പീഡാനുഭവ വെള്ളി (ദുഃഖവെള്ളി)

വായനകൾ

• ഒന്നാം വായന ഉൽപത്തി 22:1–19 · അബ്രാഹത്തിന്റെ ബലി
• രണ്ടാം വായന ഏശയ്യാ 52:13–53:9 · ദൈവത്തിന്റെ സഹനദാസൻ
• ലേഖനം റോമാ 5:6–16 · പാപികൾക്കുവേണ്ടി മിശിഹാ മരിച്ചു
• സുവിശേഷം ലൂക്കാ 22:63–23:12 + മത്തായി 27:19 + ലൂക്കാ 23:13–23 + മത്തായി 27:24–25 + ലൂക്കാ 23:24–45 + മത്തായി 27:51–54 + യോഹന്നാൻ 19:23–30 · മിശിഹായുടെ പീഡാനുഭവം (ഒന്നാം ഭാഗം)
• സുവിശേഷം യോഹന്നാൻ 19:31–42 · മിശിഹായുടെ പീഡാനുഭവം (രണ്ടാം ഭാഗം): കുത്തിത്തുറക്കപ്പെട്ട പാർശ്വവും സംസ്കാരവും

ഇന്നത്തെ വചനം

“യേശു വിനാഗിരി സ്വീകരിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു: എല്ലാം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. അവൻ തല ചായ്ച്ച് ആത്മാവിനെ സമർപ്പിച്ചു.” യോഹന്നാൻ 19:30

വചനവിചിന്തനം

ഒരു മലകയറുന്ന അപ്പനെയും മകനെയും കാണിച്ചുകൊണ്ടാണ് സഭ ഈ ദുഃഖദിനം ആരംഭിക്കുന്നത്. ദൈവം അബ്രാഹത്തോടു പറയുന്നു: “നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകമകൻ ഇസഹാക്കിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു മോറിയാദേശത്തേക്കുപോവുക. അവിടെ ഞാൻ കാണിച്ചുതരുന്ന മലമുകളിൽ നീ അവനെ എനിക്ക് ഒരു ദഹനബലിയായി അർപ്പിക്കണം.” ഓരോ വാക്കും ഹൃദയത്തെ കൂടുതൽ മുറുക്കുന്നു: നിന്റെ മകൻ, നിന്റെ ഏകമകൻ, നീ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ. അബ്രാഹം വിറക് ഇസഹാക്കിന്റെ ചുമലിൽ വയ്ക്കുന്നു; കത്തിയും തീയും സ്വയം എടുക്കുന്നു. അപ്പോൾ ബാലൻ ബൈബിൾ മുഴുവൻ മുഴങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: “തീയും വിറകുമുണ്ടല്ലോ; എന്നാൽ, ദഹനബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടെവിടെ?” അബ്രാഹം മറുപടി പറയുന്നു: “ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെതരും.” മോറിയാമലയിൽ അബ്രാഹത്തിന്റെ കൈ തടയപ്പെട്ടു; മുൾച്ചെടിയിൽ കുടുങ്ങിയ ഒരു മുട്ടാട് ഇസഹാക്കിനു പകരം ബലിയായി. കാൽവരിയിൽ ആരും കൈ തടഞ്ഞില്ല. പിതാവ് സ്വന്തം പുത്രനെ ഒഴിവാക്കിയില്ല; പുത്രൻ സ്വന്തം ബലിയുടെ മരം ചുമന്നു മലകയറി. ഇസഹാക്കിന്റെ ചോദ്യത്തിന് സ്നാപകയോഹന്നാനാണ് ഒടുവിൽ ഉത്തരം നൽകുന്നത്: “ഇതാ, ലോകത്തിന്റെ പാപം നീക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്.” അബ്രാഹത്തോട് ആവശ്യപ്പെട്ടതും എന്നാൽ അവനു വിട്ടുകൊടുത്തതുമായ കാര്യം ദൈവം തന്നെ, ഒന്നും പിടിച്ചുവയ്ക്കാതെ, നൽകുന്നു. കുരിശ് ദൈവം പിന്നീടു നന്മയാക്കിമാറ്റിയ ഒരു മാനുഷിക ദുരന്തമല്ല; ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ച് ഏകജാതനെ നൽകിയ പിതാവിന്റെ ദാനമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് സഭ ഈ അധ്യായം വായിക്കുന്നത്.

ഏശയ്യായുടെ സഹനദാസനെക്കുറിച്ചുള്ള നാലാമത്തെ ഗീതം ലോകമെങ്ങുമുള്ള ക്രൈസ്തവർ ഇന്നു വായിക്കുന്നു; നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുൻപ് ഒരു ദൃക്സാക്ഷി എഴുതിയതുപോലെയാണ് അത്. “അവൻ മനുഷ്യരാൽ നിന്ദിക്കപ്പെടുകയും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അവൻ വേദനയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞവനായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടവർ മുഖം തിരിച്ചുകളഞ്ഞു.” പ്രവാചകന്റെ സമൂഹം തങ്ങളുടെ തെറ്റ് ഏറ്റുപറയുന്നു: സ്വന്തം പാപംനിമിത്തം ദൈവം അവനെ ശിക്ഷിക്കുകയാണെന്ന് അവർ കരുതി. പിന്നെ സത്യം തെളിയുന്നു: “നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അവൻ മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ക്ഷതമേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവന്റെ മേലുള്ള ശിക്ഷ നമുക്കു രക്ഷ നൽകി; അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാൽ നാം സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു.” “ആടുകളെപ്പോലെ നാം വഴിതെറ്റിപ്പോയി. നാമോരോരുത്തരും സ്വന്തം വഴിക്കുപോയി. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾ കർത്താവ് അവന്റെ മേൽ ചുമത്തി.” സഹനദാസൻ നിശ്ശബ്ദനായി മരണത്തിലേക്കു നടന്നുപോകുന്നു: “അവൻ മർദിക്കപ്പെടുകയും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും അവൻ ഉരിയാടിയില്ല; കൊല്ലാൻ കൊണ്ടുപോകുന്ന കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെയും രോമം കത്രിക്കുന്നവരുടെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ചെമ്മരിയാടിനെപ്പോലെയും അവൻ മൗനം പാലിച്ചു.” ഇതു നമുക്ക് എന്താണ് അർഥമാക്കുന്നതെന്നു പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു. നല്ലവർക്കും യോഗ്യർക്കും വേണ്ടിയല്ല മിശിഹാ മരിച്ചത്: “നാം ബലഹീനരായിരിക്കേ, നിർണയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തു ക്രിസ്തു പാപികൾക്കു വേണ്ടി മരിച്ചു.” “എന്നാൽ, നാം പാപികളായിരിക്കേ, ക്രിസ്തു നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു. അങ്ങനെ നമ്മോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹം ദൈവം പ്രകടമാക്കിയിരിക്കുന്നു.” കുരിശാണ് തെളിവ്. ദൈവം തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു സംശയിക്കുന്നവൻ ക്രൂശിതരൂപത്തിലേക്കു നോക്കട്ടെ; അവിടെ എഴുതിയിരിക്കുന്നതു വായിക്കട്ടെ: നീ എനിക്ക് ഇത്രയും വിലപ്പെട്ടവനാണ്. പൗലോസ് തുടരുന്നു: ഒരു മനുഷ്യന്റെ അനുസരണക്കേടുവഴി പാപവും മരണവും ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഈശോമിശിഹാ എന്ന ഒരു മനുഷ്യനിലൂടെ കൃപയുടെ സൗജന്യദാനം അനേകരിലേക്കു കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു.

ലൂക്കാ, മത്തായി, യോഹന്നാൻ എന്നിവരുടെ സുവിശേഷങ്ങളിൽനിന്നു കോർത്തിണക്കിയ പീഡാനുഭവം ഇന്നു രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വായിക്കുന്നു. ഈശോയെ പരിഹസിക്കുന്നു, കണ്ണുകെട്ടി അടിക്കുന്നു; സംഘത്തിന്റെ മുൻപിലേക്കും പീലാത്തോസിന്റെയും ഹേറോദേസിന്റെയും അടുത്തേക്കും വീണ്ടും പീലാത്തോസിന്റെ അടുത്തേക്കും കൊണ്ടുപോകുന്നു. മൂന്നു പ്രാവശ്യം പീലാത്തോസ് അവനിൽ കുറ്റമൊന്നും കാണുന്നില്ല. പീലാത്തോസിന്റെ ഭാര്യ ആളയച്ചു പറയുന്നു: “ആ നീതിമാന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടരുത്. അവൻ മൂലം സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ ഇന്നു വളരെയേറെ ക്ളേശിച്ചു.” പീലാത്തോസ് കൈ കഴുകുന്നു; ജനക്കൂട്ടം വിളിച്ചുപറയുന്നു: “അവന്റെ രക്തം ഞങ്ങളുടെമേലും ഞങ്ങളുടെ സന്തതികളുടെമേലും ആയിക്കൊള്ളട്ടെ!” ഈ വാക്കുകൾ സഭ വലിയ ശ്രദ്ധയോടെയാണു വായിക്കുന്നത്. പീഡാനുഭവത്തിൽ സംഭവിച്ചതിന്റെ കുറ്റം അന്നു ജീവിച്ചിരുന്ന എല്ലാ യഹൂദരുടെയുംമേലോ ഇന്നത്തെ യഹൂദരുടെമേലോ ചുമത്താനാവില്ലെന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4). നാമെല്ലാവരുമായ പാപികളാണ് മിശിഹായുടെ സഹനങ്ങൾക്കു കാരണക്കാരെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥവും ഓർമിപ്പിക്കുന്നു (597–598). മിശിഹായുടെ രക്തം യഥാർഥത്തിൽ നമ്മുടെമേലുണ്ട്: ശാപമായല്ല, രക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാവരുടെയുംമേൽ തളിക്കപ്പെടുന്ന ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന രക്തമായി. തുടർന്നു കുരിശിൽനിന്നുള്ള വാക്കുകൾ. തന്നെ ക്രൂശിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച്: “പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; അവർ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല.” തന്നെ ഓർക്കണമേ എന്നപേക്ഷിച്ച കള്ളനോട്: “സത്യമായി ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു, നീ ഇന്ന് എന്നോടുകൂടെ പറുദീസായിൽ ആയിരിക്കും.” അമ്മയോടും പ്രിയശിഷ്യനോടും: “ഇതാ, നിന്റെ മകൻ… ഇതാ, നിന്റെ അമ്മ.” പിന്നെ, “എനിക്കു ദാഹിക്കുന്നു”; അവർ വിനാഗിരിയിൽ മുക്കിയ നീർപ്പഞ്ഞി അവന്റെ ചുണ്ടോടടുപ്പിക്കുന്നു. “എല്ലാം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു.” ഭൂമി മുഴുവൻ അന്ധകാരം; ദേവാലയത്തിലെ തിരശ്ശീല കീറുന്നു; ഭൂമി കുലുങ്ങുന്നു; ഒരു റോമൻ ശതാധിപൻ പറയുന്നു: സത്യമായും ഇവൻ ദൈവപുത്രനായിരുന്നു. രണ്ടാം ഭാഗത്ത് ഒരു പടയാളി അവന്റെ പാർശ്വം കുന്തംകൊണ്ടു കുത്തുന്നു: “ഉടനെ അതിൽനിന്നു രക്തവുംവെള്ളവും പുറപ്പെട്ടു.” അരിമത്തിയാക്കാരൻ ജോസഫും നിക്കോദേമോസും ഒരു തോട്ടത്തിലെ പുതിയ കല്ലറയിൽ അവനെ സംസ്കരിക്കുന്നു. ആ രക്തത്തിലും വെള്ളത്തിലും വിശുദ്ധ കുർബാനയെയും മാമ്മോദീസായെയും, കുരിശിൽ ഉറങ്ങുന്ന പുതിയ ആദത്തിന്റെ പാർശ്വത്തിൽനിന്നു ജനിക്കുന്ന സഭയെയും സഭാപിതാക്കന്മാർ കണ്ടു.

