7 ഫെബ്രുവരി 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“യേശു തന്റെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനു പ്രവർത്തിച്ച അടയാളങ്ങളുടെ ആരംഭമാണ്, ഗലീലിയിലെ കാനായിൽ ചെയ്ത ഈ അദ്ഭുതം. അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ അവനിൽ വിശ്വസിച്ചു.” യോഹന്നാൻ 2:11
മലങ്കരസഭ വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നത് ഒരു വിവാഹത്തോടെയാണ്. കോത്തിനേ ഞായറാഴ്ച, യേശു വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കിയ കാനായിലെ അദ്ഭുതം നാം വായിക്കുന്നു. ഉപവാസത്തിന്റെ ഒരു കാലം ഒരു വിരുന്നോടെ ആരംഭിക്കുന്നതു വിചിത്രമായി തോന്നാം; പക്ഷേ അത് ആഴമേറിയ ജ്ഞാനമാണ്. നോമ്പു ദുഃഖത്തെപ്പറ്റിയല്ല, രൂപാന്തരത്തെപ്പറ്റിയാണ്. മറിയം പറയുന്നതു നാം ചെയ്താൽ, നമ്മുടെ സാധാരണവും രുചിയില്ലാത്തതുമായ ജീവിതങ്ങളുടെ വെള്ളം ദൈവികസന്തോഷത്തിന്റെ വീഞ്ഞാകാം: “അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു ചെയ്യുവിൻ.”
ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉപവാസം ഏതെന്നു പ്രവാചകന്മാർ പറയുന്നു. ജോയേൽ: “ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഉപവാസത്തോടും വിലാപത്തോടും നെടുവീർപ്പോടുംകൂടെ നിങ്ങൾ പൂർണഹൃദയത്തോടെ എന്റെ അടുക്കലേക്കു തിരിച്ചുവരുവിൻ. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയമാണ് വസ്ത്രമല്ല കീറേണ്ടത്.” ഏശയ്യാ: “ദുഷ്ടതയുടെ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിക്കുകയും… വിശക്കുന്നവനുമായി ആഹാരം പങ്കുവയ്ക്കുകയും ഭവനരഹിതനെ വീട്ടിൽ സ്വീകരിക്കുകയും… ചെയ്യുന്നതല്ലേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉപവാസം?” ഭക്ഷണത്തിൽനിന്നുള്ള ഉപവാസം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ദൈവത്തിനും കരങ്ങളെ ദരിദ്രർക്കുമായി തുറക്കാനുള്ളതാണ്.
നോമ്പിന്റെ ആന്തരികപ്രവൃത്തി വിശുദ്ധ പൗലോസ് കാണിക്കുന്നു: നിങ്ങളിലുള്ള ഭൗമികമായവയെ നശിപ്പിക്കുവിൻ… കരുണ, ദയ, വിനയം, സൗമ്യത, ക്ഷമ എന്നിവ ധരിക്കുവിൻ… എല്ലാറ്റിനുമുപരി സ്നേഹം ധരിക്കുവിൻ (കൊളോ 3:5, 12, 14). നോമ്പ് ഒരു വസ്ത്രംമാറലാണ്: പഴയ മനുഷ്യനെ ഉപേക്ഷിച്ചു ക്രിസ്തുവിനെ ധരിക്കൽ. നമ്മുടെ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മാതൃസഭയായ അന്ത്യോക്യായിൽവച്ചാണ് “ശിഷ്യന്മാർ ആദ്യമായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടത്” എന്ന് അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങൾ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
യേശുവിന്റെ വാക്കനുസരിച്ചു കാനായിലെ ഭരണികൾ വക്കോളം വെള്ളം നിറച്ചു. ഈ അമ്പതു ദിവസങ്ങളിൽ നമുക്കും നമ്മുടെ ഭരണികൾ നിറയ്ക്കാം: പ്രാർഥനയാലും ഉപവാസത്താലും ദാനധർമത്താലും ദൈവവചനത്താലും. നോമ്പിന്റെ അവസാനം, ക്യംതോയിൽ, ഇതുവരെ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച ഏറ്റവും നല്ല വീഞ്ഞ് ക്രിസ്തു നമുക്കു നൽകും: അവിടുത്തെ ഉയിർപ്പിന്റെ സന്തോഷം.
വിഷയം: “നോമ്പ് ഒരു വിവാഹവിരുന്നിൽ ആരംഭിക്കുന്നു.”
നമ്മുടെ വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നതു ചാരംകൊണ്ടല്ല, കാനായിലെ ഒരു വിവാഹത്തോടെയാണ്. നോമ്പുകാലം ദുഃഖമല്ല; നമ്മുടെ അധ്വാനമാകുന്ന വെള്ളത്തെ തന്റെ കൃപയാകുന്ന വീഞ്ഞാക്കുന്ന മണവാളന്റെ അടുക്കലേക്കു മണവാട്ടിയുടെ സന്തോഷകരമായ മടങ്ങിവരവാണെന്നു സഭ നമ്മോടു പറയുന്നു.
“കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഉപവാസത്തോടും വിലാപത്തോടും നെടുവീർപ്പോടുംകൂടെ നിങ്ങൾ പൂർണഹൃദയത്തോടെ എന്റെ അടുക്കലേക്കു തിരിച്ചുവരുവിൻ. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയമാണ് വസ്ത്രമല്ല കീറേണ്ടത്.” ജോയേൽ 2:12–13
“അവിടെ വീഞ്ഞു തീർന്നുപോയപ്പോൾ യേശുവിന്റെ അമ്മ അവനോടു പറഞ്ഞു: അവർക്കു വീഞ്ഞില്ല… അവന്റെ അമ്മ പരിചാരകരോടു പറഞ്ഞു: അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു ചെയ്യുവിൻ.” യോഹന്നാൻ 2:3, 5
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ തീർന്നുപോയ “വീഞ്ഞ്” (സന്തോഷം, സമാധാനം, സ്നേഹം) തിരിച്ചറിഞ്ഞ് യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരുക.
“ദുഷ്ടതയുടെ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിക്കുകയും നുകത്തിന്റെ കയറുകൾ അഴിക്കുകയും മർദിതരെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും എല്ലാ നുകങ്ങളും ഒടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതല്ലേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉപവാസം? വിശക്കുന്നവനുമായി ആഹാരം പങ്കുവയ്ക്കുകയും ഭവനരഹിതനെ വീട്ടിൽ സ്വീകരിക്കുകയും… ചെയ്യുന്നതല്ലേ അത്?” ഏശയ്യാ 58:6–7
“എന്നാൽ, നീ ഉപവസിക്കുന്നത് അദൃശ്യനായ പിതാവല്ലാതെ മറ്റാരും കാണാതിരിക്കുന്നതിന്, ശിരസ്സിൽ തൈലം പുരട്ടുകയും മുഖം കഴുകുകയും ചെയ്യുക. രഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്ന പിതാവ് നിനക്കു പ്രതിഫലം നൽകും.” മത്തായി 6:17–18
ജീവിതത്തിൽ: ഉപവാസത്തിലൂടെ മിച്ചംവരുന്ന പണം ദരിദ്രർക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കുക.
“ഭൂമിയുമായുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ അടയാളമായി മേഘങ്ങളിൽ എന്റെ വില്ലു ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു.” ഉൽപത്തി 9:13
“നീ നല്ല വീഞ്ഞ് ഇതുവരെയും സൂക്ഷിച്ചുവച്ചുവല്ലോ. യേശു തന്റെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനു പ്രവർത്തിച്ച അടയാളങ്ങളുടെ ആരംഭമാണ്, ഗലീലിയിലെ കാനായിൽ ചെയ്ത ഈ അദ്ഭുതം. അവന്റെ ശിഷ്യൻമാർ അവനിൽ വിശ്വസിച്ചു.” യോഹന്നാൻ 2:10–11
ജീവിതത്തിൽ: ഈ നോമ്പിൽ നിന്റെ “ഭരണികൾ” നിറയ്ക്കുക: അനുദിനപ്രാർഥന, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം, ഉപവാസം, ഉപവി; അവയെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ യേശുവിൽ ആശ്രയിക്കുക.
നോമ്പ് ഒരുക്കത്തിലുള്ള ഒരു വിവാഹവിരുന്നാണ്: മണവാളൻ തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിലേക്കും ഉയിർപ്പിലേക്കും വരുന്നു.
പൂർണഹൃദയത്തോടെ നമുക്കു മടങ്ങിവരാം, ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ ഉപവസിക്കാം, നമ്മുടെ വെള്ളത്തെ അവിടുന്നു വീഞ്ഞാക്കട്ടെ.
തീരുമാനം: മൂന്നു നോമ്പനുഷ്ഠാനങ്ങൾ (പ്രാർഥന, ഉപവാസം, ദാനധർമം) തെരഞ്ഞെടുത്ത് ഇന്നുതന്നെ എഴുതിവയ്ക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഇന്നു നമ്മുടെ സഭ വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നു; അത് ആരംഭിക്കുന്നത് ഒരു വിവാഹത്തിലാണ്. കോത്തിനേ ഞായറാഴ്ച, കാനായിൽ യേശു വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കിയതെങ്ങനെയെന്നു നാം വായിക്കുന്നു. അമ്പതു ദിവസത്തെ ഉപവാസം ഒരു വിവാഹവിരുന്നോടെ ആരംഭിക്കുന്നത് എന്തിന്? കാരണം നോമ്പ് ഇരുളിന്റെ കാലമല്ല; രൂപാന്തരത്തിന്റെ കാലമാണ്.
കാനായിൽ വീഞ്ഞു തീർന്നുപോയി. മറിയം അതു ശ്രദ്ധിച്ചു പരിചാരകരോടു പറഞ്ഞു: “അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു ചെയ്യുവിൻ.” നോമ്പിനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല ഉപദേശം അതാണ്. പരിചാരകർ ലളിതമായ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു: ഭരണികൾ വക്കോളം വെള്ളം നിറച്ചു. യേശു ആ വെള്ളം ഏറ്റവും നല്ല വീഞ്ഞാക്കി. ഈ നോമ്പിൽ നമുക്കും നമ്മുടെ ഭരണികൾ നിറയ്ക്കാം: പ്രാർഥനയാൽ, ഉപവാസത്താൽ, ദൈവവചനത്താൽ, കാരുണ്യപ്രവൃത്തികളാൽ. നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളുടെ വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കാൻ യേശുവിനെ അനുവദിക്കാം.
