14 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“ഒരു കാര്യം എനിക്കറിയാം. ഞാൻ അന്ധനായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു.” യോഹന്നാൻ 9:25
ഹാശാആഴ്ചയ്ക്കു മുമ്പുള്ള അവസാന ഞായറാഴ്ച സഭ അന്ധരുടെ രണ്ടു സൗഖ്യങ്ങൾ വായിക്കുന്നു. യോഹന്നാനിൽ, ജന്മനാ അന്ധനായ ഒരാളെ യേശു കണ്ടുമുട്ടുന്നു. ആരുടെ പാപമാണ് അതിനു കാരണമെന്നു ശിഷ്യന്മാർ ചോദിക്കുന്നു. യേശു മറുപടി പറയുന്നു: “ഇവന്റെയോ ഇവന്റെ മാതാപിതാക്കൻമാരുടെയോ പാപം നിമിത്തമല്ല, പ്രത്യുത, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ഇവനിൽ പ്രകടമാകേണ്ടതിനാണ്… ലോകത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്.” അവിടുന്നു ചെളിയുണ്ടാക്കി അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പുരട്ടി അവനെ അയയ്ക്കുന്നു: “നീ പോയി സീലോഹാ - അയയ്ക്കപ്പെട്ടവൻ എന്നർഥം - കുളത്തിൽ കഴുകുക.”
സുഖപ്പെട്ടവനെ ഫരിസേയർ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ദൈവശാസ്ത്രം മുഴുവൻ അവനറിയില്ല; പക്ഷേ ഒരു കാര്യം അവനറിയാം: “ഞാൻ അന്ധനായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു.” പടിപടിയായി അവന്റെ കാഴ്ച വളരുന്നു: ആദ്യം “യേശു എന്നു പേരുള്ള മനുഷ്യൻ”, പിന്നെ “ഒരു പ്രവാചകൻ”, ഒടുവിൽ, “കർത്താവേ, ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ യേശുവിനെ പ്രണമിച്ചു.” അതിനിടെ, കാണുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവർ അന്ധരാകുന്നു. യേശു പറയുന്നു: “കാഴ്ചയില്ലാത്തവർ കാണുകയും കാഴ്ചയുള്ളവർ അന്ധരായിത്തീരുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന് ന്യായവിധിക്കായിട്ടാണു ഞാൻ ഈ ലോകത്തിലേക്കു വന്നത്.”
മർക്കോസിൽ, അന്ധനായ ബർത്തിമേയൂസ് ജറീക്കോയിലെ വഴിയരികിലിരുന്നു വിളിച്ചുപറയുന്നു: “ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ യേശുവേ, എന്നിൽ കനിയണമേ!” മിണ്ടാതിരിക്കാൻ ആളുകൾ പറയുന്നു; അവൻ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ വിളിക്കുന്നു. യേശു ചോദിക്കുന്നു: “ഞാൻ നിനക്കുവേണ്ടി എന്തുചെയ്യണമെന്നാണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?” “ഗുരോ, എനിക്കു കാഴ്ച വീണ്ടുകിട്ടണം.” “നീ പൊയ്ക്കൊള്ളുക, നിന്റെ വിശ്വാസം നിന്നെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. തത്ക്ഷണം അവനു കാഴ്ച ലഭിച്ചു. അവൻ യേശുവിനെ അനുഗമിച്ചു” - ജറുസലെമിലേക്കും കുരിശിലേക്കുമുള്ള വഴിയിൽ.
എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കുംശേഷം ജോബ് പറയുന്നു: “അങ്ങയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ അങ്ങയെ കാണുന്നു.” നോമ്പിന്റെ ലക്ഷ്യം ഇതാണ്: ദൈവത്തെപ്പറ്റി കേൾക്കുക മാത്രമല്ല, വിശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണുകളാൽ അവിടുത്തെ കാണുക. പിതാക്കന്മാർ “പ്രകാശനം” എന്നു വിളിച്ച മാമ്മോദീസയിൽ നാം കഴുകപ്പെടുകയും കാഴ്ച നൽകപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഹാശാആഴ്ച ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ബർത്തിമേയൂസിനോടൊപ്പം നമുക്കു ചോദിക്കാം: “കർത്താവേ, എനിക്കു കാഴ്ച വീണ്ടുകിട്ടണം”; പിന്നെ വഴിയിൽ യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാം.
വിഷയം: “ഞാൻ അന്ധനായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു.”
ജന്മനാ അന്ധനായവന്റെ സുവിശേഷം ഇരുളിൽനിന്നു വെളിച്ചത്തിലേക്കും കാഴ്ചയില്ലായ്മയിൽനിന്നു വിശ്വാസത്തിലേക്കും ആരാധനയിലേക്കുമുള്ള ഒരു യാത്രയാണ്. അതു നമ്മുടെ കഥയുമാണ്: മാമ്മോദീസ “പ്രകാശനം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ക്രിസ്തുവിനെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാൻ നോമ്പ് നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു.
