3 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 3:14–15
ഇന്നു നാം വലിയ നോമ്പിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്; നമ്മുടെ സഭ ശ്രദ്ധേയമായ ഒന്നു ചെയ്യുന്നു: അവൾ സ്ലീബാ ഉയർത്തുന്നു. പഞ്ചാംഗം ഈ ദിവസത്തെ പകുതി നോമ്പ് എന്നും ഗോഗുൽത്താ സ്ഥാപനം എന്നും വിളിക്കുന്നു. നോമ്പിലൂടെ നടന്നുവരുന്ന വിശ്വാസികൾക്ക്, പാതിവഴിയിൽവച്ച്, ഈ വഴി എവിടേക്കാണു നയിക്കുന്നതെന്നു സുറിയാനി പാരമ്പര്യം കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു: സ്ലീബാ ഉയരുന്ന കാൽവരിക്കുന്നിലേക്കും അതിനപ്പുറത്തെ ശൂന്യമായ കല്ലറയിലേക്കും. ദേവാലയമധ്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്ന സ്ലീബാ ഒരു നാഴികക്കല്ലും വഴികാട്ടിയുമാണ്. ക്ഷീണിച്ച യാത്രക്കാരോട് അതു പറയുന്നു: നിങ്ങൾ വഴിതെറ്റിയിട്ടില്ല; ഇവിടേക്കാണു നാം പോകുന്നത്; ബാക്കി വഴിക്കുള്ള ശക്തി ഇതിൽനിന്നാണ്. നമ്മിൽ പലരും തളർന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചില തീരുമാനങ്ങൾ ഇതിനകം വഴുതിപ്പോയി. സഭ ശകാരിക്കുന്നില്ല; അവൾ സ്ലീബാ ഉയർത്തി പറയുന്നു: നോക്കുക.
നോക്കുന്നതു മതിയാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടെന്നു വായനകൾ വിശദീകരിക്കുന്നു. മരുഭൂമിയിൽ ജനം വഴിയിൽ അക്ഷമരായി ദൈവത്തിനും മോശയ്ക്കുമെതിരേ സംസാരിച്ചു; വിഷസർപ്പങ്ങൾ അവരെ ദംശിച്ചു. ഞങ്ങൾ പാപം ചെയ്തു എന്ന് അവർ ഏറ്റുപറഞ്ഞപ്പോൾ ദൈവം സർപ്പങ്ങളെ വെറുതെ നീക്കിക്കളയുകയല്ല ചെയ്തത്. അവിടുന്നു മോശയോടു കൽപിച്ചു: ഒരു പിച്ചളസർപ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കി വടിയിൽ ഉയർത്തി നിർത്തുക; ദംശനമേൽക്കുന്നവർ അതിനെ നോക്കിയാൽ മരിക്കുകയില്ല. സുവിശേഷത്തിൽ യേശുതന്നെ ഈ പ്രതീകം ഏറ്റെടുക്കുന്നു: മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. എന്തെന്നാൽ, തന്റെ ഏകജാതനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടതിന് അവനെ നൽകാൻ തക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു. മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തിന്റെ പിച്ചളരൂപം യഥാർഥ സർപ്പങ്ങളുടെ ദംശനത്തിൽനിന്നു ശരീരങ്ങളെ സുഖപ്പെടുത്തി; കുരിശിൽ, പാപപൂർണമായ ശരീരത്തിന്റെ സാദൃശ്യത്തിൽ, എന്നാൽ പാപമില്ലാതെ, ക്രിസ്തു പുരാതനസർപ്പത്തിന്റെ ദംശനത്തിൽനിന്ന് ആത്മാക്കളെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നു എന്നു വി. ജോൺ ക്രിസോസ്തോം വിശദീകരിച്ചു (ആശയം). ഔഷധം മുറിവിനെപ്പോലെയിരിക്കുന്നു: നാം വിശ്വാസത്തോടെ അവനെ നോക്കി ജീവിക്കേണ്ടതിനു ദൈവപുത്രൻ നമ്മുടെ ശാപം തന്റെമേൽ ഏറ്റെടുക്കുന്നു.
മറ്റു വായനകൾ ഈ ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ദൈവം കൃപയുടെയും പ്രാർഥനയുടെയും ചൈതന്യം പകരുകയും, ജനം തങ്ങൾ കുത്തിമുറിവേൽപിച്ചവനെ നോക്കി ഏകജാതനെപ്രതിയെന്നപോലെ കരയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ദിവസം സഖറിയാ മുൻകൂട്ടി കാണുന്നു. കാൽവരിയിൽ ഇതു നിറവേറുന്നതു വി. യോഹന്നാൻ കണ്ടു. സാമുവൽ ഇസ്രായേലിനെ മിസ്പായിൽ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുന്നു; അവിടെ അവർ ഉപവസിച്ച്, കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ ജലം ഒഴിച്ച്, ഞങ്ങൾ കർത്താവിനെതിരേ പാപം ചെയ്തു എന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നു; സാമുവൽ അവർക്കുവേണ്ടി ദൈവത്തോടു നിലവിളിക്കുന്നു. പിന്നീട് അവിടെ ഒരു കല്ലു സ്ഥാപിച്ച് അവൻ പറയും: ഇതുവരെ കർത്താവു നമ്മെ സഹായിച്ചു. പകുതി നോമ്പിനു ചേർന്ന പ്രാർഥന അതുതന്നെ. മരുഭൂമിയിലെ പിതാക്കന്മാർ തങ്ങളെ അനുഗമിച്ച ആത്മീയശിലയിൽനിന്നു പാനംചെയ്തുവെന്നും ആ ശില ക്രിസ്തുവായിരുന്നുവെന്നും പൗലോസ് കോറിന്തോസുകാരെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു; സർപ്പങ്ങളാൽ നശിച്ചവരെപ്പോലെ ക്രിസ്തുവിനെ പരീക്ഷിക്കരുതെന്നു മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു; പിന്നെ ധൈര്യപ്പെടുത്തുന്നു: ദൈവം വിശ്വസ്തനാണ്; നിങ്ങളുടെ ശക്തിക്കതീതമായ പ്രലോഭനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ അവിടുന്ന് അനുവദിക്കുകയില്ല; അവയെ അതിജീവിക്കാനുള്ള വഴിയും അവിടുന്നു നൽകും. അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വിജാതീയവിശ്വാസികളുടെമേൽനിന്ന് അനാവശ്യഭാരങ്ങൾ ശ്ലീഹന്മാർ നീക്കുന്നു; സന്ധ്യാസുവിശേഷം പീഡാനുഭവവും മൂന്നാം ദിവസവും ഇപ്പോഴേ അറിയിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനം ഈ ദിവസത്തിന്റെ മുഴുവൻ പ്രത്യുത്തരം നൽകുന്നു: അവിടുത്തെ നോക്കുന്നവർ പ്രകാശിതരാകും; കർത്താവ് എത്ര നല്ലവനെന്നു രുചിച്ചറിയുവിൻ. നാം സ്ലീബായെ നോക്കുന്നു; ഗോഗുൽത്തായിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടവൻ തന്റെ ശരീരവും രക്തവും നൽകുന്ന വി. കുർബാനയിൽ കർത്താവിന്റെ നന്മ നാം രുചിച്ചറിയുന്നു.
വിഷയം: “മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.”
പകുതി നോമ്പിൽ സഭ സ്ലീബാ ഉയർത്തുന്നു: പിച്ചളസർപ്പം, കുത്തിമുറിവേൽപിക്കപ്പെട്ടവൻ, ഇതുവരെ നമ്മെ സഹായിച്ച ദൈവം.
“ഒരു പിച്ചള സർപ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കി വടിയിൽ ഉയർത്തി നിർത്തുക. ദംശനമേൽക്കുന്നവർ അതിനെ നോക്കിയാൽ മരിക്കുകയില്ല.” സംഖ്യ 21:8
“ഞാൻ ഭൂമിയിൽനിന്ന് ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോൾ എല്ലാ മനുഷ്യരെയും എന്നിലേക്കാകർഷിക്കും.” യോഹന്നാൻ 12:32
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും ഒരു ക്രൂശിതരൂപത്തിലേക്കു നിശ്ശബ്ദമായി അഞ്ചു മിനിറ്റ് നോക്കിയിരിക്കുക.
“ഞാൻ ദാവീദ് ഭവനത്തിന്റെയും ജറുസലെം നിവാസികളുടെയുംമേൽ കൃപയുടെയും പ്രാർഥനയുടെയും ചൈതന്യം പകരും. അപ്പോൾ തങ്ങൾ കുത്തിമുറിവേൽപിച്ചവനെ നോക്കി, ഏകജാതനെപ്രതിയെന്നപോലെ അവർ കരയും. ആദ്യജാതനെപ്രതിയെന്നപോലെ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിക്കും.” സഖറിയാ 12:10
“തങ്ങൾ കുത്തി മുറിവേൽപിച്ചവനെ അവർ നോക്കിനിൽക്കും.” യോഹന്നാൻ 19:37
ജീവിതത്തിൽ: പീഡാനുഭവവാരത്തിനുമുമ്പ്, സ്ലീബായെ നോക്കി മനസ്സാക്ഷി പരിശോധിച്ച്, ഒരു നല്ല കുമ്പസാരം നടത്തുക.
“അനന്തരം, സാമുവൽ മിസ്പായ്ക്കും ജഷാനായ്ക്കും മധ്യേ ഒരു കല്ലു സ്ഥാപിച്ചു. ഇതുവരെ കർത്താവ് നമ്മെ സഹായിച്ചു എന്മ്പറഞ്ഞ് ആ സ്ഥലത്തിനു എബ്നേ സർ എന്നുപേരിട്ടു.” 1 സാമുവൽ 7:12
“മനുഷ്യസാധാരണമല്ലാത്ത ഒരു പ്രലോഭ നവും നിങ്ങൾക്കു നേരിട്ടിട്ടില്ല. ദൈവം വിശ്വസ്തനാണ്. നിങ്ങളുടെ ശക്തിക്കതീത മായ പ്രലോഭനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ അവിടുന്ന് അനുവദിക്കുകയില്ല. പ്രലോഭനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അവയെ അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ട ശക്തി അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കു നൽകും.” 1 കോറിന്തോസ് 10:13
ജീവിതത്തിൽ: നോമ്പിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ ദൈവം നിങ്ങളെ എങ്ങനെ സഹായിച്ചുവെന്ന് എഴുതിവച്ച്, ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു തീരുമാനം വീണ്ടും ഏറ്റെടുക്കുക.
നാം നോക്കി ജീവിക്കേണ്ടതിന്, നോമ്പിന്റെ പാതിവഴിയിൽ സഭ സ്ലീബാ ഉയർത്തുന്നു.
ഇതുവരെ നമ്മെ സഹായിച്ച ദൈവം ഗോഗുൽത്തായിലേക്കും ശൂന്യമായ കല്ലറയിലേക്കും നമ്മെ വഹിക്കും.
തീരുമാനം: ഉയിർപ്പുവരെ എല്ലാ ദിവസവും സ്ലീബായിലേക്കു നോക്കി, പുതിയ ധൈര്യത്തോടെ നോമ്പു പൂർത്തിയാക്കുക.
പ്രിയരേ, ഇന്നു നാം വലിയ നോമ്പിന്റെ പാതിവഴിയിലാണ്; സഭ സ്ലീബാ ഉയർത്തുന്നു. ഗോഗുൽത്താ സ്ഥാപനം എന്നാണു പഞ്ചാംഗം ഈ ദിവസത്തെ വിളിക്കുന്നത്. തളർന്ന യാത്രക്കാർക്ക് അതൊരു വഴികാട്ടിയാണ്: ഇവിടേക്കാണു നാം പോകുന്നത്; ശക്തി ഇവിടെനിന്നാണ്.
മരുഭൂമിയിൽ ജനം വഴിയിൽ അക്ഷമരായി; സർപ്പങ്ങൾ അവരെ ദംശിച്ചു. ദൈവം മോശയോടു പറഞ്ഞു: ഒരു പിച്ചളസർപ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കി വടിയിൽ ഉയർത്തി നിർത്തുക; ദംശനമേൽക്കുന്നവർ അതിനെ നോക്കിയാൽ മരിക്കുകയില്ല (സംഖ്യ 21:8). വിശ്വാസത്തോടെ നോക്കുക മാത്രമായിരുന്നു ഔഷധം.
യേശു പറയുന്നു: മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിനു മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു; ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു (യോഹ 3:14–16). സഖറിയാ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: തങ്ങൾ കുത്തിമുറിവേൽപിച്ചവനെ നോക്കി അവർ കരയും (സഖ 12:10).
പൗലോസ് നമ്മെ ധൈര്യപ്പെടുത്തുന്നു: ദൈവം വിശ്വസ്തനാണ്; നിങ്ങളുടെ ശക്തിക്കതീതമായ പ്രലോഭനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ അവിടുന്ന് അനുവദിക്കുകയില്ല (1 കോറി 10:13). സാമുവലിനോടുചേർന്നു നമുക്കും പറയാം: ഇതുവരെ കർത്താവു നമ്മെ സഹായിച്ചു (1 സാമു 7:12). സ്ലീബായെ നോക്കുക, ബലിപീഠത്തിൽ കർത്താവിന്റെ നന്മ രുചിച്ചറിയുക, ഉയിർപ്പിലേക്കു നടന്നുനീങ്ങുക. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇന്നു വലിയ നോമ്പിന്റെ നടുവാണ്! നമുക്കു കാണാനായി സഭ വലിയൊരു സ്ലീബാ ഉയർത്തുന്നു. പണ്ട്, ഒരു പിച്ചളപ്പാമ്പിനെ ഉയർത്തിനിർത്താൻ ദൈവം മോശയോടു പറഞ്ഞു; അതിനെ നോക്കിയവരെല്ലാം സുഖപ്പെട്ടു. സ്നേഹത്തോടെ തന്നെ നോക്കുന്ന എല്ലാവരും പാപത്തിൽനിന്നു സുഖപ്പെടാൻ യേശു കുരിശിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടു. ഇന്നു സ്ലീബായിലേക്കു നോക്കി പറയുക: നന്ദി, യേശുവേ.
കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവേ, ഈ വിശുദ്ധ നോമ്പിന്റെ മധ്യത്തിൽ അങ്ങയുടെ ജീവദായകമായ സ്ലീബാ അങ്ങയുടെ സഭ ഉയർത്തുന്നു. ദംശനമേറ്റ ഇസ്രായേല്യർ പിച്ചളസർപ്പത്തെ നോക്കി ജീവിച്ചതുപോലെ, ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഉയർത്തപ്പെട്ട അങ്ങയെ നോക്കി ഞങ്ങൾ ജീവിക്കട്ടെ. ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ കുത്തിമുറിവേൽപിച്ച അങ്ങയെ നോക്കി പൂർണഹൃദയത്തോടെ അങ്ങയിലേക്കു തിരിയാൻ കൃപയുടെയും പ്രാർഥനയുടെയും ചൈതന്യം ഞങ്ങളുടെമേൽ പകരണമേ. ഇതുവരെ അങ്ങു ഞങ്ങളെ സഹായിച്ചു; നോമ്പിന്റെ ബാക്കി ദിവസങ്ങളിലൂടെ ഗോഗുൽത്തായിലേക്കും അങ്ങയുടെ ഉയിർപ്പിന്റെ ആനന്ദത്തിലേക്കും ഞങ്ങളെ വഹിക്കണമേ. പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ അങ്ങേക്ക് എന്നേക്കും മഹത്ത്വം. ആമേൻ.
വലിയ നോമ്പിന്റെ മധ്യത്തിൽ നമ്മുടെ സഭ സ്ലീബാ ഉയർത്തുന്നു. പഞ്ചാംഗം ഈ ദിവസത്തെ പകുതി നോമ്പ് എന്നും ഗോഗുൽത്താ സ്ഥാപനം എന്നും വിളിക്കുന്നു; അനേകം വായനകളും നൽകുന്നു. സന്ധ്യാസുവിശേഷത്തിൽ (മത്തായി 17:22–27) യേശു തന്റെ മരണവും ഉയിർപ്പും മുൻകൂട്ടി പറയുന്നു. 1 സാമുവൽ 7:5–9-ൽ ജനം മിസ്പായിൽ ഒരുമിച്ചുകൂടി ഉപവസിക്കുന്നു, പാപം ഏറ്റുപറയുന്നു; സാമുവൽ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനം 34 കർത്താവിന്റെ നന്മ രുചിച്ചറിയാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു. സഖറിയാ 12:6–14 “തങ്ങൾ കുത്തിമുറിവേൽപിച്ചവനെ” നോക്കി വിലപിക്കുന്നവരെപ്പറ്റി പറയുന്നു. അപ്പ. പ്രവ. 15:22–33-ൽ അപ്പസ്തോലന്മാരും ശ്രേഷ്ഠന്മാരും വിജാതീയവിശ്വാസികളുടെമേൽ അത്യാവശ്യകാര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഭാരം ചുമത്തുന്നില്ല. ഈ ദിവസത്തോട് ഏറ്റവും നേരിട്ടു സംസാരിക്കുന്ന മൂന്നു വായനകളാണ് ഇവിടെ പഠിക്കുന്നത്.
സംഖ്യയിൽ, മരുഭൂമിയിൽ വടിയിൽ ഉയർത്തിയ പിച്ചളസർപ്പത്തെ നോക്കുന്നവർ ജീവിക്കുന്നു. 1 കോറിന്തോസിൽ, സർപ്പങ്ങളുൾപ്പെടെ മരുഭൂമിയിലെ കഥ നമുക്കുവേണ്ടി എഴുതപ്പെട്ടതാണെന്നു പൗലോസ് വായിക്കുന്നു; ക്ഷീണിച്ച വിശ്വാസികളോട് “ദൈവം വിശ്വസ്തനാണ്” എന്നു പറയുന്നു. യോഹന്നാനിൽ, ആ സർപ്പം എന്തിനായിരുന്നുവെന്ന് യേശുതന്നെ വിശദീകരിക്കുന്നു. നോട്ടം, പരീക്ഷ, ഉയർത്തൽ എന്നിവയാണു താക്കോൽവാക്കുകൾ. പാതിവഴിയിൽവച്ച്, നാം എവിടേക്കാണു പോകുന്നതെന്നും എന്തിലേക്കാണു നോക്കേണ്ടതെന്നും സഭ കാണിച്ചുതരുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
മരുഭൂമിയാത്രയുടെ അവസാനത്തോട് അടുക്കുകയാണ് ഇസ്രായേൽ. മിരിയാമും അഹറോനും മരിച്ചുകഴിഞ്ഞു (20:1, 28). ചെറുതും കഠിനവുമായ ഒരു സംഭവത്തോടെയാണ് അധ്യായം തുടങ്ങുന്നത്: കാനാന്റെ വരണ്ട തെക്കുഭാഗത്തെ അരാദിലെ രാജാവ് ഇസ്രായേലിനെ ആക്രമിക്കുന്നു; അവന്റെ പട്ടണങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുമെന്ന് അവർ ശപഥം ചെയ്യുന്നു, അതു ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. ഹോർമ എന്ന പേര് ആ ശപഥത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ഇത്തരം യുദ്ധകഥകൾ പുരാതന പശ്ചാത്തലത്തിൽപ്പെട്ടവയാണ്; അവ അനുകരിക്കാനുള്ളതായി സഭ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നില്ല (താഴെയുള്ള ചോദ്യം നോക്കുക).
പിന്നീട് ഏദോം ചുറ്റിപ്പോകാനായി (20:21) യാത്ര തിരിയുന്നു; ജനം തളരുന്നു. മരുഭൂമിയിലെ വലിയ പരാതിക്കഥകളിൽ അവസാനത്തേതാണിത്. അവരുടെ ഭാഷ മുമ്പത്തെക്കാൾ മോശമാണ്: മോശയ്ക്കെതിരെ മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിനെതിരെയും അവർ സംസാരിക്കുന്നു; തങ്ങളെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തിയ മന്നായെ “വിലകെട്ട ഈ അപ്പം” എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ജനം മോശയുടെ അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞു: അങ്ങേയ്ക്കും കർത്താവിനുമെതിരായി സംസാരിച്ചു ഞങ്ങൾ പാപം ചെയ്തു. ഈ സർപ്പങ്ങളെ പിൻവലിക്കാൻ കർത്താവിനോടു പ്രാർഥിക്കേണമേ!” (21:7)
പരാതിക്കു പകരം സത്യസന്ധമായ ഏറ്റുപറച്ചിൽ. അവർ എതിർത്തു സംസാരിച്ച ആളോടുതന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ സഹായം ചോദിക്കുന്നത്. ശാസനയുടെ ഒരു വാക്കും പാഠം രേഖപ്പെടുത്തുന്നില്ല: “മോശ ജനത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിച്ചു.”
“ഒരു പിച്ചള സർപ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കി വടിയിൽ ഉയർത്തി നിർത്തുക. ദംശനമേൽക്കുന്നവർ അതിനെ നോക്കിയാൽ മരിക്കുകയില്ല.” (21:8)
മുറിവിന്റെ രൂപത്തിലാണു മരുന്ന്. കടിയേറ്റവനോടു നോക്കാൻ മാത്രമേ ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളൂ. ബലിയില്ല, വലിയ അധ്വാനവുമില്ല. എങ്കിലും കണ്ണുയർത്തണം.
“മോശ പിച്ചളകൊണ്ട് ഒരു സർപ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കി അതിനെ വടിയിൽ ഉയർത്തി നിർത്തി;” (21:9)
വസ്തുവിനു സ്വയം ഒരു ശക്തിയുമില്ല. ജ്ഞാനഗ്രന്ഥം അതു വ്യക്തമാക്കുന്നു: “അതിലേക്കു നോക്കിയവർ രക്ഷപ്പെട്ടു; അവർകണ്ട വസ്തുവിനാലല്ല, എല്ലാറ്റിന്റെയും രക്ഷകനായ അങ്ങുമൂലം രക്ഷപെട്ടു” (ജ്ഞാനം 16:7).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ജ്ഞാനം 16:6 ഇതിനെ “രക്ഷയുടെ അടയാളം” എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ ഏവൻഗേലിയോനിൽ യേശു അത് ഏറ്റെടുക്കുന്നു. പ്രതിമകൾ വിലക്കിയ ദൈവം എന്തുകൊണ്ട് ഇതു കൽപിച്ചു എന്നു വി. ജസ്റ്റിൻ രക്തസാക്ഷി ചോദിക്കുന്നു; സർപ്പത്തിന്റെ ശക്തി തകർക്കുകയും ക്രൂശിതനിൽ അഭയം തേടുന്നവർക്കു രക്ഷ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അടയാളമായിരുന്നു അതെന്ന് ഉത്തരം പറയുന്നു (ത്രിഫോയുമായുള്ള സംഭാഷണം 94, ആശയം). മനുഷ്യനായിത്തീർന്ന വചനത്തിലൂടെയുള്ള രക്ഷയിലേക്ക് അടയാളമായി വിരൽചൂണ്ടുന്ന, ദൈവം കൽപിക്കുകയോ അനുവദിക്കുകയോ ചെയ്ത രൂപങ്ങളിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം പിച്ചളസർപ്പത്തെ എണ്ണുന്നു (CCC 2130).
പശ്ചാത്തലം.
വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അർപ്പിച്ച ഭക്ഷണത്തെപ്പറ്റി കോറിന്തിൽനിന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനു പൗലോസ് മറുപടി നൽകുകയാണ് (അധ്യായങ്ങൾ 8–10). അവിടെയുള്ള ചില ക്രൈസ്തവർ സുരക്ഷിതരെന്നു കരുതി. അവർ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവരാണ്, കർത്താവിന്റെ മേശയിൽ പങ്കുചേരുന്നവരാണ്, വിഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നുമല്ലെന്ന് അറിയുന്നവരുമാണ്. പിന്നെ എന്തിനു പേടിക്കണം? പുറപ്പാടിന്റെ കഥയിൽനിന്നാണു പൗലോസിന്റെ മറുപടി. ഇസ്രായേലിനും അതിന്റെ മാമ്മോദീസായും ആത്മീയഭക്ഷണവും ഉണ്ടായിരുന്നു; എന്നിട്ടും അവരിൽ മിക്കവരും ദേശത്ത് എത്തിയില്ല.
ഈ കഥ ക്രൈസ്തവർക്കുള്ള തിരുവെഴുത്തായി ഗൗരവത്തോടെ എടുത്താലേ ഈ വാദം നിൽക്കൂ. പഴയനിയമത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വായിക്കുന്നതിനു പുതിയനിയമത്തിലെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണിത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എല്ലാവരും ഒരേ ആത്മീയപാനീയം കുടിച്ചു. തങ്ങളെ അനുഗമിച്ച ആത്മീയശിലയിൽനിന്നാണ് അവർ പാനം ചെയ്തത്. ആ ശില ക്രിസ്തുവാണ്.” (10:4)
പാറയിൽനിന്നുള്ള വെള്ളത്തിന്റെ കഥ പുറപ്പാട് 17-ലും സംഖ്യ 20-ലുമുണ്ട്. ഇസ്രായേലിനോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച ഒരു കിണറിനെപ്പറ്റി പിൽക്കാല യഹൂദപാരമ്പര്യം പറയുന്നു; അതിന്റെ ഏതെങ്കിലും രൂപം പൗലോസിന് അറിയാമായിരുന്നുവെന്നു പല പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു. ഇസ്രായേലിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനയിൽ ക്രിസ്തു അന്നുതന്നെ സന്നിഹിതനായിരുന്നു എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാര്യം.
“അവരിൽ ചിലർ ചെയ്തതുപോലെ നാം കർത്താവിനെ പരീക്ഷിക്കരുത്. അവരെല്ലാവരും പാമ്പുകടിയേറ്റു മരിച്ചു.” (10:9)
വായനയെ സംഖ്യ 21-നോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വാക്യം. ഇവിടെ പുരാതന കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ വ്യത്യസ്തമാണ്: ചിലതിൽ “ക്രിസ്തു”, ചിലതിൽ “കർത്താവ്”. പി.ഒ.സി. രണ്ടാമത്തേതു പിന്തുടരുന്നു. വാക്യം 8-ൽ പൗലോസ് ഇരുപത്തിമൂവായിരം എന്നു പറയുന്നു; സംഖ്യ 25:9-ൽ ഇരുപത്തിനാലായിരമാണ്. ഓർമയിൽനിന്നു പറയുന്നതാകാം; കാര്യം എണ്ണത്തെ ആശ്രയിച്ചല്ല.
“ആകയാൽ, നിൽക്കുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുന്നവൻ വീഴാതെ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളട്ടെ.” (10:12)
സുരക്ഷിതരെന്നു കരുതുന്നവർക്കുള്ളതാണ് ഈ വാക്ക്. കൂദാശകൾ യഥാർഥ ദാനങ്ങളാണ്, രക്ഷായന്ത്രങ്ങളല്ല; അവയ്ക്കു ചേർന്ന ജീവിതം അവ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
“ദൈവം വിശ്വസ്തനാണ്. … പ്രലോഭനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അവയെ അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ട ശക്തി അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കു നൽകും.” (10:13)
മുന്നറിയിപ്പുകൾക്കു ശേഷം ആശ്വാസം. വിശ്വാസിയുടെ ബലം ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയിലാണ്. നീണ്ട നോമ്പിന്റെയോ നീണ്ട രോഗത്തിന്റെയോ നടുവിലുള്ളവർക്ക് ഈ വാക്യത്തിൽ ചാരിനിൽക്കാം.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പഴയനിയമത്തിൽ മറഞ്ഞിരുന്നതു സഭയുടെ മതബോധനം അനാവരണം ചെയ്യുന്നുവെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. കടൽ കടക്കൽ മാമ്മോദീസായുടെയും, പാറയിൽനിന്നുള്ള വെള്ളം ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മീയദാനങ്ങളുടെയും, മന്നാ വി. കുർബാനയുടെയും പ്രതിരൂപമായി അതു വായിക്കുന്നു (CCC 1094). ക്രൈസ്തവർ പഴയനിയമത്തെ ക്രൂശിതനും ഉത്ഥിതനുമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വായിക്കുന്നുവെന്നും, പഴയനിയമത്തിനു സ്വന്തം മൂല്യമുണ്ടെന്നും അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 129). ഇസ്രായേൽ തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ട് സഭ അതിനു പകരം വന്നു എന്നല്ല പൗലോസിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ അർഥം. അവരെ “നമ്മുടെ പിതാക്കൻമാർ” എന്നാണ് അദ്ദേഹം വിളിക്കുന്നത് (10:1); സഭയോടു സംസാരിക്കുന്നതു സഭയ്ക്കു മുന്നറിയിപ്പു നൽകാനാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
തന്റെ ജനത്തിലെ ഒരു നേതാവായ നിക്കൊദേമോസ് രാത്രിയിൽ യേശുവിന്റെ അടുത്തു വന്നു (3:1–2), മുകളിൽനിന്നു ജനിക്കുന്നത് എങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ചു. സംഭാഷണം പതുക്കെ യേശുവിന്റെ നീണ്ട വാക്കുകളായി മാറുന്നു; അത് എവിടെ അവസാനിക്കുന്നുവെന്നു പറയുന്നില്ല. 16–21 വാക്യങ്ങൾ യോഹന്നാന്റെ സ്വന്തം ധ്യാനമാണെന്നു ചില പണ്ഡിതന്മാർ കരുതുന്നു. ഏതായാലും ഇതു സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രബോധനമാണ്.
പുതിയനിയമത്തിൽ ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും അറിയപ്പെടുന്ന യോഹന്നാൻ 3:16 ഈ വായനയിലാണ്. സ്വന്തം സ്ഥാനത്ത് അത്, ഉയർത്തിയ സർപ്പത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണമെന്നു വിശദീകരിക്കുന്നു: കുരിശിന്റെ കാരണം ദൈവസ്നേഹമാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“മോശ മരുഭൂമിയിൽ സർപ്പത്തെ ഉയർത്തിയതുപോലെ, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യപുത്രനും ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.” (3:14–15)
ഇസ്രായേൽ കണ്ണുകൊണ്ടു ചെയ്തതു വിശ്വാസികൾ വിശ്വാസത്താൽ ചെയ്യുന്നു. “ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു” എന്നതിലെ ചെറിയ ഗ്രീക്കുവാക്ക് (ദെയി) ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയെ കുറിക്കുന്നു. സർപ്പം കുറച്ചുകാലത്തേക്കു ജീവൻ തിരികെ നൽകി; പുത്രൻ നിത്യജീവൻ നൽകുന്നു.
“തന്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻ തക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു.” (3:16)
കുരിശു നമ്മോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സു മാറ്റുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. അതു തുടങ്ങുന്നതുതന്നെ അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിലാണ്. യോഹന്നാനിലെ “ലോകം” പലപ്പോഴും ദൈവത്തെ എതിർക്കുന്ന ലോകമാണ്; ആ ലോകത്തെയാണ് അവിടുന്നു സ്നേഹിക്കുന്നത്.
“ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്കയച്ചത് ലോകത്തെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കാനല്ല. പ്രത്യുത, അവൻ വഴി ലോകം രക്ഷപ്രാപിക്കാനാണ്.” (3:17)
അയയ്ക്കലിന്റെ ലക്ഷ്യം വ്യക്തമായി പറയുന്നു. ദൈവകോപത്തെ പേടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നോമ്പ് ഈ വാക്യം ഇനിയും കേട്ടിട്ടില്ല.
“ഇതാണു ശിക്ഷാവിധി: പ്രകാശം ലോകത്തിലേക്കു വന്നിട്ടും മനുഷ്യർ പ്രകാശത്തെക്കാൾ അധികമായി അന്ധകാരത്തെ സ്നേഹിച്ചു.” (3:19)
പ്രകാശം ഒരിക്കലും കാണാത്തവരല്ല അന്ധകാരത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നത്; കാണപ്പെടാതിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്. നമുക്കെല്ലാം ഇതിന്റെ ഒരംശം അറിയാം.
“സത്യം പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ വെളിച്ചത്തിലേക്കു വരുന്നു.” (3:21)
“സത്യം പ്രവർത്തിക്കുക” എന്നത് ഒരു ഹീബ്രുശൈലിയാണ്: സത്യം അറിയാൻ മാത്രമുള്ളതല്ല, ചെയ്യാനുമുള്ളതാണ്. രാത്രിയിൽ വന്ന നിക്കൊദേമോസ് അവസാനം വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടും, യേശുവിന്റെ സംസ്കാരത്തിനു മീറയും ചെന്നിനായകവുമായി (19:39).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ദൈവസ്നേഹം നാം അറിയാനാണു വചനം മാംസമായത് എന്നു പഠിപ്പിക്കാൻ മതബോധനഗ്രന്ഥം യോഹന്നാൻ 3:16 ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 458). കുരിശിലെ ഉയർത്തൽ സ്വർഗാരോഹണത്തിലെ ഉയർത്തലിനെ സൂചിപ്പിക്കുകയും പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് അതു പറയുന്നു (CCC 662). പുത്രൻ വന്നതു വിധിക്കാനല്ല, രക്ഷിക്കാനാണെന്നും, ഈ ജീവിതത്തിൽ കൃപ നിരസിക്കുന്നവൻ ഇപ്പോൾതന്നെ സ്വയം വിധിക്കുന്നുവെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 679). അതുകൊണ്ടാണ് നോമ്പിന്റെ നടുവിൽ സ്ഥാപിക്കുന്ന സ്ലീബാ ഭീഷണിയുടെ അടയാളമല്ല, പിതാവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമാകുന്നത്. തകർന്നുപോകാനല്ല, ജീവിക്കാനാണു നാം അതിലേക്കു നോക്കുന്നത്.
പിച്ചളസർപ്പം ഒരു വിഗ്രഹമായിരുന്നില്ലേ? രൂപങ്ങൾക്കെതിരായ കൽപന എന്തായി?
ദൈവംതന്നെയാണ് അതു കൽപിച്ചത്; ആരാധിക്കാനുള്ളതായിരുന്നില്ല അത്. പിൽക്കാലത്ത് ജനം അതിന്റെ മുമ്പിൽ ധൂപാർച്ചന നടത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഹെസക്കിയാരാജാവ് അതു തകർത്തു (2 രാജാക്കന്മാർ 18:4). വിശുദ്ധമായ ഒരു അടയാളത്തിന്റെ ശരിയായ ഉപയോഗവും ദുരുപയോഗവും ബൈബിൾ കാണിക്കുന്നു. സഭയിലെ രൂപങ്ങൾ വിഗ്രഹങ്ങളല്ലെന്നു വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ സർപ്പത്തെ സ്മരിക്കുന്നു (CCC 2129–2132): രൂപത്തിനു നൽകുന്ന ബഹുമാനം അതു പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നയാളിലേക്കു കടന്നുചെല്ലുന്നു; ആരാധന ദൈവത്തിനു മാത്രം. ജ്ഞാനം 16:7 സർപ്പത്തെപ്പറ്റിയും ഇതുതന്നെ പറയുന്നു. ഇന്നു നാം സ്ലീബായെ വണങ്ങുമ്പോൾ അതിലൂടെ നോക്കുന്നത് അതിൽ തൂങ്ങിയവനെയാണ്.
ദൈവം എന്തിനു സർപ്പങ്ങളെ അയയ്ക്കുന്നു? ഹോർമയിലെ പട്ടണങ്ങളുടെ നാശമോ?
സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം ദൈവത്തിൽനിന്നു നേരിട്ടു വരുന്നതായി പഴയനിയമം പലപ്പോഴും പറയുന്നു; സഹനത്തെ അവിടുത്തെ പക്കലേക്കു മടങ്ങാനുള്ള വിളിയായി വായിക്കുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക രോഗമോ ദുരന്തമോ ഒരു പ്രത്യേക പാപത്തിനുള്ള ശിക്ഷയാണെന്ന് ഈ വായനയിൽനിന്നു നാം നിഗമനം ചെയ്യരുത്; യേശുതന്നെ ആ നിഗമനം നിരസിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 9:3; ലൂക്കാ 13:1–5). ഹോർമയുടെ കാര്യത്തിൽ, ഇത്തരം പുരാതന യുദ്ധവിവരണങ്ങളെ തിരുവെഴുത്തിന്റെ ആകെത്തുകയുടെയും, ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാൻ പറയുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെയും വെളിച്ചത്തിലാണു സഭ വായിക്കുന്നത്. പിൽക്കാലത്തെ ഏതെങ്കിലും ജനം ആരോടെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യണമെന്ന കൽപനയല്ല അവ.
“വിശ്വസിക്കാത്തവനോ, … നേരത്തേതന്നെ ശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” യേശുവിനെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവരുടെ കാര്യമോ?
പ്രകാശത്തെ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടും നിരസിക്കുന്നവരെപ്പറ്റിയാണ് യോഹന്നാൻ പറയുന്നത്. സ്വന്തം തെറ്റുകൊണ്ടല്ലാതെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷവും സഭയും അറിയാത്തവർ, ആത്മാർഥഹൃദയത്തോടെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുകയും തങ്ങൾ അറിയുന്ന അവിടുത്തെ ഹിതം അവിടുത്തെ കൃപയാൽ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നെങ്കിൽ, അവർക്കും നിത്യരക്ഷ പ്രാപിക്കാമെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 16; CCC 847). ഇത് സഭയുടെ ദൗത്യത്തിന്റെ അടിയന്തരസ്വഭാവം കുറയ്ക്കുന്നില്ല; ക്രിസ്തുവാണ് ഏക രക്ഷകൻ.
നമ്മുടെ അന്ത്യോഖ്യൻ പാരമ്പര്യത്തിൽ വലിയ നോമ്പിന്റെ മധ്യം വിശുദ്ധ സ്ലീബായാൽ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഗോഗുൽത്താ സ്ഥാപനം എന്ന പഞ്ചാംഗത്തിലെ പേരുതന്നെ അതു വ്യക്തമായി പറയുന്നു: കുരിശിന്റെ കുന്ന് ദേവാലയത്തിന്റെ നടുവിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു; ഇതുവരെ നടന്ന ജനത്തിന് വഴി എവിടേക്കാണെന്നു കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. പല ഇടവകകളിലും ദേവാലയത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ സ്ലീബാ സ്ഥാപിച്ച്, പ്രദക്ഷിണത്തോടും ഗീതങ്ങളോടുംകൂടെ വണങ്ങി, നോമ്പിന്റെ ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ വണക്കത്തിനായി അവിടെ വയ്ക്കുന്നു. ആചാരങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെടാം; ഇടവകയിലെ രീതി പിന്തുടരുക. വരും ആഴ്ചകളിൽ വി. കുർബാനയ്ക്കു പോകുന്ന വഴി ആ സ്ലീബായുടെ മുമ്പിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, മരുഭൂമിയിലെ ജനത്തെ ഓർക്കുക; അവരോടു പറഞ്ഞ ഒരേയൊരു കാര്യം ചെയ്യുക: നോക്കുക, ജീവിക്കുക.