1 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“ധൈര്യമായിരിക്കുവിൻ, ഞാനാണ്, ഭയപ്പെടേണ്ടാ.” മത്തായി 14:27
ഗെരാറിലെ അബ്രാഹത്തിന്റെ കഥ ഒന്നാം വായന പൂർത്തിയാക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ ദൈവം മുന്നറിയിപ്പു നൽകിയ അബിമെലക്ക് അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് അബ്രാഹത്തോടു ചോദിക്കുന്നു: നീ ഞങ്ങളോട് എന്താണു ചെയ്തത്? എന്റെമേലും എന്റെ രാജ്യത്തിന്മേലും ഇത്ര വലിയ കുറ്റം വരുത്താൻ ഞാൻ നിന്നോട് എന്തു തെറ്റു ചെയ്തു? അബ്രാഹം തന്റെ ഭയം തുറന്നുപറയുന്നു: ഇതു ദൈവഭയം തീരെയില്ലാത്ത നാടാണെന്നും എന്റെ ഭാര്യയെപ്രതി അവർ എന്നെ കൊന്നുകളയുമെന്നും ഞാൻ വിചാരിച്ചു. അറിയാതെ ഒരു ജനതയെ മുഴുവൻ അവൻ വിധിച്ചു; അവന്റെ വിധി തെറ്റായിരുന്നു. അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലേറെ ദൈവഭയം ആ വിജാതീയ രാജാവിനുണ്ടായിരുന്നു. അബിമെലക്ക് സാറായെ തിരികെ നൽകുന്നു, സമ്മാനങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നു, തന്റെ നാടു തുറന്നുകൊടുക്കുന്നു: എന്റെ നാടു നിന്റെ മുമ്പിലുണ്ട്; ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തു പാർത്തുകൊള്ളുക. തുടർന്നാണു വഴിത്തിരിവ്: അബ്രാഹം ദൈവത്തോടു പ്രാർഥിച്ചു; ദൈവം അബിമെലക്കിനെയും ഭാര്യയെയും വേലക്കാരികളെയും സുഖപ്പെടുത്തി. ദോഷം വരുത്തിയവൻ സൗഖ്യത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുന്നവനായി മാറുന്നു. ഇതാണു നോമ്പിന്റെ ഒരു മാതൃക: ചെയ്ത തെറ്റ് ഏറ്റുപറയുക; പിന്നെ നാം മുറിവേൽപിച്ചവർക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ ആത്മാർഥമായി പ്രാർഥിക്കുക.
സുവിശേഷത്തിൽ ഭയം യേശുവിനെ കടലിൽവച്ചു കണ്ടുമുട്ടുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ കാറ്റിനോടു മല്ലിടുന്ന ശിഷ്യന്മാർ കടലിനുമീതേ തങ്ങളുടെ നേർക്കു നടന്നുവരുന്ന യേശുവിനെ കണ്ട് ഭൂതം എന്നു പറഞ്ഞു നിലവിളിക്കുന്നു. ഉടനെ അവൻ പറയുന്നു: ധൈര്യമായിരിക്കുവിൻ, ഞാനാണ്, ഭയപ്പെടേണ്ടാ. പത്രോസ് വെള്ളത്തിലിറങ്ങി നടക്കുന്നു; പിന്നെ കർത്താവിനെയല്ല, കാറ്റിനെ നോക്കുന്നു. മുങ്ങിത്താഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ നിലവിളിച്ചു: കർത്താവേ, രക്ഷിക്കണേ! ഉടനെ യേശു കൈനീട്ടി അവനെ പിടിച്ചു. തന്നിൽത്തന്നെ ആശ്രയിച്ചതുകൊണ്ടു പത്രോസ് മുങ്ങി; കർത്താവിനോടു നിലവിളിച്ചതുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു; തന്നിൽ അവൻ ബലഹീനൻ, ക്രിസ്തുവിൽ ബലവാൻ എന്നു വി. അഗസ്റ്റിൻ പറഞ്ഞു (ആശയം). നോമ്പിന്റെ പകുതിയെത്തുമ്പോൾ ആരംഭത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ കാറ്റു നമ്മിൽ പലർക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടാവാം. പത്രോസിന്റെ പ്രാർഥന ഏതു നിമിഷത്തിലും ചൊല്ലാവുന്നത്ര ചെറുതാണ്: കർത്താവേ, രക്ഷിക്കണേ. പൗലോസിന്റെ ആശീർവാദം അതിനുള്ള ഉത്തരമാണ്: സമാധാനത്തിന്റെ കർത്താവുതന്നെ നിങ്ങൾക്ക് എക്കാലത്തും എല്ലാവിധത്തിലും സമാധാനം നൽകട്ടെ.