“അപ്പോൾ, അന്ധരുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കപ്പെടും. ബധിരരുടെ ചെവി ഇനി അടഞ്ഞിരിക്കുകയില്ല.” ഏശയ്യാ 35:5
“യേശു മറുപടി പറഞ്ഞു: ഇവന്റെയോ ഇവന്റെ മാതാപിതാക്കൻമാരുടെയോ പാപം നിമിത്തമല്ല, പ്രത്യുത, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ഇവനിൽ പ്രകടമാകേണ്ടതിനാണ്.” യോഹന്നാൻ 9:3
ജീവിതത്തിൽ: മറ്റുള്ളവരുടെ സഹനം ദൈവശിക്ഷയായി ഒരിക്കലും വിധിക്കരുത്; പകരം സഹായം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുക.
“നൻമയും തിൻമയും വിവേചിച്ചറിഞ്ഞ് അങ്ങയുടെ ജനത്തെ ഭരിക്കാൻ പോരുന്ന വിവേകം ഈ ദാസനു നൽകിയാലും.” 1 രാജാക്കന്മാർ 3:9
“അവനോടു പറഞ്ഞു: നീ പോയി സീലോഹാ - അയയ്ക്കപ്പെട്ടവൻ എന്നർഥം - കുളത്തിൽ കഴുകുക. അവൻ പോയി കഴുകി, കാഴ്ചയുള്ളവനായി തിരിച്ചുവന്നു.” യോഹന്നാൻ 9:7
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ മാമ്മോദീസാവിശ്വാസം നവീകരിക്കുക: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും വിശ്വാസപ്രമാണം സാവധാനം ചൊല്ലുക.
“അങ്ങയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ അങ്ങയെ കാണുന്നു.” ജോബ് 42:5
“ഒരു കാര്യം എനിക്കറിയാം. ഞാൻ അന്ധനായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു… കർത്താവേ, ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ യേശുവിനെ പ്രണമിച്ചു.” യോഹന്നാൻ 9:25, 38
ജീവിതത്തിൽ: ക്രിസ്തു നിനക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്തുവെന്ന നിന്റെ ലളിതമായ സാക്ഷ്യം ഒരാളുമായി പങ്കുവയ്ക്കുക.
ക്രിസ്തുവാണു ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശം. അവിടുത്തെ കാണാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതാണു യഥാർഥ അന്ധത.
നമുക്കു കഴുകാം, വിശ്വസിക്കാം, ആരാധിക്കാം; ഉയിർപ്പിലേക്കു പ്രകാശത്തിന്റെ മക്കളായി നടക്കാം.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ദിവ്യകാരുണ്യസന്നിധിയിൽ പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് ചെലവഴിച്ചു ചോദിക്കുക: “കർത്താവേ, എനിക്കു കാഴ്ച വീണ്ടുകിട്ടണം.”
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഹാശാആഴ്ചയ്ക്കു മുമ്പുള്ള അവസാന ഞായറാഴ്ച കാഴ്ച ലഭിക്കുന്ന രണ്ട് അന്ധരെപ്പറ്റി നാം കേൾക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ ജന്മനാ അന്ധനായ ഒരാൾ; മർക്കോസിൽ ജറീക്കോയിലെ വഴിയരികിലിരിക്കുന്ന ബർത്തിമേയൂസ് എന്ന ഭിക്ഷക്കാരൻ.
യേശു ചെളിയുണ്ടാക്കി, അന്ധന്റെ കണ്ണുകളിൽ പുരട്ടി, “അയയ്ക്കപ്പെട്ടവൻ” എന്നർഥമുള്ള സീലോഹാ കുളത്തിൽ കഴുകാൻ അവനെ അയയ്ക്കുന്നു. കാഴ്ചയുള്ളവനായി അവൻ തിരിച്ചുവരുന്നു. പിന്നെ ചോദ്യങ്ങളും തർക്കങ്ങളും ഭീഷണികളും. പണ്ഡിതന്മാർക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ അവനറിയില്ല; പക്ഷേ ഒരു കാര്യം അവനറിയാം: “ഞാൻ അന്ധനായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു.” മുട്ടുകുത്തി “കർത്താവേ, ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു” എന്നു പറയുന്നതുവരെ അവന്റെ വിശ്വാസം വളരുന്നു. അതിനിടെ, തങ്ങൾ കാണുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പുള്ളവർ വെളിച്ചം നിരസിക്കുന്നു.
