെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ഇരുമനസ്സുള്ളവർക്ക് ഒരു അടയാളമായെന്നും റോമിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ് പറയുന്നു (1 ക്ലെമന്റ് 11, ആശയം). ആന്തരികമാനസാന്തരം ജീവിതത്തെ മുഴുവൻ സമൂലം ക്രമീകരിക്കുന്നതും തിന്മയിൽനിന്നു പിന്തിരിയുന്നതുമാണെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 1431). “ദൈവം അബ്രാഹത്തെ ഓർത്തു” (19:29) എന്നതിനാൽ, മധ്യസ്ഥപ്രാർഥനയുടെ ശക്തിയും സഭ ഇവിടെ കാണുന്നു: അബ്രാഹംമുതൽ, മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി ചോദിക്കുന്നത് ദൈവകാരുണ്യത്തോട് ഇണങ്ങിയ ഹൃദയത്തിന്റെ അടയാളമാണ് (CCC 2635).
പശ്ചാത്തലം.
ഒരു വഴിത്തിരിവിലാണ് ഈ വായന. ദേശത്തിന്റെ ദീർഘമായ വിഭജനം പൂർത്തിയായി (ജോഷ്വ 13–21). എല്ലാവർക്കും സ്വസ്ഥത ലഭിക്കുംവരെ തങ്ങളുടെ യോദ്ധാക്കൾ നദി കടന്നു മറ്റു ഗോത്രങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കും എന്ന വ്യവസ്ഥയിലാണ് റൂബൻ, ഗാദ് ഗോത്രങ്ങൾക്കും മനാസ്സെയുടെ അർധഗോത്രത്തിനും ജോർദാനു കിഴക്കുള്ള ദേശം മോശ നൽകിയത് (സംഖ്യ 32; ജോഷ്വ 1:12–18). ഇപ്പോൾ അവരെ വീട്ടിലേക്കു മടക്കിയയയ്ക്കുന്നു.
സംഭവങ്ങൾക്കു വളരെക്കാലത്തിനുശേഷം, ഒരുപക്ഷേ പ്രവാസകാലത്തോടടുത്ത്, ദേശം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ജനം ദൈവം വാക്കു പാലിക്കുന്നുവെന്നു കേൾക്കേണ്ടിയിരുന്ന സമയത്താണ് ഈ പുസ്തകം അന്തിമരൂപം പ്രാപിച്ചതെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായിരുന്നില്ലെന്നു പുസ്തകത്തിനുതന്നെ അറിയാം: “ഇനിയും വളരെയധികം സ്ഥലങ്ങൾ കൈവശപ്പെടുത്താനുണ്ട്” (13:1). ഇവിടത്തെ സംഗ്രഹം ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇസ്രായേൽ ഭവനത്തോട് കർത്താവു ചെയ്ത വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഒന്നൊഴിയാതെ എല്ലാം നിറവേറി.” (21:45)
പുസ്തകത്തിന്റെ കൊടുമുടിയാണ് ഈ വാക്യം. പലപ്പോഴും വീണുപോയ ഒരു ജനത്തോടു പറയുന്നു: ദൈവം വീണുപോയില്ല. നീണ്ട ഒരു വഴി കഴിഞ്ഞശേഷം മാത്രമേ ഇതു സത്യസന്ധമായി പറയാനാകൂ; ഇരുട്ടിൽ പിൽക്കാല തലമുറകൾക്കു മുറുകെപ്പിടിക്കാനാണ് ഇവിടെ ഇതു പറയുന്നത്.
“നിങ്ങളുടെ സഹോദരൻമാരെ ഇന്നുവരെ നിങ്ങളുപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല.” (22:3)
ഈ ഗോത്രങ്ങൾക്ക് ഇതിനകം ദേശമുണ്ടായിരുന്നു; അവർക്കു വീട്ടിലിരിക്കാമായിരുന്നു. തനിക്കുള്ളതു മറ്റുള്ളവർക്കും ലഭിക്കുംവരെ പോരാട്ടത്തിൽ നിൽക്കുന്നതാണ് ഇവിടെ വിശ്വാസം. ഇന്നു പൗലോസ് പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ നിയമം.
“നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുകയും അവിടുത്തെ വഴികളിലൂടെ ചരിക്കുകയും, അവിടുത്തെ പ്രമാണങ്ങൾ അനുസരിക്കുകയും അവിടുത്തോടു വിശ്വസ്തത പുലർത്തുകയും പൂർണഹൃദയത്തോടും പൂർണാത്മാവോടും കൂടെ അവിടുത്തെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യണം” (22:5)
നിയമാവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഷയാണിത് (നിയമാവർത്തനം 6:5; 10:12). അഞ്ചു ക്രിയകൾ; സ്നേഹം ആദ്യം. ദേശം ലഭിച്ച അവർ ഇനി അതിന്റെ ദാതാവിനെ മുറുകെപ്പിടിക്കണം.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകൾ സത്യമാണെന്നും അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ എപ്പോഴും നിറവേറുന്നുവെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 215). എല്ലാ വാഗ്ദാനങ്ങൾക്കും മിശിഹായിൽ “അതേ” എന്നാണ് ഉത്തരമെന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു (2 കോറിന്തോസ് 1:20). ജോഷ്വയിലൂടെ ലഭിച്ച സ്വസ്ഥത കൂടുതൽ മുന്നോട്ടു ചൂണ്ടുന്നതായി ഹെബ്രായലേഖനം വായിക്കുന്നു: “ദൈവജനത്തിന് ഒരു സാബത്തുവിശ്രമം ലഭിക്കാനിരിക്കുന്നു” (ഹെബ്രായർ 4:9). ഇസ്രായേലിനു ലഭിച്ച ദാനത്തെ ഇത് ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കാനാവാത്തതാണ് (റോമാ 11:29). പിടിച്ചടക്കലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗങ്ങൾ കഠിനമായ ഒരു കാലത്തിന്റേതാണ്; മിശിഹായുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് നാം അവ വായിക്കുന്നത് (ദേയി വെർബും 15).
പശ്ചാത്തലം.
ഏകദേശം എ.ഡി. 57-ൽ, ഒരുപക്ഷേ കോറിന്തോസിൽനിന്നാണ്, പൗലോസ് റോമിലേക്ക് എഴുതുന്നത്. ഭക്ഷണത്തിന്റെയും വിശുദ്ധദിവസങ്ങളുടെയും കാര്യത്തിൽ റോമിലെ വിശ്വാസികൾ ഭിന്നിച്ചിരുന്നു (14:1–6). സംഘങ്ങളുടെ പേരു പറയാതെ “ദുർബലർ”, “ശക്തർ” എന്നാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്. ഭക്ഷണനിയമങ്ങൾ പാലിച്ചിരുന്ന അല്ലെങ്കിൽ അശുദ്ധമാംസം ഭയന്നിരുന്ന യഹൂദക്രൈസ്തവരാണ് ദുർബലരിൽ ഏറെയും എന്നും, വിജാതീയ വിശ്വാസികളാണ് ശക്തരിൽ ഏറെയും എന്നും പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ഇത് ഒരു പുനർനിർമിതി മാത്രമാണ്. പൗലോസ് തന്നെത്തന്നെ ശക്തരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എണ്ണുന്നു (15:1); എങ്കിലും ശക്തരോടാണ് അദ്ദേഹം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ആരുടെയും മനസ്സാക്ഷിയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയെ അദ്ദേഹം നിന്ദിക്കുന്നില്ല.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ക്രിസ്തു ആർക്കുവേണ്ടി മരിച്ചുവോ അവനെ നിന്റെ ഭക്ഷണംകൊണ്ടു നശിപ്പിക്കരുത്.” (14:15)
മറ്റേ വ്യക്തിയുടെ വില മിശിഹായുടെ രക്തമാണ്. അതിനെതിരേ ഒരു വിഭവം നിർത്തുന്നയാൾക്ക് അനുപാതബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ ക്രിസോസ്തോം റോമാലേഖനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഇതു ശക്തമായി പറയുന്നു (ആശയം).
“കാരണം, ദൈവരാജ്യമെന്നാൽ ഭക്ഷണവും പാനീയവുമല്ല; പ്രത്യുത, നീതിയും സമാധാനവും പരിശുദ്ധാത്മാവിലുള്ള സന്തോഷവുമാണ്.” (14:17)
ഇതു നോമ്പിനെ റദ്ദാക്കുന്നില്ല; നോമ്പ് എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്നു പറയുന്നു. ഭക്ഷണം അകത്തേക്കുള്ള വഴിയുമല്ല, തടസ്സവുമല്ല. ആത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങളാണ് ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ. ദൈവരാജ്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള യാചന വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 2819).