വിഷയം: “ധൈര്യമായിരിക്കുവിൻ, ഞാനാണ്, ഭയപ്പെടേണ്ടാ.”
നോമ്പിന്റെ മധ്യത്തിൽ: താൻ തെറ്റുചെയ്തവനുവേണ്ടി അബ്രാഹം പ്രാർഥിക്കുന്നു, കൊടുങ്കാറ്റിലൂടെ യേശു വരുന്നു, നിലവിളിക്കാൻ പത്രോസ് പഠിക്കുന്നു.
“ജോബ് തന്റെ സ്നേഹിതൻമാർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോൾ അവനുണ്ടായിരുന്ന ഐശ്വര്യം കർത്താവ് തിരിയെക്കൊടുത്തു. അവിടുന്ന് അത് ഇരട്ടിയായിക്കൊടുത്തു.” ജോബ് 42:10
“നിങ്ങൾ സൗഖ്യം പ്രാപിക്കാനായി പരസ്പരം പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുകയും പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്യുവിൻ. നീതിമാന്റെ പ്രാർഥന വളരെ ശക്തിയുള്ളതും ഫല ദായകവുമാണ്.” യാക്കോബ് 5:16
ജീവിതത്തിൽ: നിങ്ങൾ തെറ്റുചെയ്ത ഒരാൾക്കുവേണ്ടി ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും പേരെടുത്തു പ്രാർഥിക്കുക.
“കർത്താവു നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. അവിടുന്നു നിന്നിൽ പ്രസാദിക്കുകയും നിന്നോടു കരുണ കാണിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. കർത്താവു കരുണയോടെ കടാക്ഷിച്ചു നിനക്കു സമാധാനം നൽകട്ടെ.” സംഖ്യ 6:24–26
“ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു സമാധാനം തന്നിട്ടു പോകുന്നു. എന്റെ സമാധാനം നിങ്ങൾക്കു ഞാൻ നൽകുന്നു. ലോകം നൽകുന്നതുപോലെയല്ല ഞാൻ നൽകുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകേണ്ടാ. നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടുകയും വേണ്ടാ.” യോഹന്നാൻ 14:27
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു രാത്രി ഉറങ്ങുംമുമ്പ് സംഖ്യ 6-ലെ വാക്കുകൾകൊണ്ടു കുടുംബാംഗങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയും ആശീർവദിക്കുക.
“ദൈവമേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ! വെള്ളം എന്റെ കഴുത്തോളമെത്തിയിരിക്കുന്നു.” സങ്കീർത്തനം 69:1
“അതിനാൽ, വേണ്ട സമയത്തു കരുണയും കൃപാവരവും ലഭിക്കുന്നതിനായി നമുക്കു പ്രത്യാശയോടെ കൃപാവരത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തെ സമീപിക്കാം.” ഹെബ്രായർ 4:16
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ഭയത്തിന്റെയും പ്രലോഭനത്തിന്റെയും ഓരോ നിമിഷത്തിലും കർത്താവേ, രക്ഷിക്കണേ എന്നു പ്രാർഥിക്കുക.