ബർത്തിമേയൂസിനു കാണാനാകില്ല; പക്ഷേ വിളിച്ചുപറയാനാകും. “ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ യേശുവേ, എന്നിൽ കനിയണമേ!” മിണ്ടാതിരിക്കാൻ ആളുകൾ പറയുന്നു. അവൻ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ വിളിക്കുന്നു. യേശു നിന്നു ചോദിക്കുന്നു: “ഞാൻ നിനക്കുവേണ്ടിഎന്തുചെയ്യണമെന്നാണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?” “ഗുരോ, എനിക്കു കാഴ്ച വീണ്ടുകിട്ടണം.” അവനു കാഴ്ച ലഭിക്കുന്നു; അവൻ വഴിയിൽ, ജറുസലെമിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ, യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നു.
അടുത്ത ഞായറാഴ്ച ഓശാനയാണ്. ഹാശാആഴ്ച ആരംഭിക്കുന്നു. നമ്മുടെ അന്ധത സുഖപ്പെടുത്താൻ യേശുവിനോടു ചോദിക്കാം: നമ്മുടെ അരികിലുള്ള ദരിദ്രരെ കാണാത്ത, സ്വന്തം പാപങ്ങൾ കാണാത്ത, ദൈവസ്നേഹം കാണാത്ത അന്ധത. ഈ ആഴ്ച മുഴുവൻ ബർത്തിമേയൂസിന്റെ പ്രാർഥന ചൊല്ലാം. കാഴ്ച ലഭിച്ചശേഷം, അവിടുത്തെ കുരിശിലേക്കും ഉയിർപ്പിലേക്കുമുള്ള വഴിയിൽ യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഒരു നിമിഷം കണ്ണടയ്ക്കൂ. ഇനി തുറക്കൂ! കാണാൻ കഴിയുന്നത് എത്ര അദ്ഭുതകരം, അല്ലേ? ബർത്തിമേയൂസ് അന്ധനായിരുന്നു. യേശു കടന്നുപോകുന്നുവെന്നു കേട്ടപ്പോൾ അവൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: യേശുവേ, എന്നെ സഹായിക്കണമേ!
ആളുകൾ പറഞ്ഞു: മിണ്ടാതിരിക്ക്! പക്ഷേ അവൻ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. യേശു ചോദിച്ചു: നിനക്ക് എന്തു വേണം? അവൻ പറഞ്ഞു: എനിക്കു കാണണം! യേശു അവനു കാഴ്ച കൊടുത്തു!
അടുത്ത ആഴ്ച നാം യേശുവിനുവേണ്ടി കുരുത്തോല വീശും. നമുക്കു പറയാം: “യേശുവേ, അങ്ങയെ കാണാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ തുറക്കണമേ!”
ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമായ കർത്താവായ യേശുവേ, ജന്മനാ അന്ധനായവന്റെയും ബർത്തിമേയൂസിന്റെയും കണ്ണുകൾ അങ്ങു തുറന്നു. ഞങ്ങളിൽ കനിയണമേ: ഞങ്ങളുടെ അന്ധത സുഖപ്പെടുത്തണമേ; വിശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണുകളാൽ അങ്ങയെ കാണാൻ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കണമേ; ജറുസലെമിലേക്കും അങ്ങയുടെ കുരിശിലേക്കും ഉയിർപ്പിലേക്കുമുള്ള വഴിയിൽ അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാൻ കൃപ നൽകണമേ. ആമേൻ.
സമിയോ എന്നാൽ അന്ധൻ. ഓശാനഞായറിനു മുമ്പുള്ള അവസാനത്തെ ഈ ഞായറാഴ്ച നോമ്പ് ഏറ്റവും ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: നിനക്കു കാണാമോ? ജറീക്കോയിലെ അന്ധനായ ബർത്തിമേയൂസിനെയാണ് സന്ധ്യാസുവിശേഷം (മർക്കോസ് 10:46–52) നമുക്കു നൽകുന്നത്. “ദാവീദിന്റെ പുത്രാ, എന്നിൽ കനിയണമേ!” എന്ന് അവൻ നിലവിളിക്കുന്നു; പിന്നെ യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നു. പഴയനിയമവായനകൾ ഈ വിഷയത്തെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്നു. കട്ടികളും അളവുപാത്രങ്ങളും “നിർവ്യാജവും നീതിയുക്തവുമായിരിക്കണം” എന്ന് നിയമാവർത്തനം പറയുന്നു (25:15). സോളമൻ വിവേകം ചോദിക്കുന്നു (1 രാജാക്കന്മാർ 3:9). “തന്റെ ശക്തിയാൽ അവിടുന്ന് ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ചു” എന്നു ജറെമിയാ പാടുന്നു (51:15). “ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡകളിൽ നിങ്ങൾ പങ്കുകാരാകുന്നതിൽ ആഹ്ലാദിക്കുവിൻ!” എന്ന് കാതോലിക ലേഖനം പറയുന്നു (1 പത്രോസ് 4:13).
ഒന്നിച്ചുനിൽക്കുന്ന മൂന്നു വായനകളാണു നാം പഠിക്കുന്നത്. തർക്കങ്ങൾക്കെല്ലാം ശേഷം ജോബ് പറയുന്നു: അങ്ങയെക്കുറിച്ചു ഞാൻ കേട്ടിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, ഇപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ അങ്ങയെ കാണുന്നു. തങ്ങൾ വ്യക്തമായി കാണുന്നു എന്നു കരുതുന്നവർ വ്യത്യസ്തമായി കാണുന്ന സഹോദരനെ നിന്ദിക്കരുതെന്ന് പൗലോസ് റോമാക്കാരോടു പറയുന്നു. യോഹന്നാനിൽ, അന്ധനായി ജനിച്ച ഒരുവൻ പടിപടിയായി യേശുവിനെ ആരാധിക്കുന്നതിലേക്കു വരുന്നു; സ്വന്തം കാഴ്ചയിൽ ഉറപ്പുള്ളവരാകട്ടെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ അന്ധരാകുന്നു. താക്കോൽവാക്കുകൾ ഇവയാണ്: കാഴ്ച, വിധി, പ്രകാശം.
പശ്ചാത്തലം.
നിരപരാധിയുടെ സഹനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മഹത്തായ ഒരു കാവ്യമാണ് ജോബിന്റെ പുസ്തകം. അതിന്റെ കാലവും ഗ്രന്ഥകർത്താവും നിശ്ചയമില്ല. സഹനം ശിക്ഷയായിരിക്കണം, ജോബ് പാപം ചെയ്തിരിക്കണം എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹിതർ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. ജോബ് അതു നിഷേധിച്ച് ദൈവത്തോട് ഉത്തരം ചോദിക്കുന്നു. അവസാനം ദൈവം ചുഴലിക്കാറ്റിൽനിന്നു സംസാരിക്കുന്നു (അധ്യായങ്ങൾ 38–41). ജോബിന്റെ വേദന അവിടുന്നു വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. സൃഷ്ടിയുടെ അദ്ഭുതങ്ങൾ കാണിച്ച്, അവയെ വിധിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആര് എന്നു ചോദിക്കുന്നു.
ജോബിന്റെ അവസാനവാക്കുകളും ദൈവത്തിന്റെ വിധിയുമാണ് ഇവിടെ. ആ വിധി അപ്രതീക്ഷിതമാണ്: ഭംഗിയുള്ള ഉത്തരങ്ങൾകൊണ്ടു തന്നെ ന്യായീകരിച്ച സ്നേഹിതരോടു ദൈവം കോപിക്കുന്നു; തന്നോടു തർക്കിച്ച മനുഷ്യനെ പ്രശംസിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എനിക്കു മനസ്സിലാകാത്ത അദ്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞുപോയി.” (42:3)
ജോബ് എളിമപ്പെടുന്നു; തകർക്കപ്പെടുന്നില്ല. ദൈവം അദ്ദേഹത്തിന് ഉത്തരം നൽകിയിട്ടില്ല, തന്നെത്തന്നെ നൽകി; അതു മതിയാകുന്നു.
“അങ്ങയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ അങ്ങയെ കാണുന്നു.” (42:5)
ഇന്നത്തെ വാക്യം ഇതാണ്. കേട്ടറിഞ്ഞ മതവും ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടലും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണിത്. ജോബിന്റെ വേദന കുറഞ്ഞിട്ടില്ല; മക്കളെ അവനു തിരികെ കിട്ടിയിട്ടുമില്ല. മാറിയത് ഇതാണ്: ദൈവം ഇനി ഒരു ചർച്ചാവിഷയം മാത്രമല്ല.
“നിങ്ങൾ എന്നെപ്പറ്റി എന്റെ ദാസൻ ജോബിനെപ്പോലെ ശരിയായിട്ടല്ല സംസാരിച്ചത്.” (42:7)
ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭംഗിയുള്ള ദൈവശാസ്ത്രത്തെക്കാൾ പ്രാർഥനയിലെ സത്യസന്ധമായ പരാതിയാണ് ദൈവത്തിന് ഇഷ്ടം. യോഹന്നാൻ 9:2-ലെ ശിഷ്യന്മാർ സ്നേഹിതരുടെ ചോദ്യം വീണ്ടും ചോദിക്കും: “ആരുടെ പാപം നിമിത്തമാണ്?”
