27 ഡിസംബർ 2026 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“പിന്നെ അവൻ അവരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട് നസറത്തിൽ വന്ന്, അവർക്ക് വിധേയനായി ജീവിച്ചു. അവന്റെ അമ്മ ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ സംഗ്രഹിച്ചു.” ലൂക്കാ 2:51
യൽദോയ്ക്കു രണ്ടു ദിവസത്തിനുശേഷം സഭ തിരുക്കുടുംബത്തിന്റെ മറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലേക്കു തിരിയുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പു ലഭിച്ച ജോസഫ് ശിശുവിനെയും അമ്മയെയും ഈജിപ്തിൽനിന്നു തിരികെ കൊണ്ടുവന്ന്, “നസ്രത്ത് എന്ന പട്ടണത്തിൽ… ചെന്നുപാർത്തു” എന്നു മത്തായി പറയുന്നു. പെസഹായ്ക്ക് എല്ലാ വർഷവും ജറുസലെമിലേക്കു പോകുന്ന കുടുംബത്തെ ലൂക്കാ കാണിക്കുന്നു. ദൈവപുത്രൻ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ, ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമത്തിൽ, തന്റെ ജനത്തിന്റെ സാധാരണ തിരുനാളുകൾ ആചരിച്ചു വളരുന്നു.
പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ യേശു ദേവാലയത്തിൽ തങ്ങുന്നു. ഉത്കണ്ഠയോടെയുള്ള മൂന്നു ദിവസത്തെ അന്വേഷണത്തിനുശേഷം, “അവൻ ഉപാധ്യായന്മാരുടെ ഇടയിലിരുന്ന്, അവർ പറയുന്നതു കേൾക്കുകയും അവരോടു ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും” ചെയ്യുന്നതായി മാതാപിതാക്കൾ കണ്ടെത്തുന്നു. യേശു ഉത്തരം നൽകുന്നു: “നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എന്നെ അന്വേഷിച്ചത്? ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യാപൃതനായിരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലേ?” രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട അവിടുത്തെ ആദ്യവാക്കുകൾ അവിടുത്തെ യഥാർഥ പിതാവ് ആരെന്നു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
എങ്കിലും സുവിശേഷം പറയുന്നു: “പിന്നെ അവൻ അവരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട് നസറത്തിൽ വന്ന്, അവർക്ക് വിധേയനായി ജീവിച്ചു.” നിത്യപുത്രൻ ഒരു ആശാരിയെയും ഒരു ഗ്രാമീണസ്ത്രീയെയും അനുസരിക്കുന്നു. “ക്രിസ്തുവാകട്ടെ, അവിടുത്തെ ഭവനത്തിൽ പുത്രനെപ്പോലെയാണ്… നാം അവിടുത്തെ ഭവനമായിരിക്കും” എന്നു ഹെബ്രായലേഖനം പറയുന്നു (ഹെബ്രാ 3:6). ദൈവപുത്രൻ മനുഷ്യനായിരിക്കാൻ പഠിച്ച വിദ്യാലയമാണു നസറത്തിലെ കുടുംബം: അധ്വാനിക്കാൻ, പ്രാർഥിക്കാൻ, അനുസരിക്കാൻ, “ജ്ഞാനത്തിലും പ്രായത്തിലും ദൈവത്തിന്റെയും മനുഷ്യരുടെയും പ്രീതിയിലും” വളരാൻ.
സഖറിയായുടെ ജറുസലെം ദർശനം അനുഗൃഹീതമായ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെയും നഗരത്തിന്റെയും ചിത്രമാണ്: “വൃദ്ധന്മാരും വൃദ്ധകളും… ജറുസലെമിന്റെ തെരുവുകളിൽ വീണ്ടും ഇരിക്കും. കളിച്ചുല്ലസിക്കുന്ന ബാലികാബാലന്മാരെക്കൊണ്ട് നഗരവീഥികൾ നിറയും.” വൃദ്ധർ ആദരിക്കപ്പെടുകയും കുട്ടികൾ സുരക്ഷിതരും സന്തുഷ്ടരുമായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കുടുംബങ്ങൾ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്. ഹേറോദേസ് കൊന്ന ശിശുക്കളെയും ഇന്നു നാം ഓർക്കുന്നു: സഭ എന്നും അവരെ രക്തസാക്ഷികളായി ആദരിച്ചിട്ടുണ്ട്; അവരോടൊപ്പം ഭീഷണി നേരിടുന്ന ഓരോ കുഞ്ഞിനുംവേണ്ടി നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു.
വിഷയം: “തിരുക്കുടുംബം: ദൈവം വളരുന്ന ഭവനം.”
ക്രിസ്മസിനുശേഷം യേശു വളർന്ന ഭവനത്തിലേക്കു സഭ നോക്കുന്നു. ദൈവപുത്രൻ നസറത്തിലെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ മുപ്പതു വർഷം ജീവിക്കാൻ തെരഞ്ഞെടുത്തു. അതേ സാധാരണവഴികളിലൂടെ നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കും വിശുദ്ധമാകാം.
“കർത്താവിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു നമുക്കു പോകാമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.” സങ്കീർത്തനം 122:1
“നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എന്നെ അന്വേഷിച്ചത്? ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യാപൃതനായിരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലേ?” ലൂക്കാ 2:49
ജീവിതത്തിൽ: എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും കുടുംബം മുഴുവനും സമയത്തുതന്നെ വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കു വരുക.
“മകനേ, നിന്റെ പിതാവിന്റെ പ്രബോധനം ചെവിക്കൊള്ളുക; മാതാവിന്റെ ഉപദേശം നിരസിക്കരുത്.” സുഭാഷിതങ്ങൾ 1:8
“പിന്നെ അവൻ അവരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട് നസറത്തിൽ വന്ന്, അവർക്ക് വിധേയനായി ജീവിച്ചു. അവന്റെ അമ്മ ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ സംഗ്രഹിച്ചു. യേശു ജ്ഞാനത്തിലും പ്രായത്തിലും ദൈവത്തിന്റെയും മനുഷ്യരുടെയും പ്രീതിയിലും വളർന്നുവന്നു.” ലൂക്കാ 2:51–52
ജീവിതത്തിൽ: മക്കളേ: ഈ ആഴ്ച സന്തോഷമുള്ള ഹൃദയത്തോടെ മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കുക. മാതാപിതാക്കളേ: തിടുക്കമില്ലാതെ മക്കളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുക.
“ഞാൻ അവരെ കൊണ്ടുവന്ന് ജറുസലെമിൽ പാർപ്പിക്കും. വിശ്വസ്തതയിലും നീതിയിലും അവർ എനിക്കു ജനവും ഞാൻ അവർക്കു ദൈവവും ആയിരിക്കും.” സഖറിയാ 8:8
“എഴുന്നേറ്റ് ശിശുവിനെയും അമ്മയെയും കൂട്ടി, ഇസ്രായേൽദേശത്തേക്കു മടങ്ങുക; ശിശുവിനെ വധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവർ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞു.” മത്തായി 2:20
ജീവിതത്തിൽ: പ്രതിസന്ധിയിലായിരിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഒന്നിച്ചു പ്രാർഥിക്കുക: വേർപിരിഞ്ഞവർ, രോഗികൾ, കടക്കെണിയിലായവർ, പ്രവാസികൾ.
നസറത്ത് നമ്മെ നിശ്ശബ്ദതയും അധ്വാനവും സ്നേഹവും പഠിപ്പിക്കുന്നു. കുടുംബമേശയിലും ഒന്നിച്ചുള്ള പ്രാർഥനയിലും അനുദിനാനുസരണത്തിലുമാണു വിശുദ്ധി വളരുന്നത്.
യേശുവും മറിയവും യൗസേപ്പും നമ്മുടെ ഭവനങ്ങളെ ചെറിയ നസറത്തുകളാക്കട്ടെ.
തീരുമാനം: സന്ധ്യാകുടുംബപ്രാർഥന ആരംഭിക്കുകയോ പുതുക്കുകയോ ചെയ്യുക; നിന്റെ കുടുംബത്തെ തിരുക്കുടുംബത്തിനു പ്രതിഷ്ഠിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, യൽദോയ്ക്കു രണ്ടു ദിവസത്തിനുശേഷം സഭ നമ്മെ നസറത്തിലെ ഭവനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു. ദൈവപുത്രൻ ഒരു കൊട്ടാരത്തിലല്ല വളർന്നത്. ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ, ഒരു ആശാരിയുടെ വീട്ടിൽ, മറിയത്തോടും ജോസഫിനോടുമൊപ്പം, തന്റെ ജനത്തിന്റെ തിരുനാളുകൾ ആചരിച്ച് അവിടുന്നു ജീവിച്ചു.
എല്ലാ വർഷവും അവർ പെസഹായ്ക്കു ജറുസലെമിലേക്കു പോയിരുന്നു. യേശുവിനു പന്ത്രണ്ടു വയസ്സായപ്പോൾ അവിടുന്നു ദേവാലയത്തിൽ തങ്ങി. മറിയവും ജോസഫും അനുഭവിച്ച ഭയം ഇവിടെയുള്ള മാതാപിതാക്കൾക്കറിയാം: മൂന്നു ദിവസത്തെ അന്വേഷണം! അവിടുത്തെ കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ യേശു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യാപൃതനായിരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലേ?” സുവിശേഷത്തിൽ അവിടുത്തെ ആദ്യവാക്കുകളാണിവ. തന്റെ യഥാർഥ പിതാവ് ആരെന്ന് അവിടുത്തേക്കറിയാമായിരുന്നു.
എങ്കിലും അടുത്ത വാക്യം പറയുന്നു: “പിന്നെ അവൻ അവരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട് നസറത്തിൽ വന്ന്, അവർക്ക് വിധേയനായി ജീവിച്ചു.” സ്വർഗത്തിന്റെ കർത്താവ് ഒരു ആശാരിയെയും ഒരു ഗ്രാമീണ അമ്മയെയും അനുസരിച്ചു. ഏകദേശം മുപ്പതു വർഷം അധ്വാനത്തിന്റെയും പ്രാർഥനയുടെയും അനുസരണത്തിന്റെയും മറഞ്ഞ ജീവിതം അവിടുന്നു ജീവിച്ചു. വിശുദ്ധി ആരംഭിക്കുന്നതു വലിയ പ്രവൃത്തികളിലല്ല; വീട്ടിലാണ്.
ഹേറോദേസ് കൊന്ന കൊച്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഇന്നു നാം ഓർക്കുന്നു. അപകടത്തിലായിരിക്കുന്ന ഓരോ കുഞ്ഞിനുംവേണ്ടി നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം: ജനിക്കാത്തവർ, അക്രമം സഹിക്കുന്ന കുട്ടികൾ, യുദ്ധത്തിന്റെയും പട്ടിണിയുടെയും മക്കൾ. നമ്മുടെ വീടുകളെ ചെറിയ നസറത്തുകളാക്കാം: അനുദിന കുടുംബപ്രാർഥനയാലും വൃദ്ധരോടുള്ള ആദരവിനാലും കുട്ടികൾക്കുള്ള സന്തോഷത്താലും. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, യേശുവിനു പന്ത്രണ്ടു വയസ്സായപ്പോൾ അവിടുന്നു മറിയത്തോടും ജോസഫിനോടുമൊപ്പം ജറുസലെമിലെ വലിയ ദേവാലയത്തിലേക്കു പോയി. തിരികെ വരുമ്പോൾ അവർക്ക് യേശുവിനെ കാണാനില്ല! മൂന്നു ദിവസം അവർ അന്വേഷിച്ചു.
ദേവാലയത്തിൽ കേട്ടും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചും ഇരിക്കുന്ന യേശുവിനെ അവർ കണ്ടെത്തി. അവിടുന്നു പറഞ്ഞു: “ഇത് എന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനമാണ്!” പിന്നെ വീട്ടിൽ പോയി മറിയത്തെയും ജോസഫിനെയും അനുസരിച്ചു.
യേശു തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിച്ചു. നിങ്ങൾക്കും അങ്ങനെ ചെയ്യാമോ? നമുക്കു പറയാം: “യേശുവിനെപ്പോലെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കും, അനുസരിക്കും!”
കർത്താവായ യേശുവേ, മറിയത്തിനും ജോസഫിനും വിധേയനായും അങ്ങയുടെ പിതാവിന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യാപൃതനായും അങ്ങു നസറത്തിലെ അവരുടെ ഭവനത്തിൽ വളർന്നു. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ: ഞങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളെ പ്രാർഥനയുടെയും അധ്വാനത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഇടങ്ങളാക്കണമേ; ഓരോ കുഞ്ഞിനെയും സംരക്ഷിക്കണമേ; ഓരോ വൃദ്ധനെയും ആദരിക്കാൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. ആമേൻ.
യൽദോ കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു ദിവസമാകുമ്പോൾ, ഇടയന്മാർ മടങ്ങിപ്പോയതിനുശേഷം എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നതിലേക്കാണ് സഭ നോക്കുന്നത്: ഒരു കുടുംബത്തിൽ വളരുന്ന ഒരു ശിശു. സന്ധ്യാ ഏവൻഗേലിയോൻ തിരുക്കുടുംബത്തെ ഈജിപ്തിൽനിന്നു നസറത്തിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു (മത്തായി 2:19–23). കുട്ടികളെയും വളർച്ചയെയും കുറിച്ചാണ് പഴയനിയമ വായനകൾ: മുലകുടി മാറിയ ഇസഹാക്കിന്റെ പേരിൽ വിരുന്നു നടക്കുന്നു; ഹാഗാറും ഇസ്മായേലും അപ്പവും വെള്ളവും ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനവുമായി പറഞ്ഞയയ്ക്കപ്പെടുന്നു (ഉൽപത്തി 21:8–14); ബാലനായ സാംസൺ വളരുന്നു, കർത്താവ് അവനെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു (ന്യായാധിപന്മാർ 13:24–14:4); പുനരുദ്ധരിക്കപ്പെട്ട ജറുസലെമിന്റെ തെരുവുകളിൽ വൃദ്ധർ ഇരിക്കുന്നതും കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നതും സഖറിയാ കാണുന്നു (സഖറിയാ 8:3–12). യുവാക്കൾ ശ്രേഷ്ഠന്മാർക്കു വിധേയരാകാനും എല്ലാവരും വിനയം ധരിക്കാനും കാതോലിക ലേഖനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു (1 പത്രോസ് 5:5).
ഇവിടെ പഠിക്കുന്ന മൂന്നു വായനകളെയും ഒരു വാക്ക് ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു: ഭവനം. കർത്താവിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു കയറിപ്പോകുന്ന തീർഥാടകരുടെ ഗാനമാണ് സങ്കീർത്തനം 122. ദൈവഭവനത്തിൽ പുത്രനെപ്പോലെ വിശ്വസ്തനാണ് ക്രിസ്തു എന്നും ആ ഭവനം നാംതന്നെയാണെന്നും ഹെബ്രായലേഖനം പറയുന്നു. ലൂക്കായിൽ, പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള യേശുവിനെ ദേവാലയത്തിൽ കണ്ടെത്തുന്നു; അവിടുന്ന് ആദ്യമായി തന്റെ പിതാവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു; പിന്നെ നസറത്തിലെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് അനുസരണയോടെ ജീവിക്കുന്നു. ഭവനം, പുത്രൻ, വളർച്ച: ഇതാണ് ഈ ഞായറിന്റെ താക്കോൽവാക്കുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
പഴയനിയമ വായനകളിൽ ഏവൻഗേലിയോനോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്നത് ഈ സങ്കീർത്തനമാണ്; ലൂക്കാ വിവരിക്കുന്ന ആ യാത്രയുടെതന്നെ ഗാനമാണിത്. 120 മുതൽ 134 വരെയുള്ള സങ്കീർത്തനങ്ങൾക്ക് ഓരോന്നിനും “ആരോഹണഗീതം” എന്നാണ് തലക്കെട്ട്. വലിയ തിരുനാളുകൾക്കു ജറുസലെമിലേക്കു കയറിപ്പോകുന്ന യാത്രയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗാനങ്ങളായാണ് മിക്ക പണ്ഡിതരും ഇവയെ കാണുന്നത്. പെസഹാ, ആഴ്ചകളുടെ തിരുനാൾ, കൂടാരത്തിരുനാൾ എന്നിങ്ങനെ വർഷത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഇസ്രായേലിലെ പുരുഷന്മാർ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തണമെന്നു നിയമം ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു (പുറപ്പാട് 23:14–17; നിയമാവർത്തനം 16:16). കഴിയുന്നവർ കുടുംബത്തോടും അയൽക്കാരോടുമൊപ്പം ആ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നു.
ദാവീദിന്റേത് എന്നും ഈ സങ്കീർത്തനത്തിന്റെ തലക്കെട്ടു പറയുന്നു. ദാവീദ് ജറുസലെമിനെ തലസ്ഥാനമാക്കുകയും പേടകം അവിടേക്കു കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തു (2 സാമുവൽ 6); എന്നാൽ ദേവാലയം പണിതത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനാണ്. കർത്താവിന്റെ ആലയം ഇതിനകം നിലനിൽക്കുന്നതായി സങ്കീർത്തനം സംസാരിക്കുന്നതിനാൽ, പല പണ്ഡിതരും ഇതിനു പിൽക്കാലത്തെ തീയതി നൽകുകയും തലക്കെട്ടിനെ ദാവീദിനുള്ള സമർപ്പണമായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗ്രീക്ക്, ലത്തീൻ ബൈബിളുകളിൽ ഇതിന്റെ നമ്പർ 121 ആണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“കർത്താവിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു നമുക്കു പോകാമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.” (122:1)
ആരാധനയ്ക്കു പോകുന്നത് ഒരാളുടെ സ്വകാര്യ പദ്ധതിയല്ല. ആരോ “നമുക്കു പോകാം” എന്നു പറയുന്നു; ആ വിളി കേൾക്കുന്നതിൽ സങ്കീർത്തകൻ സന്തോഷിക്കുന്നു. ഒരു കുടുംബമോ ഇടവകയോ അതിലെ അംഗങ്ങൾക്കായി ചെയ്യുന്നതും ഇതുതന്നെ.
“ജറുസലെമേ, ഇതാ ഞങ്ങൾ നിന്റെ കവാടത്തിനുള്ളിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു.” (122:2)
നീണ്ട വഴി കഴിഞ്ഞ്, തീർഥാടകൻ അവിടെ നിന്ന് അതെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. തളർന്ന കാലുകളും പ്രാർഥനയുടെ ഭാഗമാണ്.
“ജറുസലെമിന്റെ സമാധാനത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ;” (122:6)
ആ സ്ഥലത്തുനിന്നു സ്വീകരിക്കാൻ മാത്രമല്ല, അതിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാനും തീർഥാടകനോടു പറയുന്നു. യഹൂദരും ക്രൈസ്തവരും മുസ്ലിംകളും ജറുസലെമിനെ പ്രിയപ്പെട്ടതായി കാണുന്നു; ഈ വാക്യത്തിന്റെ നേർവായനയ്ക്ക് ഇന്നും അർഥമുണ്ട്.
“ഞങ്ങളുടെ ദൈവമായ കർത്താവിന്റെ ആലയത്തെപ്രതി ഞാൻ നിന്റെ നൻമയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കും.” (122:9)
ദേവാലയത്തോടുള്ള സ്നേഹം ചുറ്റുമുള്ളവരോടുള്ള കരുതലായി മാറുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ആരാധനയാണ് പ്രവാചകന്മാർ ആവശ്യപ്പെട്ടത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ക്രിസ്തുവിൽ പ്രാർഥിക്കപ്പെടുകയും പൂർത്തിയാകുകയും ചെയ്ത സങ്കീർത്തനങ്ങൾ സഭയുടെ പ്രാർഥനയുടെ അവശ്യവും സ്ഥിരവുമായ ഘടകമാണെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 2586). നാം കാണുന്ന ദേവാലയങ്ങൾ, നാം തീർഥാടനം ചെയ്യുന്ന സ്വർഗീയ ജറുസലെമിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളാണെന്നും അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1198). മുകളിലുള്ള ജറുസലെം എന്നും (ഗലാത്തിയാ 4:26) “സ്വർഗീയ ജറുസലെം” എന്നും (ഹെബ്രായർ 12:22) പുതിയനിയമം പറയുന്നു. കാലുകൾ ഭൂമിയിലായിരിക്കെത്തന്നെ, സ്നേഹത്താലാണ് ആ നഗരത്തിലേക്കു നാം കയറുന്നതെന്ന് ഈ സങ്കീർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗത്തിൽ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ തന്റെ ജനത്തോടു പറയുന്നു (ആശയം; സങ്കീർത്തനവ്യാഖ്യാനം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നമ്പറിൽ സങ്കീർത്തനം 121).
പശ്ചാത്തലം.
ഹെബ്രായലേഖനം സ്വയം വിളിക്കുന്നത് ഉപദേശവചനം എന്നാണ് (13:22). തളർന്നുതുടങ്ങിയ ക്രൈസ്തവർക്കുള്ള ഒരു പ്രസംഗമാണിത്; അവരിൽ ചിലർ അകന്നുപോകാൻ പ്രലോഭിതരായിരുന്നിരിക്കാം. കാരുണ്യവാനും വിശ്വസ്തനുമായ പ്രധാനപുരോഹിതൻ എന്ന് യേശുവിനെ രണ്ടാം അധ്യായം വിളിച്ചുകഴിഞ്ഞു (2:17). ഇപ്പോൾ “വിശ്വസ്തൻ” എന്ന വാക്ക് എടുത്ത്, ഇസ്രായേലിന്റെ ഓർമയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വ്യക്തിയായ മോശയുമായി പ്രസംഗകൻ യേശുവിനെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു.
ഈ താരതമ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഒരു വാക്യമാണ്. മിറിയാമും അഹറോനും മോശയ്ക്കെതിരേ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ഭവനം മുഴുവന്റെയും ചുമതല മോശയെ ഏൽപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു ദൈവം പറയുന്നു (സംഖ്യ 12:7). ഗ്രീക്ക് പഴയനിയമം ഇവിടെ “വിശ്വസ്തൻ” എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഹെബ്രായലേഖനം മോശയെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുന്നില്ല. ബൈബിളിന്റെതന്നെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചിട്ട്, അതിലും വലിയ ഒരു ബഹുമതി കാണിച്ചുതരുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നാം ഏറ്റുപറയുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ അപ്പസ്തോലനും ശ്രേഷ്ഠപുരോഹിതനുമായ യേശുവിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുവിൻ.” (3:1)
“ചിന്തിക്കുക” എന്നതിന് ഇവിടെ ഒന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച് സൂക്ഷ്മമായി പഠിക്കുക എന്നാണർഥം. തളർന്ന വിശ്വാസത്തിന് ഈ പ്രസംഗകൻ നൽകുന്ന മരുന്ന് പുതിയൊരു പദ്ധതിയല്ല; യേശുവിലേക്കുള്ള നീണ്ട നോട്ടമാണ്.
“യേശു മോശയെക്കാൾ … വീടുപണിതവൻ വീടിനെക്കാൾ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ.” (3:3)
“പറയപ്പെടാനിരുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നതിനു ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം മുഴുവനിലും മോശ ഭൃത്യനെപ്പോലെ വിശ്വസ്തനായിരുന്നു.” (3:5)
മോശയുടെ വിശ്വസ്തത യഥാർഥമാണ്; അതു മുന്നോട്ടു വിരൽചൂണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. പുത്രനിലൂടെ അരുളിച്ചെയ്യാനിരുന്നതിനുള്ള ഒരുക്കമായിരുന്നു നിയമവും വാഗ്ദാനങ്ങളും (1:1–2).
“ക്രിസ്തുവാകട്ടെ, അവിടുത്തെ ഭവനത്തിൽ പുത്രനെപ്പോലെയാണ്. ആത്മധൈര്യവും പ്രത്യാശയിലുള്ള അഭിമാനവും അവസാനംവരെ നാം മുറുകെപ്പിടിക്കുമെങ്കിൽ നാം അവിടുത്തെ ഭവനമായിരിക്കും.” (3:6)
പാഠഭേദത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്: പി.ഒ.സി.യിലെ “അവസാനംവരെ” എന്നതിനു തുല്യമായ വാക്കുകൾ പല കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലുമുണ്ട്. എന്നാൽ വത്തിക്കാൻ കോഡക്സ് ഉൾപ്പെടെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ചിലതിൽ ഇവിടെ അതില്ല; എൻ.ആർ.എസ്.വി. അവയെ പിന്തുടരുന്നു. പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ അതേ വാക്കുകൾ ഉണ്ട്. അർഥത്തിനു മാറ്റമില്ല. ഈ ഞായറാഴ്ച ഈ വാക്യം നസറത്തിനെ നമ്മോടു ചേർക്കുന്നു: ജോസഫിന്റെ വീട്ടിൽ അനുസരിച്ചു ജീവിച്ച പുത്രന് ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ഭവനമുണ്ട്; ആ ഭവനം നാമാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സഭയെ തന്റെ പിതാവായ ദൈവത്തിനു പുരോഹിതരുടെ രാജ്യമാക്കിയ പ്രധാനപുരോഹിതനും ഏകമധ്യസ്ഥനുമാണ് ക്രിസ്തു എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 1546). സഭയുടെ പേരുകളിൽ “ദൈവകുടുംബം വസിക്കുന്ന ദൈവഭവനം” എന്നും അത് എണ്ണുന്നു (CCC 756). ദൈവത്തെ “പിതാവേ” എന്നു വിളിക്കാൻ സഭ കാണിക്കുന്ന ലളിതവും ശരണപൂർണവുമായ ധൈര്യത്തിന് പാറേസിയ എന്ന ഇതേ വാക്ക് അത് ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 2778). വി. കുർബാനയിൽ പുരോഹിതനായ ക്രിസ്തു തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്നു; അവനു ചുറ്റും കൂടുന്നവരാണ് ആ ഭവനം.
പശ്ചാത്തലം.
യേശുവിന്റെ ശൈശവത്തിനും മാമ്മോദീസായ്ക്കും ഇടയ്ക്കുള്ള വർഷങ്ങളിൽനിന്ന് നാലു സുവിശേഷങ്ങളിലുമുള്ള ഏക സംഭവം ലൂക്കാ നൽകുന്ന ഇതാണ്. യോഹന്നാന്റെയും യേശുവിന്റെയും ജനനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ട് അധ്യായങ്ങൾ ഇതോടെ അവസാനിക്കുന്നു. സഖറിയായോടൊപ്പം ദേവാലയത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഈ അധ്യായങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നതും അവിടെത്തന്നെ. ഒരു വാൾ മറിയത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലൂടെ കടക്കുമെന്ന് ശിമയോൻ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ (2:35); ആ വേദനയുടെ ആദ്യരുചി മറിയം ഇവിടെ അറിയുന്നു.
മൂന്നു തീർഥാടനത്തിരുനാളുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു പെസഹാ; പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ തിരുനാളും ചേർന്ന് അത് ഏകദേശം ഒരാഴ്ച നീണ്ടുനിന്നു. നസറത്തിൽനിന്നു ജറുസലെമിലേക്കു പല ദിവസത്തെ നടപ്പുണ്ട്. സുരക്ഷയ്ക്കും കൂട്ടിനുമായി ജനം സംഘങ്ങളായാണു യാത്ര ചെയ്തിരുന്നത്; അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ഒരു ബാലനെ കാണാതിരുന്നിട്ടും ആശങ്ക ഉണ്ടാകാതിരുന്നത്. ഏകദേശം പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ ഒരു ബാലൻ കല്പനകൾക്കു കടപ്പെട്ടവനാകുന്നു എന്നു പിൽക്കാല യഹൂദപതിവ് കരുതി. പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സ് ആ ഘട്ടത്തോട് അടുക്കുന്ന പ്രായമാണ്; ഇന്നു നാം അറിയുന്ന ബാർ മിറ്റ്സ്വാ ചടങ്ങ് വളരെ പിൽക്കാലത്തേതാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“മൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം അവർ അവനെ ദേവാലയത്തിൽ കണ്ടെത്തി. അവൻ ഉപാധ്യായൻമാരുടെ ഇടയിലിരുന്ന്, അവർ പറയുന്നതു കേൾക്കുകയും അവരോടു ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു.” (2:46)
ഗുരുക്കന്മാരെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ബാലനെയല്ല ലൂക്കാ കാണിക്കുന്നത്. അവിടുന്ന് കേൾക്കുകയും ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഗുരുക്കന്മാരാണ് അദ്ഭുതപ്പെടുന്നത് (47). ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ തന്റെ ജനത്തിന്റെ ഗുരുക്കന്മാരുടെ നടുവിൽ, സ്വന്തം വീട്ടിലെന്നപോലെ ഇരിക്കുന്ന ഒരു യഹൂദബാലൻ.
“മകനേ, നീ ഞങ്ങളോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ത്? നിന്റെ പിതാവും ഞാനും ഉത്കണ്ഠയോടെ നിന്നെ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു.” (2:48)
“നിന്റെ പിതാവ്” എന്നു മറിയം ജോസഫിനെ വിളിക്കുന്നു; നിയമത്തിലും സ്നേഹത്തിലും അദ്ദേഹം അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു. അടുത്ത വാക്യം മറ്റൊരു പിതാവിനെ ഇതിന്റെ അരികിൽ നിർത്തുന്നു.
“നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എന്നെ അന്വേഷിച്ചത്? ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യാപൃതനായിരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലേ?” (2:49)
ലൂക്കായിൽ യേശുവിന്റേതായി രേഖപ്പെടുത്തിയ ആദ്യവാക്കുകൾ തന്റെ പിതാവിനെക്കുറിച്ചാണ്; കുരിശിലെ അവസാനവാക്കുകളും അങ്ങനെതന്നെ (23:46). ഈ ചോദ്യം ഒരു ശകാരമല്ല. താൻ ആരാണെന്ന് അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്.
“അവൻ തങ്ങളോടു പറഞ്ഞതെന്തെന്ന് അവർ ഗ്രഹിച്ചില്ല.” (2:50)
മറിയം കൃപ നിറഞ്ഞവളാണ്; എങ്കിലും മാതാവിനു വിശ്വാസത്താൽ നടക്കേണ്ടിവരുന്നു. ലൂക്കാ ഇക്കാര്യം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. മകനെ മനസ്സിലാകാത്ത മാതാപിതാക്കൾക്കും ദൈവത്തെ മനസ്സിലാകാത്ത വിശ്വാസികൾക്കും ഇത് ആശ്വാസമാണ്.
“പിന്നെ അവൻ അവരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട് നസറത്തിൽ വന്ന്, അവർക്ക് വിധേയനായി ജീവിച്ചു. അവന്റെ അമ്മ ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ സംഗ്രഹിച്ചു.” (2:51)
തന്റെ പിതാവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചവൻ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി ഒരു മരപ്പണിക്കാരനെയും ഒരു ഗ്രാമീണ അമ്മയെയും അനുസരിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലെ അവിടുത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും നീണ്ട ഭാഗമാണിത്; സുവിശേഷങ്ങൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ഏറെക്കുറെ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. മറിയം ഇക്കാര്യങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു എന്നു ലൂക്കാ രണ്ടു പ്രാവശ്യം പറയുന്നു (2:19, 51). തന്റെ പുത്രന്റെ രഹസ്യം ആദ്യം സൂക്ഷിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്തത് പരിശുദ്ധ അമ്മയാണ്.
“യേശു ജ്ഞാനത്തിലും പ്രായത്തിലും ദൈവത്തിന്റെയും മനുഷ്യരുടെയും പ്രീതിയിലും വളർന്നുവന്നു.” (2:52)
ബാലനായ സാമുവലിനെ (1 സാമുവൽ 2:26) ഓർമിക്കുക; ഇന്നത്തെ വായനയിലെ ബാലനായ സാംസണെയും.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
തന്റെ ദൈവപുത്രത്വത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകുന്ന ദൗത്യത്തിനുള്ള യേശുവിന്റെ സമ്പൂർണ സമർപ്പണത്തിന്റെ വെളിപാടായി മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ സംഭവത്തെ കാണുന്നു. മറിയവും ജോസഫും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല, എങ്കിലും വിശ്വാസത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു; അവിടുത്തെ മറഞ്ഞ ജീവിതത്തിന്റെ വർഷങ്ങളിലെല്ലാം മറിയം ഇതെല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു (CCC 534). വിശുദ്ധ പോൾ ആറാമൻ പാപ്പായുടെ വാക്കുകളിൽ നസറത്തിനെ അത് ഒരു പാഠശാല എന്നു വിളിക്കുന്നു (CCC 533). ആദാമിന്റെ അനുസരണക്കേട് നശിപ്പിച്ചതിനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ജോലിയുടെ ആരംഭം, മാതാപിതാക്കളോടുള്ള യേശുവിന്റെ അനുദിന അനുസരണത്തിൽ അതു കാണുന്നു (CCC 532). മറിയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിൽ രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഈ സംഭവം ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 57). ആ മറഞ്ഞ വർഷങ്ങളിലെ മറിയത്തിന്റെ വിശ്വാസതീർഥാടനത്തെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ പാപ്പാ സംസാരിക്കുന്നു (രക്ഷകന്റെ മാതാവ് 17). ഉത്ഥാനത്തിനു മുമ്പുള്ള മൂന്നു ദിവസങ്ങളുടെ അടയാളം ഈ മൂന്നു ദിവസങ്ങളിൽ വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് കാണുന്നു (ആശയം; ലൂക്കാ സുവിശേഷവ്യാഖ്യാനം).
യേശു ദൈവമാണെങ്കിൽ അവിടുന്ന് ജ്ഞാനത്തിൽ വളർന്നതെങ്ങനെ?
ദൈവപുത്രൻ യഥാർഥ മനുഷ്യാത്മാവ് സ്വീകരിച്ചു; അതോടൊപ്പം യഥാർഥ മാനുഷികജ്ഞാനവും. സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ അതു കാലത്തിലും അനുഭവത്തിലും വളരുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് സത്യമായും ജ്ഞാനത്തിൽ വളർന്നു (CCC 472). ദൈവവചനവുമായുള്ള ഐക്യത്താൽ ഈ മാനുഷികജ്ഞാനം അവിടുത്തെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ദൈവികജീവനെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു എന്നും, വെളിപ്പെടുത്താൻ വന്നത് അവിടുന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നു എന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 473–474). ഒരേ വ്യക്തി, സത്യദൈവവും സത്യമനുഷ്യനും: വളരുന്നതായി അഭിനയിക്കുകയല്ല അവിടുന്ന്.
യേശു മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കാതിരിക്കുകയോ അവരോടു കാരുണ്യമില്ലാതെ പെരുമാറുകയോ ചെയ്തോ?
ലൂക്കാ അങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. തൊട്ടുപിന്നാലെ അവിടുന്ന് “അവർക്ക് വിധേയനായി ജീവിച്ചു” എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. മറിയത്തിന്റെ വേദനയെ നിസ്സാരമാക്കുകയോ ചോദിച്ചതിന് മാതാവിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. പിതാവിന്റെ അവകാശമാണ് ഒന്നാമത്തേത്; ആ ഒന്നാം അവകാശമാണ് അവിടുത്തെ വീട്ടിലും യഥാർഥ പുത്രനാക്കുന്നത്. ഒരു കുട്ടിയെ ദൈവശുശ്രൂഷയ്ക്കു നൽകുന്ന ഓരോ കുടുംബത്തിനും ഇതിന്റെ ചിലത് അറിയാം.
ഇന്നത്തെ വായനക്രമത്തിൽ ഹെബ്രായലേഖനം വി. പൗലോസിന്റെ ലേഖനമായി നൽകിയിരിക്കുന്നു. പൗലോസാണോ അത് എഴുതിയത്?
ലേഖനം ഗ്രന്ഥകർത്താവിന്റെ പേരു പറയുന്നില്ല; അതിന്റെ ഗ്രീക്ക് ശൈലി പൗലോസിന്റേതിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തവുമാണ്. ആദിമ പൗരസ്ത്യസഭകളിലെ പലരും ഇതു പൗലോസിന്റേതായോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലയത്തിൽനിന്നുള്ളതായോ കരുതി. ആരാണ് ഇത് എഴുതിയതെന്നു ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ എന്ന് ഒരിജൻ പറഞ്ഞതായി എവുസേബിയൂസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (ആശയം). നിവേശിത തിരുവെഴുത്തായി സഭ എന്നും ഇതിനെ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്; മലങ്കര വായനക്രമത്തിലെന്നപോലെ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളോടു ചേർത്തു വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരത്തെ അതിന്റെ ആധികാരികത ആശ്രയിക്കുന്നില്ല.
സുറിയാനിയിൽ യൽദോ എന്നാൽ ജനനം എന്നാണ് അർഥം; അതിനുശേഷമുള്ള ഞായറുകൾ ശിശുവിനോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നു. ഈ രഹസ്യത്തിനു മുന്നിലുള്ള വിസ്മയം സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിനു പ്രത്യേകം പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്: താൻ വഹിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു വിസ്മയിക്കുന്ന മറിയത്തെ മാർ അപ്രേം തന്റെ ജനനഗീതങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു (ആശയം). മലങ്കര കുടുംബത്തിന് ഈ ഞായറിന്റെ സന്ദേശം ലളിതമാണ്. നസറത്തിൽനിന്നു ജറുസലെമിലേക്കും തിരിച്ചുമുള്ള വഴിയാണ് വീട്ടിൽനിന്നു പള്ളിയിലേക്കും തിരിച്ചുമുള്ള വഴി. ഒരു കുടുംബം ഒരുമിച്ചു വി. കുർബാനയ്ക്കു വന്ന്, അനുസരിക്കാനും ശുശ്രൂഷിക്കാനും പ്രാർഥിക്കാനുമായി വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ അതു തിരുക്കുടുംബം നടന്ന വഴിയിലൂടെ നടക്കുകയാണ്. അത്തരമൊരു ഭവനത്തെയാണ് മതബോധനഗ്രന്ഥം ഗാർഹികസഭ എന്നു വിളിക്കുന്നത് (CCC 1655–1657, 2204). രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടാത്ത അനേകം ചെറിയ വർഷങ്ങളിലൂടെ വിശ്വാസം കൈമാറുന്ന അമ്മമാർക്കും അപ്പന്മാർക്കും മുത്തശ്ശീമുത്തശ്ശന്മാർക്കും, ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന മറിയത്തിന്റെ രീതി നല്ലൊരു നിയമമാണ്.