പീഡാനുഭവ വെള്ളിയിലെ തിരുക്കർമങ്ങൾ ഒരു കുടുംബത്തിനു പടിപടിയായി പിന്തുടരാൻ (രൂപതകൾക്കിടയിൽ ക്രമത്തിലും പേരുകളിലും ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്; ഇടവകയിലെ ക്രമം പിന്തുടരുക). ഒന്ന്, ഉപവാസം: ഈ ദിവസം വിശ്വാസികൾ ഉപവാസവും മാംസവർജനവും പാലിക്കുന്നു; പലരും ടെലിവിഷൻ ഓഫാക്കി, കഞ്ഞി മാത്രം കഴിച്ച്, നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുന്നു. രണ്ട്, ദേവാലയത്തിലെ പീഡാനുഭവ ശുശ്രൂഷ, സാധാരണ രാവിലെയോ ഉച്ചകഴിഞ്ഞോ: ഇന്നത്തെ പ്രാർഥനകൾ, ഉൽപത്തി, ഏശയ്യാ, റോമാ എന്നിവയിൽനിന്നുള്ള വായനകൾ, പീഡാനുഭവത്തിന്റെ ദീർഘമായ വായന (ഒന്നാം ഭാഗം), തുടർന്ന് പീഡാനുഭവ പ്രസംഗം. ഇന്നു വിശുദ്ധ കുർബാനയില്ല: ഏകബലി കുരിശിൽത്തന്നെ ധ്യാനിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ ബലിപീഠം ശൂന്യമായി നിൽക്കുന്നു. മൂന്ന്, കുരിശുവന്ദനം (സ്ലീവാവന്ദനം): ക്രൂശിതരൂപം ജനങ്ങൾക്കു കാണിക്കുന്നു; ഓരോരുത്തരായി മുന്നോട്ടുവന്ന് മുട്ടുകുത്തി കർത്താവിന്റെ തിരുമുറിവുകൾ ചുംബിക്കുന്നു. നാല്, കുരിശിന്റെ വഴി പ്രാർഥിച്ചുകൊണ്ട് തെരുവുകളിലൂടെയോ ദേവാലയത്തിനു ചുറ്റുമോ കുരിശുമായുള്ള പ്രദക്ഷിണം (നഗരികാണിക്കൽ); മലയാറ്റൂർ പോലുള്ള തീർഥാടനമലകളിലേക്ക് മരക്കുരിശുകൾ തോളിലേന്തി അനേകർ നടന്നുകയറുന്നു. അഞ്ച്, പീഡാനുഭവത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗവും (യോഹ 19:31–42) സംസ്കാരവും: കർത്താവിന്റെ ശരീരം, ക്രൂശിതരൂപമോ തിരുസ്വരൂപമോ, പൂക്കൾകൊണ്ട് ഒരുക്കിയ കബറിടത്തിൽ കിടത്തുന്നു; ജനങ്ങൾ പ്രാർഥനയോടെ കടന്നുപോകുന്നു. ആറ്, കയ്പുനീര്: അവസാനം ഓരോരുത്തരും കയ്പുള്ള ഒരു പാനീയം അൽപം കുടിക്കുന്നു; ദാഹിച്ച കർത്താവിനു കുരിശിൽ നൽകിയ വിനാഗിരിയെ ഓർമിച്ച്, അവിടുത്തെ കയ്പിൽനിന്ന് ഓടിയകലാതെ അതിൽ പങ്കുചേരുമെന്ന വാഗ്ദാനത്തോടെ. വീട്ടിൽ പല കുടുംബങ്ങളും അർണോസ് പാതിരിയുടെ പുത്തൻപാന, പ്രത്യേകിച്ച് അമ്മയുടെ വിലാപം, വായിക്കുകയോ പാടുകയോ ചെയ്ത് സന്ധ്യ നിശ്ശബ്ദമായി ചെലവഴിക്കുന്നു. ഈ കർമങ്ങളിലൊന്നും നാടകമല്ല. ലോകം രക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുരിശിന്റെ ചുവട്ടിൽ മറിയത്തോടും യോഹന്നാനോടുമൊപ്പം നിൽക്കാനുള്ള വഴികളാണ് ഓരോന്നും.

പ്രസംഗരൂപരേഖ

വിഷയം: “യേശു വിനാഗിരി സ്വീകരിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു: എല്ലാം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. അവൻ തല ചായ്ച്ച് ആത്മാവിനെ സമർപ്പിച്ചു.”

ദൈവം നൽകുന്ന കുഞ്ഞാട്, നമുക്കുവേണ്ടി മുറിവേറ്റ ദാസൻ, കുരിശിൽനിന്നുള്ള വാക്കുകൾ, കുത്തിത്തുറക്കപ്പെട്ട പാർശ്വത്തിൽനിന്നു ജനിച്ച സഭ.

1. കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെ തരും

• നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകമകൻ.
• ഇസഹാക്ക് വിറകു ചുമക്കുന്നു.
• കാൽവരിയിൽ ഒരു കൈയും തടയപ്പെടുന്നില്ല.

“അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെതരും. അവരൊന്നിച്ചു മുമ്പോട്ടു പോയി.” ഉൽപത്തി 22:8

“എന്തെന്നാൽ, അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി, തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻ തക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു.” യോഹന്നാൻ 3:16

ജീവിതത്തിൽ: ഇന്ന് അഞ്ചു മിനിറ്റ് ഒരു ക്രൂശിതരൂപത്തിലേക്കു നോക്കി ഇത്രമാത്രം പറയുക: അങ്ങ് എനിക്കുവേണ്ടി നൽകപ്പെട്ടു.

2. അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാൽ നാം സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു

• നിന്ദിക്കപ്പെട്ടവൻ, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവൻ.
• എല്ലാവരുടെയും പാപം ഒരുവന്റെമേൽ.
• കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ മൗനം.

“നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അവൻ മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ക്ഷതമേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവന്റെ മേലുള്ള ശിക്ഷ നമുക്കു രക്ഷ നൽകി; അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാൽ നാം സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു.” ഏശയ്യാ 53:5

“എന്നാൽ, നാം പാപികളായിരിക്കേ, ക്രിസ്തു നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു. അങ്ങനെ നമ്മോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹം ദൈവം പ്രകടമാക്കിയിരിക്കുന്നു.” റോമാ 5:8

ജീവിതത്തിൽ: ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച ഒരു പാപം ഇന്നു കുരിശിന്റെ മുൻപിൽ കൊണ്ടുവരിക; ഉയിർപ്പുവാരത്തിൽ അതു കുമ്പസാരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുക.

3. പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ

• തന്നെ ക്രൂശിച്ചവർക്കു ക്ഷമ.
• ഒരു കള്ളനു പറുദീസാ.
• പാപമല്ലാതെ മറ്റാരും കുറ്റക്കാരല്ല.

“ആടുകളെപ്പോലെ നാം വഴിതെറ്റിപ്പോയി. നാമോരോരുത്തരും സ്വന്തം വഴിക്കുപോയി. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾ കർത്താവ് അവന്റെ മേൽ ചുമത്തി.” ഏശയ്യാ 53:6

“യേശു പറഞ്ഞു: പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; അവർ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല.” ലൂക്കാ 23:34

ജീവിതത്തിൽ: ഇന്ന് ഒരാളുടെ പേരു പറഞ്ഞ് ക്ഷമിക്കുക; സാധിക്കുമെങ്കിൽ അത് അവരോടു പറയുക.

4. രക്തവും വെള്ളവും

• കുത്തിത്തുറക്കപ്പെട്ട പാർശ്വം.
• പുതിയ ആദത്തിൽനിന്നു ജനിച്ച സഭ.
• മറിയത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുക.