“കർത്താവ് ജോബിന്റെ പ്രാർത്ഥന സ്വീകരിച്ചു.” (42:9)
തങ്ങൾ കുറ്റപ്പെടുത്തിയ മനുഷ്യന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് സ്നേഹിതർ പ്രാർഥന യാചിക്കണം. സഹിക്കുന്നവൻ മധ്യസ്ഥനാകുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സഹനശക്തിയുടെ മാതൃകയായി വി. യാക്കോബ് ജോബിനെ പേരെടുത്തു പറയുന്നു: കർത്താവ് “എത്രമാത്രം ദയയും കാരുണ്യവുമുള്ളവനാണെന്നും നിങ്ങൾക്കറിയാമല്ലോ” (യാക്കോബ് 5:11). തന്റെ ബൃഹത്തായ മൊറാലിയയിൽ മഹാനായ വി. ഗ്രിഗറി ജോബിനെ ക്രിസ്തുവിന്റെയും സഭയുടെയും പ്രതിരൂപമായും വായിക്കുന്നു (ആശയം). തിന്മയുടെയും സഹനത്തിന്റെയും അനുഭവം വിശ്വാസത്തെ ഉലയ്ക്കുകയും പ്രലോഭനമാകുകയും ചെയ്യാമെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം സമ്മതിക്കുന്നു (CCC 164). എളുപ്പമുള്ള ഉത്തരമില്ല; ക്രൈസ്തവവിശ്വാസം മുഴുവനുമാണ് തിന്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം (CCC 309). ജോബിന്റെ നിലവിളിക്കുള്ള ഏറ്റവും പൂർണമായ ഉത്തരം കുരിശിലെ നിരപരാധിയായ സഹനദാസനാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
റോമാലേഖനത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്ത് (14:1–15:13) റോമിലെ സമൂഹത്തിലെ ഒരു തർക്കത്തിലേക്കു പൗലോസ് തിരിയുന്നു. സഭയിൽ ചിലർ മാംസം കഴിച്ചില്ല, വീഞ്ഞു കുടിച്ചില്ല, ചില ദിവസങ്ങൾ ആചരിച്ചു. മറ്റുള്ളവർക്ക് അത്തരം കടമ തോന്നിയില്ല. യഹൂദഭക്ഷണചര്യകൾ പാലിച്ച ക്രൈസ്തവരോ വിജാതീയബലികളിലെ മാംസത്തെ ഭയന്നവരോ ആയിരുന്നു ശ്രദ്ധാലുക്കൾ എന്ന് അനേകം പണ്ഡിതന്മാർ കരുതുന്നു; പൗലോസ് അതു പറയുന്നില്ല. അവരെ “ദുർബലർ” എന്ന് അദ്ദേഹം വിളിക്കുന്നു; തന്നെത്തന്നെ “ബലമുള്ളവരുടെ” കൂടെ എണ്ണുന്നു (15:1). എന്നിട്ട്, മുന്നറിയിപ്പ് മുഖ്യമായും ബലമുള്ളവർക്കു നേരേ തിരിക്കുന്നു.
അന്നു വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ തുറന്ന ചോദ്യങ്ങളായിരുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് സംസാരിക്കുന്നത്. ധാർമികനിയമം വെറും അഭിപ്രായമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നില്ല; 1:18–32-ലും 12–13 അധ്യായങ്ങളിലും ശരിയും തെറ്റും അദ്ദേഹം വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നീ എന്തിനു നിന്റെ സഹോദരനെ വിധിക്കുന്നു? അഥവാ നീ എന്തിനു നിന്റെ സഹോദരനെ നിന്ദിക്കുന്നു?” (14:10)
ഒന്നാമത്തെ ചോദ്യം വിധിക്കുന്ന ശ്രദ്ധാലുവിനോടാണ്. രണ്ടാമത്തേത് നിന്ദിക്കുന്ന ധൈര്യശാലിയോടും. ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ നിലയ്ക്കു ചേർന്ന ഒരു പാപമുണ്ട്.
“ക്രിസ്തു ആർക്കുവേണ്ടി മരിച്ചുവോ അവനെ നിന്റെ ഭക്ഷണംകൊണ്ടു നശിപ്പിക്കരുത്.” (14:15)
ഇതാണ് വലിയ വാദം. നിന്റെ അവകാശം ഉന്നയിക്കുംമുമ്പ് ആ മനുഷ്യന്റെ വില നോക്കുക.
“കാരണം, ദൈവരാജ്യമെന്നാൽ ഭക്ഷണവും പാനീയവുമല്ല; പ്രത്യുത, നീതിയും സമാധാനവും പരിശുദ്ധാത്മാവിലുള്ള സന്തോഷവുമാണ്.” (14:17)
വലിയ നോമ്പിൽ ഇതു കേൾക്കുമ്പോൾ ഉപവാസം അതിന്റെ സ്ഥാനത്തു നിൽക്കുന്നു. എന്നെ മറ്റുള്ളവരോടു കഠിനനാക്കുന്ന ഉപവാസം, അതു ശുശ്രൂഷിക്കേണ്ട രാജ്യത്തെ കാണാതെ പോയിരിക്കുന്നു.
“വിശ്വാസത്തിൽനിന്നല്ലാതെ ഉദ്ഭവിക്കുന്നതെന്തും പാപമാണ്.” (14:23)
സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിക്കെതിരേ പ്രവർത്തിക്കുന്നതു പാപമാണ് എന്നാണ് പൗലോസ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. വിശ്വാസത്തിനു പുറത്തുള്ളവർ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം പാപമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല; ആ അഭിപ്രായം സഭ തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മനസ്സാക്ഷിയെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ അധ്യായം ഉദ്ധരിക്കുന്നു: ഉപവി എപ്പോഴും അയൽക്കാരനോടും അവന്റെ മനസ്സാക്ഷിയോടുമുള്ള ആദരത്തിലൂടെയാണ് നീങ്ങുന്നത്; സഹോദരന് ഇടർച്ചയാകുന്ന മാംസമോ വീഞ്ഞോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ ഒഴിവാക്കുന്നതു നല്ലതാണ് (CCC 1789). കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചു പറയാൻ വാക്യം 17 ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 2819). ആവശ്യമായ ഒരു വേർതിരിവും അതു സൂക്ഷിക്കുന്നു: ഒരു പ്രവൃത്തി ഗുരുതരമായ തെറ്റാണെന്നു നമുക്കു വിധിക്കാം; എന്നാൽ, വ്യക്തികളുടെ വിധി ദൈവത്തിന്റെ നീതിക്കും കാരുണ്യത്തിനും ഏല്പിക്കണം (CCC 1861).
പശ്ചാത്തലം.
കൂടാരത്തിരുനാളിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് യോഹന്നാൻ 7–8; അവിടെയാണ് “ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്” (8:12) എന്ന് യേശു പറഞ്ഞത്. ആ വചനം പ്രവൃത്തിയിൽ കാണിക്കുകയാണ് ഒൻപതാം അധ്യായം. ശ്രദ്ധയോടെ നിർമിച്ച ഒരു നാടകമാണിത്. അതിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത് യേശു ഇല്ല; സൗഖ്യം ലഭിച്ചവൻ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരുടെ മുമ്പിൽ ഒറ്റയ്ക്കു നിൽക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം. കൂടാരത്തിരുനാളിൽ സീലോഹായിൽനിന്നു വെള്ളം കോരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ദേവാലയാങ്കണത്തിൽ വലിയ വിളക്കുകൾ തെളിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും യഹൂദരേഖകൾ വിവരിക്കുന്നു. 2004-ൽ ജറുസലെമിൽ കണ്ടെത്തിയ, പടികളുള്ള കുളം യേശുവിന്റെ കാലത്തെ സീലോഹാ ആണെന്ന് പൊതുവേ കരുതപ്പെടുന്നു. മാവു കുഴയ്ക്കുന്നത് സാബത്തിൽ വിലക്കിയ ജോലികളിൽ പിൽക്കാല യഹൂദനിയമം എണ്ണുന്നു; ചെളിയുണ്ടാക്കുന്നതും അങ്ങനെ കണ്ടിരിക്കാം. സാബത്തിനെ സ്നേഹിച്ചവർക്ക് അതു ഗൗരവമുള്ള ഒരു മതപരമായ ചോദ്യമായിരുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“റബ്ബീ, ഇവൻ അന്ധനായി ജനിച്ചത് ആരുടെ പാപം നിമിത്തമാണ്, ഇവന്റെയോ ഇവന്റെ മാതാപിതാക്കൻമാരുടെയോ?” (9:2)
ജോബിന്റെ സ്നേഹിതരുടെ ചോദ്യമാണിത്. യേശു അത് ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ല; കുറ്റപ്പെടുത്തലിൽനിന്ന് ദൈവം ചെയ്യാനിരിക്കുന്നതിലേക്കു തിരിയുന്നു.
“ഇവന്റെയോ ഇവന്റെ മാതാപിതാക്കൻമാരുടെയോ പാപം നിമിത്തമല്ല, പ്രത്യുത, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ഇവനിൽ പ്രകടമാകേണ്ടതിനാണ്.” (9:3)
എല്ലാ സഹനവും എന്തുകൊണ്ട് എന്ന് യേശു പറയുന്നില്ല; പ്രദർശനത്തിനായി ദൈവം ഒരു കുഞ്ഞിനെ അന്ധനാക്കുന്ന ചിത്രവും ഈ വചനത്തിലില്ല. ഇവന്റെ അന്ധത ശിക്ഷയല്ലെന്നും ദൈവം അതിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നുമാണ് അവിടുന്നു പറയുന്നത്.
