3 ഫെബ്രുവരി 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“അവൾ അപ്പോൾത്തന്നെ മുമ്പോട്ടുവന്ന് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ജറുസലെമിൽ രക്ഷപ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാവരോടും ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.” ലൂക്കാ 2:38
ഇന്നലെ നാം മായൽത്തോ, നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ ദേവാലയപ്രവേശം, ആചരിച്ചു. ഇന്ന് അവിടെ കാത്തിരുന്ന രണ്ടു വൃദ്ധരിലേക്കു നമ്മുടെ സഭ തിരിയുന്നു. ശിമയോൻ നീതിമാനും ദൈവഭക്തനും ഇസ്രായേലിന്റെ ആശ്വാസം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നവനുമായിരുന്നു; പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവന്റെമേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. കർത്താവിന്റെ അഭിഷിക്തനെ കാണുന്നതുവരെ മരിക്കുകയില്ല എന്ന വാഗ്ദാനം അവനു ലഭിച്ചിരുന്നു; ആത്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ അവൻ ദേവാലയത്തിലെത്തി. അവന്റെ അരികിൽ അന്നാ: എൺപത്തിനാലു വയസ്സുള്ള ഒരു വിധവ, ദേവാലയം വിട്ടുപോകാതെ രാപകൽ ഉപവാസത്തിലും പ്രാർഥനയിലും കഴിഞ്ഞവൾ. ശിശുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ മുമ്പോട്ടുവന്ന് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും രക്ഷ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന എല്ലാവരോടും അവനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. നീണ്ട കാത്തിരിപ്പ് അവരെ കയ്പുള്ളവരാക്കിയില്ല; ഒരുക്കമുള്ളവരാക്കി.
അത്തരമൊരു ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം എന്താണെന്ന് എഫേസോസുകാർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പൗലോസിന്റെ പ്രാർഥന കാണിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകൾ മടക്കി അവൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു: വിശ്വാസംവഴി ക്രിസ്തു നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കട്ടെ; നിങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽ വേരുപാകി അടിയുറയ്ക്കട്ടെ; അറിവിനെ അതിശയിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം നിങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കട്ടെ. ശിമയോനും അന്നായും ആ സ്നേഹത്തെ കൈകളിൽ എടുക്കുന്നതിനു വളരെ മുൻപേ അതിൽ വേരുപാകിയിരുന്നു. നമ്മുടെ സഭ അവരെ മാർ ശെമഓൻ എന്നും മോർത്ത് ഹന്നാ എന്നും വിളിച്ച് തിരുനാളിനോടു ചേർത്ത് ഓർമിക്കുന്നു. വൃദ്ധൻ ശിശുവിനെ കൈകളിൽ വഹിച്ചു; എന്നാൽ ശിശുവാണ് വൃദ്ധനെ നയിച്ചത് എന്നു സഭയുടെ ഒരു പുരാതന ഗീതം പറയുന്നു (ആശയം). നാം അറിയുന്നതിലുമേറെ നമ്മെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന പ്രാർഥനയുള്ള നമ്മുടെ ഇടവകകളിലെ വല്യപ്പച്ചന്മാർക്കും വല്യമ്മച്ചിമാർക്കും മുതിർന്നവർക്കുംവേണ്ടി ഇന്നു നാം ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുന്നു.
വിഷയം: “അവൾ അപ്പോൾത്തന്നെ മുമ്പോട്ടുവന്ന് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ജറുസലെമിൽ രക്ഷപ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാവരോടും ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.”
കാത്തിരുന്ന, പ്രാർഥിച്ച, നിരാശരാകാതിരുന്ന രണ്ടു വൃദ്ധർ.
“നിങ്ങളുടെ ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ആശ്വസിപ്പിക്കുവിൻ, എന്റെ ജനത്തെ സമാശ്വസിപ്പിക്കുവിൻ!” ഏശയ്യാ 40:1
“ജറുസലെമിൽ ശിമയോൻ എന്നൊരുവൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവൻ നീതിമാനും ദൈവഭക്തനും ഇസ്രായേലിന്റെ ആശ്വാസം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നവനും ആയിരുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവന്റെ മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.” ലൂക്കാ 2:25
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും നിങ്ങളുടെ ചുവടുകൾ നയിക്കാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടു പ്രാർഥിക്കുക.
“വാർധക്യത്തിലും അവർ ഫലംപുറപ്പെടുവിക്കും; അവർ എന്നുംഇലചൂടി പുഷ്ടിയോടെ നിൽക്കും.” സങ്കീർത്തനം 92:14
“എൺപത്തിനാലു വയസ്സായ ഈ വിധവ ദേവാലയം വിട്ടുപോകാതെ രാപകൽ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഉപവാസത്തിലും പ്രാർഥനയിലും കഴിയുകയായിരുന്നു.” ലൂക്കാ 2:37
ജീവിതത്തിൽ: വലിയ നോമ്പിനായി പ്രാർഥനയുടെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും വ്യക്തമായ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുക.
“എനിക്കു നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം അനന്തമാണ്; നിന്നോടുള്ള വിശ്വസ്തത അചഞ്ചലവും.” ജറെമിയാ 31:3
“വിശ്വാസംവഴി ക്രിസ്തു നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കണമെന്നും, നിങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽ വേരുപാകി അടിയുറയ്ക്കണമെന്നും ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു.” എഫേസോസ് 3:17
ജീവിതത്തിൽ: നിങ്ങളെ വിശ്വാസം പഠിപ്പിച്ച ഒരു മുതിർന്നയാൾക്കു നന്ദി പറയുക.
തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നവരോടുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങൾ ദൈവം പാലിക്കുന്നു.
സ്നേഹത്തിൽ വേരുപാകിയ പ്രാർഥന സാക്ഷ്യമായി മാറുന്നു.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച പ്രായമായ ഒരാളെ സന്ദർശിക്കുകയോ വിളിക്കുകയോ ചെയ്യുക.
പ്രിയരേ, ഇന്നലെ യേശുവിനെ ദേവാലയത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. അവനെ കാത്തിരുന്ന രണ്ടു വൃദ്ധരെ ഇന്നു നാം ആദരിക്കുന്നു: പരിശുദ്ധാത്മാവ് മേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന, നീതിമാനും ദൈവഭക്തനുമായ ശിമയോനെയും എൺപത്തിനാലു വയസ്സുള്ള വിധവയായ അന്നായെയും (ലൂക്കാ 2:25, 37).
കർത്താവിന്റെ അഭിഷിക്തനെ കാണുന്നതുവരെ മരിക്കുകയില്ലെന്ന വാഗ്ദാനം ശിമയോനു ലഭിച്ചിരുന്നു. ആത്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ അവൻ ദേവാലയത്തിൽ വന്നു; വാഗ്ദാനം നിറവേറി. തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നവരെ ദൈവം മറക്കുന്നില്ല.
അന്നാ ദേവാലയം വിട്ടുപോകാതെ രാപകൽ ഉപവാസത്തിലും പ്രാർഥനയിലും കഴിഞ്ഞു. ശിശുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും രക്ഷ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന എല്ലാവരോടും അവനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു (ലൂക്കാ 2:37–38). അവളുടെ പ്രാർഥന പ്രഘോഷണമായി മാറി.
വിശ്വാസംവഴി ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കാനും നാം സ്നേഹത്തിൽ വേരുപാകി അടിയുറയ്ക്കാനും പൗലോസ് പ്രാർഥിക്കുന്നു (എഫേ 3:17). നോമ്പ് അടുത്തുവരുമ്പോൾ, ക്ഷമയോടെ പ്രാർഥിക്കാൻ ശിമയോനിൽനിന്നും അന്നായിൽനിന്നും പഠിക്കാം; നമുക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്ന മുതിർന്നവർക്കായി ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ശിമയോനും അന്നായും വളരെ പ്രായമുള്ളവരായിരുന്നു; യേശുവിനെ കാണാൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവർ കാത്തിരുന്നു. ഉണ്ണിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷമായി! ഇന്നു നിങ്ങളുടെ വല്യപ്പച്ചനും വല്യമ്മച്ചിക്കുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
ജനതകളുടെ പ്രകാശമായ കർത്താവായ യേശുവേ, അങ്ങു ദേവാലയത്തിൽ വന്നപ്പോൾ ശിമയോനും അന്നായും അങ്ങയെ സ്വീകരിച്ചു. അവരുടെ പ്രാർഥനയാൽ ക്ഷമയും വിശ്വസ്തതയുമുള്ള, സ്നേഹത്തിൽ വേരുപാകിയ ഹൃദയങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളിലെയും ഇടവകകളിലെയും വല്യപ്പച്ചന്മാരെയും വല്യമ്മച്ചിമാരെയും മുതിർന്നവരെയും അനുഗ്രഹിക്കണമേ; അവരുടെ നീണ്ട പ്രാർഥന ഞങ്ങളിൽ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കട്ടെ. ആമേൻ.
ഇന്നു നമ്മുടെ സഭ ദേവാലയവാതിൽക്കൽത്തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട് മാർ ശെമഓനെയും മോർത്ത് ഹന്നായെയും, അതായത് ശിമയോനെയും അന്നായെയും, ഓർമിക്കുന്നു. നീണ്ട വർഷങ്ങളുടെ പ്രാർഥന ഒരു കണ്ടുമുട്ടലിൽ അവസാനിക്കുന്ന രണ്ടുപേരെ ലൂക്കാ കാണിക്കുന്നു. അത്തരമൊരു ജീവിതം ഏതിൽ വേരുപാകിയിരിക്കുന്നു എന്ന് എഫേസോസുകാർക്കുള്ള ലേഖനത്തിലെ പൗലോസിന്റെ പ്രാർഥന കാണിക്കുന്നു. വിശ്വസ്തരായി നിലനിൽക്കുന്നവരിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് തന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഏറിയ പങ്കും സാവധാനമാണു ചെയ്യുന്നതെന്ന് ഈ വായനകൾ ഒന്നിച്ചു പഠിപ്പിക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ലേഖനത്തിന്റെ ഒന്നാം പകുതി ഈ പ്രാർഥനയോടെ അവസാനിക്കുന്നു. യഹൂദരെയും വിജാതീയരെയും ഒരേ ശരീരമാക്കിക്കൊണ്ട് ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ ചെയ്തതാണ് 1–3 അധ്യായങ്ങൾ പറയുന്നത്; അതിനാൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് 4–6 അധ്യായങ്ങൾ പറയുന്നു. പൗലോസാണു ഗ്രന്ഥകർത്താവെന്നു ലേഖനം പറയുന്നു; ഒരു ശിഷ്യൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ എഴുതിയതാണെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ഏതായാലും ദൈവനിവേശിതമായ തിരുവെഴുത്തായി സഭ അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇക്കാരണത്താൽ, സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള എല്ലാ പിതൃത്വങ്ങൾക്കും നാമകാരണമായ പിതാവിന്റെ മുമ്പിൽ ഞാൻ മുട്ടുകൾ മടക്കുന്നു.” (3:14–15)
യഹൂദരുടെയും ആദിമക്രൈസ്തവരുടെയും ഇടയിൽ, എഴുന്നേറ്റുനിന്നു പ്രാർഥിക്കുന്നതായിരുന്നു സാധാരണ പതിവ്. മുട്ടുകുത്തുന്നതു പ്രത്യേകമായ തീവ്രതയെ കാണിക്കുന്നു; വലിയ നോമ്പിൽ നമ്മുടെ സഭ മുട്ടുമടക്കി പ്രാർഥിക്കുന്നതുപോലെ.
“വിശ്വാസംവഴി ക്രിസ്തു നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കണമെന്നും, നിങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽ വേരുപാകി അടിയുറയ്ക്കണമെന്നും ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു.” (3:17)
വേരുകൾ സാവധാനം, കാണാതെയാണു വളരുന്നത്. ശിമയോനും അന്നായും ജീവിതത്തിന്റെ ഏറിയ പങ്കും അത്തരം വേരുകൾ വളർത്തുകയായിരുന്നു.
“അറിവിനെ അതിശയിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം നിങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാനും” (3:19)
ബോധപൂർവമായ ഒരു വിരോധാഭാസം. അറിവിന് അപ്പുറത്തുള്ളതാണ് നാം അറിയേണ്ടത്. ക്രൈസ്തവപഠനം ആദ്യം കണ്ടെത്തുന്നത് ഇനിയും എത്രയോ ബാക്കിയുണ്ട് എന്നതാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ക്രിസ്തു ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കാൻ ആത്മാവ് ആന്തരികമനുഷ്യനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ പ്രാർഥന ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 2714). ദൈവത്തിന്റെ പിതൃത്വമാണ് മനുഷ്യപിതൃത്വത്തിന്റെയും, അതിനാൽ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള ബഹുമാനത്തിന്റെയും, ഉറവിടമെന്നു പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ വാക്യം 14 അത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 2214). ഇന്നത്തെ ദിവസം നമ്മുടെ ഇടവകകളിലെ മുതിർന്നവർക്കും നമുക്ക് അതു ബാധകമാക്കാം.
പശ്ചാത്തലം.
കർത്താവിന്റെ ദേവാലയപ്രവേശത്തിന്റെ രംഗം തുടർന്ന്, ഈ വായന അന്നായെയും ചേർക്കുന്നു. ഒരു പുരുഷനെയും ഒരു സ്ത്രീയെയും അടുത്തടുത്തു നിർത്തുന്നത് ലൂക്കായ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ്: സഖറിയായും മറിയവും, ശിമയോനും അന്നായും. നിയമപ്രകാരം സാക്ഷ്യത്തിനു രണ്ടു സാക്ഷികൾ വേണമായിരുന്നു (നിയമാവർത്തനം 19:15); ഇവിടെ അവർ ഒരു ഭക്തനും, വൃദ്ധയായ വിധവയായ ഒരു പ്രവാചികയുമാണ്.
ദൈവത്തിന്റെ വരവു പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നവരുടെ പ്രതിനിധികളാണ് ഇരുവരും; അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആശ്രയിക്കാനില്ലാത്ത “കർത്താവിന്റെ ദരിദ്രർ”. ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പുള്ള കാലത്തെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മറഞ്ഞ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ മഹത്തായ നേട്ടമെന്നാണ് ഇത്തരം മനുഷ്യരെ മതബോധനഗ്രന്ഥം വിളിക്കുന്നത് (CCC 716).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ അവൻ ദേവാലയത്തിലേക്കു വന്നു.” (2:27)
മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ മൂന്നു തവണ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ പറയുന്നു (25, 26, 27). മറിയത്തിന്റെമേൽ വന്ന അതേ ആത്മാവുതന്നെ (1:35) ഈ ശാന്തമായ ഭക്തിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ വരിക എന്നതായിരുന്നു ശിമയോന്റെ പങ്ക്.
“എൺപത്തിനാലു വയസ്സായ ഈ വിധവ ദേവാലയം വിട്ടുപോകാതെ രാപകൽ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഉപവാസത്തിലും പ്രാർഥനയിലും കഴിയുകയായിരുന്നു.” (2:37)
എൺപത്തിനാലു വർഷം അവർ വിധവയായിരുന്നു എന്നും ഗ്രീക്ക് വാക്യത്തിന് അർഥമാകാം. ഏതായാലും ദീർഘമായ വിശ്വസ്തതയെയാണു ലൂക്കാ പ്രശംസിക്കുന്നത്. വലിയ നോമ്പിൽ നമ്മുടെ സഭ ഏറ്റെടുക്കാൻ പോകുന്നതും ഉപവാസവും പ്രാർഥനയുംതന്നെയാണ്.
“അവൾ അപ്പോൾത്തന്നെ മുമ്പോട്ടുവന്ന് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ജറുസലെമിൽ രക്ഷപ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാവരോടും ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.” (2:38)
ശിമയോൻ ദൈവത്തോടും മറിയത്തോടും സംസാരിക്കുന്നു; അന്നാ എല്ലാവരോടും. പ്രായം ഏറെ ചെന്നവളായിരുന്നിട്ടും അവർ ഈ വാർത്ത പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കാൻ ആർക്കും പ്രായം കൂടുതലല്ല.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പഴയനിയമം അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നതായാണ് ശിമയോനെയും അന്നായെയും സഭ വായിക്കുന്നത്: അവരിലൂടെ ഇസ്രായേൽ മുഴുവൻ തന്റെ രക്ഷകനെ കണ്ടുമുട്ടാൻ വരുന്നു (CCC 529). വൃദ്ധൻ ശിശുവിനെ വഹിച്ചു, എന്നാൽ ശിശുവാണ് വൃദ്ധനെ നയിച്ചത് എന്നു പുരാതനമായ ഒരു ലത്തീൻ പ്രതിവചനം പറയുന്നു (ആശയം). ദിവസത്തിന്റെ അവസാനം ചൊല്ലുന്ന പ്രാർഥനയായി ശിമയോന്റെ ഗീതം അനേകം ക്രൈസ്തവർക്കു ഹൃദിസ്ഥമാണ്. വിധവകളെ ബഹുമാനിക്കണമെന്ന 1 തിമോത്തേയോസ് 5:3-ലെ ഉപദേശത്തിന് നല്ലൊരു ചിത്രം ഇവിടെയുണ്ട്.
ശിമയോൻ വൃദ്ധനായിരുന്നോ? പുരോഹിതനായിരുന്നോ?
ഇതു രണ്ടും ലൂക്കാ നേരിട്ടു പറയുന്നില്ല. അഭിഷിക്തനെ കാണുന്നതുവരെ മരിക്കുകയില്ല എന്നു ശിമയോനു വാഗ്ദാനം ലഭിച്ചിരുന്നുവെന്നും ഇപ്പോൾ വിട്ടയയ്ക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം അപേക്ഷിക്കുന്നുവെന്നും (2:26, 29) ലൂക്കാ പറയുന്നതിനാൽ ക്രൈസ്തവർ എന്നും അദ്ദേഹത്തെ വൃദ്ധനായി സങ്കല്പിച്ചു. ലൂക്കാ അദ്ദേഹത്തെ പുരോഹിതനെന്നു വിളിക്കുന്നില്ല; എങ്കിലും മാർ അപ്രേമിലെന്നപോലെ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം അദ്ദേഹത്തെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. സുവിശേഷം പറയുന്നതിനെപ്രതിയാണ് നമ്മുടെ സഭ അദ്ദേഹത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്നത്: അദ്ദേഹം നീതിമാനും ദൈവഭക്തനുമായിരുന്നു; പരിശുദ്ധാത്മാവ് അദ്ദേഹത്തിന്റെമേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മാർ, മോർത്ത് എന്നിവ “എന്റെ നാഥൻ”, “എന്റെ നാഥ” എന്നർഥമുള്ള സുറിയാനി ബഹുമാനനാമങ്ങളാണ്; നമ്മുടെ സഭ തന്റെ വിശുദ്ധർക്ക് അവ നൽകുന്നു. അങ്ങനെ ദേവാലയത്തിലെ ഈ രണ്ടുപേരും നമ്മുടെ സ്വന്തം വിശുദ്ധരെപ്പോലെ നമ്മുടെ കലണ്ടറിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. സുറിയാനി കലണ്ടറിലെ വിശുദ്ധർ സഭയോടെയല്ല ആരംഭിക്കുന്നതെന്ന് അവർ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: ഇസ്രായേലിലെ വിശുദ്ധരാണ് ആദ്യം; അവരിലാണു നാം ഒട്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.