25 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“ലോകത്തിൽ തനിക്കു സ്വന്തമായുള്ളവരെ അവൻ സ്നേഹിച്ചു; അവസാനംവരെ സ്നേഹിച്ചു.” യോഹന്നാൻ 13:1
ഹീബ്രു ഭാഷയിലെ പെസഹ് എന്ന വാക്കിന്റെ അരമായ, സുറിയാനി രൂപമാണ് പെസഹാ: കടന്നുപോകൽ. മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ഈ വാക്ക് ഈ വിശുദ്ധ വ്യാഴാഴ്ചയുടെ മുഴുവൻ പേരാണ്: കർത്താവ് ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം പെസഹാ ഭക്ഷിച്ച്, നമുക്കു വിശുദ്ധ കുർബാനയും പൗരോഹിത്യവും നൽകി, അവരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയ രാത്രി. ഇന്ന് ഓരോ ഇടവകയും ഒരേ ബലിപീഠത്തിനു ചുറ്റും, ഓരോ വീടും ഒരേ മേശയ്ക്കു ചുറ്റും ഒന്നിച്ചുകൂടുന്നു. ഒന്നാം വായന നമ്മെ ഈജിപ്തിലെ ആ രാത്രിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു. “ഈ മാസം നിങ്ങൾക്കു വർഷത്തിന്റെ ആദ്യമാസമായിരിക്കണം.” പെസഹാ ഒരു പുതിയ വർഷവും പുതിയ ജീവിതവും ആരംഭിക്കുന്നു. “ഓരോ കുടുംബത്തലവനും ഓരോ ആട്ടിൻകുട്ടിയെ കരുതിവയ്ക്കണം; ഒരു വീടിന് ഒരാട്ടിൻകുട്ടി വീതം.” ചെറിയ കുടുംബമാണെങ്കിൽ അയൽക്കുടുംബത്തെയും പങ്കുചേർക്കണം. “അത് ഒരു വയസ്സുള്ള തും ഊനമററതുമായ മുട്ടാട് ആയിരിക്കണം.” സന്ധ്യയ്ക്ക് അതിനെ കൊല്ലുന്നു: “അതിന്റെ രക്തത്തിൽ നിന്നു കുറച്ചെടുത്ത് ആടിനെ ഭക്ഷിക്കാൻ കൂടിയിരിക്കുന്ന വീടിന്റെ രണ്ടു കട്ടിളക്കാലുകളിലും മേൽപടിയിലും പുരട്ടണം.” “അവർ അതിന്റെ മാംസം തീയിൽ ചുട്ട് പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പവും കയ്പുള്ള ഇലകളും കൂട്ടി അന്നു രാത്രി ഭക്ഷിക്കണം.” യാത്രയ്ക്കുള്ള വേഷത്തിലാണ് അവർ ഭക്ഷിക്കുന്നത്: “ഇപ്രകാരമാണ് അതു ഭക്ഷിക്കേണ്ടത്: അരമുറുക്കി ചെരുപ്പുകളണിഞ്ഞ് വടികൈയിലേന്തി തിടുക്കത്തിൽ ഭക്ഷിക്കണം. കാരണം, അതു കർത്താവിന്റെ പെസഹായാണ്.” ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു: “കട്ടിളയിലുള്ള രക്തം നിങ്ങൾ ആ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നുവെന്നതിന്റെ അടയാളമായിരിക്കും. അതു കാണുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ കടന്നുപോകും. ഞാൻ ഈജിപ്തിനെ പ്രഹരിക്കുമ്പോൾ ആ ശിക്ഷ നിങ്ങളെ ബാധിക്കുകയില്ല.” അവിടുന്നു കൽപിക്കുന്നു: “ഈ ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സ്മരണാദിനമായിരിക്കട്ടെ.” ഏഴു ദിവസം അവരുടെ വീടുകളിൽ പുളിമാവ് ഉണ്ടാകരുത്. ഓരോ വിശദാംശവും ഇന്നു രാത്രിയിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു. സ്നാപകയോഹന്നാൻ വിളിച്ചതുപോലെ, “ലോകത്തിന്റെ പാപം നീക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്.” ഈശോയാണ് ഊനമറ്റ ആ കുഞ്ഞാട്; പൗലോസ് എഴുതുന്നു: “നമ്മുടെ പെസഹാക്കുഞ്ഞാടായ ക്രിസ്തു ബലിയർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” ഇസ്രായേലിന്റെ തിടുക്കത്തിലെ പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പം നമ്മുടെ പെസഹാമേശയിലെ പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പമാകുന്നു; പുറപ്പാടിന്റെ സ്മരണ കൂടുതൽ വലിയ ഒരു പുറപ്പാടിന്റെ സ്മരണയാകുന്നു: പാപത്തിൽനിന്നും മരണത്തിൽനിന്നും പിതാവിലേക്ക്.
പ്രവാചകന്മാരിൽ അവസാനത്തെയാളായ മലാക്കിയിൽനിന്നുള്ള രണ്ടാം വായന ഒരു കടുത്ത ശാസനയാണ്. ഒരു ദേശാധിപതിക്കുപോലും കൊടുക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടാത്തതാണ് അന്നത്തെ പുരോഹിതന്മാർ ദൈവത്തിന് അർപ്പിച്ചത്: “അക്രമംകൊണ്ടു പിടിച്ചെടുത്തതിനെയും, മുടന്തുള്ളതിനെയും, രോഗം ബാധിച്ചതിനെയും നിങ്ങൾ കാഴ്ചയായി അർപ്പിക്കുന്നു!” ദൈവം വിലപിക്കുന്നു: “നിങ്ങൾ എന്റെ ബലിപീഠത്തിൽ വ്യർഥമായി തീ കത്തിക്കാതിരിക്കാൻ നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും വാതിൽ അടച്ചിരുന്നെങ്കിൽ!” തുടർന്ന് ജറുസലെമിനപ്പുറത്തേക്കു നോക്കുന്ന ഒരു വാഗ്ദാനം: “സൂര്യോദയംമുതൽ അസ്തമയംവരെ എന്റെ നാമം ജനതകളുടെയിടയിൽ മഹത്ത്വപൂർണമാണ്. എല്ലായിടത്തും എന്റെ നാമത്തിനു ധൂപവും ശുദ്ധമായ കാഴ്ചയും അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്തെന്നാൽ, ജനതകളുടെ ഇടയിൽ എന്റെ നാമം ഉന്നതമാണ് സൈന്യങ്ങളുടെ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.” ആദ്യനൂറ്റാണ്ടുമുതൽ സഭ ഈ വാക്കുകളിൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രവചനം കേട്ടു. ഏറ്റവും പുരാതന ക്രൈസ്തവ രചനകളിലൊന്നായ ദിദാക്കെ, കർത്താവിന്റെ ദിവസം അപ്പം മുറിക്കുന്നതിനുമുൻപ് പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞ് രമ്യപ്പെടാൻ, അവരുടെ ബലി നിർമലമായിരിക്കാൻ, വിശ്വാസികളോടു പറയുമ്പോൾ മലാക്കിയെ ഓർക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും അർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ശുദ്ധമായ കാഴ്ച ജനതകളുടെ ഇടയിലെ സഭയുടെ കുർബാനയാണെന്ന് വിശുദ്ധ ജസ്റ്റിനും വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസും പഠിപ്പിച്ചു. ഇന്നു രാത്രി കേരളത്തിലും ഗൾഫിലും യൂറോപ്പിലും അമേരിക്കയിലും ഓസ്ട്രേലിയയിലും, സൂര്യോദയംമുതൽ അസ്തമയംവരെ, പെസഹാ കുർബാന അർപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മലാക്കിയുടെ വാക്കു നിറവേറുന്നു. അവന്റെ മുന്നറിയിപ്പും നിലനിൽക്കുന്നു: ബാക്കിവന്നതല്ല, ഏറ്റവും നല്ലതാണ് കർത്താവ് അർഹിക്കുന്നത്; നിർമലമാക്കപ്പെട്ട ഹൃദയത്തോടെയാണ് ഇന്നു രാത്രി നാം അവിടുത്തെ ബലിപീഠത്തിലേക്കു വരുന്നത്.
ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞ് ഏതാണ്ട് ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷത്തിനകം എഴുതിയ, അന്ത്യത്താഴത്തിന്റെ ഏറ്റവും പഴയ ലിഖിതവിവരണമാണ് പൗലോസ് നൽകുന്നത്: “കർത്താവിൽനിന്ന് എനിക്കു ലഭിച്ചതും ഞാൻ നിങ്ങളെ ഭരമേൽപിച്ചതുമായ കാര്യം ഇതാണ്: കർത്താവായ യേശു, താൻ ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ, അപ്പമെടുത്ത്, കൃതജ്ഞതയർപ്പിച്ചതിനുശേഷം, അതു മുറിച്ചുകൊണ്ട് അരുളിച്ചെയ്തു: ഇത് നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള എന്റെ ശരീരമാണ്. എന്റെ ഓർമയ്ക്കായി നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്യുവിൻ. അപ്രകാരം തന്നെ, അത്താഴത്തിനുശേഷം പാനപാത്രമെടുത്ത് അരുളിച്ചെയ്തു: ഇത് എന്റെ രക്തത്തിലുള്ള പുതിയ ഉടമ്പ ടിയാണ്; നിങ്ങൾ ഇതു പാനംചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ ഓർമയ്ക്കായി ചെയ്യുവിൻ.” ഇന്നു യോഹന്നാനോടൊപ്പം വായിക്കുന്ന മത്തായി ഉടമ്പടിയുടെ വാക്കുകൾ നൽകുന്നു: “വാങ്ങി ഭക്ഷിക്കുവിൻ; ഇത് എന്റെ ശരീരമാണ്.” “നിങ്ങളെല്ലാവരും ഇതിൽനിന്നു പാനം ചെയ്യുവിൻ. ഇതു പാപമോചനത്തിനായി അനേകർക്കുവേണ്ടി ചിന്തപ്പെടുന്നതും ഉട മ്പടിയുടേതുമായ എന്റെ രക്തമാണ്.” ഇത് എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അടയാളമാണ് എന്നല്ല ഈശോ പറയുന്നത്; ഇത് എന്റെ ശരീരമാണ് എന്നാണ്. മിശിഹായുടെ വചനത്താലും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാലും അപ്പവും വീഞ്ഞും സത്യമായും യഥാർഥമായും സാരാംശത്തിലും അവിടുത്തെ ശരീരവും രക്തവുമായിത്തീരുന്നുവെന്നും (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1374–1376), കുരിശിലെ ഏകബലി സന്നിഹിതമാകുന്ന അവിടുത്തെ ബലിയുടെ സ്മാരകമാണ് കുർബാനയെന്നും (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1362–1367) സഭ എന്നും വിശ്വസിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് പൗലോസ് ഇത്ര ഗൗരവത്തോടെ പറയുന്നത്: “നിങ്ങൾ ഈ അപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും ഈ പാത്രത്തിൽനിന്നു പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം കർത്താവിന്റെ മരണം, അവന്റെ പ്രത്യാഗമനംവരെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.” “അതിനാൽ, ഓരോരുത്തരും ആത്മശോധനചെയ്തതിനുശേഷം ഈ അപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും പാത്രത്തിൽനിന്നു പാനംചെയ്യുകയും ചെയ്യട്ടെ. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ശരീരത്തെ വിവേചിച്ചറിയാതെ ഭക്ഷിക്കുകയും പാനംചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവൻ തന്റെ തന്നെ ശിക്ഷാവിധിയാണു ഭക്ഷിക്കുന്നതും പാനംചെയ്യുന്നതും.” പൗരോഹിത്യത്തിനും ഇന്നു രാത്രി നാം ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുന്നു. എന്റെ ഓർമയ്ക്കായി ഇതു ചെയ്യുവിൻ എന്ന് ഈശോ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവിടുന്ന് തന്റെ ശ്ലീഹന്മാരെ പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ പുരോഹിതന്മാരാക്കി (മതബോധനഗ്രന്ഥം 611, 1337). മത്തായി തുടരുന്നു: “സ്തോത്രഗീതം ആലപിച്ചശേഷം അവർ ഒലിവുമലയിലേക്കു പോയി.” അത്താഴം നേരേ ഗത്സെമനിയിലേക്കും കുരിശിലേക്കും നയിക്കുന്നു.
അപ്പത്തെയും പാനപാത്രത്തെയുംകുറിച്ചു പറയാത്ത യോഹന്നാൻ, അതേ മേശയിൽ ഈശോ ചെയ്ത മറ്റൊന്നു പറയുന്നു. “ഈ ലോകം വിട്ട് പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു പോകാനുള്ള സമയമായി എന്ന് പെസഹാത്തിരുനാളിനു മുമ്പ് യേശു അറിഞ്ഞു. ലോകത്തിൽ തനിക്കു സ്വന്തമായുള്ളവരെ അവൻ സ്നേഹിച്ചു; അവസാനംവരെ സ്നേഹിച്ചു.” “പിതാവ് സകലതും തന്റെ കരങ്ങളിൽഏൽപിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും താൻ ദൈവത്തിൽനിന്നു വരുകയും ദൈവത്തിങ്കലേക്കുപോവുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നും യേശു അറിഞ്ഞു.” സകലത്തിന്റെയും കർത്താവ് “അത്താഴത്തിനിടയിൽ അവൻ എഴുന്നേറ്റ്, മേലങ്കി മാറ്റി, ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് അരയിൽ കെട്ടി. അനന്തരം, ഒരു താലത്തിൽ വെള്ളമെടുത്ത് ശിഷ്യൻമാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകാനും അരയിൽ ചുറ്റിയിരുന്നതൂവാലകൊണ്ടു തുടയ്ക്കാനും തുടങ്ങി.” അക്കാലത്ത് അത് ഒരു അടിമയുടെ ജോലിയായിരുന്നു. പത്രോസ് എതിർക്കുന്നു: “നീ ഒരിക്കലും എന്റെ പാദം കഴുക രുത്.” ഈശോ മറുപടി പറയുന്നു: “ഞാൻ നിന്നെ കഴുകുന്നില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് എന്നോടുകൂടെ പങ്കില്ല.” എന്നത്തെയുംപോലെ എല്ലാം അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നുമില്ല എന്ന മട്ടിൽ പത്രോസ്: “കർത്താവേ, എങ്കിൽ എന്റെ പാദങ്ങൾ മാത്രമല്ല, കരങ്ങളും ശിരസ്സുംകൂടി കഴുകണമേ!” തന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കാനിരിക്കുന്നവൻ ആരാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ ഈശോ യൂദാസിന്റെ പാദങ്ങളും കഴുകുന്നു. പിന്നീട് വീണ്ടും ഇരുന്ന് അവിടുന്നു വിശദീകരിക്കുന്നു: “നിങ്ങളുടെ കർത്താവും ഗുരുവുമായ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയെങ്കിൽ, നിങ്ങളും പരസ്പരം പാദങ്ങൾ കഴുകണം.” “എന്തെന്നാൽ, ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു ചെയ്തതുപോലെ നിങ്ങളും ചെയ്യേണ്ട തിന്, ഞാൻ നിങ്ങൾക്കൊരു മാതൃക നൽകിയിരിക്കുന്നു.” ഇന്നു യോഹന്നാനെയും മത്തായിയെയും ഒന്നിച്ചു വായിക്കുന്നതിലൂടെ, ബലിപീഠവും താലവും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നവയാണെന്ന് സീറോ മലബാർ സഭ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ ശരീരവും രക്തവും നമുക്കു നൽകുന്നവൻതന്നെയാണ് നമ്മുടെ പാദങ്ങളിൽ മുട്ടുകുത്തുന്നത്. ശുശ്രൂഷയിലേക്കു നയിക്കാത്ത കുർബാന ഇനിയും നമ്മുടെ കൈകളിലും കാലുകളിലും എത്തിയിട്ടില്ല.
