31 ജനുവരി 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“സത്യം സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ വചനം കേൾക്കുകയും എന്നെ അയച്ചവനെ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനു നിത്യജീവനുണ്ട്. അവനു ശിക്ഷാവിധി ഉണ്ടാകുന്നില്ല. പ്രത്യുത, അവൻ മരണത്തിൽനിന്നു ജീവനിലേക്കു കടന്നിരിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 5:24
കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച നാം മരിച്ച വൈദികരെ ഓർത്തു; ഇന്ന്, അനീദേ ഞായറാഴ്ച, മരിച്ച എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും നാം ഓർക്കുന്നു: നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾ, വല്യപ്പച്ചന്മാർ, വല്യമ്മച്ചിമാർ, സഹോദരീസഹോദരന്മാർ, മക്കൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ. സഭ അവരെ മറക്കുന്നില്ല. വലിയ നോമ്പിൽ പ്രവേശിക്കുംമുമ്പു പ്രാർഥനയിൽ നാം അവരെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുന്നു; കാരണം നോമ്പു മരണത്തിന്മേലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ വിജയമായ ഉയിർപ്പിലേക്കു നയിക്കുന്നു.
യേശു പറയുന്നു: “മരിച്ചവർ ദൈവപുത്രന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്ന സമയം വരുന്നു; അല്ല, വന്നുകഴിഞ്ഞു. ആ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്നവർ ജീവിക്കും… കല്ലറകളിലുള്ളവരെല്ലാം അവന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്ന സമയം വരുന്നു.” പ്രത്യാശയില്ലാത്ത മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ നിങ്ങൾ ദുഃഖിക്കാതിരിക്കാനാണ് (1 തെസ 4:13) വിശുദ്ധ പൗലോസ് തെസലോനിക്കാക്കാർക്ക് എഴുതുന്നത്. ക്രൈസ്തവദുഃഖം യഥാർഥമാണ്; പക്ഷേ അതു പ്രത്യാശയുള്ള ദുഃഖമാണ്: അങ്ങനെ നാം എന്നും കർത്താവിനോടുകൂടെയായിരിക്കും.
ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പുതന്നെ ദൈവജനം മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിച്ചിരുന്നുവെന്ന് 2 മക്കബായറിൽനിന്നുള്ള വായന കാണിക്കുന്നു. വീണുപോയവർക്കുവേണ്ടി പാപപരിഹാരബലിക്കായി യൂദാസ് മക്കബേയൂസ് ഒരു പിരിവെടുത്തു: “മരിച്ചവർ ഉയിർക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നത് നിഷ്പ്രയോജനവും ഭോഷത്തവും ആകുമായിരുന്നു.” മരിച്ചവർ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട് ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ആരംഭംമുതലേ സഭ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും വി. കുർബാന അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
നാം എങ്ങനെ വിധിക്കപ്പെടുമെന്നു സന്ധ്യാസുവിശേഷം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: “എനിക്കു വിശന്നു; നിങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കാൻ തന്നു… എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” നമ്മുടെ മരിച്ചവരെ ആദരിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല വഴി അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും, നമ്മുടെ ഊഴം വരുമ്പോൾ “എന്റെ പിതാവിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരേ, വരുവിൻ” എന്നു നാമും കേൾക്കുംവിധം ജീവിക്കുകയുമാണ്.
വിഷയം: “മരണത്തിൽനിന്നു ജീവനിലേക്ക്.”
ആനീദേ ഞായറാഴ്ച മരിച്ചുപോയ നമ്മുടെ എല്ലാവരെയും നാം അനുസ്മരിക്കുന്നു: മാതാപിതാക്കൾ, മുത്തശ്ശീമുത്തശ്ശന്മാർ, സുഹൃത്തുക്കൾ. പ്രത്യാശയില്ലാത്തവരായല്ല നാം വരുന്നത്. അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാനും എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് അവരിൽനിന്നു പഠിക്കാനുമാണു നാം വരുന്നത്.
“തനിക്കു പറയാനുണ്ടായിരുന്നതു പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോൾ യാക്കോബ് കിടക്കയിലേക്കു ചാഞ്ഞു. അവൻ അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ച് തന്റെ ജനത്തോടുചേർന്നു.” ഉൽപത്തി 49:33
“സത്യം സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ വചനം കേൾക്കുകയും എന്നെ അയച്ചവനെ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനു നിത്യജീവനുണ്ട്. അവനു ശിക്ഷാവിധി ഉണ്ടാകുന്നില്ല. പ്രത്യുത, അവൻ മരണത്തിൽനിന്നു ജീവനിലേക്കു കടന്നിരിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 5:24
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും മരിച്ചുപോയ നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ പേരുചൊല്ലി പ്രാർഥനയിൽ ഓർക്കുക.