“ഭക്ഷണമായി അവർ എനിക്കു വിഷംതന്നു, ദാഹത്തിന് അവർ എനിക്കു വിനാഗരി തന്നു.” സങ്കീർത്തനം 69:21

“എന്നാൽ, പടയാളികളിലൊരുവൻ അവന്റെ പാർശ്വത്തിൽ കുന്തംകൊണ്ടു കുത്തി. ഉടനെ അതിൽനിന്നു രക്തവുംവെള്ളവും പുറപ്പെട്ടു.” യോഹന്നാൻ 19:34

ജീവിതത്തിൽ: സ്വന്തം കുരിശിൽനിന്ന് ഓടിയകലില്ല എന്ന വാഗ്ദാനമായി ഇന്നു കയ്പുനീര് സ്വീകരിക്കുക.

അബ്രാഹത്തിന് ഒഴിവാക്കിക്കൊടുത്തതു ദൈവം നൽകി; നാം അർഹിച്ചതു മിശിഹാ വഹിച്ചു; കുരിശിൽ തുറക്കപ്പെട്ടതു സഭയുടെ വാതിലാണ്.

മുട്ടുകുത്തുക, തിരുമുറിവുകൾ ചുംബിക്കുക, ക്ഷമിക്കുക; പ്രഭാതം വരുന്നതുവരെ മറിയത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുക.

തീരുമാനം: ഇന്നു സ്നേഹത്തോടെ ഉപവസിക്കുക; കുടുംബത്തോടൊപ്പം കുരിശു വന്ദിക്കുക; ഒരാളുടെ പേരു പറഞ്ഞ് ക്ഷമിക്കുക; സന്ധ്യ നിശ്ശബ്ദമായി ചെലവഴിക്കുക.

സമ്പൂർണ പ്രസംഗം

പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഇന്നു വിശുദ്ധ കുർബാനയില്ല. ബലിപീഠം ശൂന്യമാണ്; സക്രാരി തുറന്നുകിടക്കുന്നു. എന്നേക്കുമായി ഒരിക്കൽ ഏകബലി അർപ്പിക്കപ്പെട്ട കുരിശിന്റെ ചുവട്ടിൽ സഭ നിശ്ശബ്ദയായി നിൽക്കുന്നു.

മലമുകളിലെ അബ്രാഹത്തോടും ഇസഹാക്കിനോടുംകൂടെയാണു നാം ആരംഭിച്ചത്. ബാലൻ ചോദിച്ചു: ദഹനബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടെവിടെ? അപ്പൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവംതന്നെ തരും. മോറിയായിൽ കത്തി തടയപ്പെട്ടു. കാൽവരിയിൽ തടയപ്പെട്ടില്ല. താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ഏകപുത്രനെ പിതാവു നൽകി; പുത്രൻ സ്വന്തം ബലിയുടെ മരം ചുമന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുൻപ് ഏശയ്യാ അവനെ കണ്ടു: നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അവൻ മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാൽ നാം സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു. അവൻ ഉരിയാടിയില്ല. എന്തുകൊണ്ടെന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു: നാം പാപികളായിരിക്കേ മിശിഹാ നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു; അങ്ങനെ ദൈവം നമ്മോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹം പ്രകടമാക്കി. നല്ലവർക്കുവേണ്ടിയല്ല, പാപികൾക്കുവേണ്ടി. നിനക്കും എനിക്കുംവേണ്ടി.

കുരിശിൽനിന്നുള്ള അവിടുത്തെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുക. പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ: തന്നെ കൊല്ലുന്നവരോട് അവിടുന്നു ക്ഷമിക്കുന്നു. നീ ഇന്ന് എന്നോടുകൂടെ പറുദീസായിൽ ആയിരിക്കും: ഒരു കള്ളനു സ്വർഗം തുറക്കുന്നു. ഇതാ, നിന്റെ അമ്മ: മറിയത്തെ നമുക്കു തരുന്നു. എനിക്കു ദാഹിക്കുന്നു: നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിനായി അവിടുന്നു ദാഹിക്കുന്നു. എല്ലാം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു: ഞാൻ തീർന്നു എന്നല്ല, ദൗത്യം പൂർത്തിയായി എന്ന്.

ആരാണ് അവിടുത്തെ കൊന്നത്? സഭ സത്യസന്ധമായി ഉത്തരം നൽകുന്നു: ഒരു ജനമോ ഒരു രാഷ്ട്രമോ അല്ല, പാപം, നമ്മുടെ പാപം. അതുകൊണ്ട് ഇന്നു നാം ആരുടെയും നേരേ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നില്ല. സ്വന്തം നെഞ്ചത്തടിച്ച്, നമ്മെ സൗഖ്യമാക്കുന്ന മുറിവുകൾ ചുംബിക്കാൻ നാം വരുന്നു.

ഇന്നു കയ്പുനീര് കുടിക്കുമ്പോൾ കർത്താവിന്റെ ദാഹം ഓർക്കുക. സ്വന്തം കുരിശിന്റെ കയ്പിൽനിന്ന് ഓടിയകലരുത്. മറിയത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുക; ഒരാളുടെ പേരു പറഞ്ഞ് ക്ഷമിക്കുക; ഈ സന്ധ്യ നിശ്ശബ്ദമായി ചെലവഴിക്കുക. മിശിഹായേ, ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുന്നു, സ്തുതിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ കുരിശിനാൽ അങ്ങു ലോകത്തെ രക്ഷിച്ചു. ആമേൻ.

കുട്ടികൾക്കായി

കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇന്ന് ഈശോ കുരിശിൽ മരിച്ചു. നമ്മെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടും നമ്മുടെ പാപങ്ങളെല്ലാം നീക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടുമാണ് അവിടുന്ന് അതു ചെയ്തത്.

കുരിശിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ വേദനിപ്പിച്ചവർക്കുവേണ്ടി ഈശോ പ്രാർഥിച്ചു: ‘പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ.’ ഇന്നു നിനക്ക് ആരോടെങ്കിലും ക്ഷമിക്കാമോ?

ഇന്നു കുരിശു ചുംബിക്കുമ്പോൾ നമുക്കു പറയാം: ‘ഈശോയേ, എന്നെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിച്ചതിനു നന്ദി!’

പ്രാർഥന

ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടായ കർത്താവീശോമിശിഹായേ, അങ്ങയുടെ ബലിയുടെ മരം ചുമന്ന് അങ്ങു മലകയറി; ഞങ്ങളുടെ അതിക്രമങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അങ്ങു മുറിവേൽപിക്കപ്പെട്ടു. ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുന്നു, സ്തുതിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ കുരിശിനാൽ അങ്ങു ലോകത്തെ രക്ഷിച്ചു. അങ്ങയെ ക്രൂശിച്ചവരോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെ ഞങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കണമേ; കള്ളനെ ഓർത്തതുപോലെ അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിൽ ഞങ്ങളെയും ഓർക്കണമേ; പ്രിയശിഷ്യനു നൽകിയതുപോലെ അങ്ങയുടെ അമ്മയെ ഞങ്ങൾക്കും നൽകണമേ. അങ്ങയുടെ പാർശ്വത്തിൽനിന്നുള്ള രക്തവും വെള്ളവും ഞങ്ങളെ കഴുകുകയും പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. അങ്ങയുടെ മഹത്വം കാണുന്നതുവരെ അങ്ങയുടെ കുരിശിൽനിന്ന് ഓടിയകലാതെ മറിയത്തോടൊപ്പം അതിനരികിൽ നിൽക്കാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ. പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ അങ്ങേക്ക് എന്നേക്കും മഹത്വം. ആമേൻ.

വചനവ്യാഖ്യാനം (Exegesis)

വായനകൾ, ഒരേ പാഠമായി

ഇന്നു വിശുദ്ധ കുർബാന ഇല്ല; സഭ കുരിശിനെ വായിക്കുകയും നോക്കിനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു പിതാവ് തന്റെ ഏകമകനോടൊപ്പം മല കയറുന്നു; “കുഞ്ഞാട് എവിടെ?” എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു. കൊല്ലാൻ കൊണ്ടുപോകുന്ന കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ ദാസനെ ഏശയ്യാ കാണുന്നു; അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാൽ നാം സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു എന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നു. അതിനു പിന്നിലെ സ്നേഹം പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു: നാം പാപികളായിരിക്കെ മിശിഹാ നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു. സുവിശേഷം പീഡാനുഭവത്തെ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി പറയുന്നു. ഒന്നാം ഭാഗം ലൂക്കായിൽനിന്നും മത്തായിയിൽനിന്നും യോഹന്നാനിൽനിന്നും നെയ്തെടുത്തത്; രണ്ടാം ഭാഗം യോഹന്നാനിൽനിന്നു മാത്രം; അത് ഒരു തോട്ടത്തിലും പുതിയ കല്ലറയിലും അവസാനിക്കുന്നു.

ഈ ദിവസത്തിന്റെ താക്കോൽവാക്കുകൾ: ഏകപുത്രൻ, നമുക്കുവേണ്ടി, പൂർത്തിയായി.

ഉൽപത്തി 22:1–19 · കുഞ്ഞാടിനെ ദൈവം നൽകും

പശ്ചാത്തലം.

ഇസഹാക്കിലൂടെ സന്തതികളെ ദൈവം അബ്രാഹത്തിനു വാഗ്ദാനം ചെയ്തു (21:12). ഇപ്പോൾ അവിടുന്ന് ഇസഹാക്കിനെത്തന്നെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അബ്രാഹം അറിയാത്തത് ഗ്രന്ഥകർത്താവ് നമ്മോട് ഉടനെ പറയുന്നു: ദൈവം അബ്രാഹത്തെ പരീക്ഷിച്ചു (1). യഹൂദപാരമ്പര്യം ഈ അധ്യായത്തെ അഖേദാ (ഇസഹാക്കിനെ ബന്ധിച്ച സംഭവം) എന്നു വിളിച്ച് അമൂല്യമായി കരുതുന്നു; പുതുവത്സരത്തിൽ അതു വായിക്കുന്നു. പീഡാനുഭവത്തിന്റെയും ഉയിർപ്പിന്റെയും ദിവസങ്ങളിൽ ക്രൈസ്തവർ പണ്ടേ ഇതു വായിച്ചുവരുന്നു.