“മാംസം ഭക്ഷിക്കാതെയും വീഞ്ഞു കുടിക്കാതെയും നിന്റെ സഹോദരനു പാപകാരണമാകുന്നതൊന്നും ചെയ്യാതെയും ഇരിക്കുന്നതു നല്ലത്.” (14:21)
മനസ്സാക്ഷിയുടെ നിയമങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 1789). കോറിന്തോസിലും പൗലോസ് ഇതേ തീരുമാനം എടുക്കുന്നു (1 കോറിന്തോസ് 8:13). ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നയാളുടെ ഓരോ ആശങ്കയും പിന്തുടരണമെന്ന് ഇതിന് അർഥമില്ല. സ്നേഹം ഒരു അവകാശം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഒരുക്കമാണ് എന്നാണ് അർഥം.
“വിശ്വാസത്തിൽനിന്നല്ലാതെ ഉദ്ഭവിക്കുന്നതെന്തും പാപമാണ്.” (14:23)
ഈ സന്ദർഭത്തിൽ “വിശ്വാസം” എന്നാൽ താൻ ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ദൈവസന്നിധിയിലുള്ള ഉറച്ച ബോധ്യമാണ്. കാര്യം അനുവദനീയമായാലും, സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിക്കെതിരേ പ്രവർത്തിക്കുന്നതു തെറ്റാണ് (CCC 1790). താഴെയുള്ള ചോദ്യം നോക്കുക.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സഹോദരനെതിരേ, പ്രത്യേകിച്ച് ദുർബലർക്കെതിരേ, ഉള്ള ഗൗരവമേറിയ കുറ്റമായി മതബോധനഗ്രന്ഥം ഉതപ്പിനെ കാണുന്നു (CCC 2284–2287). അയൽക്കാരനെയും അവന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെയും ആദരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഉപവി എപ്പോഴും മുന്നോട്ടുപോകുന്നതെന്നും അതു പറയുന്നു (CCC 1789). പൗലോസിന്റെ സ്വന്തം വാക്കുകൾ തന്നെ മതി: “ആകയാൽ, സമാധാനത്തിനും പരസ്പരോത്കർഷത്തിനും” ഉതകുന്നവ നമുക്ക് അനുവർത്തിക്കാം (14:19).
പശ്ചാത്തലം.
ജന്മനാ അന്ധനായ മനുഷ്യന്റെ സൗഖ്യത്തോടും, “ഞങ്ങൾ കാണുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞ ചില ഫരിസേയരുമായുള്ള തർക്കത്തോടുംകൂടെയാണ് ഒൻപതാം അധ്യായം അവസാനിച്ചത് (9:41). പത്താം അധ്യായത്തിലെ വാക്കുകൾ ഇടവേളയില്ലാതെ ആ തർക്കം തുടരുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം ഇതിനു പിന്നിലുണ്ട്: കർത്താവാണ് എന്റെ ഇടയൻ (സങ്കീർത്തനം 23:1); “ഇതാ, ഞാൻ തന്നെ എന്റെ ആടുകളെ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കും” എന്നു പറയുന്ന ദൈവം (എസെക്കിയേൽ 34:11); തങ്ങളെത്തന്നെ തീറ്റുന്ന നേതാക്കൾക്കെതിരേയുള്ള എസെക്കിയേലിന്റെ പരാതി (എസെക്കിയേൽ 34:2). അന്നത്തെ ചില നേതാക്കളോടാണ് ഈശോ സംസാരിക്കുന്നത്; അവിടുത്തെ വാക്കുകൾ എല്ലാ കാലത്തെയും നേതാക്കളെ, പ്രത്യേകിച്ച് സഭയിലുള്ളവരെ, പരീക്ഷിക്കുന്നു.
ആ നാട്ടിലെ ഇടയൻ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തോടൊപ്പം ജീവിച്ചു; മുന്നിൽ നടന്ന് അതിനെ നയിച്ചു; ഓരോ ആടിനെയും അറിഞ്ഞു; അന്നു യഥാർഥ അപകടമായിരുന്ന ചെന്നായ്ക്കളിൽനിന്ന് അതിനെ സംരക്ഷിച്ചു. രാത്രിയിൽ ആടുകളെ മിക്കപ്പോഴും മതിൽകെട്ടിയ തൊഴുത്തിൽ കയറ്റിയിരുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു.” (10:11)
സാധാരണ ഇടയജീവിതത്തിൽ കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതാണിത്: മരിക്കുന്ന ഇടയൻ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ ചെന്നായ്ക്കു വിട്ടുകൊടുക്കുകയാണ്. ഇവിടെ ആ മരണംതന്നെയാണ് അവയെ രക്ഷിക്കുന്നത്. “അർപ്പിക്കുന്നു” എന്ന പി.ഒ.സി. വാക്ക് ഈ വാക്യത്തിന് ഒരു പൗരോഹിത്യസ്വരം നൽകുന്നു.