“എന്റെ കഠിനവേദന എന്റെ നൻമയ്ക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു. അങ്ങ് എന്റെ സകല പാപങ്ങളും അങ്ങയുടെ പിന്നിൽ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞതുകൊണ്ട് നാശത്തിന്റെ കുഴിയിൽ നിന്ന് എന്റെ ജീവനെ അങ്ങ് രക്ഷിച്ചു.” ഏശയ്യാ 38:17
“യേശു അവളോടു പറഞ്ഞു: ഞാനാണ് പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും. എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ മരിച്ചാലും ജീവിക്കും. അങ്ങനെ ജീവിക്കുകയും എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഒരിക്കലും മരിക്കുകയില്ല.” യോഹന്നാൻ 11:25–26
ജീവിതത്തിൽ: മരിച്ചുപോയവർക്കുവേണ്ടി ഒരു കുർബാന ചൊല്ലിക്കുക; കുടുംബത്തോടൊപ്പം സെമിത്തേരി സന്ദർശിക്കുക.
“ദരിദ്രരോടു ദയ കാണിക്കുന്നവൻ കർത്താവിനാണ് കടം കൊടുക്കുന്നത്; അവിടുന്ന് ആ കടം വീട്ടും.” സുഭാഷിതങ്ങൾ 19:17
“സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” മത്തായി 25:40
ജീവിതത്തിൽ: മരിച്ചുപോയ ഒരു പ്രിയപ്പെട്ടയാളുടെ ഓർമയ്ക്കായി ഈ ആഴ്ച ഒരു കാരുണ്യപ്രവൃത്തി ചെയ്യുക.
മരിച്ചവർ ദൈവപുത്രന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്നു; നന്മ ചെയ്തവർ ജീവന്റെ ഉയിർപ്പിനായി പുറത്തുവരും.
വിശ്വാസത്തോടെ നമ്മുടെ മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാം; ഒരുനാൾ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ അവരെ കണ്ടുമുട്ടാൻ സ്നേഹത്തോടെ ജീവിക്കാം.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ഓരോ ഭക്ഷണത്തിനുശേഷവും മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി “കർത്താവേ, അവർക്കു നിത്യവിശ്രമം നൽകണമേ” എന്നു പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച നാം മരിച്ച വൈദികരെ ഓർത്തു. ഇന്ന്, അനീദേ ഞായറാഴ്ച, മരിച്ച എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും നാം ഓർക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദരായി, നമുക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ മനസ്സിലേക്കു കൊണ്ടുവരാം: ഒരു അപ്പൻ, ഒരു അമ്മ, ഒരു ഭർത്താവ്, ഒരു ഭാര്യ, ഒരു കുഞ്ഞ്, ഒരു സുഹൃത്ത്.
വിശുദ്ധ പൗലോസ് എഴുതുന്നു: പ്രത്യാശയില്ലാത്ത മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ നിങ്ങൾ ദുഃഖിക്കാതിരിക്കാൻ. “ദുഃഖിക്കരുത്” എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നില്ല. തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ കല്ലറയ്ക്കൽ യേശുതന്നെ കരഞ്ഞു. പക്ഷേ ക്രിസ്തു ഉയിർത്തതുകൊണ്ടു നമ്മുടെ ദുഃഖത്തിനു പ്രത്യാശയുണ്ട്. യേശു പറയുന്നു: “കല്ലറകളിലുള്ളവരെല്ലാം അവന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്ന സമയം വരുന്നു.” ഒരുനാൾ നമ്മുടെ മരിച്ചവർ ആ സ്വരം കേൾക്കും.
എന്തുകൊണ്ടാണു നാം മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നത്? മക്കബായരിൽനിന്നുള്ള വായന പറയുന്നു: മരിച്ചവർ ഉയിർക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നതു ഭോഷത്തമാകുമായിരുന്നു. മരിച്ചവർ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ പൂർണമായി പ്രവേശിക്കാൻ സഭ എന്നും അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും വി. കുർബാന അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. മരിക്കുംമുമ്പു വിശുദ്ധ മോനിക്കാ തന്റെ മകൻ അഗസ്റ്റിനോട് ഒന്നു മാത്രം ചോദിച്ചു: “കർത്താവിന്റെ ബലിപീഠത്തിങ്കൽ എന്നെ ഓർക്കുക.”