“ഇതു പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ നിലത്തു തുപ്പി; തുപ്പൽകൊണ്ടു ചെളിയുണ്ടാക്കി, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പൂശിയിട്ട്,” (9:6)
ഗ്രീക്കുക്രിയ എപിക്രിയോ (epichriō): പൂശുക, അഭിഷേകം ചെയ്യുക. അക്കാലത്ത് തുപ്പലിനു രോഗശാന്തിശക്തിയുണ്ടെന്ന് പലരും കരുതിയിരുന്നു. പിതാക്കന്മാർ അതിൽ കൂടുതൽ കണ്ടു: ആദത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയ കരങ്ങൾ കണ്ണുകൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.
“അവൻ പോയി കഴുകി, കാഴ്ചയുള്ളവനായി തിരിച്ചുവന്നു.” (9:7)
മുഖത്തു ചെളിയുമായി, ഒരു വാക്കിൽ ആശ്രയിച്ച്, കാണാതെ അവൻ അവിടെവരെ നടക്കണം. അതിനുശേഷമേ അവൻ കാണുന്നുള്ളൂ. അയയ്ക്കപ്പെട്ടവൻ അവനെ അയയ്ക്കപ്പെട്ടവൻ എന്ന കുളത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു.
“അവന്റെ മാതാപിതാക്കൻമാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് യഹൂദരെ ഭയന്നിട്ടാണ്.” (9:22)
ഇവിടെ “യഹൂദർ” എന്നത് ആ നിമിഷത്തിലെ മതാധികാരികളെ കുറിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കളും ആ മനുഷ്യനും ശിഷ്യരും യേശുതന്നെയും യഹൂദരാണ്; ഒരു ജനത്തെയല്ല ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്നു വ്യക്തം. അധികാരമുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ അനേകർ അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ള ഭയമാണ് ഈ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭയം.
“ഒരു കാര്യം എനിക്കറിയാം. ഞാൻ അന്ധനായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു.” (9:25)
അവന് ദൈവശാസ്ത്രം അറിയില്ല; അറിയാമെന്നു നടിക്കാൻ അവൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. ദൈവം ചെയ്തതിന്റെ ലളിതമായ സാക്ഷ്യത്തോടു തർക്കിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. 30–33 വാക്യങ്ങളിൽ ഈ ദരിദ്രൻ തന്റെ ഗുരുക്കന്മാരെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
“അവർ അവനെ പുറത്താക്കി എന്നു യേശു കേട്ടു. അവനെക്കണ്ടപ്പോൾ യേശു ചോദിച്ചു: മനുഷ്യപുത്രനിൽ നീ വിശ്വസിക്കുന്നുവോ?” (9:35)
തനിക്കുവേണ്ടി എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ കർത്താവ് അന്വേഷിച്ചുവരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ ഒരിക്കൽ അവിടുന്ന് അവനെ സുഖപ്പെടുത്തി; ഇപ്പോൾ ആഴമേറിയ സൗഖ്യത്തിനായി മടങ്ങിവരുന്നു.
“കർത്താവേ, ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ യേശുവിനെ പ്രണമിച്ചു.” (9:38)
അദ്ഭുതത്തിന്റെ യഥാർഥ അവസാനം ഇതാണ്. വാക്യം 7-ൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടു; ഇപ്പോൾ അവൻ കാണുന്നു.
“എന്നാൽ, ഞങ്ങൾ കാണുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു. അതുകൊണ്ടു നിങ്ങളിൽ പാപം നിലനിൽക്കുന്നു.” (9:41)
“ഞാൻ അന്ധനാണ്” എന്നു പറയുന്നവന് പ്രത്യാശയുണ്ട്. എനിക്കു സൗഖ്യം വേണ്ട എന്ന ഉറപ്പാണ് അപകടം. സ്വന്തം മതം നന്നായി അറിയുന്ന നമുക്കെല്ലാവർക്കുമുള്ളതാണ് ഈ വാക്ക്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സൗഖ്യപ്പെടുത്താൻ യേശു അടയാളങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു, അവയിൽ ചെളിയും കഴുകലുമുണ്ട് എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 1504). മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കുന്നവരുടെ ബുദ്ധി പ്രകാശിതമാകുന്നതിനാൽ അതിനെ പ്രകാശനം എന്നു വിളിക്കുന്നു (CCC 1216). മതാധികാരികൾ ഒരേ മനസ്സുള്ളവരായിരുന്നില്ലെന്നും ചിലർ യേശുവിൽ വിശ്വസിച്ചെന്നും അതു രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (CCC 595–596). നമ്മെ ആദ്യം രൂപപ്പെടുത്തിയ സ്രഷ്ടാവിന്റെ കരമാണ് ചെളി കാണിക്കുന്നത് എന്ന് വി. ഇരണേവൂസ് പറയുന്നു (ആശയം). തന്റെ യോഹന്നാൻ പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ (44) വി. അഗസ്റ്റിൻ അന്ധനെ മനുഷ്യവംശമായും ചെളിയെ മാംസമായ വചനമായും കഴുകലിനെ മാമ്മോദീസായായും കാണുന്നു (ആശയം). ദിയാത്തെസറോൺ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ മാർ അപ്രേമും ചെളിയിൽ സ്രഷ്ടാവിന്റെ കരം കാണുന്നു (ആശയം).