യഥാർഥ ഉപവാസം എന്തെന്നു പ്രവാചകന്മാർ പറയുന്നു. ജോയേൽ: “പൂർണഹൃദയത്തോടെ എന്റെ അടുക്കലേക്കു തിരിച്ചുവരുവിൻ. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയമാണ് വസ്ത്രമല്ല കീറേണ്ടത്.” ഏശയ്യാ: “വിശക്കുന്നവനുമായി ആഹാരം പങ്കുവയ്ക്കുകയും ഭവനരഹിതനെ വീട്ടിൽ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതല്ലേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉപവാസം?” ഭക്ഷണത്തിൽനിന്നുള്ള ഉപവാസം ഒരു ഡയറ്റല്ല; നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ദൈവത്തിനും കരങ്ങളിൽ ദരിദ്രർക്കും അത് ഇടമൊരുക്കുന്നു.
ഇന്നു സന്ധ്യയ്ക്കു നോമ്പിന്റെ പ്രത്യേക പ്രാർഥനകൾ ആരംഭിക്കുന്നു; നാളെ പരസ്പരം ക്ഷമ ചോദിക്കുന്ന ശുബ്‌ക്കോനോ നാം ആഘോഷിക്കുന്നു. ഓരോ കുടുംബവും ലളിതമായ ഒരു പദ്ധതി തയ്യാറാക്കട്ടെ: ഒരു ഉപവാസം, ഒരു പ്രാർഥന, ഒരു ഉപവിപ്രവൃത്തി. ഈ അമ്പതു ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനം, ക്യംതോയിൽ, ഇതുവരെ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച ഏറ്റവും നല്ല വീഞ്ഞ് യേശു നമുക്കു നൽകും: അവിടുത്തെ ഉയിർപ്പിന്റെ സന്തോഷം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇന്നു നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്നു! നമ്മുടെ സുവിശേഷം ഒരു കല്യാണവിരുന്നിനെപ്പറ്റിയാണ്. വിരുന്നിനിടെ വീഞ്ഞു തീർന്നുപോയി. മറിയം പറഞ്ഞു: “യേശു പറയുന്നതു ചെയ്യുവിൻ.”
പരിചാരകർ ആറു വലിയ ഭരണികളിൽ വെള്ളം നിറച്ചു; യേശു അതു മനോഹരമായ വീഞ്ഞാക്കി! നോമ്പുകാലത്തു നമ്മെയും മാറ്റാൻ യേശു ആഗ്രഹിക്കുന്നു: കൂടുതൽ ദയയുള്ളവരും ക്ഷമയുള്ളവരും പ്രാർഥിക്കുന്നവരുമാക്കാൻ.
ഈ നോമ്പിൽ നിനക്ക് എന്ത് ഉപേക്ഷിക്കാം? മിഠായി? ടെലിവിഷൻ? എന്തു നല്ല കാര്യം ചെയ്യാം? നമുക്കു പറയാം: “യേശുവേ, എന്റെ ഹൃദയം മാറ്റണമേ!”
കർത്താവായ യേശുവേ, കാനായിൽ അങ്ങു വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കി അങ്ങയുടെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തി. വലിയ നോമ്പ് ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ മാറ്റണമേ: അങ്ങു പറയുന്നതു ചെയ്യാനും സ്നേഹത്തോടെ ഉപവസിക്കാനും ദരിദ്രരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാനും, സന്തോഷത്തോടെ അങ്ങയുടെ ഉയിർപ്പിന്റെ വിരുന്നിൽ എത്തിച്ചേരാനും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. ആമേൻ.
ഒരു വിവാഹത്തിലാണ് നമ്മുടെ സഭ വലിയ നോമ്പ് തുറക്കുന്നത്. കാനായുടെ ഞായറായ കോത്തിനേ ഞായറാഴ്ച ആദ്യം നമ്മെ കാണിക്കുന്നതു ചാരമല്ല, വീഞ്ഞാണ്. വെള്ളം മാറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ നമ്മെ മാറ്റാനുള്ളതാണ് തുടർന്നുവരുന്ന കാലം; അത് എങ്ങനെയെന്ന് ഇന്നത്തെ വായനകൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
വായനക്രമം സമൃദ്ധമാണ്. സന്ധ്യാ ഏവൻഗേലിയോനിൽ പ്രതിഷ്ഠാതിരുനാളിൽ ദേവാലയത്തിൽ നിൽക്കുന്ന നല്ല ഇടയനെ കാണുന്നു: അവിടുത്തെ ആടുകൾ അവിടുത്തെ സ്വരം ശ്രവിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 10:27). പഴയനിയമവായനകൾ ജലപ്രളയത്തിനുശേഷമുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ അടയാളം (“മേഘങ്ങളിൽ എന്റെ വില്ലു ഞാൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു”, ഉൽപത്തി 9:13), സീനായിലെ കല്പനകൾ (പുറപ്പാട് 20:7–22), ജോയേലിന്റെ വിളി (ജോയേൽ 2:12–20) എന്നിവ നൽകുന്നു. അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ അന്ത്യോക്യായിലെ സഭയെ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നു: “അന്ത്യോക്യായിൽ വച്ചാണ് ശിഷ്യൻമാർ ആദ്യമായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടത്” (അപ്പ. പ്രവ. 11:26). നമ്മുടെ അന്ത്യോക്യൻ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അമ്മയാണ് ആ നഗരം.