നാം എങ്ങനെ വിധിക്കപ്പെടുമെന്നു സന്ധ്യാസുവിശേഷം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: “എനിക്കു വിശന്നു; നിങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കാൻ തന്നു… എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” അടുത്ത ഞായറാഴ്ച വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നു. ജീവിതം ചെറുതാണെന്നും, സ്നേഹമാണു ബാക്കിയാകുന്നതെന്നും, നാമും കർത്താവിന്റെ അടുത്തേക്കാണു നടക്കുന്നതെന്നും ഓർത്തുകൊണ്ട് നമുക്ക് അതിലേക്കു പ്രവേശിക്കാം. കർത്താവേ, അവർക്കു നിത്യവിശ്രമം നൽകണമേ. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തേക്കു പോയ ഒരു വല്യപ്പച്ചനോ വല്യമ്മച്ചിയോ നിങ്ങൾക്കുണ്ടോ? മരിച്ചുപോയ, നാം സ്നേഹിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും ഇന്നു നാം ഓർക്കുന്നു.
നമുക്കു സങ്കടമുണ്ട്; പക്ഷേ പ്രത്യാശയുമുണ്ട്; കാരണം യേശു മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർത്തു; അവിടുന്ന് അവരെയും പുതിയ ജീവനിലേക്കു കൊണ്ടുവരും.
ഇന്നു രാത്രി അവരുടെ പേരു പറഞ്ഞു പ്രാർഥിക്കുക. നമുക്കു പറയാം: “യേശുവേ, അവരെ സ്വർഗത്തിൽ അങ്ങയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തിൽ സൂക്ഷിക്കണമേ!”
പുനരുത്ഥാനവും ജീവനുമായ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവേ, മരിച്ച ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ സഹോദരീസഹോദരന്മാരെയും, ഞങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ഉപകാരികളെയും, ആരും ഓർക്കാത്തവരെയും ഓർക്കണമേ. അവരുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കണമേ; അവർക്കു നിത്യവിശ്രമം നൽകണമേ; നിത്യപ്രകാശം അവരുടെമേൽ പ്രകാശിക്കട്ടെ. ആമേൻ.
കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച സഭ മരിച്ച വൈദികരെ ഓർത്തു. ഇന്ന്, അനീദേ ഞായറാഴ്ച, മരിച്ച എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും സഭ ഓർക്കുന്നു; അടുത്ത ഞായറാഴ്ച വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നു. ഉയിർപ്പിലേക്കുള്ള വഴി തുറക്കുന്നതിനുമുമ്പ് സഭ തന്റെ മരിച്ചവരെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുകയും, മരണം എന്താണെന്നും എന്തല്ലെന്നും വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വായനക്രമം അനേകം വായനകൾ നൽകുന്നു. സന്ധ്യാ ഏവൻഗേലിയോൻ ജനതകളുടെ വിധിയാണ്; രാജാവ് പറയുന്നു: “എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്” (മത്തായി 25:40). പഴയനിയമവായനകൾ മരണത്തെ പല വശങ്ങളിൽനിന്നു നോക്കുന്നു. യാക്കോബ് “അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ച് തന്റെ ജനത്തോടുചേർന്നു” (ഉൽപത്തി 49:33). “മരണവിധിയെ ഭയപ്പെടേണ്ടാ” എന്നു പ്രഭാഷകൻ പറയുന്നു (പ്രഭാഷകൻ 41:3). മരണത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട ഹെസക്കിയാ, തന്റെ പാപങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ ദൈവത്തെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്നു (ഏശയ്യാ 38:17). “നീതി നിവസിക്കുന്ന പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും” നാം കാത്തിരിക്കുന്നതായി കാതോലിക ലേഖനം പറയുന്നു (2 പത്രോസ് 3:13).
മൂന്നു വായനകളാണ് ഇവിടെ പഠിക്കുന്നത്. 2 മക്കബായറിൽ യൂദാസും കൂട്ടരും തങ്ങളുടെ മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും ബലി അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 1 തെസലോനിക്കായിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവർക്ക്, അവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ പ്രത്യാശ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന്, പൗലോസ് എഴുതുന്നു. യോഹന്നാനിൽ, മരിച്ചവർ തന്റെ സ്വരം കേൾക്കുമെന്നു യേശു പറയുന്നു. ഈ ഞായറിന്റെ താക്കോൽവാക്കുകൾ നിദ്ര, പ്രത്യാശ, സ്വരം എന്നിവയാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
ഉയിർപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യാശയിൽ അടിയുറച്ച ഒരു പ്രവൃത്തി വിവരിക്കുന്നതിനാൽ പഴയനിയമവായനകളിൽ ഏവൻഗേലിയോനോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്നത് ഇതാണ്. ഗ്രീക്കിൽ എഴുതപ്പെട്ട 2 മക്കബായർ, കിരേനെക്കാരൻ ജാസന്റെ അഞ്ചു വാല്യങ്ങളുള്ള ചരിത്രത്തിന്റെ സംഗ്രഹമായി സ്വയം അവതരിപ്പിക്കുന്നു (2:23). ബി.സി. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സെലൂസിദ് രാജാവായ അന്തിയോക്കസ് നാലാമൻ യഹൂദരെ ഗ്രീക്ക് ആരാധനയ്ക്കു നിർബന്ധിക്കുകയും ദേവാലയം അശുദ്ധമാക്കുകയും ചെയ്തു. അന്നത്തെ അവരുടെ പോരാട്ടവും, യൂദാസ് മക്കബേയൂസും അനുയായികളും ദേവാലയം വീണ്ടെടുത്തു പുനഃപ്രതിഷ്ഠിച്ചതും (10:1–8) ഇതിൽ പറയുന്നു.