“അവൻ ഓടിപ്പോകുന്നതു കൂലിക്കാരനായതുകൊണ്ടും ആടുകളെപ്പറ്റി താത്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടുമാണ്.” (10:13)
സ്വന്തം സുഖത്തോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ പാപം കണ്ടിട്ടും മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോൾ, അനങ്ങാതെതന്നെ കൂലിക്കാരന് ഓടിപ്പോകാമെന്ന് വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി മഹാൻ പറയുന്നു (സുവിശേഷപ്രസംഗങ്ങൾ 14, ആശയം). ഇടയന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിന്റെ പ്രസംഗം 46 എസെക്കിയേൽ 34-നെക്കുറിച്ചുള്ള ദീർഘമായ ധ്യാനമാണ്.
“ഞാൻ എനിക്കുള്ളവയെയും എനിക്കുള്ളവ എന്നെയും അറിയുന്നു.” (10:14)
ബൈബിളിൽ അറിയുക എന്നാൽ വിവരം ഉണ്ടായിരിക്കുക മാത്രമല്ല, ഒരു ബന്ധത്തിൽ ആയിരിക്കുകയാണ്. “പിതാവ് എന്നെയും ഞാൻ പിതാവിനെയും അറിയുന്നതുപോലെ” എന്ന് അതിന്റെ അളവ് ഇതേ വാക്യം പറയുന്നു. മിശിഹാ നിന്നെ അറിയുന്നതിന്റെ മാതൃക ത്രിത്വത്തിന്റെ ജീവിതമാണ്.
“അങ്ങനെ ഒരാട്ടിൻപറ്റവും ഒരിടയനുമാകും.” (10:16)
ഈശോ മരിക്കുന്നത് “ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ദൈവമക്കളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുന്നതിനുവേണ്ടിയും” ആണെന്ന് യോഹന്നാൻ പിന്നീടു വിശദീകരിക്കുന്നു (11:52). എല്ലാ ക്രൈസ്തവരുടെയും ഐക്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നത് തന്റെ മുഖ്യലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നാണെന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പറയുന്നു (യൂണിത്താത്തിസ് റെദിന്തെഗ്രാസിയോ 1).
“ആരും എന്നിൽനിന്ന് അതു പിടിച്ചെടുക്കുകയല്ല, ഞാൻ അതു സ്വമനസ്സാ സമർപ്പിക്കുകയാണ്.” (10:18)
മരണത്തിലേക്കു പോകുന്ന പുത്രന്റെ പരമാധികാരസ്വാതന്ത്ര്യം കാണിക്കാൻ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്കുകൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 609). ഉയിർപ്പിനെക്കുറിച്ചും അത് ഇവ ഉദ്ധരിക്കുന്നു; ഉയിർപ്പ് പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും ഒന്നിച്ചുള്ള പ്രവൃത്തിയാണ്; തന്റെ ദൈവികശക്തിയാൽ പുത്രൻ ഉയിർക്കുന്നു (CCC 648–649). അറസ്റ്റും കുരിശും അവിടുത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ കാര്യങ്ങളല്ല.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സഭ മിശിഹാ ഏകവാതിലായ തൊഴുത്തും ദൈവംതന്നെ ഇടയനായ ആട്ടിൻപറ്റവുമാണെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 754). ക്രൈസ്തവകലയിലെ ഏറ്റവും പഴയ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് നല്ല ഇടയന്റേത്; ആടിനെ തോളിലേറ്റിയ അവിടുത്തെ റോമിലെ ഭൂഗർഭകല്ലറകളിൽത്തന്നെ വരച്ചിട്ടുണ്ട്. ശുശ്രൂഷിക്കാനും ജീവൻ നൽകാനും വന്ന നല്ല ഇടയന്റെ മാതൃക കണ്ണുകൾക്കു മുമ്പിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഓരോ മെത്രാനോടും ആവശ്യപ്പെടുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയും 27). നമുക്കുവേണ്ടി ഈ വായന പൂർത്തിയാകുന്നതു വിശുദ്ധ കുർബാനയിലാണ്: ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞവൻ ആ ജീവൻ തന്റെ ആടുകൾക്കു നൽകുന്നു.
സോദോമിന്റെ പാപം എന്തായിരുന്നു?
