14 ഫെബ്രുവരി 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.” ലൂക്കാ 5:12
നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ വലിയ നോമ്പിലെ ഞായറാഴ്ചകൾ വൈദ്യനായ ക്രിസ്തുവിനെ പിന്തുടരുന്നു: കുഷ്ഠരോഗി, തളർവാതരോഗി, കാനാൻകാരിയുടെ മകൾ, കൂനുള്ള സ്ത്രീ, അന്ധനായി ജനിച്ചവൻ. നോമ്പു സൗഖ്യത്തിന്റെ കാലമാണ്. ഇന്ന് ഒരു കുഷ്ഠരോഗി യേശുവിനെക്കണ്ട് സാഷ്ടാംഗം വീണു പ്രാർഥിക്കുന്നു: “കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.” “യേശു കൈ നീട്ടി അവനെ തൊട്ടുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്; നിനക്കു ശുദ്ധിയുണ്ടാകട്ടെ! തത്ക്ഷണം കുഷ്ഠം അവനെ വിട്ടുമാറി.”
ബൈബിളിൽ കുഷ്ഠം ഒരു രോഗം മാത്രമായിരുന്നില്ല. കുഷ്ഠരോഗി പാളയത്തിനു പുറത്തു ജീവിക്കണമായിരുന്നു; “അശുദ്ധൻ!” എന്നു വിളിച്ചുപറയണമായിരുന്നു; ആരെയും തൊടാനാവില്ലായിരുന്നു. ആരും ചെയ്യാത്തത് യേശു ചെയ്യുന്നു: അവിടുന്ന് അവനെ തൊടുന്നു. കുഷ്ഠരോഗിയെ തൊട്ടാൽ ആൾ അശുദ്ധനാകുമെന്നു നിയമം പറഞ്ഞു; യേശുവിൽ നേരേ മറിച്ചു സംഭവിക്കുന്നു: അവിടുത്തെ സ്പർശം കുഷ്ഠരോഗിയെ ശുദ്ധനാക്കുന്നു. നോമ്പു നമുക്കു നൽകുന്നത് ഇതാണ്: മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു നാം മറയ്ക്കുന്ന ജീവിതഭാഗങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്പർശം.
അഹങ്കാരിയായ സിറിയൻ സേനാപതി നാമാനോട് ജോർദാനിൽ ഏഴു പ്രാവശ്യം കുളിക്കാൻ എലീഷാ പറഞ്ഞു. ആദ്യം അവൻ കോപിച്ചു: ഇതു വളരെ ലളിതമല്ലേ? പക്ഷേ അനുസരിച്ചപ്പോൾ, “അവൻ ജോർദാനിലിറങ്ങി ഏഴുപ്രാവശ്യം മുങ്ങി. അവൻ സുഖം പ്രാപിച്ചു; ശരീരം ശിശുവിന്റേതുപോലെയായി.” സൗഖ്യത്തിന് എളിമ ആവശ്യമാണ്. സുവിശേഷത്തിലെ കുഷ്ഠരോഗി സാഷ്ടാംഗം വീണു; നാമാൻ നദിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. നോമ്പിൽ നാം കുമ്പസാരത്തിൽ മുട്ടുകുത്തുന്നു; അനുതാപത്തിന്റെ ജലത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു.
ഏശയ്യാ പ്രാർഥിക്കുന്നു: “കർത്താവേ, ഞങ്ങളോടു കരുണയുണ്ടാകണമേ! ഞങ്ങൾ അങ്ങേക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ഞങ്ങളുടെ കരവും കഷ്ടതയുടെ കാലത്തു ഞങ്ങളുടെ രക്ഷയും ആയിരിക്കണമേ!” കുഷ്ഠരോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്തിയശേഷം യേശുതന്നെ “വിജനപ്രദേശങ്ങളിലേക്കു പിൻവാങ്ങി അവിടെ പ്രാർഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.” സൗഖ്യവും പ്രാർഥനയും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നു. ഈ നോമ്പിൽ നമ്മിൽ അശുദ്ധമായതെന്തും ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുത്തേക്കു കൊണ്ടുവരാം; “എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്; നിനക്കു ശുദ്ധിയുണ്ടാകട്ടെ!” എന്ന് അവിടുന്നു പറയുന്നതു കേൾക്കാം.
വിഷയം: “കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.”