ഇതേ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അധ്യായം 7-ൽ ഒരു അമ്മയുടെയും ഏഴു പുത്രന്മാരുടെയും രക്തസാക്ഷിത്വമുണ്ട്; “പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അധിപൻ ഞങ്ങളെ അനശ്വരമായ നവജീവിതത്തിലേക്ക് ഉയിർപ്പിക്കും” എന്ന് ഏറ്റുപറഞ്ഞാണ് അവർ മരിക്കുന്നത് (7:9). അതായത്, ഉയിർപ്പ് ഇതിനകംതന്നെ ജീവനുള്ള വിശ്വാസമായിരിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രന്ഥമാണിത്. ഇദുമിയായുടെ അധിപതിയായ ഗോർജിയാസിനെതിരേയുള്ള യുദ്ധത്തിനു ശേഷമാണ് ഇന്നത്തെ ഭാഗം (12:32–37).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നീതിമാനായ വിധിയാളനും നിഗൂഢമായവയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവനുമായ കർത്താവിന്റെ മാർഗങ്ങളെ അവർ വാഴ്ത്തി.” (12:41)
സഹോദരന്മാരുടെ പാപം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ അവരുടെ ആദ്യപ്രതികരണം ദൈവനീതിയെ സ്തുതിക്കലാണ്. രണ്ടാമത്തേത് മരിച്ചവരെ കുറ്റം വിധിക്കലല്ല, അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കലാണ്.
“അനന്തരം, അവൻ അവരിൽനിന്നു രണ്ടായിരത്തോളം ദ്രാക്മാ വെള്ളി പിരിച്ചെടുത്തു പാപപരിഹാരബലിക്കായി ജറുസലെമിലേക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു.” (12:43)
പാപികളെന്നു തെളിഞ്ഞ കൂട്ടുകാർക്കുവേണ്ടി പടയാളികൾ പണം നൽകുന്നു. യൂദാസ് ആദ്യം ഉദ്ദേശിച്ചത് ആഖാന്റെ കഥയിലെന്നപോലെ (ജോഷ്വ 7) സൈന്യത്തെ കുറ്റത്തിൽനിന്നു രക്ഷിക്കാനായിരിക്കാമെന്നും, ഗ്രന്ഥകാരൻ തുടർന്നുള്ള വിലയിരുത്തലിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള അർഥം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നുവെന്നും പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു.
“മരിച്ചവർ ഉയിർക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നത് നിഷ്പ്രയോജനവും ഭോഷത്തവും ആകുമായിരുന്നു.” (12:44)
ന്യായവാദം ലളിതമാണ്; നമ്മുടേതുമാണ്. മരിച്ചവർ ദൈവത്തിനു ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരാണെങ്കിൽ മാത്രമേ അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥനയ്ക്ക് അർഥമുള്ളൂ.