ഭയം മറ്റുള്ളവരെ തെറ്റായി വിധിക്കാനും കൊടുങ്കാറ്റിൽ മുങ്ങാനും ഇടയാക്കുന്നു; യേശു പറയുന്നു: ഞാനാണ്.
അവനോടു നിലവിളിക്കുന്നവനെ അവന്റെ കരം പിടിക്കുന്നു.
തീരുമാനം: നോമ്പിന്റെ ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ യേശുവിൽ കണ്ണുറപ്പിക്കുകയും നിങ്ങൾ വേദനിപ്പിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്യുക.
പ്രിയരേ, ഭയം നിമിത്തം അബ്രാഹം അബിമെലക്ക് രാജാവിനോടു തെറ്റുചെയ്തു. അവൻ പറഞ്ഞു: ഇതു ദൈവഭയം തീരെയില്ലാത്ത നാടാണെന്നു ഞാൻ വിചാരിച്ചു (ഉൽപ 20:11). എന്നാൽ അബ്രാഹം കരുതിയതിലും സത്യസന്ധനായിരുന്നു ആ രാജാവ്.
പിന്നെ അബ്രാഹം എന്തു ചെയ്യുന്നു? താൻ തെറ്റുചെയ്ത മനുഷ്യനുവേണ്ടി അവൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു: അബ്രാഹം ദൈവത്തോടു പ്രാർഥിച്ചു; ദൈവം അബിമെലക്കിനെ സുഖപ്പെടുത്തി (ഉൽപ 20:17). നാം വേദനിപ്പിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നത് നോമ്പിലെ നല്ലൊരു അഭ്യാസമാണ്.
സുവിശേഷത്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ കൊടുങ്കാറ്റിലാണ്; യേശു കടലിനുമീതേ നടന്നുവരുന്നു: ധൈര്യമായിരിക്കുവിൻ, ഞാനാണ്, ഭയപ്പെടേണ്ടാ (മത്താ 14:27). പത്രോസ് അവന്റെ അടുക്കലേക്കു നടക്കുന്നു; ശക്തമായ കാറ്റു കണ്ടപ്പോൾ മുങ്ങാൻ തുടങ്ങി നിലവിളിക്കുന്നു: കർത്താവേ, രക്ഷിക്കണേ! ഉടനെ യേശു കൈനീട്ടി അവനെ പിടിച്ചു (മത്താ 14:30–31).
നാം വലിയ നോമ്പിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്. മുമ്പത്തെക്കാൾ കാറ്റു ശക്തമായി തോന്നുന്നെങ്കിൽ തിരകളെയല്ല, യേശുവിനെ നോക്കി പത്രോസിന്റെ പ്രാർഥന ചൊല്ലുക. സമാധാനത്തിന്റെ കർത്താവുതന്നെ നിങ്ങൾക്ക് എക്കാലത്തും എല്ലാവിധത്തിലും സമാധാനം നൽകട്ടെ (2 തെസ 3:16). ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, പത്രോസ് വെള്ളത്തിനുമീതേ നടന്ന് യേശുവിന്റെ അടുക്കലേക്കു ചെന്നു! പക്ഷേ വലിയ തിരമാലകളെ നോക്കിയപ്പോൾ പേടിച്ചു മുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവൻ വിളിച്ചു: കർത്താവേ, രക്ഷിക്കണേ! യേശു ഉടനെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. നിങ്ങൾക്കു പേടി തോന്നുമ്പോൾ ഇതേ ചെറിയ പ്രാർഥന ചൊല്ലാം: യേശുവേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ. അവിടുന്ന് എപ്പോഴും കേൾക്കും.