ഒന്നിലധികം കാര്യങ്ങൾ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. ലോത്തിന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിലുള്ള അപരിചിതരോട് അക്രമം കാണിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ ജനക്കൂട്ടത്തെ ഉൽപത്തി കാണിക്കുന്നു (19:4–9). “പ്രൗഢിയും ഭക്ഷ്യസമൃദ്ധിയും സമാധാനവും സ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടായിട്ടും അവളും അവളുടെ പുത്രിമാരും നിർദ്ധനരെയും അഗതികളെയും തുണച്ചില്ല” എന്ന് എസെക്കിയേൽ പറയുന്നു (എസെക്കിയേൽ 16:49). ലൈംഗിക അധാർമികതയെക്കുറിച്ച് യൂദാ പറയുന്നു (യൂദാ 1:7). സ്വവർഗരതിപ്രവൃത്തികൾ സ്വാഭാവികനിയമത്തിന് എതിരാണെന്നു പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ അധ്യായത്തെ പരാമർശിക്കുന്നു (CCC 2357); ഈ പ്രവണതയുള്ളവരോട് ആദരവും അനുകമ്പയും സഹാനുഭൂതിയും കാണിക്കണമെന്ന് ഉടനെ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു (CCC 2358). എറിയാനുള്ള കല്ലായി ഈ കഥയെ ആരും ഉപയോഗിക്കരുത്. ഇതു നമ്മെ എല്ലാവരെയും മാനസാന്തരത്തിലേക്കു വിളിക്കുന്നു.
“വിശ്വാസത്തിൽനിന്നല്ലാതെ ഉദ്ഭവിക്കുന്നതെന്തും പാപമാണ്”: അക്രൈസ്തവർ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം പാപമാണെന്നാണോ ഇതിന് അർഥം?
അല്ല. ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു ക്രൈസ്തവന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് ഇവിടെ പറയുന്നത്. വിശ്വാസം കൂടാതെ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും പാപമാണെന്ന ആശയം സഭ തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട് (ത്രെന്തോസ് കൗൺസിൽ, ആറാം സമ്മേളനം, കാനോന 7). ആത്മാർഥഹൃദയത്തോടെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുകയും കൃപയാൽ പ്രേരിതരായി അവിടുത്തെ ഹിതം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് രക്ഷ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പറയുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയും 16).
ആരാണ് ഈ “മറ്റാടുകൾ”?
ഇസ്രായേലിൽനിന്നുള്ള വിശ്വാസികളോടൊപ്പം മിശിഹായിലേക്കു വരാനിരുന്ന വിജാതീയരാണ് ഇവരെന്ന് മിക്ക പിതാക്കന്മാരും ആധുനിക വ്യാഖ്യാതാക്കളും കരുതുന്നു (11:52 നോക്കുക). അവിടുത്തെ സ്വരം ഇനിയും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത എല്ലാവരിലേക്കുമുള്ള വിളിയും ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള വിളിയും വായനക്കാർ ഇതിൽ ശരിയായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. വാഗ്ദാനം കർത്താവിന്റേതാണ്; അവരെ കൊണ്ടുവരുന്നത് അവിടുന്നാണ്: “അവയെയും ഞാൻ കൊണ്ടുവരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.”
വലിയ നോമ്പിലെ (സൗമാ റമ്പാ) ആറാം ഞായറാഴ്ചയാണിത്. അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച നാൽപതാം വെള്ളി; അടുത്ത ഞായറാഴ്ച ഓശാന. നമ്മുടെ പല കുടുംബങ്ങളും പൂർവികരെപ്പോലെ മാംസവും മത്സ്യവും മറ്റും ഉപേക്ഷിച്ച്, ശ്രദ്ധയോടെ ഈ നോമ്പ് ആചരിക്കുന്നു. ഈ ആഴ്ച നമ്മുടെ ഭവനങ്ങളിൽ വായിക്കാൻ നല്ല താളാണ് റോമാ 14: അയൽക്കാരന്റെ പാത്രം അളക്കാതെ സ്വന്തം നോമ്പ് വിശ്വസ്തതയോടെ പാലിക്കാൻ അത് ആവശ്യപ്പെടുന്നു; നാം എന്തിനു നോമ്പെടുക്കുന്നു എന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ 10 നമ്മുടെ മനസ്സിനെ നമ്മുടെ ഇടയന്മാരിലേക്കു തിരിക്കുന്നു. ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും മാർപാപ്പായ്ക്കും നമ്മുടെ മേജർ ആർച്ചുബിഷപ്പിനും നമ്മുടെ രൂപതയുടെ മെത്രാനുംവേണ്ടി നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഈ ആഴ്ച നമ്മുടെ വൈദികർക്കുവേണ്ടിയും പ്രാർഥിക്കാം. തങ്ങളുടെ ചുമതലയിൽ ഏൽപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ ആരെന്ന് ഓരോ മാതാപിതാക്കളും അധ്യാപകരും മതാധ്യാപകരും ചോദിക്കട്ടെ.