“അതിനാൽ മരിച്ചവർക്ക്, പാപമോചനം ലഭിക്കുന്നതിന് അവൻ അവർക്കുവേണ്ടി പാപപരിഹാരകർമം അനുഷ്ഠിച്ചു.” (12:45)
മതബോധനഗ്രന്ഥം ഉദ്ധരിക്കുന്ന വാക്യമാണിത് (CCC 1032).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
അന്തിമശുദ്ധീകരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അതു പറയുന്നു: ആരംഭംമുതലേ സഭ മരിച്ചവരുടെ ഓർമയെ ആദരിക്കുകയും അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥനകളും, എല്ലാറ്റിലുമുപരി വി. കുർബാനയുടെ ബലിയും, അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു (CCC 1032). അതേ സ്ഥലത്ത് വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോമിനെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: ജോബിന്റെ മക്കൾ പിതാവിന്റെ ബലിയാൽ ശുദ്ധരായെങ്കിൽ, മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള നമ്മുടെ അർപ്പണങ്ങൾ അവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുമെന്നതിൽ നാം സംശയിക്കേണ്ടതില്ല (1 കോറിന്തോസിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗം 41). തങ്ങൾ എവിടെയായിരുന്നാലും കർത്താവിന്റെ ബലിപീഠത്തിൽ തന്റെ ഓർമ നിലനിർത്തണമെന്ന്, മരണസമയത്ത് അമ്മയായ വിശുദ്ധ മോനിക്ക ആവശ്യപ്പെട്ടതായി വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (ഏറ്റുപറച്ചിലുകൾ 9; CCC 1371). ദാനധർമവും പ്രായശ്ചിത്തപ്രവൃത്തികളും മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി സഭ ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു (CCC 1032). യൂദാസിന്റെ പിരിവിന് അനേകം പിൻഗാമികളുണ്ട്.
പശ്ചാത്തലം.
പുതിയനിയമത്തിലെ ഏറ്റവും പഴയ രചന ഇതായിരിക്കാനാണു സാധ്യത; ഏകദേശം എ.ഡി. 50-51-ൽ, ഒരുപക്ഷേ കോറിന്തോസിൽനിന്ന്, പൗലോസ് അയച്ചത്. തെസലോനിക്കായിലെ സഭ സ്ഥാപിച്ചശേഷം അവിടെനിന്ന് വേഗം പോകാൻ അദ്ദേഹം നിർബന്ധിതനായി (അപ്പ 17:1–10). തിമോത്തേയോസ് ഇപ്പോൾ വാർത്ത കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു (3:6). യുവസഭ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു; എങ്കിലും അവരിൽ ചിലർ മരിച്ചുപോയി; ശേഷിച്ചവർ അസ്വസ്ഥരാണ്: കർത്താവിന്റെ ആഗമനത്തിനുമുമ്പ് മരിച്ചവരുടെ കാര്യമെന്ത്? അവർക്ക് അതു നഷ്ടമാകുമോ?
അവരുടെ ദുഃഖത്തെ പൗലോസ് ശാസിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്തു ചെയ്യണമെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്നു. വാക്യം 13-ലെ “മറ്റുള്ളവർ” ക്രൈസ്തവപ്രത്യാശ പങ്കിടാത്തവരാണ്. അവരുടെ സങ്കടത്തെ അദ്ദേഹം പരിഹസിക്കുന്നില്ല; അതിന്റെ ഭാരം അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാം. തന്റെ ജനത്തിന് അതിലും കൂടുതലായി ഒന്ന് ഉണ്ടാകണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“പ്രത്യാശയില്ലാത്ത മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ ദുഃഖിക്കാതിരിക്കാൻ,” (4:13)
ദുഃഖിക്കരുത് എന്നല്ല അദ്ദേഹം പറയുന്നത്; പ്രത്യാശയില്ലാത്തവരെപ്പോലെ ദുഃഖിക്കരുത് എന്നാണ്. സ്നേഹിതന്റെ കല്ലറയ്ക്കരികിൽ യേശുതന്നെ കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു (യോഹന്നാൻ 11:35). വ്യത്യാസം ദുഃഖത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലാണ്.
“യേശു മരിക്കുകയും വീണ്ടും ഉയിർക്കുകയും ചെയ്തു എന്നു നാം വിശ്വസിക്കുന്നതുപോലെ, യേശുവിൽ നിദ്രപ്രാപിച്ചവരെ ദൈവം അവനോടുകൂടെ ഉയിർപ്പിക്കും.” (4:14)
ഒറ്റ വാക്യത്തിലെ വാദമാണിത്. മനുഷ്യാത്മാവിൽനിന്നല്ല, യേശുവിനു സംഭവിച്ചതിൽനിന്നാണ് പൗലോസ് ന്യായവാദം ചെയ്യുന്നത്; അവിടുത്തെ സ്വന്തമായവർ അതിൽ പങ്കുചേരുന്നു.
“അപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരായി നമ്മിൽ അവശേഷിക്കുന്നവർ ആകാശത്തിൽ കർത്താവിനെ എതിരേൽക്കാനായി അവരോടൊപ്പം മേഘങ്ങളിൽ സംവഹിക്കപ്പെടും. അങ്ങനെ നാം എപ്പോഴും കർത്താവിനോടുകൂടെ ആയിരിക്കുകയുംചെയ്യും.” (4:17)
മുറുകെപ്പിടിക്കേണ്ട വാക്ക് “അവരോടൊപ്പം” എന്നതാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരും മരിച്ചവരും ക്രിസ്തുവിൽ വേർപിരിയുന്നില്ല. ആ ദിവസം താൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമെന്ന് പൗലോസ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുവെന്ന് “നമ്മിൽ” എന്നത് സൂചിപ്പിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ രാത്രിയിൽ കള്ളൻ എന്നപോലെയാണ് ആ ദിവസം വരുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം തുടർന്നു പറയുന്നു (5:2); അത് ആർക്കും അറിഞ്ഞുകൂടാ (മത്തായി 24:36 താരതമ്യം ചെയ്യുക).
“അതിനാൽ, ഈ വാക്കുകളാൽ നിങ്ങൾ പരസ്പരം ആശ്വസിപ്പിക്കുവിൻ.” (4:18)
ആശ്വാസത്തിനുള്ളതാണ് പ്രബോധനം. രോഗക്കിടക്കയ്ക്കരികിലും കല്ലറയ്ക്കരികിലും ഈ പ്രബോധനം പറയണമെന്നാണ് പൗലോസ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സ്വർഗത്തിൽ ജീവിക്കുക എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ ആയിരിക്കുക എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു; ഫിലിപ്പിയും ഈ വാക്യവും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളിൽപ്പെടുന്നു (CCC 1025). ക്രിസ്തു നിമിത്തം ക്രൈസ്തവമരണത്തിനു ക്രിയാത്മകമായ അർഥമുണ്ട് (CCC 1010). ക്രൈസ്തവ മരണാനന്തരശുശ്രൂഷ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം തെസലോനിക്കായിലെ വിശുദ്ധ ശിമയോനെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: മരണത്തിലും നാം പരസ്പരം വേർപിരിയുന്നില്ല; നാമെല്ലാവരും ഒരേ ഓട്ടം ഓടുന്നു; ഒരേ സ്ഥലത്തു നാം വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടും (CCC 1690). ഈ ലേഖനം ലഭിച്ച നഗരത്തിലെ മെത്രാനായിരുന്ന വിശുദ്ധ ശിമയോൻ, അനേകം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷം അതുതന്നെ പറയുകയായിരുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ബേത്സഥാ കുളത്തിനരികിൽ സാബത്തിൽ യേശു ഒരു മനുഷ്യനെ സുഖപ്പെടുത്തി (5:1–9). ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവിടുന്ന് പറയുന്നു: “എന്റെ പിതാവ് ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തനനിരതനാണ്; ഞാനും പ്രവർത്തിക്കുന്നു” (5:17). തന്നെത്തന്നെ ദൈവതുല്യനാക്കുന്നതിനാൽ “യഹൂദർ” അവിടുത്തെ വധിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു (5:18). യോഹന്നാനിൽ ഈ വാക്ക് പലപ്പോഴും അവിടുത്തെ എതിർത്ത മതാധികാരികളെയാണു കുറിക്കുന്നത്; യേശുവും ആദ്യശിഷ്യരും ഉൾപ്പെട്ട യഹൂദജനത്തെയല്ല (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4; CCC 597). ഇന്നത്തെ ഭാഗം അവിടുത്തെ മറുപടിയാണ്.
ദൈവം സാബത്തിൽ വിശ്രമിച്ചെങ്കിൽ ജീവൻ നൽകുന്നതും വിധിക്കുന്നതും എങ്ങനെ തുടരുന്നു എന്ന ചോദ്യം പരിചിതമായിരുന്നുവെന്ന് പിൽക്കാല യഹൂദരചനകൾ കാണിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു പ്രവൃത്തികളും ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തമാണ് (നിയമാവർത്തനം 32:39). രണ്ടും പിതാവ് പുത്രനു നൽകിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് യേശു ഇപ്പോൾ പറയുന്നു. പിതാവിന്റെ തൊഴിൽ നോക്കിപ്പഠിക്കുന്ന മകന്റെ ഒരു അനുദിന ചിത്രം 19–20 വാക്യങ്ങൾക്കു പിന്നിലുണ്ടെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“സത്യം സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ വചനം കേൾക്കുകയും എന്നെ അയച്ചവനെ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനു നിത്യജീവനുണ്ട്. അവനു ശിക്ഷാവിധി ഉണ്ടാകുന്നില്ല. പ്രത്യുത, അവൻ മരണത്തിൽനിന്നു ജീവനിലേക്കു കടന്നിരിക്കുന്നു.” (5:24)
“ഉണ്ടാകും” എന്നല്ല, “ഉണ്ട്” എന്നാണ് ക്രിയ. നിത്യജീവൻ ആരംഭിക്കുന്നതു ശവസംസ്കാരത്തിലല്ല, മാമ്മോദീസാത്തൊട്ടിയിലാണ്.
“മരിച്ചവർ ദൈവപുത്രന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്ന സമയം വരുന്നു; അല്ല, വന്നുകഴിഞ്ഞു. ആ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്നവർ ജീവിക്കും.” (5:25)
ഇവിടെ “മരിച്ചവർ” ആദ്യമായി, അവിടുത്തെ വചനത്താൽ ജീവൻ ലഭിക്കുന്ന ആത്മാവിൽ മരിച്ചവരാണ്. ഈ ഭാഗത്ത് രണ്ട് ഉയിർപ്പുകൾ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ വേർതിരിക്കുന്നു: ഇപ്പോഴത്തെ ആത്മാവിന്റെ ഉയിർപ്പ്, അവസാനത്തെ ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പ് (ആശയം; ദൈവനഗരം 20).
“കല്ലറകളിലുള്ളവരെല്ലാം അവന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്ന സമയം വരുന്നു.” (5:28)
ഇതു വ്യക്തമായും ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പാണ്. കല്ലറയ്ക്കുള്ള വാക്ക് ഓർമയുടെ സ്ഥലമായ സ്മാരകകുടീരത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ഏതു കല്ലറയിലുള്ളവരും ആ സ്വരത്തിന് എത്താവുന്ന ദൂരത്തിലാണ്. ലാസറിനെ ഇനിയും പുറത്തു വിളിച്ചിട്ടില്ല (11:43); എങ്കിലും യോഹന്നാൻ നമ്മെ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു.
“അപ്പോൾ നൻമ ചെയ്തവർ ജീവന്റെ ഉയിർപ്പിനായും തിന്മ ചെയ്തവർ ശിക്ഷാവിധിയുടെ ഉയിർപ്പിനായും പുറത്തു വരും.” (5:29)
ദാനിയേൽ 12:2-ന്റെ പ്രതിധ്വനിയാണിത്. വാക്യം 24-നരികിലാണ് ഇതിന്റെ സ്ഥാനം; രണ്ടും പരസ്പരം ആവശ്യമുള്ളവയാണ്. വിശ്വാസം സത്പ്രവൃത്തികൾക്കു പകരമല്ല; നാം കേട്ടത് എന്താണെന്നു വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ കാണിക്കുന്നു. ജനതകളുടെ വിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ധ്യാ ഏവൻഗേലിയോനും അതുതന്നെ പറയുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
എല്ലാ മരിച്ചവരുടെയും ഉയിർപ്പ് അന്ത്യവിധിക്കു മുമ്പു നടക്കുമെന്നു പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം 28–29 വാക്യങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 1038). പിതാവ് “വിധി മുഴുവനും” പുത്രനെ ഏൽപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ അന്തിമമായി വിധിക്കാനുള്ള പൂർണാവകാശം രക്ഷകനെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തുവിനാണെന്ന് അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 679). “ഇപ്പോഴും” “ഇനിയും” എന്ന രണ്ടു വശങ്ങളും അതു മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു: അന്ത്യദിനത്തിൽ ക്രിസ്തു നമ്മെ ഉയിർപ്പിക്കും; എങ്കിലും ഒരു വിധത്തിൽ നാം അവനോടുകൂടെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ ഉയിർത്തിരിക്കുന്നു (CCC 1002). മരിച്ചവരുടെമേലുള്ള സഭയുടെ പ്രാർഥന ഈ വെളിച്ചത്തിലാണ്. മാമ്മോദീസായിൽ അവരോട് ഒരിക്കൽ സംസാരിച്ച സ്വരമാണ് അവർ കേൾക്കുന്നത്.
ചില ബൈബിളുകളിൽ 2 മക്കബായർ ഇല്ല. മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥനയ്ക്ക് സഭ എന്തിന് അതിനെ ആധാരമാക്കുന്നു?
കത്തോലിക്കാസഭ 2 മക്കബായർ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥ കാനോനിൽ എണ്ണുന്നു (CCC 120); ഓർത്തഡോക്സ് സഭകളും അങ്ങനെതന്നെ. നവീകരണസഭകൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് ചില ബൈബിളുകളിൽ അത് ഇല്ലാത്തത്. ഈ പതിവിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഈ ഗ്രന്ഥം മാത്രമല്ല. നിവേശിതഗ്രന്ഥം എന്ന നില മാറ്റിവച്ചാലും, ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പുതന്നെ വിശ്വസ്തരായ യഹൂദർ തങ്ങളുടെ മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിച്ചിരുന്നു എന്ന് അതു കാണിക്കുന്നു; യഹൂദജനം ഇന്നും മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള സ്വന്തം പ്രാർഥനകൾ തുടരുന്നു. ആരംഭംമുതലേ ക്രൈസ്തവരും അങ്ങനെ ചെയ്തു (CCC 958, 1032); ആദിമസഭയുടെ ലിഖിതങ്ങളും ആരാധനക്രമങ്ങളും അതിനു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു.