കർത്താവായ യേശുവേ, കടലിനുമീതേ നടന്ന് അങ്ങു ശിഷ്യന്മാരുടെ അടുക്കൽ വന്ന് അരുളിച്ചെയ്തു: ധൈര്യമായിരിക്കുവിൻ, ഞാനാണ്, ഭയപ്പെടേണ്ടാ. ഭയം നിമിത്തം ഞങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളെ തിരുത്തണമേ; ഞങ്ങൾ ആരെയെങ്കിലും മുറിവേൽപിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അബിമെലക്കിനുവേണ്ടി അബ്രാഹം പ്രാർഥിച്ചതുപോലെ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. കാറ്റു ശക്തമാകുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ മുങ്ങിത്താഴാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, കൈനീട്ടി ഞങ്ങളെ പിടിക്കണമേ. സമാധാനത്തിന്റെ കർത്താവേ, ഈ വലിയ നോമ്പിലും എന്നേക്കും എല്ലാവിധത്തിലും അങ്ങയുടെ സമാധാനം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ. ആമേൻ.
ഭയന്നുപോയ രണ്ടു മനുഷ്യരാണ് ഇന്നത്തെ വായനകളുടെ നടുവിൽ. അന്യദേശക്കാരനായ ഒരു രാജാവിനെ ഭയന്ന അബ്രാഹം അവനെ തെറ്റായി വിധിക്കുന്നു; എങ്കിലും ആ രാജാവിന്റെ ഭവനത്തെ സുഖപ്പെടുത്താൻ ദൈവം അബ്രാഹത്തിന്റെ പ്രാർഥന ഉപയോഗിക്കുന്നു. കാറ്റിനെ ഭയന്ന പത്രോസ് മുങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നു; എങ്കിലും യേശുവിന്റെ കരം ഉടനെ അവിടെയെത്തുന്നു. ചെറിയ ലേഖനഭാഗം (2 തെസലോനിക്കാ 3:16–18) ഇരുവർക്കും ആവശ്യമായ വാക്കു നൽകുന്നു: “സമാധാനത്തിന്റെ കർത്താവുതന്നെ നിങ്ങൾക്ക് എക്കാലത്തും എല്ലാവിധത്തിലും സമാധാനം നൽകട്ടെ.” വലിയ നോമ്പിന്റെ മധ്യം കടക്കുന്ന ഈ ആഴ്ച തുടങ്ങുന്നത്, ഭയം നമ്മെ കീഴടക്കുമ്പോൾ എന്തു ചെയ്യണം എന്ന ചോദ്യത്തോടെയാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
ദേശത്തിന്റെ തെക്കുഭാഗത്തുള്ള ഗരാറിൽ എത്തിയ അബ്രാഹം സാറായെപ്പറ്റി അവർ തന്റെ സഹോദരിയാണെന്നു പറഞ്ഞു. അബിമെലക്ക് രാജാവ് അവരെ കൊട്ടാരത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. ശനിയാഴ്ചത്തെ വായനയിൽ ദൈവം സ്വപ്നത്തിൽ രാജാവിനു മുന്നറിയിപ്പു നൽകി; അബ്രാഹം പ്രവാചകനാണെന്നും അദ്ദേഹം രാജാവിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുമെന്നും പറഞ്ഞു (20:7). പിറ്റേന്നു രാവിലെയാണ് ഇന്നത്തെ ഭാഗം തുടങ്ങുന്നത്. സമാനമായ കഥ ഉൽപത്തി 12:10–20-ലും, ഇസഹാക്കിനെപ്പറ്റി 26:6–11-ലും ഉണ്ട്. ഓരോന്നിലും വാഗ്ദാനം വഹിക്കുന്നവൻതന്നെ വാഗ്ദാനത്തെ അപകടത്തിലാക്കുന്നു; ദൈവം അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ചെയ്യരുതാത്ത കാര്യങ്ങളാണു നീ എന്നോടു ചെയ്തത്.” (20:9)
ശാസന വരുന്നതു പുറത്തുള്ളവനിൽനിന്നാണ്; വാഗ്ദാനത്തിന്റെ മനുഷ്യനു മറുപടി ഒരുക്കമില്ല. അന്യദേശക്കാരനായ രാജാവിന്റെ വായിലൂടെ സത്യം അബ്രാഹത്തോടു പറയാൻ തിരുവെഴുത്ത് അനുവദിക്കുന്നു.
“ഇതു ദൈവഭയം … ഞാൻ വിചാരിച്ചു.” (20:11)
ഭയം അവനെക്കൊണ്ട്, അറിയാതെതന്നെ ഒരു ജനത്തെ മുഴുവൻ വിധിപ്പിച്ചു. അവനു തെറ്റിപ്പോയെന്ന് അധ്യായത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു.
“വാസ്തവത്തിൽ അവൾ എന്റെ സഹോദരിയാണ്. എന്റെ പിതാവിന്റെ മകൾ; പക്ഷേ, എന്റെ മാതാവിന്റെ മകളല്ല;” (20:12)
പാതിസത്യമാണിത്. അതു രക്ഷിച്ചത് അദ്ദേഹത്തെ മാത്രം; സാറായെ അത് അപകടത്തിലാക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ന്യായീകരണം വചനം അംഗീകരിക്കാതെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതേയുള്ളൂ. വാക്യം 9-ലെ ശാസന നിലനിൽക്കുന്നു; വാക്യം 16-ലെ രാജാവിന്റെ സമ്മാനം സാറായുടെ പേരു വീണ്ടെടുക്കാനാണ്.
“അബ്രാഹം ദൈവത്തോടു പ്രാർഥിച്ചു; ദൈവം അബിമെലക്കിനെയും ഭാര്യയെയും വേലക്കാരികളെയും സുഖപ്പെടുത്തി.” (20:17)
തെറ്റു ചെയ്തവനോടുതന്നെയാണു പ്രാർഥിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്; ദൈവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാർഥന കേൾക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവവിളി ഇത്തവണത്തെ പെരുമാറ്റത്തെ ആശ്രയിച്ചല്ല നിൽക്കുന്നത്. ഇതു കൃപയാണ്; അത് അദ്ദേഹത്തെ വിനീതനാക്കേണ്ടതുമാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി അപേക്ഷിക്കുന്ന മധ്യസ്ഥപ്രാർഥന ദൈവകാരുണ്യത്തോട് ഇണങ്ങിയ ഹൃദയത്തിന്റെ അടയാളമാണെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2635). ഇത്തരം കഥകൾ പാപത്തെ ന്യായീകരിക്കാനല്ല, ബലഹീനരായ ദാസരിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തത കാണാനാണു സഭ വായിക്കുന്നത്. വലിയ നോമ്പിൽ ഇതു പ്രത്യാശയുടെ വാക്കാണ്: സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഒരു വീഴ്ച മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥന നിർത്താനുള്ള കാരണമല്ല.
പശ്ചാത്തലം.
അയ്യായിരംപേരെ തീറ്റിയതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് ഈ രംഗം (14:13–21). സ്നാപകയോഹന്നാന്റെ മരണവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ തനിച്ചിരിക്കാൻ യേശു ശ്രമിച്ചിരുന്നു (14:13); പ്രാർഥിക്കാൻ സമയം കിട്ടുന്നത് ഇപ്പോഴാണ്. സന്ധ്യയ്ക്ക് അവിടുന്ന് ശിഷ്യരെ അക്കരയ്ക്ക് അയയ്ക്കുന്നു; രാത്രിയുടെ ഏറിയ പങ്കും അവർ കാറ്റിനോടു പൊരുതുന്നു. മർക്കോസ് 6:45–52, യോഹന്നാൻ 6:16–21 എന്നിവയും കടലിനുമീതേയുള്ള നടപ്പു പറയുന്നുണ്ട്. പത്രോസിന്റെ നടപ്പു പറയുന്നതു മത്തായി മാത്രം.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ധൈര്യമായിരിക്കുവിൻ, ഞാനാണ്, ഭയപ്പെടേണ്ടാ.” (14:27)
അവിടുന്ന് ആദ്യം ചെയ്യുന്നതു സംസാരിക്കുകയാണ്. കാറ്റ് ഇപ്പോഴും നിന്നിട്ടില്ല. ശാന്തതയ്ക്കു മുമ്പേ അവിടുത്തെ സ്വരം വരുന്നു.
“കർത്താവേ, അങ്ങാണെങ്കിൽ ഞാൻ ജലത്തിനുമീതേകൂടി അങ്ങയുടെ അടുത്തേക്കു വരാൻ കൽപിക്കുക.” (14:28)
ഒരു പ്രകടനമായി വെള്ളത്തിൽ നടക്കാനല്ല പത്രോസ് ചോദിക്കുന്നത്. വരാൻ പറയണമേ എന്നാണ്. ചോദിക്കാനുള്ള നല്ല രീതിയാണിത്.
“എന്നാൽ, കാറ്റ് ആഞ്ഞടിക്കുന്നതുകണ്ട് അവൻ ഭയന്നു. ജലത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ നിലവിളിച്ചുപറഞ്ഞു: കർത്താവേ, രക്ഷിക്കണേ!” (14:30)
വഞ്ചിയിൽനിന്ന് ഇറങ്ങുംമുമ്പും കാറ്റ് അത്രതന്നെ ശക്തമായിരുന്നു. മാറിയത് അവിടുത്തെ നോട്ടമാണ്. അവിടുത്തെ ചെറിയ നിലവിളി പൂർണമായ ഒരു പ്രാർഥനയാണ്; അതിന് ഉത്തരവും കിട്ടുന്നു.
“സത്യമായും നീ ദൈവപുത്രനാണ്” (14:33)
വാക്യം 26-ൽ പരിഭ്രാന്തരായവർ ഇപ്പോൾ ആരാധിക്കുന്നു. ഭയവും രക്ഷയും ഒഴിവാക്കിയല്ല, അവയിലൂടെ കടന്നാണ് അവർ ഈ ഏറ്റുപറച്ചിലിൽ എത്തുന്നത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പീഡനത്തിന്റെയും പ്രലോഭനത്തിന്റെയും തിരമാലകളിൽ ഉലയുന്ന, കർത്താവ് അകലെയെന്നു തോന്നുന്ന, അവിടുത്തെ വരവിൽ ശാന്തമാകുന്ന സഭയുടെ ചിത്രമാണു തെർത്തുല്യൻ ഈ ചെറുവഞ്ചിയിൽ കണ്ടത് (മാമ്മോദീസായെപ്പറ്റി 12, ആശയം). പത്രോസ് നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രതിനിധിയാണെന്നു വി. അഗസ്റ്റിൻ പറയുന്നു: കർത്താവിന്റെ ശക്തിയാൽ നടക്കുന്നു, സ്വന്തം ബലഹീനതയാൽ മുങ്ങുന്നു, അപ്പോൾ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കണം (പ്രസംഗം 76, ആശയം). അങ്ങനെ സഭ ഈ രംഗത്തെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ചിത്രമായി കാണുന്നു. കടൽ കടക്കുന്നതിൽനിന്ന് സഭ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നില്ല; എന്നാൽ അതിൽ സഭ തനിച്ചല്ല.
അബ്രാഹം ചെയ്തതു തെറ്റല്ലേ? ബൈബിൾ അത് അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ?
അതെ, അതു തെറ്റായിരുന്നു; ബൈബിൾ അത് അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഭാര്യയെ അപകടത്തിലാക്കി. “ചെയ്യരുതാത്ത കാര്യങ്ങളാണു നീ എന്നോടു ചെയ്തത്” എന്ന രാജാവിന്റെ വാക്കിനു മറുപടിയില്ല. തിരുവെഴുത്ത് അതിലെ നായകന്മാരെ കുറ്റമറ്റവരാക്കുന്നില്ല. കഥയുടെ കേന്ദ്രം അബ്രാഹത്തിന്റെ പെരുമാറ്റമല്ല, അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയാണ്.