സൗഖ്യത്തിന്റെ ഞായറാഴ്ചകളിലൂടെ വലിയ നോമ്പ് നമ്മെ നയിക്കുന്നു. ആദ്യത്തേതു കുഷ്ഠരോഗിയാണ്: സമൂഹത്തിൽനിന്നു പുറന്തള്ളപ്പെട്ട, യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ വരാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ. ദൈവത്തിൽനിന്നും പരസ്പരവും നമ്മെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്ന പാപത്തിന്റെ പ്രതീകമാണു കുഷ്ഠം.
“രോഗമുള്ള കാലമെല്ലാം അവൻ അശുദ്ധനാണ്. അവൻ പാളയത്തിനു വെളിയിൽ ഒരു പാർപ്പിടത്തിൽ ഏകനായി വസിക്കണം.” ലേവ്യർ 13:46
“ഒരു കുഷ്ഠരോഗി വന്ന് അവനെക്കണ്ട് സാഷ്ടാംഗം വീണു പ്രാർഥിച്ചു: കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.” ലൂക്കാ 5:12
ജീവിതത്തിൽ: നിന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്ന പാപം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് എളിമയോടെ കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവരുക.
“ഞാൻ പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, എന്നോടു കൃപതോന്നണമേ. എന്നെ സുഖപ്പെടുത്തണമേ; ഞാൻ അങ്ങേക്കെതിരായി പാപം ചെയ്തുപോയി.” സങ്കീർത്തനം 41:4
“യേശു കൈ നീട്ടി അവനെ തൊട്ടുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്; നിനക്കു ശുദ്ധിയുണ്ടാകട്ടെ! തത്ക്ഷണം കുഷ്ഠം അവനെ വിട്ടുമാറി.” ലൂക്കാ 5:13
ജീവിതത്തിൽ: മറ്റുള്ളവർ ഒഴിവാക്കുന്ന ഒരാളിലേക്ക് ഈ ആഴ്ച കൈനീട്ടുക: രോഗി, അപമാനിതൻ, ഏകാകി.
“അങ്ങനെ, ദൈവപുരുഷന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് അവൻ ജോർദാനിലിറങ്ങി ഏഴുപ്രാവശ്യം മുങ്ങി. അവൻ സുഖം പ്രാപിച്ചു; ശരീരം ശിശുവിന്റേതുപോലെയായി.” 2 രാജാക്കന്മാർ 5:14
“പോയി, നിന്നെത്തന്നെ പുരോഹിതനു കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും മോശ കൽപിച്ചിട്ടുള്ളതനുസരിച്ച് ജനങ്ങൾക്കു സാക്ഷ്യത്തിനായി ശുദ്ധീകരണക്കാഴ്ചകൾ സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക.” ലൂക്കാ 5:14
ജീവിതത്തിൽ: ഈ വലിയ നോമ്പിൽ നല്ലൊരു കുമ്പസാരം നടത്തുക.
കുഷ്ഠരോഗി പറഞ്ഞതു നമുക്കും പറയാം: “കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.”
ക്രിസ്തുവിനു മനസ്സുണ്ട്. നമുക്ക് അവിടുത്തെ അടുക്കൽ വരാം, അവിടുന്നു നമ്മെ തൊടട്ടെ, ശുദ്ധരായി നമുക്കു വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങാം.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ഒരു ആത്മശോധന ഒരുക്കി കുമ്പസാരിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ വലിയ നോമ്പിലെ ഓരോ ഞായറാഴ്ചയും വൈദ്യനായ ക്രിസ്തുവിനെ നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു. ഇന്ന് ഒരു കുഷ്ഠരോഗി അവിടുത്തെ അടുത്തു വരുന്നു. അക്കാലത്തു കുഷ്ഠരോഗി ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തു ജീവിക്കണമായിരുന്നു; ആരെങ്കിലും അടുത്തുവന്നാൽ “അശുദ്ധൻ!” എന്നു വിളിച്ചുപറയണമായിരുന്നു; ആരെയും തൊടാനാവില്ലായിരുന്നു. ഈ മനുഷ്യൻ സാഷ്ടാംഗം വീണു പറയുന്നു: “കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.”
അപ്പോൾ മറ്റാരും ചെയ്യാത്തത് യേശു ചെയ്യുന്നു. അവിടുന്നു കൈനീട്ടി അവനെ തൊടുന്നു: “എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്; നിനക്കു ശുദ്ധിയുണ്ടാകട്ടെ!” നിയമപ്രകാരം കുഷ്ഠരോഗിയെ തൊടുന്നയാൾ അശുദ്ധനാകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ യേശുവിൽ നേരേ മറിച്ചു സംഭവിക്കുന്നു: അവിടുത്തെ സ്പർശം കുഷ്ഠരോഗിയെ ശുദ്ധനാക്കുന്നു. നോമ്പു നമ്മളോരോരുത്തർക്കും നൽകുന്നത് അതാണ്: എല്ലാവരിൽനിന്നും നാം മറയ്ക്കുന്ന ജീവിതഭാഗത്തു ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്പർശം.
കുഷ്ഠരോഗിയായ, അഹങ്കാരിയായ സിറിയൻ സേനാപതി നാമാനെപ്പറ്റി ആദ്യവായന പറയുന്നു. ജോർദാനിൽ ഏഴു പ്രാവശ്യം കുളിക്കാൻ മാത്രമാണു പ്രവാചകൻ അവനോടു പറഞ്ഞത്. അവനു നീരസം തോന്നി: ഇത്രമാത്രമോ? പക്ഷേ എളിമപ്പെട്ട് അനുസരിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം ഒരു ശിശുവിന്റേതുപോലെയായി. സൗഖ്യത്തിന് എളിമ വേണം. നമുക്കു ജോർദാൻ കുമ്പസാരമെന്ന കൂദാശയാണ്. അതു വളരെ ലളിതമായി തോന്നും. പക്ഷേ അതു സുഖപ്പെടുത്തുന്നു.
കുഷ്ഠരോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്തിയശേഷം യേശു പ്രാർഥിക്കാൻ വിജനസ്ഥലങ്ങളിലേക്കു പിൻവാങ്ങി. ഈ നോമ്പിൽ നമുക്കു പ്രാർഥനയ്ക്ക് ഇടമൊരുക്കാം; നല്ല ഒരു കുമ്പസാരം നടത്താം; നമ്മുടെ കാലത്തെ “കുഷ്ഠരോഗികളിലേക്ക്” കൈനീട്ടാം: രോഗികൾ, ഏകാകികൾ, എല്ലാവരും ഒഴിവാക്കുന്നവർ. “എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്; നിനക്കു ശുദ്ധിയുണ്ടാകട്ടെ!” എന്ന് യേശു നമ്മോടു പറയുന്നതു നമുക്കു കേൾക്കാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, പണ്ടുകാലത്തു കുഷ്ഠം എന്ന ത്വക്‌രോഗമുള്ളവർക്ക് ഒറ്റയ്ക്കു ജീവിക്കേണ്ടിവന്നിരുന്നു. ആരും അവരെ തൊടുകയോ അവരോടൊപ്പം കളിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല.
ഒരുദിവസം കുഷ്ഠമുള്ള ഒരാൾ യേശുവിന്റെ അടുത്തുവന്നു പറഞ്ഞു: “അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ എന്നെ സുഖപ്പെടുത്താം.” യേശു അവനെ തൊട്ടു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സുഖമാകുക!” അവൻ സുഖപ്പെട്ടു!
സ്കൂളിൽ ആരും കൂടെ കളിക്കാത്ത ഒരാളുണ്ടോ? യേശുവിനെപ്പോലെ അവരോടു ദയ കാണിക്കുക. നമുക്കു പറയാം: “യേശുവേ, എന്നെ ദയയുള്ളവനാക്കണമേ!”
ആത്മാക്കളുടെയും ശരീരങ്ങളുടെയും വൈദ്യനായ കർത്താവായ യേശുവേ, അങ്ങു കുഷ്ഠരോഗിയെ തൊട്ടു ശുദ്ധനാക്കി. ഈ നോമ്പിൽ ഞങ്ങളുടെമേൽ അങ്ങയുടെ കരം നീട്ടണമേ: മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു ശുദ്ധീകരിക്കണമേ; മുറിവേറ്റതു സുഖപ്പെടുത്തണമേ; നാമാന്റെ എളിമയും കുഷ്ഠരോഗിയുടെ വിശ്വാസവും ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ. ആമേൻ.
ഗർബോ എന്നാൽ കുഷ്ഠരോഗി. ഈ ഞായറാഴ്ച വലിയ നോമ്പ് വൈദ്യനായ ക്രിസ്തുവിനെ ധ്യാനിക്കുന്നു. സന്ധ്യാസുവിശേഷവും (മത്തായി 8:1–4) വി. കുർബാനയിലെ ഏവൻഗേലിയോനും (ലൂക്കാ 5:12–16) ഒരേ സൗഖ്യമാണു പറയുന്നത്. പഴയനിയമവായനകൾ അതിനെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്നു. നോഹ പെട്ടകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; കർത്താവ് അദ്ദേഹത്തെ അകത്ത് അടയ്ക്കുന്നു (ഉൽപത്തി 7:16). വഴിതെറ്റിയ ആടുകളെപ്പോലെയുള്ള ദൈവജനം കരഞ്ഞുകൊണ്ടു മടങ്ങിവരുന്നതു ജറെമിയാ കാണുന്നു (50:4–7). “ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ഞങ്ങളുടെ കരവും കഷ്ടതയുടെ കാലത്തു ഞങ്ങളുടെ രക്ഷയും ആയിരിക്കണമേ!” എന്ന് ഏശയ്യാ പ്രാർഥിക്കുന്നു (33:2). മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞ സാവൂൾ ദമാസ്കസിൽ യേശുവിനെ പ്രഘോഷിക്കുന്നു (അപ്പ. പ്രവ. 9:20–25).
ഒന്നിച്ചുനിൽക്കുന്ന മൂന്നു വായനകളാണു നാം പഠിക്കുന്നത്. സിറിയായിലെ മഹാനായ സൈന്യാധിപൻ നാമാൻ തന്റെ അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു ചെറിയ നദിയിൽ ഇറങ്ങണം. എല്ലാ വൻപുപറച്ചിലും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടു, വിശ്വാസത്താലാണ് നാം ദൈവസന്നിധിയിൽ നിൽക്കുന്നത് എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. സുവിശേഷത്തിലെ കുഷ്ഠരോഗിക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ ഒന്നും ബാക്കിയില്ല; “കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ” എന്നു മാത്രമാണ് അവൻ പറയുന്നത്. എളിമയാണ് വാതിൽ; അതിനപ്പുറത്ത് ക്രിസ്തുവിന്റെ കരമുണ്ട്.
പശ്ചാത്തലം.
എലീഷാപ്രവാചകന്റെ കഥകളുടെ ഭാഗമാണിത്. ഇസ്രായേൽരാജ്യവും ദമാസ്കസ് തലസ്ഥാനമായ സിറിയായും (അരാം) പലപ്പോഴും യുദ്ധത്തിലായിരുന്ന കാലം. നാമാൻ ശത്രുസൈന്യാധിപനും വിദേശിയുമാണ്. വഴിയിൽ അവനെ സഹായിക്കുന്നവർ മിക്കവരും സ്ഥാനമില്ലാത്തവരാണ്: തടവിലായ ഒരു പെൺകുട്ടി, ഒരു ദൂതൻ, ഏതാനും ഭൃത്യന്മാർ. ശക്തരായവർ, രണ്ടു രാജാക്കന്മാരും ആദ്യം നാമാനും, തടസ്സം മാത്രമാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എന്റെ യജമാനൻ സമരിയായിലെ പ്രവാചകന്റെ അടുത്തായിരുന്നെങ്കിൽ! അവൻ യജമാനന്റെ കുഷ്ഠം മാറ്റുമായിരുന്നു.” (5:3)
ഈ മനുഷ്യന്റെ ആളുകൾ വീട്ടിൽനിന്നു പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയ പെൺകുട്ടി അവനു നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവനെ വെറുക്കാൻ ഏറ്റവുമധികം കാരണമുള്ളവളുടെ കരുണയിൽനിന്നാണ് സൗഖ്യം മുഴുവൻ തുടങ്ങുന്നത്.
“എലീഷാ എന്റെ അടുത്ത് ഇറങ്ങിവന്ന് തന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിന്റെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമെന്നും കരം വീശി കുഷ്ഠം സുഖപ്പെടുത്തുമെന്നും ഞാൻ വിചാരിച്ചു.” (5:11)
തന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരാളോടു ദൈവം എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്ന ധാരണയുമായാണ് നാമാൻ വന്നത്. അവന്റെ നിരാശ നദിയോടല്ല; മറ്റെല്ലാവരെയുംപോലെ തന്നെയും കണക്കാക്കിയതിലാണ്.
“പിതാവേ, പ്രവാചകൻ ഭാരിച്ച ഒരു കാര്യമാണു കൽപിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ അങ്ങ് ചെയ്യുമായിരുന്നില്ലേ?” (5:13)
യജമാനനെ “പിതാവേ” എന്നു വിളിക്കുന്ന ഭൃത്യന്മാർ അവനെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ലളിതമായ കാര്യത്തെക്കാൾ കഠിനമായ കാര്യം ചെയ്യാൻ പലപ്പോഴും എളുപ്പമാണ്; കഠിനമായതു നമ്മുടെ അഭിമാനം നിലനിർത്താൻ അനുവദിക്കുന്നു.
“അങ്ങനെ, ദൈവപുരുഷന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് അവൻ ജോർദാനിലിറങ്ങി ഏഴുപ്രാവശ്യം മുങ്ങി. അവൻ സുഖം പ്രാപിച്ചു;” (5:14)
“ഇറങ്ങി”: ശരീരംകൊണ്ടും മനസ്സുകൊണ്ടും. സുഖപ്പെടുത്തുന്നതു വെള്ളം തനിയെയല്ല, അനുസരിക്കപ്പെട്ട ദൈവവചനമാണ്. നാമാൻ മടങ്ങിവന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവത്തെ ഏറ്റുപറയുന്നതായി തൊട്ടടുത്ത വാക്യം പറയുന്നു (5:15).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
നസറത്തിൽവച്ച് യേശു ഈ കഥ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: “അവരിൽ സിറിയാക്കാരനായ നാമാൻ അല്ലാതെ മറ്റാരും സുഖമാക്കപ്പെട്ടില്ല” (ലൂക്കാ 4:27). ദൈവകാരുണ്യം എല്ലാ അതിരുകൾക്കും അപ്പുറത്തേക്കു പോകുന്നു; ഇതു പുതിയ ആശയമല്ല, ഇസ്രായേലിന്റെ പഴയ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലുള്ളതാണ്. മാമ്മോദീസായുടെ പ്രതീകമായാണ് സഭാപിതാക്കന്മാർ നാമാനെ വായിച്ചത്. പുതുതായി മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവർക്കു കൂദാശകൾ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, നദിയെക്കുറിച്ചുള്ള നാമാന്റെ സംശയം വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു: സുഖപ്പെടുത്തുന്നതു വെള്ളമല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയാണ് (ആശയം, കൂദാശാരഹസ്യങ്ങൾ). മാമ്മോദീസായ്ക്കുള്ള പഴയനിയമത്തിലെ ഒരുക്കത്തിന്റെ ഭാഗമായി മതബോധനഗ്രന്ഥം ജോർദാനെ കാണുന്നു; യേശുതന്നെ അതിൽ ഇറങ്ങുന്നു (CCC 1222–1224).
പശ്ചാത്തലം.
ഏകദേശം 57-58 വർഷത്തിൽ, താൻ സ്ഥാപിക്കാത്ത ഒരു സഭയ്ക്കാണ് പൗലോസ് എഴുതുന്നത്; യഹൂദ, വിജാതീയ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ക്രൈസ്തവർ അതിലുണ്ട്. യഹൂദർക്കും വിജാതീയർക്കും ഒരുപോലെ ദൈവകാരുണ്യം ആവശ്യമാണെന്ന് 1–3 അധ്യായങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം കാണിച്ചു; ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ നീതി 3:21–26-ൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇന്നത്തെ ഭാഗം അതിന്റെ നിഗമനങ്ങളാണ്. സ്വന്തം ജനത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന യഹൂദനായാണ് പൗലോസ് ഇവിടെ സംസാരിക്കുന്നത് (9:1–5); അബ്രാഹത്തെ നമ്മുടെ പൂർവപിതാവ് എന്ന് അദ്ദേഹം വിളിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എന്തെന്നാൽ, നിയമാനുഷ്ഠാനം കൂടാതെതന്നെ വിശ്വാസത്താൽ മനുഷ്യൻ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു നാം അനുമാനിക്കുന്നു.” (3:28)
നാം ചെയ്യുന്ന ഒന്നും ആദ്യദാനത്തെ നേടിത്തരുന്നില്ല. പൗലോസിനെ വിശദീകരിച്ച ചില മുൻകാല എഴുത്തുകാരെപ്പോലെ, മാർട്ടിൻ ലൂഥറിന്റെ ജർമൻ ബൈബിൾ ഇവിടെ “മാത്രം” എന്നു കൂട്ടിച്ചേർത്തു; ആ വാക്കു ഗ്രീക്കിൽ ഇല്ല. കത്തോലിക്കരും ലൂഥറൻ സഭാംഗങ്ങളും ഇക്കാര്യത്തിൽ തങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നത് നമ്മുടെ കാലത്ത് ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് (താഴെയുള്ള ചോദ്യം കാണുക).
“ദൈവം യഹൂദരുടേതു മാത്രമാണോ? വിജാതീയരുടേതുമല്ലേ?” (3:29)
ഇസ്രായേലിന്റെ സ്വന്തം വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽനിന്നാണ് പൗലോസിന്റെ വാദം: “നമ്മുടെ ദൈവമായ കർത്താവ് ഒരേ ഒരു കർത്താവാണ്” (നിയമാവർത്തനം 6:4). ദൈവം ഏകനെങ്കിൽ എല്ലാവർക്കും അവിടുന്ന് ഏകദൈവമാണ്.
“ഒരിക്കലുമല്ല; നിയമത്തെ ഉറപ്പിക്കുകയത്രേ ചെയ്യുന്നത്.” (3:31)
പൗലോസ് നിയമത്തെ നിന്ദിക്കുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യം; അതു ചോദിക്കുന്നതു നിറവേറ്റാനുള്ള ശക്തി ആത്മാവു നൽകുന്നു (8:4).
“അബ്രാഹം ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു; അത് അവനു നീതിയായി” (4:3)
ഉൽപത്തി 15:6-ൽനിന്നുള്ള ഈ വാക്യം അബ്രാഹത്തിന്റെ പരിച്ഛേദനത്തിനു (ഉൽപത്തി 17) മുമ്പുള്ളതാണ്. അതുകൊണ്ട് വിശ്വസിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും അദ്ദേഹം പിതാവാണ് (4:11).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
നീതീകരണത്തിനു മുമ്പുള്ള ഒന്നിനും, വിശ്വാസത്തിനോ പ്രവൃത്തികൾക്കോ, നീതീകരണകൃപയെ നേടിത്തരാനാവില്ല എന്ന് ത്രെന്തോസ് കൗൺസിൽതന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നു (ആറാം സമ്മേളനം, എട്ടാം അധ്യായം). ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാസഹനമാണ് നീതീകരണം നമുക്കു നേടിത്തന്നതെന്നും (CCC 1992), അതു ദൈവകൃപയിൽനിന്നാണെന്നും (CCC 1996), ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നമുക്കു കർശനമായ ഒരു അവകാശവുമില്ലെന്നും (CCC 2007) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. “ഈ ജീവിതത്തിന്റെ സന്ധ്യയിൽ ശൂന്യമായ കൈകളോടെ ഞാൻ അങ്ങയുടെ മുമ്പിൽ നിൽക്കും” എന്ന വിശുദ്ധ കൊച്ചുത്രേസ്യായുടെ വാക്ക് അത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 2011; ആശയം). ഇതിൽ കുഷ്ഠരോഗിയും നാമാനും നമ്മുടെ ഗുരുക്കന്മാരാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
പത്രോസിന്റെ വിളിക്കു (5:1–11) പിന്നാലെയാണിത്; ഇതേ സൗഖ്യം മർക്കോസ് 1:40–45-ലും മത്തായി 8:1–4-ലുമുണ്ട്. ലേവ്യരുടെ പുസ്തകമനുസരിച്ച് ഇത്തരം രോഗമുള്ളവൻ “അശുദ്ധൻ അശുദ്ധൻ” എന്നു വിളിച്ചുപറയണം; “അവൻ പാളയത്തിനു വെളിയിൽ ഒരു പാർപ്പിടത്തിൽ ഏകനായി വസിക്കണം” (13:45–46). സമൂഹത്തെ സംരക്ഷിക്കാനായിരുന്നു ഈ നിയമം; പക്ഷേ രോഗിക്ക് അതിന്റെ വില ഏതാണ്ട് എല്ലാമായിരുന്നു: വീട്, ആരാധന, മറ്റു മനുഷ്യരുടെ സ്പർശം.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“കർത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.” (5:12)
“സുഖപ്പെടുത്താൻ” എന്നല്ല, “ശുദ്ധനാക്കാൻ” എന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്. തന്റെ ജീവിതം മുഴുവനാണ് അവൻ തിരികെ ചോദിക്കുന്നത്: കുടുംബം, ആരാധന, മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലെ സ്ഥാനം.
“യേശു കൈ നീട്ടി അവനെ തൊട്ടുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്; നിനക്കു ശുദ്ധിയുണ്ടാകട്ടെ! തത്ക്ഷണം കുഷ്ഠം അവനെ വിട്ടുമാറി.” (5:13)
വർഷങ്ങളായി ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്പർശം ഈയാൾ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല. സൗഖ്യം നടക്കുംമുമ്പേ യേശു അതു നൽകുന്നു. “കരുണതോന്നി” എന്ന് മർക്കോസ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു (1:41); സുഖപ്പെടുത്താനുള്ള കർത്താവിന്റെ മനസ്സിന് ഇന്നും മാറ്റമില്ല.
“ജനങ്ങൾക്കു സാക്ഷ്യത്തിനായി” (5:14)
ലേവ്യർ 14 കല്പിക്കുന്നതുപോലെ യേശു അവനെ പുരോഹിതന്റെ അടുത്തേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു. നിയമത്തെ മാറ്റിവയ്ക്കുകയല്ല, ആദരിക്കുകയാണ് അവിടുന്ന്. അവന്റെ സൗഖ്യം സാക്ഷ്യമാകുന്നു. സൗഖ്യം സ്ഥിരീകരിക്കുക പുരോഹിതന്റെ ജോലിയായിരുന്നു; അങ്ങനെ അവനു വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങാം.
“അവനാകട്ടെ വിജനപ്രദേശങ്ങളിലേക്കു പിൻവാങ്ങി അവിടെ പ്രാർഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.” (5:16)
ഗ്രീക്ക് ഒരു പതിവിനെ വിവരിക്കുന്നു. ജനക്കൂട്ടം കൂടുന്തോറും അവിടുന്നു കൂടുതൽ പിൻവാങ്ങി. ശരീരങ്ങളുടെ വൈദ്യൻ പിതാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽനിന്നാണ് ജീവിക്കുന്നത്; രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ഇടവകയ്ക്കും അതുതന്നെ വേണം.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
രോഗികളോടുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുകമ്പയും പലതരം രോഗങ്ങളിൽനിന്നുള്ള സൗഖ്യങ്ങളും, ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ചതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ അടയാളമായിരുന്നു എന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 1503). അവിടുന്നു പലപ്പോഴും അടയാളങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു; രോഗികൾ അവിടുത്തെ തൊടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; കൂദാശകളിൽ നമ്മെ സുഖപ്പെടുത്താൻ ക്രിസ്തു ഇന്നും നമ്മെ സ്പർശിക്കുന്നു (CCC 1504). അവിടുന്ന് നമ്മുടെ ആത്മാക്കളുടെയും ശരീരങ്ങളുടെയും വൈദ്യനാണ് (CCC 1421). നിയമത്തിനു മുകളിലാണു താൻ എന്നു കാണിക്കാനാണ് യേശു കുഷ്ഠരോഗിയെ തൊട്ടതെന്ന് ഇതേ സൗഖ്യത്തെക്കുറിച്ചു പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറയുന്നു: അവിടുത്തെ കരം അശുദ്ധമായില്ല; കുഷ്ഠരോഗിയുടെ ശരീരം ശുദ്ധമായി (ആശയം, മത്തായിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗം 25). പടരുകയും ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയും വികൃതമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പാപത്തിന്റെ പ്രതീകമായി സഭാപിതാക്കന്മാർ പലപ്പോഴും കുഷ്ഠത്തെ കണ്ടു.
ബൈബിളിലെ കുഷ്ഠം ഇന്നത്തെ ഹാൻസൻസ് രോഗംതന്നെയാണോ?
ആകണമെന്നില്ല. ഹീബ്രു സാറാഅത്ത്, ഗ്രീക്ക് ലെപ്രാ എന്നീ വാക്കുകൾ പലതരം ത്വഗ്രോഗങ്ങളെ കുറിക്കുന്നു. സമൂഹത്തിൽനിന്നുള്ള ഒറ്റപ്പെടലാണ് ഈ കഥകളിൽ പ്രധാനം. ഹാൻസൻസ് രോഗം ഇന്നു ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കാം; രോഗികൾക്ക് ഇന്നും നമ്മുടെ സ്വാഗതം ആവശ്യമുണ്ട്.
വിശ്വാസംകൊണ്ടു മാത്രമല്ല പ്രവൃത്തികളാലുമാണ് നീതീകരണം എന്നു പറയുന്ന യാക്കോബിന് (യാക്കോബ് 2:24) പൗലോസ് എതിരാണോ?
അല്ല. നാം ദൈവവുമായി ആദ്യം ശരിയായ ബന്ധത്തിലേക്കു വരുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്; അത് നമ്മുടെ ഏതു പ്രവൃത്തിക്കും മുമ്പേ, കൃപയാൽ വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ്. പ്രവൃത്തിയിൽ പ്രകടമാകേണ്ട ജീവനുള്ള വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചാണ് യാക്കോബ് പറയുന്നത്. ത്രെന്തോസ് കൗൺസിലും മതബോധനഗ്രന്ഥവും രണ്ടും മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു. 1999-ൽ കത്തോലിക്കാസഭയും ലൂഥറൻ ലോകഫെഡറേഷനും നീതീകരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംയുക്തപ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഒപ്പുവച്ചു; അവർ ഒരുമിച്ചു പറയുന്നു: കൃപയാൽ മാത്രം, ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരപ്രവൃത്തിയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ, നമ്മുടെ യോഗ്യത നിമിത്തമല്ലാതെ നാം ദൈവത്താൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു; നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നവീകരിക്കുകയും സത്പ്രവൃത്തികൾക്കു നമ്മെ ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു (15). “സ്നേഹത്തിലൂടെ പ്രവർത്തനനിരതമായ വിശ്വാസമാണ് സുപ്രധാനം” എന്നു പൗലോസ്തന്നെ പറയുന്നു (ഗലാത്തിയാ 5:6).
ആരോടും പറയരുതെന്ന് യേശു എന്തുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു?
വെറുമൊരു അദ്ഭുതപ്രവർത്തകനായി താൻ കണക്കാക്കപ്പെടാനും തെറ്റായ കാരണത്താൽ ജനക്കൂട്ടം വരാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കാത്തതുകൊണ്ടാകാം. അതുതന്നെ സംഭവിച്ചുതുടങ്ങിയെന്ന് വാക്യം 15 കാണിക്കുന്നു. ശരിയായ വഴിയിലൂടെ സമൂഹത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ ആ മനുഷ്യനെ ആദ്യം പുരോഹിതന്റെ അടുത്തേക്ക് ഈ കല്പന അയയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കുഷ്ഠരോഗിയെ കുറിക്കുന്ന സുറിയാനിവാക്കാണ് ഗർബോ. നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ വലിയ നോമ്പിലെ ഞായറാഴ്ചകൾ വൈദ്യനായ ക്രിസ്തുവിനെ പിന്തുടരുന്നു: കുഷ്ഠരോഗി, തളർവാതരോഗി, കാനാൻകാരിയുടെ മകൾ, കൂനുള്ള സ്ത്രീ, അന്ധനായി ജനിച്ചവൻ. നാമാന് നമ്മുടെ ഇടയിൽ പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്. അവൻ അരാമ്യനായിരുന്നു; നമ്മുടെ ആരാധനാഭാഷയായ സുറിയാനി ആ ലോകത്തിലെ അരാമായ ഭാഷയിൽനിന്നു വളർന്നതാണ്; യേശുവും സംസാരിച്ചത് അരാമായ ഭാഷയാണ്. ഈ നോമ്പിൽ കുമ്പസാരമാണ് നമ്മുടെ ജോർദാൻ: ലളിതമായ ഒരു പ്രവൃത്തി, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അഹങ്കാരികൾക്കു കഠിനവും. വി. കുർബാനയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കരം കൂടുതൽ അടുത്തുവരുന്നു. അവിടുന്നു നമ്മെ തൊടുക മാത്രമല്ല; വി. കുർബാന സ്വീകരണത്തിൽ നമ്മിൽ വന്നു വസിക്കുന്നു.