തന്റെ മഹത്വം കാണിക്കാൻ ദൈവം മനുഷ്യരെ സഹിപ്പിക്കുകയാണോ?
അല്ല. ദൈവം സഹനത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നില്ല; ആ അർഥത്തിൽ അവിടുന്ന് അതിന്റെ കാരണക്കാരനുമല്ല. ഇവന്റെ അന്ധത ശിക്ഷയല്ലെന്നും ദൈവം അതിൽ പ്രവർത്തിച്ചു എന്നും മാത്രമാണ് സുവിശേഷം പറയുന്നത്. സഹനത്തിനുള്ള സഭയുടെ ഉത്തരം വിശ്വാസം മുഴുവനുമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് ദൈവം സഹനത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന കുരിശ് (CCC 309).
“ദൈവം പാപികളുടെ പ്രാർഥന കേൾക്കുകയില്ലെന്നു നമുക്കറിയാം” (9:31) എന്ന് ആ മനുഷ്യൻ പറയുന്നു. അതു ശരിയാണോ?
കേൾവിക്കാർ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന ഒരു കാര്യത്തിൽനിന്നുള്ള അവന്റെ സ്വന്തം വാദമാണിത്; ആ രംഗത്ത് അതിനു ശക്തിയുണ്ട്. പ്രാർഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള കർത്താവിന്റെ പ്രബോധനമല്ല അത്. “ദൈവമേ, പാപിയായ എന്നിൽ കനിയണമേ” എന്നു ചുങ്കക്കാരൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു; നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവനായി അവൻ വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നു (ലൂക്കാ 18:13–14). അനുതപിക്കുന്ന പാപിയെ ദൈവം കേൾക്കുന്നു.
ഈ അധ്യായം യഹൂദരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ?
ഇല്ല. യേശുവും ശിഷ്യരും അന്ധനും അവന്റെ മാതാപിതാക്കളും യഹൂദരായിരുന്നു; ഫരിസേയരിൽ ചിലർ ഇതേ അധ്യായത്തിൽ യേശുവിനുവേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നു (9:16). പീഡാനുഭവത്തിൽ സംഭവിച്ചതിന് യഹൂദജനത്തെ മുഴുവനായി കുറ്റപ്പെടുത്തരുതെന്ന് സഭ ഉറച്ചു പഠിപ്പിക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4; CCC 597). സ്വന്തം കാഴ്ചയിൽ ഉറപ്പുള്ള ആരോടും, ഒന്നാമതായി സഭയിലുള്ള നമ്മോടുമാണ് വാക്യം 41-ലെ മുന്നറിയിപ്പ്.
അന്ധനെ കുറിക്കുന്ന സുറിയാനിവാക്കാണ് സമിയോ. ഈ ഞായറാഴ്ചയോടെ വലിയ നോമ്പിലെ സൗഖ്യഞായറാഴ്ചകളിലൂടെയുള്ള നമ്മുടെ യാത്ര ഏതാണ്ടു പൂർത്തിയാകുന്നു: അടുത്ത ശനി ലാസറിന്റെ ശനിയും അടുത്ത ഞായർ ഓശാനയുമാണ്. നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ മാമ്മോദീസാ കഴുകലും പ്രകാശവുമാണ്; ഈ സുവിശേഷം ഒരു മാമ്മോദീസാ മതബോധനമാണ്. ഓരോ വി. കുർബാനയിലും കുറിയേലായിസോൻ എന്നു പറയുമ്പോൾ ബർത്തിമേയൂസിന്റെ നിലവിളി നമ്മുടെ നാവിൽ തുടരുന്നു. കഷ്ടാനുഭവ ആഴ്ച അടുത്തെത്തുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അഭിഷേകം ചെയ്യാൻ നമുക്കു കർത്താവിനോടു യാചിക്കാം. കഷ്ടാനുഭവ ആഴ്ചയിലെ രഹസ്യങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, കുമ്പസാരമാണ് നമ്മുടെ സീലോഹായിലേക്കുള്ള നടപ്പ്: മുഖത്തു ചെളിയുമായി, ഒരു വാക്കിന്റെ ബലത്തിൽ നടക്കുന്നു; കാഴ്ചയുള്ളവരായി മടങ്ങിവരുന്നു.