“ശുദ്ധീകരണസ്ഥലം” ഒരു ലത്തീൻ ആശയം മാത്രമാണോ? നമ്മുടെ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം അതിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഈ വാക്ക് ലത്തീൻ പാരമ്പര്യത്തിൽനിന്നാണ്; തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരുടെ അന്തിമശുദ്ധീകരണത്തിനു മതബോധനഗ്രന്ഥം അത് ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 1030–1031). സുറിയാനി പ്രാർഥനകൾ സാധാരണയായി ആ വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുകയോ അതിനു ചുറ്റും ഒരു സിദ്ധാന്തം പണിയുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; മരിച്ചവർക്കു കരുണയും വിശ്രമവും യാചിക്കുകയും അവർക്കുവേണ്ടി വി. കുർബാന അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അടിസ്ഥാനവിശ്വാസം ഒന്നാണ്: ദൈവസൗഹൃദത്തിൽ മരിച്ചിട്ടും പൂർണമായി ശുദ്ധരാകാത്തവരെ സഭയുടെ പ്രാർഥനകൾ സഹായിക്കുന്നു. പൗരസ്ത്യമെത്രാന്മാരോടൊപ്പം സമ്മേളിച്ച ഫ്ലോറൻസ് കൗൺസിൽ ഇതു പഠിപ്പിച്ചു; ചില പാശ്ചാത്യപ്രസംഗങ്ങളിലെ അഗ്നിചിത്രങ്ങൾ മാറ്റിനിർത്തുകയും ചെയ്തു.
ക്രൈസ്തവരെ രഹസ്യമായി ഭൂമിയിൽനിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുന്ന “റാപ്ചർ” 1 തെസലോനിക്കാ 4:17 പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഇല്ല. ചില ആധുനികപ്രസംഗകർ അങ്ങനെ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്; സഭ അങ്ങനെ വായിക്കുന്നില്ല. “ദൈവത്തിന്റെ കാഹളധ്വനി” മുഴങ്ങുന്ന കർത്താവിന്റെ പരസ്യമായ ആഗമനമാണ് ഈ ഭാഗത്തിന്റെ വിഷയം (4:16). ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരും മരിച്ചവരും ഒരുമിച്ച് അവനോടുകൂടെയായിരിക്കും എന്നതാണ് പൗലോസിന്റെ ആശയം. ദൈവത്തിന്റെ ആഗമനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിന്റെ ഭാഷയിൽനിന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ. രഹസ്യമായ ഒരു എടുത്തുകൊണ്ടുപോകലല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വപൂർണമായ ആഗമനവും അന്ത്യവിധിയുമാണ് മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നത് (CCC 1001, 1038).
സുറിയാനിയിൽ അനീദേ എന്നാൽ “മരിച്ചുപോയവർ” എന്നാണ് അർഥം. മലങ്കര പഞ്ചാംഗത്തിൽ മരിച്ച വൈദികരുടെ ഞായറും (കോഹ്നേ) മരിച്ച എല്ലാവരുടെയും ഈ ഞായറും വലിയ നോമ്പിനു തൊട്ടുമുമ്പാണ്; ഉയിർപ്പിലേക്കു പോകുമ്പോൾ തന്റെ അംഗങ്ങളെല്ലാം തന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകണമെന്നു സഭ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ. ഓരോ വി. കുർബാനയിലും തുബ്ദേൻ മരിച്ച വിശ്വാസികളെ അനുസ്മരിക്കുന്നു. ഇന്നു പല കുടുംബങ്ങളും തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കല്ലറകളിലേക്കു പോകും. കുട്ടികളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതും, അവർ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവരുടെ പേരുകൾ പറയുന്നതും, നാം ആർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നുവോ അവർ മറക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നും പുത്രന്റെ സ്വരം അവരിൽ എത്തുന്നുവെന്നും അവരോടു പറയുന്നതും നല്ലതാണ്. സന്ധ്യാ ഏവൻഗേലിയോൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് അവരുടെ ഓർമയ്ക്കായി ചെയ്യുന്നതും നല്ലതാണ്: വിശക്കുന്ന ഒരാൾക്കു ഭക്ഷണം കൊടുക്കുക; യൂദാസിന്റെ പടയാളികൾ തങ്ങൾക്കുള്ളതു നൽകിയതുപോലെ.