ഇടവക പെസഹാ ആചരിക്കുന്നത് എങ്ങനെ, പടിപടിയായി (ആചാരങ്ങൾ സ്ഥലഭേദമനുസരിച്ചു വ്യത്യാസപ്പെടാം; നിന്റെ ഇടവകയെ പിന്തുടരുക). ഒന്ന്, ഒരേയൊരു കുർബാന: ഓരോ ദേവാലയത്തിലും ഇന്ന് ഒരു വിശുദ്ധ കുർബാന മാത്രം, സാധാരണയായി ഉച്ചകഴിഞ്ഞോ സന്ധ്യയ്ക്കോ; ശ്ലീഹന്മാർ ഒരേ മേശയ്ക്കു ചുറ്റും ഒന്നിച്ചുകൂടിയതുപോലെ ഇടവക മുഴുവൻ ഒരേ ബലിപീഠത്തിനു ചുറ്റും. വർഷത്തിലെ ഏതാനും വലിയ ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന മൂന്നാം കൂദാശക്രമമാണ് കലണ്ടർ നിർദേശിക്കുന്നത്. ഈ കുർബാനയ്ക്കു പുറത്ത് ഇന്നു രോഗികൾക്കു മാത്രമേ വിശുദ്ധ കുർബാന കൊണ്ടുപോകുകയുള്ളൂ. രണ്ട്, വചനം: നാലു വായനകൾ പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു: പെസഹാക്കുഞ്ഞാട്, മലാക്കിയുടെ ശുദ്ധമായ കാഴ്ച, അന്ത്യത്താഴത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ വിവരണം, പാദക്ഷാളനത്തിന്റെയും കുർബാനസ്ഥാപനത്തിന്റെയും സുവിശേഷം. മൂന്ന്, കാൽകഴുകൽ ശുശ്രൂഷ: സാധാരണയായി സുവിശേഷവും പ്രസംഗവും കഴിഞ്ഞ്, കാർമികൻ മേൽവസ്ത്രം മാറ്റി, അരയിൽ തൂവാല കെട്ടി, ശ്ലീഹന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന, ഇടവകയിൽനിന്നു തിരഞ്ഞെടുത്ത പന്ത്രണ്ടുപേരുടെ മുൻപിൽ മുട്ടുകുത്തുന്നു. ഓരോരുത്തരുടെയും പാദങ്ങളിൽ വെള്ളമൊഴിച്ച്, തുടച്ച്, ചുംബിക്കുന്നു; ഗായകസംഘം കർത്താവിന്റെ എളിമയുടെ ഗീതങ്ങൾ ആലപിക്കുന്നു. പുരോഹിതൻ മുട്ടുകുത്തുന്നതു കാണുമ്പോൾ ആദ്യം മുട്ടുകുത്തിയത് ആരാണെന്ന് ഓർക്കുക. നാല്, കുർബാന തുടരുന്നു: കാഴ്ചകൾ ബലിപീഠത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു; അനാഫൊറ പ്രാർഥിക്കുന്നു; അപ്പത്തിന്റെയും പാനപാത്രത്തിന്റെയുംമേൽ കർത്താവിന്റെ സ്വന്തം വാക്കുകൾ, അവിടുന്ന് ആദ്യം അവ പറഞ്ഞ അതേ രാത്രിയിൽ, ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. അഞ്ച്, വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരണം: നല്ല കുമ്പസാരത്തോടെ ഒരുങ്ങുക; ശരീരത്തെ വിവേചിച്ചറിഞ്ഞ് ഭക്തിയോടെ സ്വീകരിക്കുക. ആറ്, ഉണർന്നിരിക്കൽ: പല ഇടവകകളിലും രാത്രി വൈകുവോളം പരിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആരാധന നടക്കുന്നു; ഗത്സെമനിയിലെ കർത്താവിന്റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയാണത്: “എന്നോടുകൂടെ ഒരു മണിക്കൂർ ഉണർന്നിരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ലേ?” ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും വരിക.
കുടുംബം വീട്ടിൽ പെസഹാ ആചരിക്കുന്നത് എങ്ങനെ, പടിപടിയായി. തലമുറകളായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു പെസഹാ സീറോ മലബാർ ഭവനത്തിനു സ്വന്തമായുണ്ട്; ഇസ്രായേലിന്റെ പെസഹാഭക്ഷണത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു പ്രതിധ്വനിയായി പലരും അതിനെ കാണുന്നു. ഒന്ന്, അപ്പം: പകൽ കുടുംബത്തിലെ അമ്മ, പലപ്പോഴും മക്കളോടൊപ്പം, പെസഹാ അപ്പം ഒരുക്കുന്നു: അരിപ്പൊടികൊണ്ടുള്ള (പലയിടത്തും വറുത്ത ഉഴുന്നും ചിരകിയ തേങ്ങയും ചേർത്ത്), ആവിയിൽ വേവിക്കുന്ന, ഒരിക്കലും പുളിപ്പിക്കാത്ത അപ്പം; കർത്താവ് പെസഹാ ഭക്ഷിച്ചത് പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തോടുകൂടെയായിരുന്നല്ലോ. ഓശാന ഞായറിലെ കുരുത്തോലകൊണ്ടുള്ള കൊച്ചുകുരിശ് അതിനു മുകളിൽ പതിക്കുന്നു. കുരിശിനു മുകളിൽ എഴുതിയ അക്ഷരങ്ങളിൽനിന്ന് പലയിടത്തും ഇതിനെ ഇൻറി അപ്പം എന്നു വിളിക്കുന്നു. രണ്ട്, പാൽ: ശർക്കരയും അൽപം ഏലക്കായോ ചുക്കോ ചേർത്ത് തിളപ്പിച്ച തേങ്ങാപ്പാലാണ് പെസഹാപ്പാൽ; അപ്പത്തോടൊപ്പം കഴിക്കാനുള്ള, മധുരമുള്ള, ഇരുണ്ട നിറമുള്ള പാൽ. മൂന്ന്, ഒന്നിച്ചുകൂടൽ: സന്ധ്യയ്ക്ക്, ഇടവകയിലെ കുർബാന കഴിഞ്ഞ്, കുടുംബം മുഴുവൻ വിളക്കു കൊളുത്തി മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമോ പായയിലോ ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു. നാല്, പ്രാർഥനയും വചനവും: കുടുംബനാഥൻ പ്രാർഥന നയിക്കുന്നു; അന്ത്യത്താഴത്തിന്റെയോ പാദക്ഷാളനത്തിന്റെയോ വിവരണം (യോഹന്നാൻ 13, അല്ലെങ്കിൽ 1 കോറിന്തോസ് 11) വായിക്കുന്നു; ഒരു ഗാനം പാടുന്നു, ഒരു സങ്കീർത്തനം ചൊല്ലുന്നു. അഞ്ച്, അപ്പം മുറിക്കൽ: അപ്പനോ കുടുംബത്തിലെ ഏറ്റവും മുതിർന്നയാളോ അപ്പം മുറിച്ച്, ഓരോ കഷണവും പാലിൽ മുക്കി, പ്രായക്രമമനുസരിച്ച് വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തർക്കും നൽകുന്നു. ആറ്, അർഥം: ഇത് ഒരു കുർബാനയോ രണ്ടാമതൊരു കുർബാനയോ അല്ല; ഇടവക ഇപ്പോൾ ആഘോഷിച്ച കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിനു ചുറ്റും ഭവനത്തെ ഒന്നിച്ചുചേർക്കുന്ന ഒരു കുടുംബസ്മരണയും വിശുദ്ധമായ ഒരു ആചാരവുമാണ്. പലയിടത്തും ആ വർഷം മരണം നടന്ന വീട്ടിൽ സ്വന്തമായി അപ്പം ഉണ്ടാക്കാറില്ല; അയൽക്കാരോ ബന്ധുക്കളോ തങ്ങളുടേത് അവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. ഗൾഫിലും വിദൂരദേശങ്ങളിലും പഴയ ചേരുവകളെല്ലാം കിട്ടാത്ത കുടുംബങ്ങളും ഈ ആചാരം മുടക്കാതെ കാക്കുന്നു; കേരളം ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കുട്ടികൾ ഈ രാത്രി ഹൃദിസ്ഥമാക്കുന്നു.
വിഷയം: “ലോകത്തിൽ തനിക്കു സ്വന്തമായുള്ളവരെ അവൻ സ്നേഹിച്ചു; അവസാനംവരെ സ്നേഹിച്ചു.”
പെസഹാക്കുഞ്ഞാട്, മലാക്കിയുടെ ശുദ്ധമായ കാഴ്ച, ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ നൽകപ്പെട്ട കർത്താവിന്റെ ശരീരവും രക്തവും, നമ്മുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകാൻ മുട്ടുകുത്തുന്ന കർത്താവ്.
“കട്ടിളയിലുള്ള രക്തം നിങ്ങൾ ആ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നുവെന്നതിന്റെ അടയാളമായിരിക്കും. അതു കാണുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ കടന്നുപോകും. ഞാൻ ഈജിപ്തിനെ പ്രഹരിക്കുമ്പോൾ ആ ശിക്ഷ നിങ്ങളെ ബാധിക്കുകയില്ല.” പുറപ്പാട് 12:13
“നിങ്ങൾ പുളിപ്പില്ലാത്ത പുതിയ മാവ് ആകേണ്ടതിന് പഴയ പുളിപ്പ് നീക്കിക്കളയുവിൻ. നിങ്ങൾ പുളിപ്പില്ലാത്തവർ ആയിരിക്കേണ്ടവരാണല്ലോ. എന്തെന്നാൽ, നമ്മുടെ പെസഹാക്കുഞ്ഞാടായ ക്രിസ്തു ബലിയർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” 1 കോറിന്തോസ് 5:7
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു രാത്രി വീട്ടിലെ പെസഹാ ആചരിക്കുക; കുഞ്ഞാടിന്റെ രക്തം നിന്റെ കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രാർഥിക്കുക.
“സൂര്യോദയംമുതൽ അസ്തമയംവരെ എന്റെ നാമം ജനതകളുടെയിടയിൽ മഹത്ത്വപൂർണമാണ്. എല്ലായിടത്തും എന്റെ നാമത്തിനു ധൂപവും ശുദ്ധമായ കാഴ്ചയും അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്തെന്നാൽ, ജനതകളുടെ ഇടയിൽ എന്റെ നാമം ഉന്നതമാണ് സൈന്യങ്ങളുടെ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.” മലാക്കി 1:11
“നിങ്ങൾ ഈ അപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും ഈ പാത്രത്തിൽനിന്നു പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം കർത്താവിന്റെ മരണം, അവന്റെ പ്രത്യാഗമനംവരെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.” 1 കോറിന്തോസ് 11:26
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു രാത്രി നിന്റെ ഏറ്റവും നല്ലത് കർത്താവിനു നൽകുക: ഒരുങ്ങി, രമ്യപ്പെട്ട്, നേരത്തേ വരിക.
“കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇസ്രായേൽഗോത്രത്തോടും യൂദാഗോത്രത്തോടും ഞാൻ ഒരു പുതിയ ഉടമ്പടി ചെയ്യുന്ന ദിവസം ഇതാ, വരുന്നു.” ജറെമിയാ 31:31
“ഇതു പാപമോചനത്തിനായി അനേകർക്കുവേണ്ടി ചിന്തപ്പെടുന്നതും ഉട മ്പടിയുടേതുമായ എന്റെ രക്തമാണ്.” മത്തായി 26:28
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു രാത്രി നിർമലമായ ഹൃദയത്തോടെ വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കുക; നിനക്കുവേണ്ടി കർത്താവിനെ സന്നിഹിതനാക്കുന്ന വൈദികർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
“കാലുകഴുകാൻ കുറച്ചുവെള്ളംകൊണ്ടുവരട്ടെ. മരത്തണലിലിരുന്നു വിശ്ര മിക്കുക.” ഉൽപത്തി 18:4
“നിങ്ങളുടെ കർത്താവും ഗുരുവുമായ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയെങ്കിൽ, നിങ്ങളും പരസ്പരം പാദങ്ങൾ കഴുകണം.” യോഹന്നാൻ 13:14
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു രാത്രി വീട്ടിൽ ഒരു എളിയ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുക; ഒരു മണിക്കൂർ കർത്താവിനോടൊപ്പം ഉണർന്നിരിക്കുക.
ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട് തന്റെ ശരീരവും രക്തവും നമുക്കു നൽകുന്നു; സകലത്തിന്റെയും കർത്താവ് നമ്മുടെ പാദങ്ങളിൽ മുട്ടുകുത്തുന്നു: ബലിപീഠവും താലവും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നു.
സ്വന്തമായവരെ സ്നേഹിച്ച അവിടുന്ന് അവരെ അവസാനംവരെ സ്നേഹിച്ചു; യോഗ്യതയോടെ അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാം, പരസ്പരം ശുശ്രൂഷിക്കാം, ഇന്നു രാത്രി അവിടുത്തോടൊപ്പം ഉണർന്നിരിക്കാം.
തീരുമാനം: ഒരേയൊരു കുർബാനയ്ക്കു വരിക, വീട്ടിലെ പെസഹാ ആചരിക്കുക, ഒരു എളിയ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുക, ഒരു മണിക്കൂർ ഉണർന്നിരിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഇന്നു പെസഹാ. ഈജിപ്തിൽ പെസഹാരാത്രിയിൽ ഓരോ കുടുംബവും ഊനമറ്റ ഒരു ആട്ടിൻകുട്ടിയെ എടുത്ത്, അതിന്റെ രക്തം കട്ടിളകളിൽ പുരട്ടി, യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങി, പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തോടുകൂടെ അതിനെ ഭക്ഷിച്ചു. ദൈവം പറഞ്ഞു: രക്തം കാണുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ കടന്നുപോകും (പുറ 12:13). ആ രാത്രി എന്നേക്കുമുള്ള ഒരു സ്മരണാദിനമായി.
ഇന്നു രാത്രി യഥാർഥ കുഞ്ഞാട് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം മേശയിലിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പെസഹാക്കുഞ്ഞാടായ ക്രിസ്തു ബലിയർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (1 കോറി 5:7). അവിടുത്തെ രക്തം നമ്മുടെ വാതിലുകളിൽ പുരട്ടുകയല്ല; പാനം ചെയ്യാൻ അവിടുന്നു നമുക്കു നൽകുന്നു. മലാക്കിയുടെ വാഗ്ദാനം നിറവേറുന്നു: കുർബാന അർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഓരോ ബലിപീഠത്തിലും, സൂര്യോദയംമുതൽ അസ്തമയംവരെ, ദൈവനാമത്തിനു ശുദ്ധമായ കാഴ്ച അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ കർത്താവ് അപ്പമെടുത്ത്, കൃതജ്ഞതയർപ്പിച്ച്, മുറിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: ഇത് നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള എന്റെ ശരീരമാണ്; എന്റെ ഓർമയ്ക്കായി നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്യുവിൻ. പാനപാത്രമെടുത്തു പറഞ്ഞു: ഇതു പാപമോചനത്തിനായി അനേകർക്കുവേണ്ടി ചിന്തപ്പെടുന്ന, ഉടമ്പടിയുടേതായ എന്റെ രക്തമാണ്. ഇത് ഒരു അടയാളമാണ് എന്നല്ല അവിടുന്നു പറഞ്ഞത്; ഇത് എന്റെ ശരീരമാണ് എന്നാണ്. ഇതാണ് സഭയുടെ വിശ്വാസം: മിശിഹാ യഥാർഥത്തിൽ സന്നിഹിതനാണ്; അവിടുത്തെ ഏകബലി നമ്മുടെ ബലിപീഠത്തിൽ സന്നിഹിതമാകുന്നു.
ഇന്നു രാത്രി നമ്മുടെ വൈദികർക്കുവേണ്ടി നമുക്കു ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയാം. എന്റെ ഓർമയ്ക്കായി ഇതു ചെയ്യുവിൻ എന്നു കർത്താവ് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവിടുന്ന് ശ്ലീഹന്മാരെ പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ പുരോഹിതന്മാരാക്കി. ഇന്നു രാത്രി നമ്മുടെ ബലിപീഠത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പുരോഹിതനുവേണ്ടിയും, നിങ്ങളെ മാമ്മോദീസാ മുക്കിയ, നിങ്ങൾക്കു പാപമോചനം നൽകിയ വൈദികർക്കുവേണ്ടിയും പ്രാർഥിക്കുക.
പിന്നെ കർത്താവ് ഒരു യജമാനനും ഒരിക്കലും ചെയ്യാത്ത ഒന്നു ചെയ്തു. മേശയിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, അരയിൽ തൂവാല കെട്ടി, അവിടുന്നു ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി; യൂദാസിന്റെ പാദങ്ങൾപോലും. പത്രോസ് പറഞ്ഞു: നീ ഒരിക്കലും എന്റെ പാദം കഴുകരുത്. ഈശോ പറഞ്ഞു: ഞാൻ നിന്നെ കഴുകുന്നില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് എന്നോടുകൂടെ പങ്കില്ല (യോഹ 13:8). കുമ്പസാരത്തിലും അവിടുത്തെ കരുണയിലും നമ്മെ കഴുകാൻ നാമും അവിടുത്തെ അനുവദിക്കണം.
അവിടുന്നു പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ കർത്താവും ഗുരുവുമായ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയെങ്കിൽ, നിങ്ങളും പരസ്പരം പാദങ്ങൾ കഴുകണം (യോഹ 13:14). ബലിപീഠവും താലവും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നു. ഇന്നു രാത്രി പുരോഹിതൻ നമ്മുടെ പന്ത്രണ്ടുപേരുടെ മുൻപിൽ മുട്ടുകുത്തുമ്പോൾ ആദ്യം മുട്ടുകുത്തിയത് ആരാണെന്ന് ഓർക്കുക; നാളെമുതൽ വീട്ടിലും ജോലിസ്ഥലത്തും അതുപോലെ മുട്ടുകുത്തുക.
ഇന്നു രാത്രി നമ്മുടെ വീടുകളിൽ നാം പെസഹാ അപ്പം മുറിച്ച്, പാലിൽ മുക്കി, മുതിർന്നവർമുതൽ ഏറ്റവും ഇളയവർവരെ പങ്കിടും. അതു രണ്ടാമതൊരു കുർബാനയല്ല; എങ്കിലും കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിനു ചുറ്റും അതു നമ്മുടെ ഭവനങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ചുനിർത്തുന്നു. പിന്നെ നേരത്തേ ഉറങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കാം. കർത്താവു ചോദിക്കുന്നു: എന്നോടുകൂടെ ഒരു മണിക്കൂർ ഉണർന്നിരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ലേ? നമുക്ക് അവിടുത്തോടൊപ്പം ഉണർന്നിരിക്കാം. സ്വന്തമായവരെ സ്നേഹിച്ച അവിടുന്ന് അവരെ അവസാനംവരെ സ്നേഹിച്ചു. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, അന്ത്യത്താഴത്തിൽ ഈശോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ തന്നെത്തന്നെ നമുക്കു നൽകി. അവിടുന്നു പറഞ്ഞു: ഇത് എന്റെ ശരീരമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈശോയെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ നാം ഇത്ര നിശ്ശബ്ദരും ശ്രദ്ധയുള്ളവരുമാകുന്നത്!
പിന്നെ ഒരു വേലക്കാരനെപ്പോലെ ഈശോ കൂട്ടുകാരുടെ കാലുകൾ കഴുകി. ഈശോയുടെ സ്നേഹം കാണിക്കാൻ, ആരും പറയാതെ ഇന്നു രാത്രി വീട്ടിൽ സഹായിക്കാമോ?
ഊനമറ്റ ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടായ കർത്താവീശോമിശിഹായേ, ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ അങ്ങ് അപ്പവും പാനപാത്രവും എടുത്ത് അങ്ങയുടെ ശരീരവും രക്തവും ഞങ്ങൾക്കു നൽകി; ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകാൻ അങ്ങു മുട്ടുകുത്തി. സ്വന്തമായവരെ സ്നേഹിച്ച അങ്ങ് അവരെ അവസാനംവരെ സ്നേഹിച്ചു. അങ്ങയുടെ ശരീരത്തെ വിവേചിച്ചറിഞ്ഞ്, നിർമലമായ ഹൃദയത്തോടെ ഇന്നു രാത്രി അങ്ങയെ സ്വീകരിക്കാൻ ഞങ്ങളെ യോഗ്യരാക്കണമേ. അങ്ങയുടെ ഓർമയ്ക്കായി ഇതു ചെയ്യാൻ അങ്ങു തിരഞ്ഞെടുത്ത വൈദികരെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ. പരസ്പരം പാദങ്ങൾ കഴുകാനും ഗത്സെമനിയിൽ അങ്ങയോടൊപ്പം ഉണർന്നിരിക്കാനും കുരിശിലൂടെ അങ്ങയുടെ ഉയിർപ്പിന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്ക് അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാനും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ അങ്ങേക്ക് എന്നേക്കും മഹത്വം. ആമേൻ.
ഒരേ മേശയെക്കുറിച്ചുള്ള നാലു ഭാഗങ്ങളാണ് ഈ രാത്രിയിൽ സഭ വായിക്കുന്നത്. പുറപ്പാടിൽ, വാതിൽക്കൽ രക്തം പുരട്ടി, യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങി ഒരു കുടുംബം ആട്ടിൻകുട്ടിയെ ഭക്ഷിക്കുന്നു. മലാക്കിയിൽ, അലസമായ കാഴ്ചകളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ജനതകളുടെ ഇടയിലെ ശുദ്ധമായ കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചു ദൈവം പറയുന്നു. അപ്പത്തിന്റെയും പാനപാത്രത്തിന്റെയുംമേൽ കർത്താവ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ, നമുക്കു ലഭ്യമായ ഏറ്റവും പഴയ എഴുത്തുരൂപത്തിൽ, പൗലോസ് കൈമാറുന്നു. യോഹന്നാനിലും മത്തായിയിലും കർത്താവ് തൂവാലയുമായി മുട്ടുകുത്തുന്നു; തുടർന്ന് തന്റെ ശരീരവും രക്തവും നൽകുന്നു.
ഹീബ്രുവിലെ പെസഹ് എന്ന വാക്കിന്റെ സുറിയാനി, അരമായ രൂപമാണ് പെസഹാ. ഈ രാത്രിയുടെ താക്കോൽവാക്കുകൾ ഇവയാണ്: ഓർമ, കാഴ്ച, അവസാനംവരെ.
പശ്ചാത്തലം.
ഒൻപതു മഹാമാരികൾക്കും ഫറവോയെ മാറ്റാനായില്ല. അവസാനത്തേതിനു മുമ്പ് ദൈവം ഇസ്രായേലിന് ഒരു ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിർദേശങ്ങൾ നൽകുന്നു. മോചനത്തിന്റെ കഥ നടുവിൽ നിർത്തി ഒരു ആരാധനക്രമം പഠിപ്പിക്കുകയാണ്: ഈജിപ്ത് വിടുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ, അത് എങ്ങനെ ഓർമിക്കണമെന്ന് ഇസ്രായേൽ പഠിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ ആ രാത്രിയെയും പിന്നീടുള്ള എല്ലാ വർഷങ്ങളെയും ഈ അധ്യായം ഒരുമിച്ചു കാണുന്നു.
ഇടയന്മാർ ആട്ടിൻകുട്ടിയെ അർപ്പിക്കുന്നതും കർഷകർ പുളിപ്പില്ലാത്ത പുതിയ അപ്പം ഭക്ഷിക്കുന്നതുമായ രണ്ടു പഴയ വസന്തകാല ആചാരങ്ങളാണ് ഈ അധ്യായത്തിനു പിന്നിൽ എന്നും ഇസ്രായേലിന്റെ വിശ്വാസം അവയെ പുറപ്പാടിന്റെ ഓർമയിലേക്കു ചേർത്തു എന്നും പല പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു. യഹൂദജനം ഇന്നും സേദെർ വിരുന്നിൽ ഈ രാത്രി ആചരിക്കുന്നു; സ്വന്തം പെസഹായുടെ വേരായി സഭ അതിനെ ആദരിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“കോലാടുകളിൽ നിന്നോ ചെമ്മരിയാടുകളിൽനിന്നോ ആട്ടിൻകുട്ടിയെ തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊള്ളുക:” (12:5)
അത് ഊനമില്ലാത്തതും ഒരു വയസ്സുള്ളതും ആയിരിക്കണം. ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ലതാണു നൽകുന്നത്, ഉപേക്ഷിച്ചതല്ല. ഇന്നത്തെ രണ്ടാം വായന ഇതിലേക്കു മടങ്ങിവരും.
“അതിന്റെ രക്തത്തിൽ നിന്നു കുറച്ചെടുത്ത് ആടിനെ ഭക്ഷിക്കാൻ കൂടിയിരിക്കുന്ന വീടിന്റെ രണ്ടു കട്ടിളക്കാലുകളിലും മേൽപടിയിലും പുരട്ടണം.” (12:7)
ഭക്ഷിക്കുന്നവർതന്നെയാണ് രക്തത്താൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവരും. ബൈബിളിൽ രക്തം നൽകപ്പെട്ട ജീവനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു (ലേവ്യർ 17:11). ഒരു മരണത്തിലൂടെയാണ് രക്ഷ കുടുംബത്തിൽ എത്തുന്നത്.
“അരമുറുക്കി ചെരുപ്പുകളണിഞ്ഞ് … തിടുക്കത്തിൽ ഭക്ഷിക്കണം. കാരണം, അതു കർത്താവിന്റെ പെസഹായാണ്.” (12:11)
വഴിയിലുള്ളവരുടെ ഭക്ഷണമാണിത്. ക്രൈസ്തവന്റെ മേശയും അതുതന്നെ: ഇനിയും എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ലാത്തവർക്കുള്ള ആഹാരം.
“അതു കാണുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ കടന്നുപോകും.” (12:13)
രക്തം ദൈവം കാണുന്നുവെങ്കിലും അടയാളം നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്. അത് ആശ്രയം പഠിപ്പിക്കുന്നു: അടയാളമുള്ള വാതിലിനു പിന്നിൽ ഇസ്രായേൽ നിൽക്കുന്നു; പോരാടുന്നില്ല.
“ഈ ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സ്മരണാദിനമായിരിക്കട്ടെ.” (12:14)
ചരിത്രപുസ്തകത്തിലെ ഒരു തീയതിയല്ല, ഓരോ തലമുറയിലും മടങ്ങിവരുന്ന ഒരു ദിവസമാണിത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
നമ്മുടെ പെസഹാക്കുഞ്ഞാടായ മിശിഹാ ബലിയർപ്പിക്കപ്പെട്ടു എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു (1 കോറിന്തോസ് 5:7). സ്നാപകയോഹന്നാൻ “ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടി”നെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 1:29); അവിടുത്തെ അസ്ഥികൾ തകർക്കപ്പെട്ടില്ല എന്ന് യോഹന്നാന്റെ പീഡാനുഭവവിവരണം പറയുന്നു (യോഹന്നാൻ 19:36; പുറപ്പാട് 12:46). സാർദിസിലെ വിശുദ്ധ മെലിത്തോ പെസഹായെക്കുറിച്ച് എന്ന കൃതിയിൽ ഈജിപ്തിലെ രാത്രിയെ മുഴുവൻ മിശിഹായുടെ പ്രതിരൂപമായി വായിക്കുന്നു (ആശയം). ആട്ടിൻകുട്ടിയെ ചുട്ടിരുന്നതു കുരിശുപോലുള്ള രൂപത്തിലായിരുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ ജസ്റ്റിൻ രക്തസാക്ഷി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു (ത്രീഫോയുമായുള്ള സംവാദം 40, ആശയം). പെസഹാഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ അന്ത്യ അത്താഴം ആഘോഷിച്ചുകൊണ്ട് ഈശോ യഹൂദ പെസഹായ്ക്ക് അതിന്റെ നിർണായകമായ അർഥം നൽകി എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 1340). ഇത് ഇസ്രായേലിന്റെ സ്മരണയെ റദ്ദാക്കുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കപ്പെടാത്തവയാണ് (റോമാ 11:29; CCC 839).
പശ്ചാത്തലം.
പ്രവാചകന്മാരുടെ ക്രമത്തിൽ അവസാനത്തെ ഗ്രന്ഥമാണ് മലാക്കി. “എന്റെ ദൂതൻ” എന്നാണ് ഈ പേരിന്റെ അർഥം; അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചു മറ്റൊന്നും നമുക്ക് അറിയില്ല. പ്രവാസത്തിൽനിന്നുള്ള മടക്കത്തിനും ദേവാലയത്തിന്റെ പുനർനിർമാണത്തിനും ശേഷം, ബി.സി. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് സാധാരണ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ കാലം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ആദ്യത്തെ ആവേശം കഴിഞ്ഞു; പുരോഹിതന്മാർക്കു മടുപ്പായി; ഒരു ദേശാധിപതിക്കു കൊടുക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടാത്തതാണ് അവർ ദൈവത്തിന് അർപ്പിച്ചത് (1:8).
ഇസ്രായേലിന് ഉള്ളിൽനിന്നുതന്നെയുള്ള, ദേവാലയത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പ്രവാചകന്റെ ശാസനയാണിത്. ആരാധന ഇല്ലാതാക്കാനല്ല, അതു സത്യസന്ധമാക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അലസമായ ആരാധനയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിന്റെ കഠിന വാക്കുകൾ എല്ലാ കാലത്തെയും ദൈവജനത്തിനു മുന്നറിയിപ്പാണ്; സഭയ്ക്കും.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നിങ്ങൾ എന്റെ ബലിപീഠത്തിൽ വ്യർഥമായി തീ കത്തിക്കാതിരിക്കാൻ നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും വാതിൽ അടച്ചിരുന്നെങ്കിൽ!” (1:10)
വ്യാജമായ ആരാധനയെക്കാൾ ആരാധന ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതാണു ദൈവത്തിനിഷ്ടം. ഹൃദയമില്ലാതെ അൾത്താരയിലേക്കു വരുന്ന ആർക്കും ഇതു കഠിനമായ വാക്കാണ്.
“സൂര്യോദയംമുതൽ അസ്തമയംവരെ എന്റെ നാമം ജനതകളുടെയിടയിൽ മഹത്ത്വപൂർണമാണ്. എല്ലായിടത്തും എന്റെ നാമത്തിനു ധൂപവും ശുദ്ധമായ കാഴ്ചയും അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.” (1:11)
ഹീബ്രുവിൽ ഇവിടെ ക്രിയയ്ക്കു കാലം പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ പ്രവാചകന്റെ സ്വന്തം കാലത്തു നടക്കുന്ന ഒന്നാണോ (ചിതറിക്കിടക്കുന്ന യഹൂദരുടെയോ ഏകദൈവത്തെ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നവരുടെയോ ഇടയിൽ), ഇനി വരാനിരിക്കുന്നതാണോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചു ചർച്ചയുണ്ട്. പി.ഒ.സി. ഇതിനെ വർത്തമാനകാലത്തിലാണു വായിക്കുന്നത്. സഭാപിതാക്കന്മാർ ഒരു വാഗ്ദാനമായി വായിച്ചു.
“അക്രമംകൊണ്ടു പിടിച്ചെടുത്തതിനെയും, മുടന്തുള്ളതിനെയും, രോഗം ബാധിച്ചതിനെയും നിങ്ങൾ കാഴ്ചയായി അർപ്പിക്കുന്നു!” (1:13)
പുറപ്പാടിലെ ഊനമറ്റ കുഞ്ഞാട് ഇവിടെ കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും മോശമായ മൃഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ദൈവത്തിന് എന്താണു നൽകുന്നത്: എന്റെ സമയത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും ആദ്യഫലമോ, അതോ ബാക്കിവന്നതോ?
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഏറ്റവും പഴയ ക്രൈസ്തവരചനകളിലൊന്നായ ദിദാക്കെ ഞായറാഴ്ചത്തെ വിശുദ്ധ കുർബാനയെക്കുറിച്ചു പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഈ ഭാഗം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (14). വിശുദ്ധ ജസ്റ്റിൻ രക്തസാക്ഷിയും (ത്രീഫോയുമായുള്ള സംവാദം 41) വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസും (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരേ IV, 17) ഇതു വിശുദ്ധ കുർബാനയോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മലാക്കി മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞ ശുദ്ധമായ കാഴ്ച വിശുദ്ധ കുർബാനയാണെന്നു ത്രെന്തോസ് കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു (സമ്മേളനം 22, ഒന്നാം അധ്യായം); മിശിഹായുടെ ശരീരം മുഴുവന്റെയും ശുദ്ധമായ കാഴ്ച എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശുദ്ധ കുർബാനയെ വിളിക്കുന്നു (CCC 2643). അതിനാൽ പെസഹാരാത്രിയിൽ ഈ വായന ഒരു ശാസന മാത്രമല്ല. ഈ കാഴ്ചയ്ക്കുമേൽ സൂര്യൻ ഒരിക്കലും അസ്തമിക്കുകയില്ല എന്ന വാഗ്ദാനവുമാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
ഏകദേശം എ.ഡി. 55-നോട് അടുത്ത് എഫേസോസിൽനിന്നാണ് (16:8) പൗലോസ് എഴുതുന്നത്. എഴുതപ്പെട്ട ഏതു സുവിശേഷത്തെക്കാളും പഴയതാണ് ഇത്; അതിനാൽ കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പഴയ രേഖയാണ് ഈ വാക്യങ്ങൾ. ഇതു നേരത്തേതന്നെ അവരെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു; അങ്ങനെ പാരമ്പര്യം സഭയുടെ ആദ്യവർഷങ്ങളിലേക്കുതന്നെ എത്തുന്നു.
ഒരു ഉതപ്പു കാരണമാണ് അദ്ദേഹം ഇത് എടുത്തുപറയുന്നത്. കോറിന്തോസിൽ കർത്താവിന്റെ അത്താഴം ഒരു പൊതുഭക്ഷണത്തോടു ചേർന്നായിരുന്നു. ധനികർ സമൃദ്ധമായി തിന്നുകുടിച്ചു; ദരിദ്രർ വിശന്നിരുന്നു (11:21). ജോലി കഴിഞ്ഞ് അവർ വൈകിയാണു വന്നിരുന്നതെന്നു പല പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു. അത്താഴം എന്താണെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുകയാണ് പൗലോസിന്റെ മറുപടി.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“കർത്താവിൽനിന്ന് എനിക്കു ലഭിച്ചതും ഞാൻ നിങ്ങളെ ഭരമേൽപിച്ചതുമായ കാര്യം ഇതാണ്: കർത്താവായ യേശു, താൻ ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ, അപ്പമെടുത്ത്,” (11:23)
പൗലോസ് അതിനെ കാലത്തിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തക്കാരിൽ ഒരുവൻ അവിടുത്തെ ഏൽപിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ഏറ്റവും ഇരുണ്ട നേരത്ത് കർത്താവ് തന്നെത്തന്നെ നൽകി.
“ഇത് നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള എന്റെ ശരീരമാണ്. എന്റെ ഓർമയ്ക്കായി നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്യുവിൻ.” (11:24)
“ഇതു ചെയ്യുവിൻ” എന്നത് ശ്ലീഹന്മാർക്കും അവരിലൂടെ സഭയ്ക്കുമുള്ള കൽപനയാണ്. ഇവിടെ കർത്താവ് ശ്ലീഹന്മാരെ പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ പുരോഹിതന്മാരാക്കി എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 611, 1337).
“അപ്രകാരം തന്നെ, അത്താഴത്തിനുശേഷം പാനപാത്രമെടുത്ത് അരുളിച്ചെയ്തു: ഇത് എന്റെ രക്തത്തിലുള്ള…” (11:25)
പുതിയ ഉടമ്പടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ജറെമിയായുടെ വാഗ്ദാനവും (31:31) പുറപ്പാട് 24:8-ലെ ഉടമ്പടിയുടെ രക്തവും ഇത് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
“നിങ്ങൾ ഈ അപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും ഈ പാത്രത്തിൽനിന്നു പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം കർത്താവിന്റെ മരണം, അവന്റെ പ്രത്യാഗമനംവരെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.” (11:26)
വിശുദ്ധ കുർബാന രണ്ടു വശത്തേക്കും നോക്കുന്നു: കുരിശിലേക്കും കർത്താവിന്റെ മടങ്ങിവരവിലേക്കും. പ്രസംഗത്തിനു മുമ്പുതന്നെ അതു സ്വയം ഒരു പ്രഖ്യാപനമാണ്.
“എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ശരീരത്തെ വിവേചിച്ചറിയാതെ ഭക്ഷിക്കുകയും പാനംചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവൻ തന്റെ തന്നെ ശിക്ഷാവിധിയാണു ഭക്ഷിക്കുന്നതും പാനംചെയ്യുന്നതും.” (11:29)
അപ്പം ഒരു പ്രതീകം മാത്രമാണെങ്കിൽ പൗലോസിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിന് അർഥമില്ല. വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരണത്തിനുള്ള ഒരുക്കത്തിന് മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ ഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നു: ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിന്റെ ബോധമുള്ളവർ ആദ്യം അനുരഞ്ജനകൂദാശ സ്വീകരിക്കണം (CCC 1385).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഇതു യഥാർഥ സ്മരണയും യഥാർഥ ബലിയുമാണ് എന്ന സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിനു പിന്നിൽ പൗലോസിന്റെ ഈ വിവരണമുണ്ട്: വിശുദ്ധ കുർബാന കുരിശിലെ ബലിയെ സന്നിഹിതമാക്കുന്നു; അത് ഒരേയൊരു ബലിയാണ് (CCC 1366–1367). വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോമിനെ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഉദ്ധരിക്കുന്നു: കാഴ്ചവസ്തുക്കളെ മിശിഹായുടെ ശരീരവും രക്തവുമാക്കുന്നതു മനുഷ്യനല്ല, മിശിഹാതന്നെയാണ്; പുരോഹിതൻ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുന്നു; ശക്തിയും കൃപയും ദൈവത്തിന്റേതാണ് (CCC 1375; ആശയം). വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ കർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യം സത്യവും യഥാർഥവും സത്താപരവുമാണ് (CCC 1374).
പശ്ചാത്തലം.
ഒരേ രാത്രിയിലെ രണ്ടു നിമിഷങ്ങളെ ഈ വായന ചേർക്കുന്നു. പാദക്ഷാളനം വിശദമായി പറയുന്ന യോഹന്നാൻ അപ്പത്തിന്റെയും പാനപാത്രത്തിന്റെയുംമേലുള്ള വാക്കുകൾ നൽകുന്നില്ല; ആ പ്രബോധനം ആറാം അധ്യായത്തിൽ അദ്ദേഹം നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. മർക്കോസിനെയും ലൂക്കായെയുംപോലെ മത്തായി അപ്പവും പാനപാത്രവും പറയുന്നു; പാദക്ഷാളനം പറയുന്നില്ല. ഒരുമിച്ചു കേൾക്കുമ്പോൾ അവ പരസ്പരം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു: തന്റെ ശരീരം നൽകുന്നവൻതന്നെയാണ് മുട്ടുകുത്തുന്നവനും.
അതിഥിയുടെ പാദം കഴുകുന്നതു സേവകന്റെ ജോലിയായിരുന്നു; ഗൃഹനാഥൻ അതു ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല (1 സാമുവൽ 25:41 താരതമ്യം ചെയ്യുക). താഴ്ന്ന മേശയ്ക്കു ചുറ്റും കാലുകൾ പിന്നിലേക്കു നീട്ടി ചാരിക്കിടന്നാണ് അതിഥികൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ലോകത്തിൽ തനിക്കു സ്വന്തമായുള്ളവരെ അവൻ സ്നേഹിച്ചു; അവസാനംവരെ സ്നേഹിച്ചു.” (യോഹന്നാൻ 13:1)
പീഡാനുഭവം മുഴുവൻ ഇവിടെ സംഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ സ്ഥാപനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം മതബോധനഗ്രന്ഥം ആരംഭിക്കുന്നത് ഈ വാക്കുകളോടെയാണ് (CCC 1337).
“അത്താഴത്തിനിടയിൽ അവൻ എഴുന്നേറ്റ്, മേലങ്കി മാറ്റി, ഒരു തൂവാലയെടുത്ത് അരയിൽ കെട്ടി.” (യോഹന്നാൻ 13:4)
എല്ലാം തന്റെ കരങ്ങളിലാണെന്ന് അവിടുന്ന് അറിയുന്നു (3); ആ കരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പിടിക്കുന്നത് ഒരു തൂവാലയാണ്. താൻ ആരാണെന്ന അറിവാണ് അവിടുത്തെ മറ്റുള്ളവരുടെ പാദങ്ങളിൽ എത്തിക്കുന്നത്.
“യേശു പറഞ്ഞു: ഞാൻ നിന്നെ കഴുകുന്നില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് എന്നോടുകൂടെ പങ്കില്ല.” (യോഹന്നാൻ 13:8)
ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കാൾ ശുശ്രൂഷിക്കാനാണ് പത്രോസിനിഷ്ടം. കർത്താവിനെ ഇതു ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കുന്നതാണ് ശിഷ്യത്വത്തിലെ ആദ്യ ചുവട്.
“യേശു പ്രതിവചിച്ചു: കുളികഴിഞ്ഞവന്റെ കാലുകൾ മാത്രമേ കഴുകേണ്ടതുള്ളു.” (യോഹന്നാൻ 13:10)
പാഠത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്: കോഡെക്സ് സീനായിത്തിക്കൂസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചില പുരാതന സാക്ഷ്യങ്ങളിൽ “കാലുകൾ മാത്രം” എന്ന ഭാഗം ഇല്ല. രണ്ടു രൂപങ്ങളും പഴയതാണ്. കുളിയെ മാമ്മോദീസായായും പാദക്ഷാളനത്തെ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവരുടെ അനുദിന പാപമോചനമായും വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ കാണുന്നു (ആശയം).
“നിങ്ങളുടെ കർത്താവും ഗുരുവുമായ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയെങ്കിൽ, നിങ്ങളും പരസ്പരം പാദങ്ങൾ കഴുകണം.” (യോഹന്നാൻ 13:14)
“ഇതു ചെയ്യുവിൻ” എന്നതുപോലെ മേശയ്ക്കൽവച്ച് അവിടുന്നു നൽകുന്ന ഒരു കൽപന. വിശുദ്ധ കുർബാനയും ശുശ്രൂഷയും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നു.
“വാങ്ങി ഭക്ഷിക്കുവിൻ; ഇത് എന്റെ ശരീരമാണ്.” (മത്തായി 26:26)
മരിക്കാൻ പോകുന്ന ഒരുവന്റെ വാക്കുകൾ. ഈ വാക്കുകൾ പറയുന്നതുപോലെതന്നെ സഭ അവയെ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു (CCC 1374–1376).
“ഇതു പാപമോചനത്തിനായി അനേകർക്കുവേണ്ടി ചിന്തപ്പെടുന്നതും…” (മത്തായി 26:28)
“പാപമോചനത്തിനായി” എന്നു മത്തായി മാത്രമേ ചേർക്കുന്നുള്ളൂ. അനേകരുടെ പാപം വഹിച്ച ദാസനെ (ഏശയ്യാ 53:12) ഇത് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു; ആ അധ്യായം നാളെ സഭ വായിക്കും.
“സ്തോത്രഗീതം ആലപിച്ചശേഷം അവർ ഒലിവുമലയിലേക്കു പോയി.” (മത്തായി 26:30)
പെസഹായ്ക്ക് ഹല്ലേൽ സങ്കീർത്തനങ്ങൾ (സങ്കീർത്തനം 113–118) പാടിയിരുന്നു. എങ്ങോട്ടാണു പോകുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടുന്നു പാടി.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
തന്റെ സ്വന്തമായവരെ അവസാനംവരെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ട് ഈ രാത്രിയിൽ കർത്താവ് തന്റെ മരണത്തിന്റെയും ഉയിർപ്പിന്റെയും സ്മരണയായി വിശുദ്ധ കുർബാന സ്ഥാപിച്ചു; അവിടുന്നു മടങ്ങിവരുന്നതുവരെ അത് ആഘോഷിക്കാൻ ശ്ലീഹന്മാരോടു കൽപിച്ചു (CCC 1337). തന്റെ ബലിയിൽ അവരെ പങ്കുചേർത്ത് പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ പുരോഹിതന്മാരാക്കി (CCC 611). ഈ പൗരോഹിത്യം ഏതുതരത്തിലുള്ളതാണെന്ന് പാദക്ഷാളനം കാണിക്കുന്നു. പ്രവൃത്തിയിലും, പരസ്പരം ക്ഷമിച്ചുകൊണ്ട് ഹൃദയത്തിലും പരസ്പരം പാദങ്ങൾ കഴുകാൻ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ക്രൈസ്തവരെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു (ആശയം).
അന്ത്യ അത്താഴം പെസഹാഭക്ഷണമായിരുന്നോ?
മത്തായിയും മർക്കോസും ലൂക്കായും അതിനെ അങ്ങനെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അത്താഴം തിരുനാളിനു മുമ്പായിരുന്നു എന്നും, പെസഹാ ആട്ടിൻകുട്ടികളെ ഒരുക്കുന്ന ഒരുക്കത്തിന്റെ ദിവസമാണ് ഈശോ വിധിക്കപ്പെട്ടത് എന്നും യോഹന്നാൻ പറയുന്നു (13:1; 18:28; 19:14). ഇവ രണ്ടും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ പണ്ഡിതന്മാർ പല വഴികളും നിർദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. പെസഹാഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ എന്നാണ് മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നത് (CCC 1340). ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ തന്റെ നസറത്തിലെ ഈശോ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ യോഹന്നാന്റെ കാലഗണനയോടു ചേർന്നുനിന്ന്, അത്താഴം ഈശോയുടെ സ്വന്തം പുതിയ പെസഹായായിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. ഏതു നിലപാടിലും അതിന്റെ അർഥം പെസഹാതന്നെ: ഈശോയാണ് കുഞ്ഞാട്.
“അനേകർക്കുവേണ്ടി” എന്നതിന് ഈശോ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മരിച്ചില്ല എന്ന് അർഥമുണ്ടോ?
ഇല്ല. ഈ വാക്ക് പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതല്ല; മറിച്ച്, നമ്മെ രക്ഷിക്കാൻ തന്നെത്തന്നെ ഏൽപിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ഒരേയൊരു രക്ഷകനെ മനുഷ്യവർഗം മുഴുവനുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതാണ് എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 605). ഒരാളെയും ഒഴിവാക്കാതെ ഓരോ മനുഷ്യനുംവേണ്ടിയാണ് ഈശോ മരിച്ചത്.
വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ സ്ഥാപനം യോഹന്നാൻ എന്തുകൊണ്ടു പറയുന്നില്ല?
നമുക്കു തീർച്ചയായി അറിയില്ല. ജീവന്റെ അപ്പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം ആറാം അധ്യായത്തിൽ അദ്ദേഹം നൽകിയിട്ടുണ്ട്; വായനക്കാർക്ക് അത്താഴം അറിയാമെന്നും അവർ അത് ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം കരുതുന്നുണ്ടാകാം. അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത്, അതു സ്വീകരിക്കുന്നതിന്റെ അർഥം കാണിക്കുന്ന ഒരു അടയാളം അദ്ദേഹം നൽകുന്നു.
മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ഇതു രണ്ടു മേശകളുടെ രാത്രിയാണ്. ഇടവകയിൽ, പാദക്ഷാളനത്തോടുകൂടിയ പെസഹാ കുർബാന. വീട്ടിൽ, ഓശാന ഞായറിലെ കുരുത്തോലകൊണ്ടുള്ള കുരിശ് അടയാളപ്പെടുത്തിയ പെസഹാ അപ്പവും പാലും; പ്രാർഥനയ്ക്കും തിരുവചനവായനയ്ക്കും ശേഷം കുടുംബനാഥൻ അതു പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. ഓരോ കുടുംബത്തിനും ഓരോ ആട്ടിൻകുട്ടി എന്നു പുറപ്പാട് 12:3 ആവശ്യപ്പെടുന്നു; നമ്മുടെ വീട്ടിലെ പെസഹായിൽ അതിന്റെ ഒരു പ്രതിധ്വനി കേൾക്കാം. ഇതു കർത്താവിന്റെ ഒരേയൊരു ബലിയായ വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കു പകരമല്ല. വീട്ടിലെ മേശ അൾത്താരയുടെ പാഠശാലയായിരിക്കട്ടെ: പെസഹാ എന്താണെന്ന് ഒരു കേരളക്കുട്ടി ആദ്യം പഠിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.