മോറിയാ എന്ന് ഇവിടെ പറയുന്നു; സോളമൻ ദേവാലയം പണിത സ്ഥലമാണ് മോറിയാമലയെന്ന് 2 ദിനവൃത്താന്തം 3:1 പറയുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ അയൽജനതകളുടെ ഇടയിൽ കുട്ടികളെ ബലിയർപ്പിക്കുന്നത് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇസ്രായേലിന്റെ നിയമവും പ്രവാചകന്മാരും അതിനെ അപലപിച്ചു (നിയമാവർത്തനം 12:31; ജറെമിയാ 7:31). ഈ ആചാരത്തിന്റെ നിരാകരണവും ഈ അധ്യായത്തിൽ പല പണ്ഡിതന്മാരും കേൾക്കുന്നു: ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവം കത്തി തടയുന്നു.

ഘടന.

• 1–2: പരീക്ഷയും കൽപനയും.
• 3–5: യാത്ര; മൂന്നാം ദിവസം; ഞാനും മകനും തിരിച്ചുവരാം.
• 6–8: പിതാവും പുത്രനും: വിറകും തീയും ചോദ്യവും.
• 9–10: ബലിപീഠവും കത്തിയും.
• 11–14: ദൂതന്റെ വിളി; മുട്ടാട്; യാഹ്വെയിരെ.
• 15–19: ശപഥവും എല്ലാ ജനതകൾക്കുമുള്ള അനുഗ്രഹവും.

താക്കോൽവാക്കുകൾ.

• യാഹീദ് (yāḥîd), ഏകപുത്രൻ: അക്ഷരാർഥത്തിൽ “ഏകൻ”. വാക്യം 2-ൽ വാക്കുകൾ ഒന്നിനുമേൽ ഒന്നായി വരുന്നത് ഭയങ്കരമായ കൽപനയെ സാവധാനത്തിലാക്കുന്നു: നിന്റെ മകൻ, നിന്റെ ഏകമകൻ, നീ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ. ഗ്രീക്ക് പഴയനിയമത്തിൽ അഗപേത്തോസ് (പ്രിയപ്പെട്ട) എന്നാണ്; ഈശോയുടെ മാമ്മോദീസായിൽ പിതാവ് ഉപയോഗിക്കുന്ന അതേ വാക്ക് (മർക്കോസ് 1:11).
• ഹിന്നേനി (hinnēnî), ഇതാ ഞാൻ: അബ്രാഹം ഇതു മൂന്നു പ്രാവശ്യം പറയുന്നു: ദൈവത്തോട് (1), ഇസഹാക്കിനോട് (7), ദൂതനോട് (11). ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ മണിക്കൂറിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും മുമ്പിൽ അദ്ദേഹം പൂർണമായി സന്നിഹിതനാണ്.
• യിർഏ (yir’eh), കാണും, നൽകും: “കാണുക” എന്നാണ് ഹീബ്രു ക്രിയ. ദൈവം അതു “കണ്ടുകൊള്ളും”. വാക്യം 8-ലെ അബ്രാഹത്തിന്റെ മറുപടിയും വാക്യം 14-ലെ സ്ഥലപ്പേരും ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
• തഹത്ത് (taḥat), പകരം: മുട്ടാട് അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നതു മകനു “പകരം” ആണ് (13). പകരമാകലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിന്റെ മുഴുവൻ ചിന്തയ്ക്കും ഇവിടെ ഒരു ആദ്യവേരുണ്ട്.

വാക്യാനുസൃതം.

“നീ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ ഏകമകൻ ഇസഹാക്കിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു…” (22:2)

“പോവുക” എന്ന വാക്കോടെയാണ് അബ്രാഹത്തിന്റെ കഥ ആരംഭിച്ചത് (12:1). അന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ ഭൂതകാലം ഉപേക്ഷിച്ചു; ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തോടു ഭാവി ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

“അബ്രാഹം ദഹനബലിക്കുള്ള വിറകെടുത്ത് മകൻ ഇസഹാക്കിന്റെ ചുമലിൽ വച്ചു.” (22:6)

മലകയറാൻ വിറകു ചുമക്കാൻമാത്രം ഇസഹാക്കിനു പ്രായമുണ്ട്; അദ്ദേഹം പിതാവിനോടൊപ്പം പോകുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ചു മുന്നോട്ടു നടന്നു എന്നു രണ്ടു പ്രാവശ്യം പറയുന്നു (6, 8). ഈ അധ്യായത്തിലെ ഏറ്റവും ആർദ്രമായ വരിയാണത്.

“തീയും വിറകുമുണ്ടല്ലോ; എന്നാൽ, ദഹനബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടെവിടെ?” (22:7)

ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടിനെ സ്നാപകയോഹന്നാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതുവരെ (യോഹന്നാൻ 1:29) പഴയനിയമം മുഴുവൻ ഈ ചോദ്യം തുറന്നുവയ്ക്കുന്നു.

“അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ബലിക്കുള്ള കുഞ്ഞാടിനെ…” (22:8)

ദൈവംതന്നെ നൽകും എന്ന് അബ്രാഹം പറയുന്നു. എങ്ങനെയെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയില്ല; അറിയുന്നതിനെക്കാൾ സത്യമാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്. മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയും എന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു എന്നു ഹെബ്രായർ 11:19 പറയുന്നു; “ഞാനും മകനും” മടങ്ങിവരാം എന്നു വാക്യം 5-ൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നു.

“നീ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുന്നുവെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ ഉറപ്പായി. കാരണം, നിന്റെ ഏക പുത്രനെ എനിക്കു തരാൻ നീ മടി കാണിച്ചില്ല.” (22:12)

ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തിക്കു പൗലോസ് ഈ വാക്ക് എടുക്കുന്നു: സ്വന്തം പുത്രനെപ്പോലും ഒഴിവാക്കാതെ നമുക്കെല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി അവിടുന്നു നൽകി (റോമാ 8:32). മോറിയായിൽ കൈ തടയപ്പെട്ടു; കാൽവരിയിൽ തടയപ്പെട്ടില്ല.

“അവൻ അതിനെ മകനുപകരം…” (22:13)

ക്രൈസ്തവ വായനയിൽ ഇസഹാക്ക് രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; കുഞ്ഞാട് രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.

അബ്രാഹത്തിന്റെ ബലിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ അവസാനശുദ്ധീകരണവും സ്വന്തം പുത്രനെ ഒഴിവാക്കാത്ത പിതാവിനോടുള്ള സാദൃശ്യവും മതബോധനഗ്രന്ഥം കാണുന്നു (CCC 2572). വിറകു ചുമക്കുന്ന ഇസഹാക്കിൽ കുരിശു ചുമക്കുന്ന മിശിഹായുടെ പ്രതിരൂപം ഒരിജൻ കാണുന്നു (ഉൽപത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ 8, ആശയം); സാർദിസിലെ വിശുദ്ധ മെലിത്തോയും അതേ പ്രതിരൂപം വരയ്ക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ വായിക്കുന്നതിന്റെ അർഥം ഇസഹാക്ക് കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നോ അബ്രാഹം അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു എന്നോ അല്ല. അബ്രാഹത്തിൽനിന്ന് അവസാനം ദൈവം ആവശ്യപ്പെടാത്തത് അവിടുന്നുതന്നെ ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്നാണ്.

ഏശയ്യാ 52:13–53:9 · അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാൽ നാം സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു

പശ്ചാത്തലം.

പ്രവാസത്തിലുള്ള ഇസ്രായേലിനോടു സംസാരിക്കുന്ന സമാശ്വാസഗ്രന്ഥത്തിലെ (ഏശയ്യാ 40–55) “ദാസഗീതങ്ങളിൽ” നാലാമത്തേതാണിത്. ഗീതം 53:12 വരെ നീളുന്നു; ഇന്നത്തെ വായന ദാസന്റെ ശവകുടീരത്തിൽ നിർത്തുന്നു. ഒരിക്കൽ അവനിൽനിന്നു മുഖം തിരിച്ച “നാം”, മനസ്സിലാക്കാതിരുന്നത് അമ്പരപ്പോടെ ഇപ്പോൾ ഏറ്റുപറയുന്നു.

പ്രവാചകൻ ദാസന്റെ പേരു പറയുന്നില്ല. യഹൂദ വായനക്കാർ പലപ്പോഴും അവനെ ഇസ്രായേലായോ അതിലെ വിശ്വസ്ത അവശിഷ്ടമായോ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്; ആ വായനയെ ബഹുമാനിക്കണമെന്ന് പൊന്തിഫിക്കൽ ബൈബിൾ കമ്മീഷൻ ക്രൈസ്തവരോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു (യഹൂദജനവും അവരുടെ വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങളും, 2001). പുതിയനിയമം ഇതിന്റെ പൂർത്തീകരണം ഈശോയിൽ തിരിച്ചറിയുന്നു (നടപടി 8:32–35; 1 പത്രോസ് 2:22–25); സഭ ഇന്ന് അങ്ങനെതന്നെ ഇതു വായിക്കുന്നു.

ഘടന.

• 52:13–15: ദൈവം സംസാരിക്കുന്നു: എന്റെ ദാസനു ശ്രേയസ്സുണ്ടാവും; രാജാക്കന്മാർ നിശ്ശബ്ദരാകുന്നു.
• 53:1–3: അവൻ കാഴ്ചയിൽ എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്നു സംസാരിക്കുന്നവർ ഓർമിക്കുന്നു: സൗന്ദര്യമില്ല, നിന്ദിതൻ.
• 53:4–6: വഴിത്തിരിവ്: നമ്മുടെ വേദനകളാണ് അവൻ വഹിച്ചത്.
• 53:7–9: അവന്റെ മൗനം, അന്യായമരണം, ശവകുടീരം.

താക്കോൽവാക്കുകൾ.

• ഏബെദ് (‘ebed), ദാസൻ: പഴയനിയമത്തിൽ മോശയ്ക്കും ദാവീദിനും ഉപയോഗിക്കുന്ന ബഹുമതിനാമം. ഇവിടെ ബഹുമതി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ ദാസൻ ദൈവം തള്ളിക്കളഞ്ഞവനെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
• മൂസർ ഷെലോമേനു (mûsar šĕlômēnû), നമുക്കു രക്ഷ നൽകിയ ശിക്ഷ: അക്ഷരാർഥത്തിൽ “നമ്മുടെ ഷാലോമിന്റെ ശിക്ഷണം”. അവൻ വഹിച്ചതു നമ്മുടെ സമാധാനവും പൂർണതയുമായിത്തീർന്നു.
• ഹബൂറാ (ḥăbûrâ), ക്ഷതം: ഹീബ്രുവിൽ ഒറ്റവാക്ക്, “അവന്റെ ക്ഷതം”; അടിയേറ്റതിന്റെ പാട്. പത്രോസ് ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (1 പത്രോസ് 2:24). മുറിവ് ഔഷധമായിത്തീരുന്നു.

വാക്യാനുസൃതം.

“എന്റെ ദാസനു ശ്രേയസ്സുണ്ടാവും. അവൻ അത്യുന്നതങ്ങളിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുകയും പുകഴ്ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യും.” (52:13)

ഗീതം ആരംഭിക്കുന്നത് അവസാനത്തോടെയാണ്. അവന്റെ വിരൂപമുഖം കാണുന്നതിനുമുമ്പ്, അവൻ ഉയർത്തപ്പെടും എന്നു നാം കേൾക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ “ഉയർത്തപ്പെടൽ” (12:32) ഈ വരിയോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു.

“അവൻ മനുഷ്യരാൽ നിന്ദിക്കപ്പെടുകയും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അവൻ വേദനയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞവനായിരുന്നു.” (53:3)

ആളുകൾ മുഖം തിരിക്കുന്ന ഒരുവനെ ഏശയ്യാ വിവരിക്കുന്നു. എല്ലാ കാലത്തും പലരും അങ്ങനെ പരിഗണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; കർത്താവ് അവരുടെ ഇടയിൽ നിൽക്കുന്നു.

“നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങളാണ് അവൻ ചുമന്നത്.” (53:4)

ഈശോയുടെ സൗഖ്യദാനങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ മത്തായി ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (മത്തായി 8:17). ഭാരം നമ്മുടേതായിരുന്നു എന്നു കാണുന്നതാണ് മനസ്സിലാക്കലിന്റെ ആദ്യപടി.

“നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അവൻ മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ക്ഷതമേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവന്റെ മേലുള്ള ശിക്ഷ നമുക്കു രക്ഷ നൽകി; അവന്റെ ക്ഷതങ്ങളാൽ നാം സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു.” (53:5)

ഗീതത്തിന്റെ ഹൃദയം. ഒരേ വാക്യത്തിൽ “അവനും” “നമ്മളും” പലവട്ടം പരസ്പരം അഭിമുഖമായി നിൽക്കുന്നു.

“ആടുകളെപ്പോലെ നാം വഴിതെറ്റിപ്പോയി. നാമോരോരുത്തരും സ്വന്തം വഴിക്കുപോയി. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾ കർത്താവ് അവന്റെ മേൽ ചുമത്തി.” (53:6)

ആരും ഇതിനു പുറത്തു നിൽക്കുന്നില്ല; ഇതു വായിക്കുന്ന ആളും.

“കൊല്ലാൻ കൊണ്ടുപോകുന്ന കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെയും രോമം കത്രിക്കുന്നവരുടെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ചെമ്മരിയാടിനെപ്പോലെയും അവൻ മൗനം പാലിച്ചു.” (53:7)

പീലിപ്പോസ് വന്നപ്പോൾ എത്യോപ്യൻ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഈ വാക്യമാണ് (നടപടി 8:32). ഹേറോദേസിന്റെ മുമ്പിൽ ഈശോ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല (ലൂക്കാ 23:9); അത് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലുണ്ട്.

സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.

മിശിഹായെക്കുറിച്ച് ഇത്ര വ്യക്തമായി സംസാരിക്കുന്നതിനാൽ ഏശയ്യായെ പ്രവാചകനെന്നല്ല, സുവിശേഷകനെന്നു വിളിക്കണമെന്നു വിശുദ്ധ ജെറോം പറഞ്ഞു (ആശയം). ഈശോയുടെ രക്ഷാകര മരണം സഹനദാസന്റെ ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമാണെന്നും (CCC 601) അവിടുന്ന് അത് സ്വമനസ്സാ സ്വീകരിച്ച് തന്റെ മരണത്തെ അനുസരണത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പരമമായ പ്രവൃത്തിയാക്കി മാറ്റി എന്നും (CCC 615–616) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഗീതം സഹനത്തെ അതിനുവേണ്ടിത്തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നില്ല; നമുക്കു വഹിക്കാനാവാത്തതു സ്നേഹം വഹിച്ചു എന്നാണ് പറയുന്നത്.

റോമാ 5:6–16 · നാം പാപികളായിരിക്കെ

പശ്ചാത്തലം.

ഏകദേശം എ.ഡി. 57-ൽ, ഒരുപക്ഷേ കോറിന്തോസിൽനിന്നാണ് പൗലോസ് റോമിലെ വിശ്വാസികൾക്ക് എഴുതുന്നത്. യഹൂദനും വിജാതീയനും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവർക്കും ദൈവകൃപ ആവശ്യമാണെന്നും വിശ്വാസത്തിലൂടെ അതു ലഭിക്കുന്നു എന്നും 1–4 അധ്യായങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം കാണിച്ചു. ഇതിന്റെ അർഥത്തിലേക്ക് ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം തിരിയുന്നു. ഇന്നത്തെ വായനയ്ക്കു രണ്ടു ഭാഗങ്ങളുണ്ട്: കുരിശിൽ കാണിക്കപ്പെട്ട ദൈവസ്നേഹം; ആദവും മിശിഹായും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം.

ഘടന.

• 6–8: സ്നേഹത്തിന്റെ തെളിവ്: മിശിഹാ പാപികൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു.
• 9–11: “എത്രയധികം”: അനുരഞ്ജിതർക്കുള്ള പ്രത്യാശ.
• 12–14: ആദം: ഒരു മനുഷ്യനിലൂടെ പാപവും മരണവും പ്രവേശിച്ചു.
• 15–16: ദാനം പാപംപോലെയല്ല.

താക്കോൽവാക്കുകൾ.

• കൈറോസ് (kairos), നിർണയിക്കപ്പെട്ട സമയം: സാധാരണ സമയമല്ല, ദൈവം നിശ്ചയിച്ച നിമിഷം.
• കതല്ലാഗേ (katallagē), അനുരഞ്ജനം: ഒരു കലഹത്തിന്റെ അവസാനത്തെ കുറിക്കുന്ന വാക്ക്. പുതിയനിയമത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിക്ക് ഈ വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നതു പ്രധാനമായും പൗലോസാണ്. ദൈവമാണ് ആദ്യ ചുവട് വയ്ക്കുന്നത്; അനുരഞ്ജിപ്പിക്കുന്നത് അവിടുന്നാണ് (2 കോറിന്തോസ് 5:18–19).
• തുപോസ് (typos), പ്രതിരൂപം: വരാനിരുന്നവന്റെ പ്രതിരൂപമാണ് ആദം (14). തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതിന്റെ രൂപം കാണിക്കുന്ന മുദ്രയാണ് പ്രതിരൂപം. ഇവിടെ സാദൃശ്യം ഏറെയും വൈരുധ്യമാണ്.
• ഖരിസ്മ (charisma), കൃപാദാനം: 15, 16 വാക്യങ്ങളിൽ പൗലോസ് ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്ക്. രക്ഷ പൂർണമായും ദൈവകൃപയുടെ ദാനമാണ്.

വാക്യാനുസൃതം.

“നാം ബലഹീനരായിരിക്കേ, നിർണയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തു ക്രിസ്തു പാപികൾക്കു വേണ്ടി മരിച്ചു.” (5:6)

നാം മെച്ചപ്പെടാൻ മിശിഹാ കാത്തിരുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ സമയത്ത്, നമ്മുടെ ബലഹീനതയിൽ ഇതു സംഭവിച്ചു.

“എന്നാൽ, നാം പാപികളായിരിക്കേ, ക്രിസ്തു നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു. അങ്ങനെ നമ്മോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹം ദൈവം പ്രകടമാക്കിയിരിക്കുന്നു.” (5:8)

ദൈവം തന്റെ സ്നേഹം പ്രകടമാക്കി എന്നാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്; മിശിഹാ ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സ് മാറ്റി എന്നല്ല. കുരിശ് പിതാവിന്റെ സ്നേഹത്തിൽനിന്നാണ്. മതബോധനഗ്രന്ഥം തന്റെ പ്രബോധനം ഈ വാക്യത്തിൽ പണിയുന്നു (CCC 604).

“നാം ശത്രുക്കളായിരുന്നപ്പോൾ അവിടുത്തെ പുത്രന്റെ മരണത്താൽ ദൈവവുമായി രമ്യതപ്പെട്ടുവെങ്കിൽ, രമ്യതപ്പെട്ടതിനുശേഷം അവന്റെ ജീവൻമൂലം രക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്നതും തീർച്ച.” (5:10)

ശത്രുക്കൾക്കുവേണ്ടി ഇതു ചെയ്തവൻ സ്നേഹിതർക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യുകയില്ല? വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം ഈ വാദം തന്റെ ശ്രോതാക്കളോട് ഊന്നിപ്പറയുന്നു (ആശയം). ഇതു പ്രത്യാശയാണ്; പ്രത്യാശ അമിതവിശ്വാസമല്ല.