മൂന്നു വായനകളാണ് ഇവിടെ പഠിക്കുന്നത്. നിരാശരായ ഒരു ജനത്തോട് ഏതുതരം ഉപവാസമാണു താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് ഏശയ്യായിൽ ദൈവം പറയുന്നു. മാമ്മോദീസായിൽ ആരംഭിക്കുന്ന വസ്ത്രമാറ്റത്തെ കൊളോസോസുകാർക്കുള്ള ലേഖനത്തിൽ പൗലോസ് വിവരിക്കുന്നു. ശുദ്ധീകരണത്തിനുള്ള വെള്ളത്തെ യോഹന്നാനിൽ യേശു വിവാഹവിരുന്നിലെ വീഞ്ഞാക്കുന്നു. ഉപവാസം, വസ്ത്രം, അടയാളം എന്നിവയാണ് ഈ ഞായറിന്റെ താക്കോൽവാക്കുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
പഴയനിയമവായനകളിൽ ഈ കാലത്തോട് ഏറ്റവും നേരിട്ടു സംസാരിക്കുന്നത് ഇതാണ്; കാനാപോലെ അതും ആനന്ദത്തിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. ഏശയ്യായുടെ അവസാന അധ്യായങ്ങൾ (56–66) ബി.സി. ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത്, ബാബിലോൺ പ്രവാസത്തിൽനിന്നു മടങ്ങിവന്ന സമൂഹത്തോടാണു സംസാരിക്കുന്നതെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ജീവിതം കഠിനമായിരുന്നു; പുനർനിർമാണം മന്ദഗതിയിലും. മഹത്തായ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നിറവേറാത്തതുപോലെ തോന്നി.
നമ്മുടെ വായനയ്ക്കു തൊട്ടുമുമ്പ് ജനം പരാതിപ്പെടുന്നു: “ഞങ്ങൾ എന്തിന് ഉപവസിച്ചു? അങ്ങ് കാണുന്നില്ലല്ലോ!” (58:3). ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി മൂർച്ചയുള്ളതാണ്: ഉപവസിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ സ്വന്തം സുഖം തേടുകയും വേലക്കാരെ പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (58:3–4). ആ മറുപടിയുടെ രണ്ടാംഭാഗമാണ് ഇന്നത്തെ വായന. പ്രവാചകൻ ഉപവാസത്തെ ആക്രമിക്കുന്നില്ല. ഉപവാസം എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് അവരോടു പറയുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ദുഷ്ടതയുടെ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിക്കുകയും നുകത്തിന്റെ കയറുകൾ അഴിക്കുകയും മർദിതരെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും എല്ലാ നുകങ്ങളും ഒടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതല്ലേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉപവാസം?” (58:6)
അഴിച്ചുവിടുന്നതിന്റെ നാലു ക്രിയകൾ. മറ്റുള്ളവരെ അമർത്തിവയ്ക്കുന്നതിൽനിന്നുള്ള ഉപവാസമാണിത്. നസറത്തിൽ യേശു ഏശയ്യാ വായിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് ഈ വാക്യത്തിലെ ഒരു പ്രയോഗം ഇഴചേർന്നിട്ടുണ്ടെന്നു ലൂക്കാ കാണിക്കുന്നു (ലൂക്കാ 4:18).
“വിശക്കുന്നവനുമായി ആഹാരം പങ്കുവയ്ക്കുകയും … നഗ്നനെ ഉടുപ്പിക്കുകയും സ്വന്തക്കാരിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതല്ലേ അത്?” (58:7)
മത്തായി 25:35–36-ലെ വിധിരംഗത്തോട് ഈ പട്ടിക വളരെ അടുത്തുനിൽക്കുന്നു. അവസാനത്തെ വാക്ക് വീട്ടിലേക്ക് എത്തുന്നു: നാം കാണാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ബന്ധുക്കളും ദരിദ്രരുടെ കൂട്ടത്തിലുണ്ട്.
“നീ പ്രാർഥിച്ചാൽ കർത്താവ് ഉത്തരമരുളും; നീ നിലവിളിക്കുമ്പോൾ ഇതാ ഞാൻ, എന്ന് അവിടുന്ന് മറുപടി തരും.” (58:9)
ദൈവം തങ്ങളെ കാണുന്നില്ല എന്നായിരുന്നു വാക്യം 3-ലെ ജനത്തിന്റെ പരാതി. അതിന്റെ മറുപടി ഇതാ. ജനം ദരിദ്രരിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ, ദാസൻ യജമാനനോടു പറയുന്ന വാക്ക് ദൈവംതന്നെ പറയുന്നു: ഇതാ ഞാൻ.
“വിശക്കുന്നവർക്ക് ഉദാരമായി ഭക്ഷണം കൊടുക്കുകയും പീഡിതർക്കു സംതൃപ്തി നൽകുകയും ചെയ്താൽ നിന്റെ പ്രകാശം അന്ധകാരത്തിൽ ഉദിക്കും.” (58:10)
നാം സ്വയം ശരിയാക്കിക്കഴിഞ്ഞിട്ടല്ല, കൊടുക്കുമ്പോഴാണു പ്രകാശം വരുന്നത്. നോമ്പിൽ നാം അന്വേഷിക്കുന്നതു പലപ്പോഴും മറ്റൊരാളെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് എത്തുന്നത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
അനുതാപം ആദ്യമേ ഹൃദയപരിവർത്തനമാണെന്നും, അതു കൂടാതെ ഉപവാസവും ആത്മസംയമനവും ശൂന്യമാണെന്നും (CCC 1430), ഉപവാസം, പ്രാർഥന, ദാനധർമം എന്നിവയിലൂടെയാണ് അതു മുഖ്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതെന്നും (CCC 1434) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. വിശക്കുന്നവർക്ക് ആഹാരം, ഭവനരഹിതർക്ക് അഭയം, നഗ്നർക്കു വസ്ത്രം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ശാരീരിക കാരുണ്യപ്രവൃത്തികളുടെ അതിന്റെ പട്ടിക ഈ താളിൽനിന്ന് എടുത്തതുപോലെ തോന്നും (CCC 2447). 387-ലെ നോമ്പുകാലത്ത് അന്ത്യോക്യായിൽ പ്രസംഗിച്ച വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം കേൾവിക്കാരോടു പറയുന്നു: ഉപവസിക്കുന്നുവെന്നു പ്രവൃത്തികൊണ്ടു തെളിയിക്കുക: ദരിദ്രനോടു കരുണ കാണിക്കുക, ശത്രുവുമായി രമ്യപ്പെടുക (ആശയം; പ്രതിമകളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ 3). നാം വർജിക്കുന്നത് ദരിദ്രരുടെ ആഹാരമായി മാറണമെന്ന് വിശുദ്ധ ലെയോ മഹാൻ തന്റെ നോമ്പുകാലപ്രസംഗങ്ങളിൽ പറയുന്നു (ആശയം).
പശ്ചാത്തലം.
പൗലോസാണു ഗ്രന്ഥകർത്താവെന്നു ലേഖനം പറയുന്നു; ഒരു ശിഷ്യൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ എഴുതിയതാണെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ഏതായാലും ദൈവനിവേശിതമായ തിരുവെഴുത്തായി സഭ അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു ആരെന്ന് ആദ്യപകുതി കാണിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് 3:1 മുതൽ പറയുന്നു. നവസ്നാതർക്കുള്ള പ്രബോധനംപോലെയാണ് ഈ വരികൾ.
ഭക്ഷണത്തെയും തിരുനാളുകളെയും കുറിച്ചുള്ള നിയമങ്ങളിലേക്കും, ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന കഠിനമായ ആചാരങ്ങളിലേക്കും കൊളോസോസിലെ ചിലർ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി തോന്നുന്നു (2:16–23). അത്തരം ആചാരങ്ങൾക്കു യഥാർഥ ശക്തിയില്ലെന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു (2:23). മാറ്റം വരുന്നതു ക്രിസ്തുവിലുള്ള മരണത്തിൽനിന്നും പുതുജീവനിൽനിന്നുമാണ്. നോമ്പിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഇത് ഉപകാരപ്രദമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“പഴയ മനുഷ്യനെ അവന്റെ ചെയ്തികളോടുകൂടെ നിഷ്കാസനംചെയ്യുവിൻ.” (3:9)
ധാർമികകല്പനയ്ക്കു പൗലോസ് നൽകുന്ന കാരണം കൂദാശാപരമാണ്. മാമ്മോദീസാ ആ വസ്ത്രം ഇതിനകം ഊരിക്കളഞ്ഞു. സ്നാനത്തൊട്ടിയുടെ മുമ്പിൽ കുപ്പായം അഴിക്കുന്നത് പഴയ മനുഷ്യനെ ഉരിഞ്ഞുമാറ്റുന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണെന്ന് ജറുസലെമിലെ വിശുദ്ധ സിറിൽ നവസ്നാതരോടു പറഞ്ഞു (ആശയം).
“ഇവിടെ ഗ്രീക്കുകാരനെന്നോ യഹൂദനെന്നോ, പരിച്ഛേദിതനെന്നോ അപരിച്ഛേദിതനെന്നോ, അപരിഷ്കൃതനെന്നോ സിഥിയനെന്നോ, അടിമയെന്നോ സ്വതന്ത്രനെന്നോ വ്യത്യാസം ഇല്ല. പിന്നെയോ, ക്രിസ്തു എല്ലാമാണ്, എല്ലാവരിലുമാണ്.” (3:11)
അന്നത്തെ ലോകത്ത് ഏറ്റവും കാടന്മാരായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നവരാണ് സിഥിയർ. പഴയ ജീവിതം സാധാരണമെന്നു കരുതിയ ഓരോ മതിലും ഇവിടെ പേരെടുത്തു പറഞ്ഞു പൊളിക്കുന്നു.
“കർത്താവ് നിങ്ങളോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെതന്നെ നിങ്ങളും ക്ഷമിക്കണം” (3:13)
ഇതാണ് ക്ഷമയുടെ അളവ്. ഈ ഞായറിനുശേഷമുള്ള തിങ്കളാഴ്ചയിലെ ശുബ്കോനോയിൽ പരസ്പരം മാപ്പു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ നമ്മുടെ സഭ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ വയ്ക്കുന്നത് ഇതുതന്നെയാണ്.
“സർവ്വോപരി, എല്ലാറ്റിനെയും കൂട്ടിയിണക്കി പരിപൂർണമായ ഐക്യത്തിൽ ബന്ധിക്കുന്ന സ്നേഹം പരിശീലിക്കുവിൻ.” (3:14)
ഗ്രീക്കിൽ ഇവിടെ “ധരിക്കുക” എന്ന ചിത്രം തുടരുന്നു: എല്ലാറ്റിനെയും ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തുന്ന പുറംവസ്ത്രവും അരപ്പട്ടയുമാണ് സ്നേഹം. പി.ഒ.സി. “പരിശീലിക്കുവിൻ” എന്നു പറയുന്നു; അതും സത്യമാണ്: ചെയ്തു പഠിക്കേണ്ട ഒരു കഴിവാണ് സ്നേഹം.
“ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനം നിങ്ങളിൽ സമൃദ്ധമായി വസിക്കട്ടെ!” (3:16)
“വസിക്കുക” എന്നത് “ഭവനം” എന്ന വാക്കിന്റെ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ടതാണ്. തിരുവെഴുത്ത് നമ്മുടെ ഇടയിൽ സ്വന്തം വീട്ടിലെന്നപോലെ ആയിരിക്കണം; ഇവിടെ അതു വായിക്കുക മാത്രമല്ല, പാടുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം എന്നും ഗീതങ്ങളിലൂടെയാണു വിശ്വാസം പഠിപ്പിച്ചത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
സ്നേഹം എല്ലാ പുണ്യങ്ങളുടെയും ബന്ധമാണെന്നു പറഞ്ഞ് മതബോധനഗ്രന്ഥം വാക്യം 14 ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 1827). മാമ്മോദീസായിൽ നൽകുന്ന വെള്ളവസ്ത്രം, സ്നാനമേറ്റവൻ ക്രിസ്തുവിനെ ധരിച്ചു എന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണ് (CCC 1243). ഗാനം ആരാധനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്ന് അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1156–1158); സങ്കീർത്തനങ്ങളെയും ഗാനങ്ങളെയും ആത്മീയഗീതങ്ങളെയുംകുറിച്ചുള്ള അപ്പസ്തോലന്റെ വാക്കുകൾ അനുസ്മരിക്കുന്നു (CCC 2641). അത്യാഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പത്താം കല്പനയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് പൗലോസിന്റെ ഈ ആശങ്ക ഏറ്റെടുക്കുന്നു (CCC 2536).
പശ്ചാത്തലം.
യേശുവിന്റെ അടയാളങ്ങളുടെ ആരംഭം എന്നാണ് യോഹന്നാൻ ഇതിനെ വിളിക്കുന്നത്. ആദ്യശിഷ്യരെ വിളിച്ചതിനുശേഷമാണ് ഇതു വരുന്നത് (1:35–51). “മൂന്നാം ദിവസം” എന്നത് കഴിഞ്ഞ രംഗത്തിൽനിന്നുള്ള എണ്ണമാകാം; ഉയിർപ്പിന്റെ മൂന്നാം ദിവസത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യസൂചനയും വായനക്കാർ അതിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഗലീലിയിലെ ഒരു ഗ്രാമവിവാഹം ദിവസങ്ങളോളം നീളാമായിരുന്നു; വീഞ്ഞ് കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനമായിരുന്നു. അതു തീർന്നുപോകുന്നത് ആതിഥേയർക്കു വലിയ നാണക്കേടാകുമായിരുന്നു.
യേശുവിന്റെ അമ്മയുടെ പേര് യോഹന്നാൻ ഒരിക്കലും പറയുന്നില്ല. ഈ സുവിശേഷത്തിൽ അമ്മ രണ്ടു തവണ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു: കാനായിലും കുരിശിന്റെ ചുവട്ടിലും (19:25–27). രണ്ടിടത്തും യേശു അമ്മയെ “സ്ത്രീയേ” എന്നു വിളിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ അടയാളവും അന്തിമമായ മണിക്കൂറും മാതാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ ഒന്നിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവിടെ വീഞ്ഞു തീർന്നുപോയപ്പോൾ യേശുവിന്റെ അമ്മ അവനോടു പറഞ്ഞു: അവർക്കു വീഞ്ഞില്ല.” (2:3)
അമ്മ കല്പിക്കുന്നില്ല; അപേക്ഷിക്കുന്നുപോലുമില്ല. ആവശ്യം അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ വയ്ക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു. സുവിശേഷങ്ങളിലെ പ്രാർഥനയുടെ ഏറ്റവും നല്ല പാഠങ്ങളിലൊന്നാണിത്.
“അവന്റെ അമ്മ പരിചാരകരോടു പറഞ്ഞു: അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു ചെയ്യുവിൻ.” (2:5)
യോഹന്നാനിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള മറിയത്തിന്റെ അവസാനത്തെ വാക്കുകളാണിവ. ക്ഷാമകാലത്തു ജോസഫിനെക്കുറിച്ചു ഫറവോ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇവ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: “അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതുപോലെ ചെയ്യുക” (ഉൽപത്തി 41:55). മരിയഭക്തിയെല്ലാം നയിക്കേണ്ടത് ഇവിടേക്കാണ്.
“യഹൂദരുടെ ശുദ്ധീകരണകർമത്തിനുള്ള വെള്ളം നിറയ്ക്കുന്ന ആറു കൽഭരണികൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.” (2:6)
കല്ല് അശുദ്ധമാകുന്നില്ല എന്നു യഹൂദനിയമം കരുതിയിരുന്നതിനാൽ ശുദ്ധീകരണജലത്തിനു കൽഭരണികൾ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ഓരോന്നിലും രണ്ടോ മൂന്നോ അളവ്; ഗ്രീക്കിലെ ഒരു അളവ് (metrētēs) ഏകദേശം നാൽപതു ലിറ്ററാണ്. അതായത്, ആകെ നാനൂറു ലിറ്ററിലേറെ. ഒരു വിവാഹത്തിന് ആവശ്യമുള്ളതിലും വളരെക്കൂടുതൽ. നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന സമൃദ്ധി ദൈവത്തിന്റെ പുതുയുഗത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളിലൊന്നാണ് (ആമോസ് 9:13; ജോയേൽ 3:18).
“ഭരണികളിൽ വെള്ളം നിറയ്ക്കുവിൻ എന്ന് യേശു അവരോടു കൽപിച്ചു. അവർ അവയെല്ലാം വക്കോളം നിറച്ചു.” (2:7)
പരിചാരകർ സാധാരണ പണി ചെയ്യുന്നു; എന്തു വരുമെന്ന് അറിയാതെ വെള്ളം ചുമക്കുന്നു. നാം കൊണ്ടുവരുന്നത് യേശു ഉപയോഗിക്കുന്നു; അത് എപ്പോഴും വെള്ളമാണ്. നോമ്പിലും ഭരണികൾ വക്കോളം നിറയ്ക്കുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ പങ്ക്.
“എന്നാൽ, നീ നല്ല വീഞ്ഞ് ഇതുവരെയും സൂക്ഷിച്ചുവച്ചുവല്ലോ.” (2:10)
തന്റെ വാക്കുകൾ എത്ര സത്യമാണെന്നു കലവറക്കാരൻ അറിയുന്നില്ല. ദൈവം ഏറ്റവും നല്ലത് അവസാനത്തേക്ക്, തന്റെ പുത്രനിൽ, സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു. ഉയിർപ്പുതിരുനാളിൽനിന്നു നോമ്പിലേക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴും ഈ വാക്കുകൾ നമുക്കു കേൾക്കാം.
“അവന്റെ ശിഷ്യൻമാർ അവനിൽ വിശ്വസിച്ചു.” (2:11)
അടയാളത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. കുരിശിൽ ഈ വിശ്വാസം പരീക്ഷിക്കപ്പെടും; ഇവിടെയുള്ള അമ്മ അപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടാകും.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
വിവാഹത്തിന്റെ നന്മയെ ക്രിസ്തു സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതു സഭ കാനായിൽ കാണുന്നു (CCC 1613). വി. കുർബാനയും സഭ അതിൽ വായിക്കുന്നു: യേശുവിന്റെ മഹത്വീകരണത്തിന്റെ മണിക്കൂറിനെയും, അവിടുത്തെ രക്തമായി മാറിയ പുതുവീഞ്ഞിനെയും ഈ അദ്ഭുതം അറിയിക്കുന്നു (CCC 1335). വിവാഹവിരുന്നിന്റെ ആവശ്യത്തിനുവേണ്ടി അമ്മ പുത്രനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു; കുഞ്ഞാടിന്റെ വിവാഹവിരുന്നെന്ന മറ്റൊരു വിരുന്നിന്റെ അടയാളമാണത് എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 2618). ഒരിക്കൽ വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കിയവന് വീഞ്ഞിനെ തന്റെ രക്തമാക്കാൻ തീർച്ചയായും കഴിയും എന്ന് ജറുസലെമിലെ വിശുദ്ധ സിറിൽ നവസ്നാതരോടു വാദിക്കുന്നു (ആശയം). ഈ ഭരണികളിൽ വീഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ കർത്താവുതന്നെയാണ് എല്ലാ വർഷവും മുന്തിരിവള്ളികളിൽ അതു ചെയ്യുന്നതെന്നും നാം അതിൽ വിസ്മയിക്കാതായെന്നും വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ നിരീക്ഷിക്കുന്നു (ആശയം). കാനായെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഗീതത്തിൽ മാർ അപ്രേം കർത്താവിനെ ഗാനത്തിന്റെ ഒരു വിവാഹവിരുന്നിലേക്കു ക്ഷണിക്കുകയും, ആ ഭരണികൾ നിറച്ചതുപോലെ തന്റെ അധരങ്ങളെ സ്തുതികൊണ്ടു നിറയ്ക്കണമേ എന്ന് അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (ആശയം; കന്യാത്വഗീതങ്ങൾ 33).
വലിയ നോമ്പ് ഒരു വിവാഹത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
നോമ്പ് ഒരു വിരുന്നിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്; നാം എവിടേക്കാണു പോകുന്നതെന്നു നാം അറിയണമെന്നു സഭ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തന്റെ സാന്നിധ്യത്തെ യേശുതന്നെ വിവാഹവിരുന്നായി വിളിക്കുന്നു (മർക്കോസ് 2:19–20). അനുതാപത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം മ്ലാനതയല്ല, മാറ്റമാണെന്നു കാനായിൽനിന്നുള്ള ആരംഭം പഠിപ്പിക്കുന്നു. മാറ്റപ്പെടുന്നതു വെള്ളമാണ്; ആ വെള്ളം നാമാണ്.
യേശു അമ്മയോട് അനാദരവോടെ പെരുമാറുകയായിരുന്നോ?
അല്ല. “സ്ത്രീയേ” എന്നത് ആദരവുള്ള സംബോധനയായിരുന്നു; പ്രിയശിഷ്യനെ അമ്മയ്ക്കു ഭരമേല്പിക്കുമ്പോൾ കുരിശിൽനിന്ന് അവിടുന്ന് അതു വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കുന്നു. വാക്യം 4-ലെ “എനിക്കും നിനക്കും എന്ത്?” എന്ന പ്രയോഗം അകൽച്ചയായി തോന്നാം. എന്നാൽ ഈ ശൈലിയുടെ ഊന്നൽ സ്വരത്തെയും സന്ദർഭത്തെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. മറിയം അതിനെ നിരസനമായി കേട്ടില്ലെന്നു വ്യക്തമാണ്: മാതാവ് നേരേ പരിചാരകരിലേക്കു തിരിയുന്നു. അമ്മയുടെ വാക്കനുസരിച്ച് യേശു പ്രവർത്തിക്കുന്നു; മാതാവിന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യത്തിന്റെ ശക്തി സഭ എന്നും ഇതിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട് (CCC 2618).
ശുദ്ധീകരണത്തിനുള്ള വെള്ളം മാറ്റിയത്, യഹൂദാരാധന വിലയില്ലാത്തതാണെന്നു കാണിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഇല്ല. ദൈവം ഇസ്രായേലിനു നൽകിയത് യേശുവിൽ പൂർണതയിലെത്തുന്നുവെന്നാണ് യോഹന്നാൻ കാണിക്കുന്നത്; ആ പൂർണത ഒരു ദാനമാണ്, വിധിയല്ല. യഹൂദജനത്തിനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കപ്പെടാത്തവയാണെന്നും (റോമാ 11:29; CCC 839), വലിയ ആത്മീയപൈതൃകം ക്രൈസ്തവർ അവരുമായി പങ്കിടുന്നുവെന്നും (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4) സഭ പറയുന്നു. മേശയ്ക്കരികിലെ യേശുവും ശിഷ്യരും വീഞ്ഞു തീർന്നതു ശ്രദ്ധിച്ച അമ്മയും ഒരു യഹൂദവിവാഹത്തിലെ യഹൂദർ ആയിരുന്നു.
നമ്മുടെ മലങ്കര പാരമ്പര്യത്തിൽ വലിയ നോമ്പിലെ ഞായറാഴ്ചകൾ കോത്തിനേയോടെ ആരംഭിക്കുന്നു. വരുന്ന ഞായറാഴ്ചകൾ കർത്താവിന്റെ സൗഖ്യങ്ങൾ വായിക്കുന്നു: അടുത്ത ആഴ്ച ഗർബോ ഞായറിൽ കുഷ്ഠരോഗിയുടെ സൗഖ്യം; അതിനുശേഷം മ്ശർയോ ഞായറിൽ തളർവാതരോഗിയുടെ സൗഖ്യം. അങ്ങനെ കാനായിലെ വീഞ്ഞിൽനിന്ന്, ക്രിസ്തു പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ശരീരങ്ങളിലേക്കും ആത്മാക്കളിലേക്കും, തുടർന്നു വിശുദ്ധവാരത്തിലേക്കും ഉയിർപ്പിലേക്കും ഈ കാലം നീങ്ങുന്നു. കോത്തിനേയ്ക്കുശേഷമുള്ള തിങ്കളാഴ്ചയാണ് ക്ഷമയുടെ ശുശ്രൂഷയായ ശുബ്കോനോ; അന്നു നാം പരസ്പരം മാപ്പു ചോദിക്കുന്നു. കൊളോസോസ് 3:13 അന്നു ദേവാലയവാതിലിനു മുകളിൽ എഴുതിവയ്ക്കാവുന്നതാണ്. നോമ്പിലെ ഓരോ വി. കുർബാനയും ഒരു ചെറിയ കാനായാണ്: ബലിപീഠത്തിൽ വീഞ്ഞ് അവിടുത്തെ രക്തമായി മാറുന്നു; അവിടുന്ന് പറയുന്നതു ചെയ്യാൻ നാം വീണ്ടും ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു.