4 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“എന്നാൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ; നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ.” മത്തായി 5:44
ഇന്നത്തെ ഒന്നാം വായന വേദനാജനകമാണ്. ഇസഹാക്കിനുവേണ്ടിയുള്ള വിരുന്നിൽ, ഹാഗാറിന്റെ മകനായ ഇസ്മായേൽ തന്റെ മകനോടുകൂടെ കളിക്കുന്നതു കണ്ട സാറാ ആവശ്യപ്പെടുന്നു: ഈ അടിമപ്പെണ്ണിനെയും അവളുടെ മകനെയും പുറത്താക്കുക; അടിമപ്പെണ്ണിന്റെ മകൻ എന്റെ മകൻ ഇസഹാക്കിനോടൊപ്പം അവകാശിയാകാൻ പാടില്ല. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം സത്യസന്ധമാണ്: തന്റെ മകനെച്ചൊല്ലി ഇത് അബ്രാഹത്തെ വളരെ ദുഃഖിപ്പിച്ചു. ഇസ്മായേലും അവന്റെ കുഞ്ഞായിരുന്നല്ലോ. വാഗ്ദാനത്തിന്റെ വംശം ഇസഹാക്കിലൂടെയാണെന്നു ദൈവം അബ്രാഹത്തോടു പറയുന്നു; എങ്കിലും മറ്റേ ബാലനെ അവിടുന്നു മറക്കുന്നില്ല: അടിമപ്പെണ്ണിൽ ജനിച്ച മകനെയും ഞാനൊരു ജനതയാക്കും; അവനും നിന്റെ മകനാണല്ലോ. അബ്രാഹം അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് അപ്പവും ഒരു തുകൽസഞ്ചി വെള്ളവും ഹാഗാറിന്റെ തോളിൽ വച്ചുകൊടുത്ത് അവളെ ബേർഷെബാ മരുഭൂമിയിലേക്കു പറഞ്ഞയയ്ക്കുന്നു. അസൂയയും അവകാശം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവുംകൊണ്ടു പിളർന്ന ഒരു കുടുംബമാണിത്; ഭൂമിയുടെയും സ്വത്തിന്റെയും പേരിൽ ഇന്നും വീടുകളെ വിഭജിക്കുന്ന അതേതരം കലഹം. എങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലന അബ്രാഹത്തിന്റെ കൂടാരത്തിന്റെ മതിലുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് എത്തുന്നു. പറഞ്ഞയയ്ക്കപ്പെട്ട ബാലൻ ദൈവത്തിൽനിന്നു പറഞ്ഞയയ്ക്കപ്പെട്ടില്ല.
അബ്രാഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തെ സഹായിക്കുമായിരുന്ന ഒരു തത്ത്വം പൗലോസ് കോറിന്തോസുകാർക്കു നൽകുന്നു: അറിവ് അഹന്ത ജനിപ്പിക്കുന്നു; സ്നേഹമോ ആത്മീയമായി പടുത്തുയർത്തുന്നു. വിഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നുമല്ലെന്നും ഒരു ദൈവമല്ലാതെ മറ്റൊരു ദൈവമില്ലെന്നും കോറിന്തോസിലെ ക്രൈസ്തവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു; ചിലർ ആ അറിവുകൊണ്ടു ദുർബലരായ വിശ്വാസികളെ നിന്ദിച്ചു. പൗലോസ് അവരെ തിരുത്തുന്നു: ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവനെ ദൈവം അറിയുന്നു. എനിക്ക് എത്ര അറിയാം എന്നതല്ല, ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെ പടുത്തുയർത്തുന്നുണ്ടോ എന്നതാണു പ്രധാനം. സ്നേഹിക്കുക, എന്നിട്ട് ഇഷ്ടമുള്ളതു ചെയ്യുക; ഉള്ളിലെ വേര് സ്നേഹമാണെങ്കിൽ അതിൽനിന്നു നന്മയല്ലാതൊന്നും വളരുകയില്ല എന്ന ചെറിയ വാക്യത്തിൽ വി. അഗസ്റ്റിൻ ക്രൈസ്തവജീവിതം മുഴുവൻ സംഗ്രഹിച്ചു (ആശയം). യേശു സ്നേഹത്തെ അതിന്റെ അങ്ങേയറ്റംവരെ കൊണ്ടുപോകുന്നു: അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക, ശത്രുവിനെ ദ്വേഷിക്കുക എന്നു പറയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതു നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. എന്നാൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ; നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ; അങ്ങനെ നിങ്ങൾ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിന്റെ മക്കളായിത്തീരും; അവിടുന്നു ദുഷ്ടരുടെയും ശിഷ്ടരുടെയുംമേൽ സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുന്നു. യോഗ്യതയനുസരിച്ചല്ല പിതാവു തന്റെ സൂര്യപ്രകാശം വീതിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്. ആ ഉദാരത അനുകരിക്കാനാണ് ഈ വലിയ നോമ്പിൽ നാം വിളിക്കപ്പെടുന്നത്: നമ്മോടു തെറ്റുചെയ്യുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാനും, ഒഴിവാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ അഭിവാദനം ചെയ്യാനും. അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവു പൂർണനായിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും പൂർണരായിരിക്കുവിൻ.
വിഷയം: “എന്നാൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ; നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ.”
അസൂയയാൽ പിളർന്ന ഒരു കുടുംബം, അഹന്ത ജനിപ്പിക്കുന്ന അറിവും പടുത്തുയർത്തുന്ന സ്നേഹവും, പിതാവിന്റെ ഉദാരമായ സൂര്യൻ.
“അടിമപ്പെണ്ണിൽ ജനിച്ച മകനെയും ഞാനൊരു ജനതയാക്കും. അവനും നിന്റെ മകനാണല്ലോ.” ഉൽപത്തി 21:13
“ഇതുപോലെ, ഈ ചെറിയവരിൽ ഒരുവൻ പോലും നശിച്ചുപോകാൻ എന്റെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.” മത്തായി 18:14
ജീവിതത്തിൽ: നിങ്ങളുടെ കുടുംബം അകന്നുപോയ ഒരു ബന്ധുവിനെ ഈ ആഴ്ച സമീപിക്കുക.
“വിദ്വേഷം കലഹം ഇളക്കി വിടുന്നു; സ്നേഹമോ എല്ലാ അപരാധങ്ങളുംപൊറുക്കുന്നു.” സുഭാഷിതങ്ങൾ 10:12
“സ്നേഹം ദീർഘക്ഷമയും ദയയുമുള്ളതാണ്. സ്നേഹം അസൂയപ്പെടുന്നില്ല. ആത്മപ്രശംസ ചെയ്യുന്നില്ല, അഹങ്കരിക്കുന്നില്ല.” 1 കോറിന്തോസ് 13:4
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ ദിവസവും ക്ലേശിക്കുന്ന ഒരാളോടു ധൈര്യം പകരുന്ന ആത്മാർഥമായ ഒരു വാക്കു പറയുക.
“ശത്രുവിനു വിശക്കുമ്പോൾ ആഹാരവുംദാഹത്തിന് ജലവും കൊടുക്കുക:” സുഭാഷിതങ്ങൾ 25:21
“തിൻമ നിങ്ങളെ കീഴടക്കാതിരിക്കട്ടെ, തിൻമയെ നൻമകൊണ്ടു കീഴടക്കുവിൻ.” റോമാ 12:21
ജീവിതത്തിൽ: നിങ്ങളോടു തെറ്റുചെയ്ത ഒരാൾക്കുവേണ്ടി ഈ ആഴ്ച മൂർത്തമായ ഒരു ദയാപ്രവൃത്തി ചെയ്യുക.
നമ്മുടെ കുടുംബകലഹങ്ങൾക്കപ്പുറം, പറഞ്ഞയയ്ക്കപ്പെട്ടവന്റെ അടുക്കലും ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലന എത്തുന്നു.
ശത്രുക്കൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്ന സ്നേഹം നമ്മെ പിതാവിന്റെ മക്കളാക്കുന്നു.
തീരുമാനം: ഉയിർപ്പുവരെ എല്ലാ ദിവസവും ഒരു ശത്രുവിനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക; അറിവല്ല, സ്നേഹം നിങ്ങളുടെ വാക്കുകളെ ഭരിക്കട്ടെ.
പ്രിയരേ, ഒന്നാം വായനയിൽ ഒരു കുടുംബം പിളരുന്നു. സാറാ പറയുന്നു: ഈ അടിമപ്പെണ്ണിനെയും അവളുടെ മകനെയും പുറത്താക്കുക. തന്റെ മകനെച്ചൊല്ലി ഇത് അബ്രാഹത്തെ വളരെ ദുഃഖിപ്പിച്ചു (ഉൽപ 21:10–11). അസൂയയും പിതൃസ്വത്തു നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവും ഇന്നും അനേകം കുടുംബങ്ങളെ വിഭജിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ദൈവം ഇസ്മായേലിനെ മറക്കുന്നില്ല: അടിമപ്പെണ്ണിൽ ജനിച്ച മകനെയും ഞാനൊരു ജനതയാക്കും; അവനും നിന്റെ മകനാണല്ലോ (ഉൽപ 21:13). പറഞ്ഞയയ്ക്കപ്പെട്ടവന്റെ അടുക്കലും ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലന എത്തുന്നു.
പൗലോസ് പറയുന്നു: അറിവ് അഹന്ത ജനിപ്പിക്കുന്നു; സ്നേഹമോ പടുത്തുയർത്തുന്നു; ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവനെ ദൈവം അറിയുന്നു (1 കോറി 8:1, 3). പലതും അറിയുന്നതു പോരാ; നാം മറ്റുള്ളവരെ പടുത്തുയർത്തണം.
യേശു പറയുന്നു: ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ; നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ; അങ്ങനെ നിങ്ങൾ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിന്റെ മക്കളായിത്തീരും; അവിടുന്നു ദുഷ്ടരുടെയും ശിഷ്ടരുടെയുംമേൽ സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുന്നു (മത്താ 5:44–45). ഈ നോമ്പിൽ, സ്നേഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരാൾക്കുവേണ്ടി നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, വളരെ ധൈര്യമുള്ള ഒരു കാര്യം ചെയ്യാനാണു യേശു നമ്മോടു പറയുന്നത്: നമ്മോടു നല്ലതുപോലെ പെരുമാറാത്തവരെപ്പോലും സ്നേഹിക്കുക, അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക. നല്ലവരുടെയും മോശക്കാരുടെയുംമേൽ ദൈവം സൂര്യനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. നിന്നോടു ദയ കാണിക്കാത്ത ഒരാൾക്കുവേണ്ടി ഇന്നു രാത്രി പ്രാർഥിക്കാമോ? അപ്പോൾ നീ ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാകും.
സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ, ദുഷ്ടരുടെയും ശിഷ്ടരുടെയുംമേൽ അങ്ങു സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുകയും നീതിമാന്മാരുടെയും നീതിരഹിതരുടെയുംമേൽ മഴ പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മരുഭൂമിയിലേക്കു പറഞ്ഞയയ്ക്കപ്പെട്ട ബാലനെ അങ്ങു മറന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളെ വിഭജിക്കുന്ന അസൂയയും കലഹങ്ങളും സുഖപ്പെടുത്തണമേ. അഹന്ത ജനിപ്പിക്കുന്ന അറിവിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ കാത്ത്, പടുത്തുയർത്തുന്ന സ്നേഹംകൊണ്ടു നിറയ്ക്കണമേ. അങ്ങയുടെ മക്കളായി, അങ്ങു പൂർണനായിരിക്കുന്നതുപോലെ പൂർണരാകാൻ, ഈ വലിയ നോമ്പിൽ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാനും ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാനും കൃപ നൽകണമേ. ഞങ്ങളുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ.
ചൊവ്വാഴ്ച ഇസഹാക്കിന്റെ മുലകുടിമാറ്റ വിരുന്നിൽ നിർത്തിയ ഉൽപത്തിയിലെ കഥ, ഇന്നു ദുഃഖത്തിലേക്കു തിരിയുന്നു. സ്വന്തം മകനെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരമ്മയുടെ ഭയം മറ്റൊരമ്മയെയും മകനെയും വീട്ടിൽനിന്ന് ഇറക്കിവിടുന്നു; പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരെ ദൈവം മറക്കുന്നില്ല. ലേഖനം (1 കോറിന്തോസ് 8:1–6) ഭിന്നിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: “അറിവ് അഹന്ത ജനിപ്പിക്കുന്നു; സ്നേഹമോ ആത്മീയോത്കർഷം വരുത്തുന്നു.” ഏവൻഗേലിയോനിൽ യേശു ഏറ്റവും കഠിനമായ സ്നേഹം ആവശ്യപ്പെടുന്നു: ശത്രുവിനോടുള്ള സ്നേഹം; കാരണം പിതാവ് അങ്ങനെയാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
സാറായുടെ ഈജിപ്തുകാരിയായ അടിമയാണു ഹാഗാർ. പതിനാറാം അധ്യായത്തിൽ, ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകാൻ സാറാ അവരെ അബ്രാഹത്തിനു നൽകി; പിന്നീട് അവരോടു കഠിനമായി പെരുമാറി. ഹാഗാർ ഓടിപ്പോയി; ദൈവം മരുഭൂമിയിൽ അവരെ കണ്ടുമുട്ടി തിരിച്ചയച്ചു. അവരുടെ മകൻ ഇപ്പോൾ ഒരു ബാലനാണ്. ഇസഹാക്കിനുവേണ്ടിയുള്ള വിരുന്നിനു (21:8) തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് ഇന്നത്തെ വായന.
കഥ അതിന്റെ വേദന മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. അന്നത്തെ നിയമത്തിലും ആചാരത്തിലും അവകാശിയുടെ സ്ഥാനം ഒരു പ്രശ്നമാകാമായിരുന്നു; അതാണു സാറായുടെ ഭയം. ഇരുപത്തിയൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ഒരിടത്തും ഗ്രന്ഥകാരൻ ഇസ്മായേൽ എന്ന പേര് ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല; ഹാഗാറിന്റെ മകൻ, ബാലൻ, കുട്ടി എന്നു മാത്രം.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“തൻമൂലം മകനെയോർത്ത് അബ്രാഹം വളരെ അസ്വസ്ഥനായി.” (21:11)
“അവളുടെ മകൻ” എന്നല്ല, അബ്രാഹത്തിന്റെ മകൻ എന്ന നിലയിലാണു ഗ്രന്ഥകാരൻ പറയുന്നത്. വചനം ഈ സ്നേഹം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; ബാലനെ നിസ്സാരനായി കാണുന്നില്ല.
“അടിമപ്പെണ്ണിൽ ജനിച്ച മകനെയും ഞാനൊരു ജനതയാക്കും. അവനും നിന്റെ മകനാണല്ലോ.” (21:13)
ഇസഹാക്കിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തതിന്റെ അർഥം ദൈവം ഇസ്മായേലിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു എന്നല്ല. വാഗ്ദാനത്തിന്റെ വഴിക്കു പുറത്തായിരിക്കുക എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനയ്ക്കു പുറത്തായിരിക്കുക എന്നല്ല.
“അബ്രാഹം അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് … മകനെയും ഏൽപിച്ചിട്ട് അവളെ പറഞ്ഞയച്ചു.” (21:14)
“അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്” എന്ന വാക്ക് അടുത്ത അധ്യായത്തിൽ, ഇസഹാക്കിനെ മോറിയായിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, വീണ്ടും വരും (22:3). രണ്ടിടത്തും വലിയ വില കൊടുത്ത് അബ്രാഹം അനുസരിക്കുന്നു; ദൈവം കുട്ടിയെ കാത്തുകൊള്ളുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഗലാത്തിയാ 4:21–31-ൽ വി. പൗലോസ് ഈ രണ്ട് അമ്മമാരെ രണ്ട് ഉടമ്പടികളുടെ പ്രതീകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു; സാറായുടെ വാക്ക് ഉദ്ധരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തുവിലെ അടിമത്തത്തെയും പുത്രത്വത്തെയും പറ്റിയുള്ള വായനയാണത്. അത് ഒരു ജനത്തിനും എതിരല്ല; ദൈവം ഹാഗാറിനെയും മകനെയും പരിപാലിക്കുന്ന ഈ വ്യക്തമായ കഥയെ അതു റദ്ദാക്കുന്നുമില്ല. തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ അബ്രാഹത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മുസ്ലീങ്ങളെ രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ബഹുമാനത്തോടെ പരാമർശിക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 3; CCC 841 നോക്കുക). കൗൺസിൽ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ആ ബഹുമാനത്തോടെയും, ഹാഗാറിനെപ്പോലെ വീട്ടിൽനിന്നു പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരോടുള്ള അനുകമ്പയോടെയുമാണ് ഒരു ക്രൈസ്തവൻ ഇന്നത്തെ വായന കേൾക്കേണ്ടത്.
പശ്ചാത്തലം.
ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിൽ “നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ … എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു” എന്ന രീതിയിലുള്ള ആറു വാക്യങ്ങളിൽ (5:21–48) അവസാനത്തേതാണിത്. നിയമം അസാധുവാക്കാനല്ല, പൂർത്തിയാക്കാനാണു താൻ വന്നതെന്ന് യേശു പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു (5:17). ഈ വാക്കുകൾ കൽപനകളുടെ വേരിലേക്കു ചെല്ലുന്നു; കുറവല്ല, കൂടുതലാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക, ശത്രുവിനെ ദ്വേഷിക്കുക എന്നുപറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ.” (5:43)
“അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക” ലേവ്യർ 19:18 ആണ്; “ശത്രുവിനെ ദ്വേഷിക്കുക” നിയമത്തിലെ കൽപനയല്ല. ശത്രുവിന്റെ മൃഗത്തെ സഹായിക്കാനും (പുറപ്പാട് 23:4–5) വിശക്കുന്ന ശത്രുവിനെ തീറ്റാനും (സുഭാഷിതങ്ങൾ 25:21) നിയമവും ജ്ഞാനഗ്രന്ഥങ്ങളും പറയുന്നു. അക്കാലത്തെ ഒരു കൂട്ടരുടെ രചനയായ ഖുമ്രാനിലെ സമൂഹനിയമം അന്ധകാരപുത്രരെ വെറുക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി പറയുന്നു; ഇത്തരം മനോഭാവങ്ങൾ ഈ വാക്കിനു പിന്നിലുണ്ടെന്നു ചില പണ്ഡിതന്മാർ കാണുന്നു. കൽപനയെ ചുരുക്കുന്ന ഒരു രീതിക്കെതിരെയാണ് യേശു സംസാരിക്കുന്നത്, ഇസ്രായേലിന്റെ നിയമത്തിനെതിരെയല്ല.
“ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ; നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ.” (5:44)
യഥാർഥ ശത്രുക്കളെപ്പറ്റിയാണ് അവിടുന്ന് പറയുന്നത്. പ്രാർഥനയാണ് ആദ്യപടി, കാരണം വികാരം മാറുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ അതു ചെയ്യാം.
“നീതിമാൻമാരുടെയും, നീതിരഹിതരുടെയും മേൽ മഴ പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” (5:45)
ശത്രുക്കൾ അർഹിക്കുന്നു എന്നതോ, സ്നേഹം അവരെ നേടുമെന്നതോ അല്ല കാരണം. എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും പിതാവു ചെയ്യുന്നത് ഇതാണ് എന്നതാണ്.
“അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവ് പരിപൂർണനായിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും പരിപൂർണരായിരിക്കുവിൻ.” (5:48)
ചുരുക്കം പേർക്കുള്ള ഉപദേശമല്ലിത്. എല്ലാ ക്രൈസ്തവരും വിശുദ്ധിയിലേക്കു വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നു പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 2013).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
താൻ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ, ശത്രുക്കളെപ്പോലും സ്നേഹിക്കാൻ കർത്താവ് ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 1825). ക്രൈസ്തവപ്രാർഥന ശത്രുക്കളോടുള്ള ക്ഷമവരെ എത്തുന്നുവെന്നും, അതു ശിഷ്യനെ ഗുരുവിനോട് അനുരൂപനാക്കി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നും അതു പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 2844). ഏറ്റവും പുരാതന ക്രൈസ്തവരചനകളിലൊന്നായ ദിദാക്കെ പറയുന്നു: ശത്രുക്കൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുവിൻ; നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി ഉപവസിക്കുവിൻ (1.3, ആശയം). ആ പഴയ വാക്ക് ഇന്നത്തെ ഏവൻഗേലിയോനെ വലിയ നോമ്പിനോടു ചേർക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തിന്റെയോ സ്വന്തം ജനത്തിന്റെയോ പേരിൽ പല ദേശങ്ങളിലും സഹിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കുവേണ്ടിയും, അവരെ ദ്രോഹിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയും നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു.
സാറാ ചെയ്തതു ദൈവം അംഗീകരിച്ചോ?
സാറാ പറയുന്നതുപോലെ ചെയ്യാൻ ദൈവം അബ്രാഹത്തോടു പറയുന്നു, കാരണം ഇസഹാക്കാണു വാഗ്ദാനത്തിന്റെ കുട്ടി (21:12). അതുകൊണ്ട് അവരുടെ ആവശ്യം സ്വയം നല്ലതാകുന്നില്ല; ബൈബിൾ അങ്ങനെ പറയുന്നുമില്ല. മനുഷ്യരുടെ കലർപ്പുള്ള ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിലൂടെയും ദൈവം തന്റെ പദ്ധതി നടപ്പാക്കുന്നതും, അവയാൽ മുറിവേറ്റവരോടു വിശ്വസ്തനായിരിക്കുന്നതും തിരുവെഴുത്തു പലപ്പോഴും കാണിക്കുന്നു. ഹാഗാറിന്റെ മകനെപ്പറ്റിയുള്ള ദൈവവചനം ഒരു വാഗ്ദാനമാണ്; അടുത്ത വായനയിൽ ദൈവദൂതൻ മരുഭൂമിയിൽ അവരെ വിളിക്കുന്നു.