“അപ്രകാരം എല്ലാവരും പാപം ചെയ്തതുകൊണ്ട് മരണം എല്ലാവരിലും വ്യാപിച്ചു.” (5:12)

ഭാഷയെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്: ഗ്രീക്കിലെ എഫ് ഹോ എന്നതിനെ “കാരണം” എന്നാണ് സാധാരണ വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നത്. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ അറിഞ്ഞിരുന്ന ലത്തീൻ രൂപം ഇൻ ക്വോ (“ആരിൽ”) എന്നാണ്. ജന്മപാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സഭയുടെ പ്രബോധനം (ത്രെന്തോസ് കൗൺസിൽ, സമ്മേളനം 5; CCC 402–404) ഒരു പ്രയോഗത്തിലല്ല, ആദവും മിശിഹായും തമ്മിലുള്ള പൗലോസിന്റെ വൈരുധ്യം മുഴുവനിലുമാണ് നിൽക്കുന്നത്.

“എന്നാൽ, പാപംപോലെയല്ല കൃപാദാനം.” (5:15)

ഇവ രണ്ടും തുല്യമല്ല. “എത്രയധികം” എന്നു പൗലോസ് ആവർത്തിക്കുന്നു. ഒന്നാം ആദം വരുത്തിയ നാശം യഥാർഥമാണ്; മിശിഹായുടെ കൃപ അതിനെക്കാൾ വലുതാണ്.

സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.

“എന്തിനു കുരിശ്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഈ ദിവസം സഭയുടെ മറുപടിയാണ് സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ ഈ വരി. നമ്മുടെ ഏതു യോഗ്യതയ്ക്കും മുമ്പുള്ള കാരുണ്യസ്നേഹമാണ് ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി (CCC 604). പുതിയ ആദമായ മിശിഹാ തന്റെ അനുസരണത്താൽ ഒന്നാം ആദത്തിന്റെ അനുസരണക്കേടിനു പരിഹാരം ചെയ്യുന്നു (CCC 411, 615). സ്നേഹപൂർണമായ അനുസരണത്താൽ മിശിഹാ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കു പിതാവിനു പരിഹാരം ചെയ്തു (CCC 615–616). അക്രമംകൊണ്ടു ശമിപ്പിക്കപ്പെട്ട കോപമല്ല കുരിശ്; അകന്നുപോയവരിലേക്ക് എത്തുന്ന ദൈവസ്നേഹമാണ്.

ലൂക്കാ 22:63–23:12 + മത്തായി 27:19 + ലൂക്കാ 23:13–23 + മത്തായി 27:24–25 + ലൂക്കാ 23:24–45 + മത്തായി 27:51–54 + യോഹന്നാൻ 19:23–30 · മിശിഹായുടെ പീഡാനുഭവം (ഒന്നാം ഭാഗം)

പശ്ചാത്തലം.

മൂന്നു സുവിശേഷകന്മാരിൽനിന്നു നെയ്തെടുത്തതാണ് ഈ സുവിശേഷം: ലൂക്കായുടെ ക്രമം പിന്തുടർന്ന്, മത്തായിയും യോഹന്നാനും മാത്രം പറയുന്നവ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. സുവിശേഷങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ചേർത്തുവയ്ക്കുന്നത് നമ്മുടെ സഭാകുടുംബത്തിലെ ഒരു പഴയ രീതിയാണ്: നാലു സുവിശേഷങ്ങളെ ഒന്നാക്കിയ തത്തിയാന്റെ ദിയാത്തെസ്സറോൺ സുറിയാനി ക്രൈസ്തവർ ദീർഘകാലം ഉപയോഗിച്ചു; മാർ അപ്രേം അതിന് ഒരു വ്യാഖ്യാനം എഴുതി.

കുരിശുമരണം റോമൻ ശിക്ഷയായിരുന്നു; റോമൻ ദേശാധിപതിക്കു മാത്രമേ അതു വിധിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഏകദേശം എ.ഡി. 26 മുതൽ 36 വരെ പൊന്തിയൂസ് പീലാത്തോസ് യൂദയാ ഭരിച്ചു; ഫീലോ, ജോസേഫൂസ് തുടങ്ങിയ മറ്റു പുരാതന ഗ്രന്ഥകാരന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ കർക്കശനായ ഭരണാധികാരിയായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. വിശ്വാസപ്രമാണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരു പറയുന്നു. പുരോഹിതപ്രമുഖന്മാരെയും ചില നേതാക്കളെയും ആ പ്രഭാതത്തിലെ ജറുസലെമിലെ ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തെയുമാണ് സുവിശേഷങ്ങൾ പറയുന്നത്; ഒരു ജനതയെ അവ കുറ്റം വിധിക്കുന്നില്ല. കർത്താവിനെ ക്രൂശിച്ചതു പാപമാണ്; അതിന്റെ പല മുഖങ്ങൾ പീഡാനുഭവം കാണിക്കുന്നു: അവിശ്വാസം, വെറുപ്പ്, പരിഹാസം, ഭീരുത്വം, ക്രൂരത, ഒറ്റിക്കൊടുക്കൽ, തള്ളിപ്പറയൽ (CCC 1851).

ഘടന.

• ലൂക്കാ 22:63–71: പരിഹാസം; പ്രഭാതത്തിൽ ആലോചനാസംഘം.
• ലൂക്കാ 23:1–12: പീലാത്തോസ്; തുടർന്ന് ഹേറോദേസ് (ലൂക്കാ മാത്രം പറയുന്നത്).
• മത്തായി 27:19: പീലാത്തോസിന്റെ ഭാര്യ.
• ലൂക്കാ 23:13–23: കുറ്റമൊന്നും കാണുന്നില്ലെന്നു പീലാത്തോസ് മൂന്നു പ്രാവശ്യം പറയുന്നു; ബറാബ്ബാസ്.
• മത്തായി 27:24–25: കൈകഴുകൽ; ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ വിളി.
• ലൂക്കാ 23:24–45: കിറേനേക്കാരൻ ശിമയോൻ; ജറുസലെം പുത്രിമാർ; കുരിശാരോഹണം; പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; നല്ല കള്ളൻ; അന്ധകാരം.
• മത്തായി 27:51–54: തിരശ്ശീല, ഭൂകമ്പം, ശതാധിപൻ.
• യോഹന്നാൻ 19:23–30: അങ്കി; അമ്മയും പ്രിയശിഷ്യനും; എല്ലാം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു.

താക്കോൽവാക്കുകൾ.

• പരദെയ്സോസ് (paradeisos), പറുദീസാ: മതിൽകെട്ടിയ തോട്ടത്തിനുള്ള പേർഷ്യൻ വാക്ക്; ഗ്രീക്ക് പഴയനിയമത്തിൽ ഏദനെ കുറിക്കുന്നു. അടഞ്ഞുപോയത് ഒരു കുറ്റവാളിയോടുള്ള വാക്കുകൊണ്ടു തുറക്കപ്പെടുന്നു.
• സേമെറോൻ (sēmeron), ഇന്ന്: രക്ഷ എത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ ലൂക്കായ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വാക്ക് (2:11; 4:21; 19:9). അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ രക്ഷയുടെ ഈ അവസാനത്തെ “ഇന്ന്” ഒരു കുരിശിൽനിന്നാണു വരുന്നത് (23:43).
• അറഫോസ് (araphos), തുന്നലില്ലാത്ത: പുതിയനിയമത്തിൽ ഇവിടെ മാത്രം (യോഹന്നാൻ 19:23). ഒറ്റത്തുണിയായി നെയ്തതെന്നു ജോസേഫൂസ് വിവരിക്കുന്ന പ്രധാനപുരോഹിതന്റെ വസ്ത്രം പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും ഓർമിക്കുന്നു.
• തെതെലെസ്തായ് (tetelestai), പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു: അവസാനം അഥവാ ലക്ഷ്യം എന്ന് അർഥമുള്ള തെലോസ് എന്നതിൽനിന്ന് (13:1). പരാജയത്തിന്റെയല്ല, പൂർത്തീകരണത്തിന്റെ വിളിയാണിത്: പ്രവൃത്തി നിറവേറി.

വാക്യാനുസൃതം.

“യേശു പറഞ്ഞു: പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ; അവർ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല.” (ലൂക്കാ 23:34)

പാഠത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്: ചില പുരാതന കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിൽ ഈ വാചകമില്ല. എങ്കിലും സഭ എപ്പോഴും ഇതു സ്വീകരിക്കുകയും പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പീഡാനുഭവത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇതിനെ വയ്ക്കുന്നു (CCC 597).

“അവൻ തുടർന്നു: യേശുവേ, നീ നിന്റെ രാജ്യത്തു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ എന്നെയും ഓർക്കണമേ!” (ലൂക്കാ 23:42)

സുവിശേഷങ്ങളിൽ മറ്റാരും അവിടുത്തെ പേരു മാത്രം ചൊല്ലി വിളിക്കുന്നില്ല എന്നു പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ലിഖിതം അവൻ കണ്ടു; പരിഹാസം അവൻ കേട്ടു; അവൻ കാണുന്നത് ഒരു രാജാവിനെയാണ്. ബുധനാഴ്ച ജോസഫ് തടവറയിൽ ഇതേ അപേക്ഷ നടത്തി മറക്കപ്പെട്ടതു നാം കേട്ടു.

“യേശു അവനോട് അരുളിച്ചെയ്തു: സത്യമായി ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു, നീ ഇന്ന് എന്നോടുകൂടെ പറുദീസായിൽ ആയിരിക്കും.” (ലൂക്കാ 23:43)

“എന്നോടുകൂടെ” എന്നതാണ് വാഗ്ദാനം മുഴുവനും. മരണാനന്തരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്ക് എടുക്കുന്നു (CCC 1021).

“അവന്റെ രക്തം ഞങ്ങളുടെമേലും ഞങ്ങളുടെ സന്തതികളുടെമേലും ആയിക്കൊള്ളട്ടെ!” (മത്തായി 27:25)

മത്തായി മാത്രമേ ഇതു പറയുന്നുള്ളൂ. താഴെയുള്ള ചോദ്യം കാണുക. അന്നോ ഇന്നോ യഹൂദജനത്തിനെതിരേ ഒരു ക്രൈസ്തവനും ഇത് ഉപയോഗിക്കരുത്. ഈശോയുടെ രക്തം ആബേലിന്റെ രക്തത്തെക്കാൾ നല്ല വചനം സംസാരിക്കുന്നു (ഹെബ്രായർ 12:24) എന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഓർമിപ്പിച്ചു: അതു പ്രതികാരത്തിനായി നിലവിളിക്കുന്നില്ല; അനേകർക്കുവേണ്ടി ചിന്തപ്പെട്ടതാണ് (ആശയം).

“അപ്പോൾ ദേവാലയത്തിലെ തിരശ്ശീല മുകൾമുതൽ താഴെവരെ രണ്ടായി കീറി;” (മത്തായി 27:51)

മുകളിൽനിന്നു കീറി. അവിടുത്തെ ശരീരമാകുന്ന തിരശ്ശീലയിലൂടെ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു തുറക്കപ്പെട്ട പുതിയ വഴിയെക്കുറിച്ചു ഹെബ്രായർ 10:20 പറയുന്നു. 52–53 വാക്യങ്ങളിൽ ശവകുടീരങ്ങൾ തുറക്കുന്നത്, ഈ മരണം മരണത്തിന്റെ ശക്തി തകർക്കുന്നു എന്നു പറയാനുള്ള മത്തായിയുടെ വഴിയാണ്; പ്രത്യക്ഷപ്പെടലുകൾ “അവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിനുശേഷം” ആണെന്നു വാക്യംതന്നെ പറയുന്നു.

“സത്യമായും ഇവൻ ദൈവപുത്രനായിരുന്നു” (മത്തായി 27:54)

ആ മണിക്കൂറിൽ ശിഷ്യർ പറയാൻ ധൈര്യപ്പെടാത്തത് റോമാ പടയാളികൾ പറയുന്നു. മത്തായിയിൽ വിജാതീയർ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

“സ്ത്രീയേ, ഇതാ, നിന്റെ മകൻ” (യോഹന്നാൻ 19:26)

കാനായിലെപ്പോലെ (2:4) “സ്ത്രീയേ” എന്ന് അവിടുന്നു വിളിക്കുന്നു. തുടർന്നു ശിഷ്യനോട്: ഇതാ, നിന്റെ അമ്മ. ഒരു മകന്റെ കരുതൽ മാത്രമല്ല സഭ ഇവിടെ കാണുന്നത്. മറിയത്തെ ശിഷ്യന്മാരുടെ അമ്മയായി നൽകുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസ്യും 58; CCC 964).

“യേശു വിനാഗിരി സ്വീകരിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു: എല്ലാം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. അവൻ തല ചായ്ച്ച് ആത്മാവിനെ സമർപ്പിച്ചു.” (യോഹന്നാൻ 19:30)

വിനാഗിരി ഹിസോപ്പിന്റെ തണ്ടിലാണു വന്നത് (29); ഈജിപ്തിൽ വാതിലിൽ രക്തം പുരട്ടാൻ ഉപയോഗിച്ച ചെടിയാണത് (പുറപ്പാട് 12:22). “ഏൽപിച്ചുകൊടുത്തു” എന്നതാണ് ഗ്രീക്കിലെ വാക്ക്; ആത്മാവിന്റെ ദാനത്തിന്റെ ഒരു സൂചന ഇതിൽ പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും കാണുന്നു.

സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.

തുന്നലില്ലാത്ത അങ്കിയിൽ, കീറിപ്പോകരുതാത്ത സഭയുടെ ഐക്യം വിശുദ്ധ സിപ്രിയാൻ കണ്ടു (സഭയുടെ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച് 7, ആശയം); ഇതു നമുക്കെല്ലാവർക്കുമുള്ള ഒരു വാക്കാണ്. എല്ലാ ബലികളെയും പൂർത്തിയാക്കുകയും അതിശയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏകബലിയും നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ ഉറവിടവുമായി മതബോധനഗ്രന്ഥം കുരിശിനെ വായിക്കുന്നു (CCC 613–614); അതിനു മൂല്യം നൽകുന്നത് അവസാനംവരെയുള്ള സ്നേഹമാണെന്നും പറയുന്നു (CCC 616). എല്ലാറ്റിലുമുപരി, പീഡാനുഭവത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അന്നു ജീവിച്ചിരുന്ന എല്ലാ യഹൂദരുടെയുംമേലോ ഇന്നത്തെ യഹൂദരുടെമേലോ ചുമത്താനാവില്ലെന്നും (CCC 597; നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4), പാപികളാണ് അവിടുത്തെ പീഡകളുടെ കർത്താക്കളെന്നും (CCC 598) അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു.

യോഹന്നാൻ 19:31–42 · കുത്തിത്തുറക്കപ്പെട്ട പാർശ്വവും സംസ്കാരവും

പശ്ചാത്തലം.

ഈശോ മരിച്ചു. തുടർന്നു നടന്നതു കാണാൻ സുവിശേഷകന്മാരിൽ യോഹന്നാൻ മാത്രമാണ് കുരിശിനരികെ നിൽക്കുന്നത്. അത് ഒരുക്കത്തിന്റെ ദിവസമാണ്. തൂക്കപ്പെട്ട ശരീരം രാത്രിയിൽ അവിടെ കിടക്കരുതെന്നു നിയമം ആവശ്യപ്പെടുന്നു (നിയമാവർത്തനം 21:23); ഇത്ര വലിയ സാബത്തിൽ വിശേഷിച്ചും. വാക്യം 31-ലെ “യഹൂദർ” യോഹന്നാനിൽ മറ്റിടങ്ങളിലെന്നപോലെ അധികാരികളെയാണു കുറിക്കുന്നത്; യഹൂദനായ ജോസഫ് അവരെ ഭയപ്പെട്ടു എന്നു വാക്യം 38 പറയുന്നു. നിയമത്തോടുള്ള കരുതലാണ് പീലാത്തോസിനോടുള്ള അവരുടെ അപേക്ഷയ്ക്കു പിന്നിൽ.

ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടവന് ശ്വാസമെടുക്കാൻ ഉയരാൻ കഴിയാതാക്കി മരണം വേഗത്തിലാക്കാനാണ് പടയാളികൾ കാലുകൾ തകർത്തിരുന്നത് എന്നാണ് സാധാരണ വിശദീകരണം. ഈശോയ്ക്ക് അത് ആവശ്യമായി വന്നില്ല.

ഘടന.

• 31–33: അപേക്ഷ; രണ്ടുപേരുടെ കാലുകൾ തകർക്കുന്നു, അവിടുത്തേത് തകർക്കുന്നില്ല.
• 34–35: കുന്തം; രക്തവും വെള്ളവും; സാക്ഷ്യം.
• 36–37: രണ്ടു തിരുവെഴുത്തുകൾ പൂർത്തിയാകുന്നു.
• 38–40: ജോസഫും നിക്കൊദേമോസും ശരീരവും.
• 41–42: തോട്ടവും പുതിയ കല്ലറയും.

താക്കോൽവാക്കുകൾ.

• പ്ലെവ്റാ (pleura), പാർശ്വം: ആദത്തിൽനിന്ന് എടുത്ത “വാരിയെല്ലി”ന് ഗ്രീക്ക് പഴയനിയമം ഉപയോഗിക്കുന്ന അതേ വാക്ക് (ഉൽപത്തി 2:21–22). മിശിഹായുടെ പാർശ്വത്തിൽനിന്നു ജനിച്ച സഭ എന്ന പിതാക്കന്മാരുടെ ചിത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഇതാണ്.
• ഹൈമാ കായ് ഹുദോർ (haima kai hydōr), രക്തവും വെള്ളവും: ശാരീരികമായി ഇതു യഥാർഥ മരണം ഉറപ്പിക്കുന്നു. ഇതു പറയുന്ന ഏക സുവിശേഷകനായ യോഹന്നാൻ ഇതിനു പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനയും മാമ്മോദീസായും സഭ ഇതിൽ പണ്ടേ കണ്ടുപോരുന്നു.
• കേപോസ് (kēpos), തോട്ടം: ബന്ധനത്തിലും (18:1) കല്ലറയിലും തോട്ടത്തെക്കുറിച്ചു പറയുന്നത് യോഹന്നാൻ മാത്രമാണ്. പല വായനക്കാരും ഏദനെ ഓർമിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ ഉയിർപ്പുപ്രഭാതം ഇവിടെ സംഭവിക്കും.

വാക്യാനുസൃതം.

“എന്നാൽ, പടയാളികളിലൊരുവൻ അവന്റെ പാർശ്വത്തിൽ കുന്തംകൊണ്ടു കുത്തി.” (19:34)

ഉടനെ രക്തവും വെള്ളവും ഒഴുകുന്നു. അക്രമത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അടി ഒരു നീരുറവയായി മാറുന്നു. നമ്മുടെ പാപങ്ങളാൽ തുറക്കപ്പെട്ട മിശിഹായുടെ ഹൃദയം എല്ലാവരോടുമുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമാണ് (CCC 478).

“അതു കണ്ടയാൾതന്നെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ സാക്ഷ്യം സത്യവുമാണ്.” (19:35)

കുരിശിനരികെ നിന്ന ശിഷ്യനാണിത്. സുവിശേഷത്തിന്റെ മുഴുവൻ ലക്ഷ്യം ഈ ഒരു വാക്യത്തിലുണ്ട് (20:31 താരതമ്യം ചെയ്യുക): അദ്ദേഹം കണ്ടു; നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാൻവേണ്ടി എഴുതുന്നു.

“അവന്റെ അസ്ഥികളിൽ ഒന്നുപോലും തകർക്കപ്പെടുകയില്ല” (19:36)

പെസഹാക്കുഞ്ഞാടിനെക്കുറിച്ചും (പുറപ്പാട് 12:46; സംഖ്യ 9:12) നീതിമാനെക്കുറിച്ചും (സങ്കീർത്തനം 34:20) പറഞ്ഞത്. ഒരുക്കത്തിന്റെ ദിവസം ഈശോയാണ് യഥാർഥ കുഞ്ഞാട്.

“തങ്ങൾ കുത്തി മുറിവേൽപിച്ചവനെ അവർ നോക്കിനിൽക്കും.” (19:37)

സഖറിയാ 12:10. പ്രവാചകനിൽ, നോക്കുന്നവർ ഏകമകനെപ്പോലെ അവനുവേണ്ടി വിലപിക്കുന്നു; ദൈവം അവരിൽ കൃപയുടെ ആത്മാവിനെ വർഷിക്കുന്നു. ക്രൂശിതനെ നോക്കുന്ന എല്ലാവർക്കുമുള്ള കൃപയുടെ വാഗ്ദാനമാണ് ഈ വാക്യം.

“യേശുവിനെ ആദ്യം രാത്രിയിൽ ചെന്നുകണ്ട നിക്കോദേമോസും അവിടെയെത്തി.” (19:39)

റോമൻ റാത്തൽ ഒരു കിലോഗ്രാമിന്റെ മൂന്നിലൊന്നോളം വരും. അതിനാൽ നൂറു റാത്തൽ വലിയൊരു അളവാണ്; ഒരു രാജാവിനു ചേർന്ന സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ (2 ദിനവൃത്താന്തം 16:14 താരതമ്യം ചെയ്യുക). ആലോചനാസംഘത്തിലെ, ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന രണ്ട് അംഗങ്ങൾ (3:2; 7:50; 19:38), സമയം വൈകിയെന്നു തോന്നുമ്പോൾ തുറന്നു മുന്നോട്ടു വരുന്നു. അവരുടെ സ്നേഹം യഥാർഥമാണ്. കർത്താവിന്റെ പീഡാനുഭവം അവരെ ആകർഷിച്ചുതുടങ്ങി.

“അവൻ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് ഒരു തോട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ തോട്ടത്തിൽ അതുവരെ ആരെയും സംസ്കരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ കല്ലറയും ഉണ്ടായിരുന്നു.” (19:41)

മറ്റാരെയും വഹിക്കാത്ത ഉദരത്തിൽനിന്നു വന്നതുപോലെ, ആരെയും സംസ്കരിക്കാത്ത ഇടത്ത് അവിടുന്നു കിടത്തപ്പെടുന്നു (വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ, ആശയം). ആദ്യത്തെ ഉയിർപ്പിന്റെ കഥ ഈ തോട്ടത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു.

സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.

രക്തവും വെള്ളവും പരിശുദ്ധ രഹസ്യങ്ങളുടെയും മാമ്മോദീസായുടെയും അടയാളങ്ങളാണെന്നും, ആദത്തിന്റെ പാർശ്വത്തിൽനിന്നു ഹവ്വാ എന്നതുപോലെ മിശിഹായുടെ പാർശ്വത്തിൽനിന്നു സഭ രൂപപ്പെട്ടു എന്നും മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നവരെ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറയുന്നു (ആശയം). മാർ അപ്രേം ഇതേ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചു പാടുന്നു; സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അമൂല്യമായ ഒരു ചിത്രമാണിത്. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലും മതബോധനഗ്രന്ഥവും ഇത് എടുക്കുന്നു: മിശിഹായുടെ കുത്തിത്തുറക്കപ്പെട്ട പാർശ്വത്തിൽനിന്നാണു സഭ ജനിക്കുന്നത് (ലൂമെൻ ജെൻസ്യും 3; CCC 766, 1225). അവിടുത്തെ സംസ്കാരം അതു യഥാർഥ മരണമായിരുന്നു എന്നു കാണിക്കുന്നു; അവിടുത്തെ ശരീരം ജീർണിച്ചില്ല (CCC 627).

ആളുകൾ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ

“അവന്റെ രക്തം ഞങ്ങളുടെമേലും ഞങ്ങളുടെ സന്തതികളുടെമേലും” എന്നത് യഹൂദജനത്തിന്റെമേൽ കുറ്റം ചുമത്തുന്നുണ്ടോ?

ഇല്ല. ഈ വിളി ഭയങ്കരമായി ദുരുപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; സഭ ആ ദുരുപയോഗം തള്ളിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പീഡാനുഭവത്തിൽ സംഭവിച്ചത് അന്നു ജീവിച്ചിരുന്ന എല്ലാ യഹൂദരുടെയുംമേലോ ഇന്നത്തെ യഹൂദരുടെമേലോ ചുമത്താനാവില്ലെന്നും, ദൈവം തള്ളിക്കളഞ്ഞവരോ ശപിച്ചവരോ ആയി അവരെ അവതരിപ്പിക്കരുതെന്നും രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4; CCC 597). സഭയും സിനഗോഗും തമ്മിലുള്ള വേദനാജനകമായ സംഘർഷത്തിന്റെ കാലത്താണ് മത്തായി എഴുതിയതെന്നും അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരണത്തെ സ്വാധീനിച്ചെന്നും പല പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു. പാപികളാണ്, അതായത് നാമെല്ലാവരുമാണ്, കർത്താവിന്റെ പീഡകളുടെ കർത്താക്കൾ (CCC 598); ഈശോയുടെ രക്തം ചിന്തപ്പെട്ടതു പാപമോചനത്തിനാണ്.

നമുക്കു പകരം പിതാവ് ഈശോയെ ശിക്ഷിച്ചോ?

നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾ കർത്താവ് അവിടുത്തെമേൽ ചുമത്തി എന്ന് ഏശയ്യാ പറയുന്നു. ദൈവം അവിടുത്തെ പ്രഹരിച്ചു എന്നു നാം കരുതി എന്നും ഇതേ ഗീതം പറയുന്നു; സംസാരിക്കുന്നവർ പിന്നീടു തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു തെറ്റായാണ് അത്. ഈശോ ഒരിക്കലും പ്രിയപുത്രൻ അല്ലാതായില്ല. താൻ പാപം ചെയ്തവനെപ്പോലെ അവിടുന്നു തിരസ്കാരം അനുഭവിച്ചില്ല; പിതാവിനോട് എപ്പോഴും ഐക്യപ്പെടുത്തിയ രക്ഷാകര സ്നേഹത്തിൽ, നമ്മുടെ പാപാവസ്ഥയിൽ നമ്മെ സ്വീകരിച്ചു എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 603). കുരിശ് പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും സ്നേഹത്തിലുള്ള ഒരുമിച്ചുള്ള പ്രവൃത്തിയാണ് (CCC 604, 606).

അബ്രാഹം മകനെ കൊല്ലണമെന്നു ദൈവം യഥാർഥത്തിൽ ആഗ്രഹിച്ചോ?

ഇതൊരു പരീക്ഷയാണെന്ന് അധ്യായം ആദ്യവരിയിൽത്തന്നെ പറയുന്നു; നിർണായക നിമിഷത്തിൽ ദൈവം കത്തി തടയുന്നു (1, 12). നിയമവും പ്രവാചകന്മാരും കുട്ടികളെ ബലിയർപ്പിക്കുന്നതിനെ അപലപിക്കുന്നു (നിയമാവർത്തനം 12:31; ജറെമിയാ 7:31). അബ്രാഹത്തിന്റെ പൂർണമായ ആശ്രയമാണ് ദൈവം അന്വേഷിച്ചത്; അത് അവിടുത്തേക്കു പ്രീതികരമായി. ഇത് ആർക്കും അനുകരിക്കാനുള്ള മാതൃകയല്ല. സ്വന്തം പുത്രനെ നൽകിക്കൊണ്ടു ദൈവം മാത്രം ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്നു കാണാനാണ് ഇതു പറയുന്നത്.

സീറോ മലബാർ വായനക്കാരന്

സീറോ മലബാർ സഭയിൽ പീഡാനുഭവ വെള്ളി ശൂന്യമായ അൾത്താരയുടെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും മാംസവർജനത്തിന്റെയും ദിവസമാണ്. പീഡാനുഭവവായനയും കുരിശിന്റെ വണക്കവും ഉണ്ട്; വിശ്വാസികൾ മുന്നോട്ടുവന്ന് കുരിശിനെ ചുംബിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ പല ഇടവകകളിലും കുരിശിന്റെ വഴി നടത്തുകയും കർത്താവിന്റെ ദാഹത്തിലുള്ള പങ്കാളിത്തമായി കയ്പുനീര് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. വീടുകളിൽ അർണോസ് പാതിരിയുടെ പുത്തൻപാന വായിക്കുന്നു; കർത്താവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തെച്ചൊല്ലിയും അവിടുത്തെ അമ്മയോടൊപ്പവും നമ്മുടെ ജനത്തിന്റെ തലമുറകൾ കരഞ്ഞതിനെ അതിലെ വരികൾ രൂപപ്പെടുത്തി. സന്ധ്യ നിശ്ശബ്ദമായി ചെലവഴിക്കുക. പല നാടുകളിലും സഹിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടിയും അവരെ ദ്രോഹിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയും നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ശത്രുക്കൾക്കുവേണ്ടിയും കർത്താവിന്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രാർഥിക്കുക: പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ.

പഠനത്തിനും പ്രബോധനത്തിനും

• അബ്രാഹവും ഇസഹാക്കും “ഒരുമിച്ചു നടന്നു”. ഇന്നു ഞാൻ ആരോടൊപ്പമാണു നടക്കുന്നത്? അവർ വഹിക്കുന്നതു വഹിക്കാൻ എനിക്ക് എങ്ങനെ സഹായിക്കാം?
• ഏശയ്യാ 53:4–6 സാവധാനം വായിക്കുക; “നമ്മുടെ”, “നാം” എന്നിവയുടെ സ്ഥാനത്ത് സ്വന്തം പേരു ചേർക്കുക. എന്താണു മാറുന്നത്?
• പീഡാനുഭവത്തിലെ ആരോടാണ് ഇന്നു ഞാൻ ഏറ്റവും അടുത്തു നിൽക്കുന്നത്: പീലാത്തോസ്, ജനക്കൂട്ടം, കിറേനേക്കാരൻ ശിമയോൻ, കള്ളൻ, അരിമത്തിയാക്കാരൻ ജോസഫ്?
• ക്ഷമിക്കാൻ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ളത് ആരോടാണ്? കർത്താവിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഇന്ന് ആ വ്യക്തിക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാമോ?