20 മാർച്ച് 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · ലത്തീൻ റീത്ത് · English
“യേശു അവളോടു ചോദിച്ചു: വിശ്വസിച്ചാൽ നീ ദൈവമഹത്വം ദർശിക്കുമെന്നു ഞാൻ നിന്നോടു പറഞ്ഞില്ലേ?” യോഹന്നാൻ 11:40
നാൽപതു ദിവസങ്ങൾ ഇന്നലെ അവസാനിച്ചു; നാളെ ഓശാന ഞായർ. അവയ്ക്കിടയിൽ, പൗരസ്ത്യസഭകളെപ്പോലെ, നമ്മുടെ സഭ ലാസറിന്റെ ശനി ആചരിക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ ക്രമംതന്നെയാണിത്: യേശുവിന്റെ അടയാളങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതും ഏറ്റവും വലുതുമാണ് ലാസറിന്റെ ഉയിർപ്പിക്കൽ; അതു ജറുസലേമിലേക്കുള്ള വഴി തുറക്കുന്നു. കുരുത്തോലകളുമായി എതിരേൽക്കാൻ വന്ന ജനക്കൂട്ടം യേശുവിനെ മാത്രമല്ല, അവൻ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിച്ച ലാസറിനെയും കാണാനാണു വന്നതെന്നു യോഹന്നാൻ പറയുന്നു. സഹോദരിയെ വിളിക്കാൻ മർത്താ പോകുന്നിടത്ത് ഇന്നത്തെ ഏവൻഗേലിയോൻ ആരംഭിക്കുന്നു: ഗുരു ഇവിടെയുണ്ട്; നിന്നെ വിളിക്കുന്നു. മറിയം വേഗം എഴുന്നേൽക്കുന്നു; കല്ലറയിങ്കൽ കരയാൻ പോകുകയാണെന്നു കരുതി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ പിന്നാലെ ചെല്ലുന്നു. മർത്താ പറഞ്ഞ അതേ വാക്കുകളോടെ അവൾ യേശുവിന്റെ കാൽക്കൽ വീഴുന്നു: കർത്താവേ, നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ സഹോദരൻമരിക്കുമായിരുന്നില്ല. പിന്നെ മാംസമായ ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയം യോഹന്നാൻ നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു: അവളും അവളോടുകൂടെ വന്നവരും കരയുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ യേശു ആത്മാവിൽ നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് അസ്വസ്ഥനായി. അവനെ അടക്കിയിരിക്കുന്നത് എവിടെയാണ് എന്ന് അവിടുന്നു ചോദിക്കുന്നു. കർത്താവേ, വന്നു കാണുക എന്ന് അവർ പറയുന്നു. യേശു കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു. ദുഃഖം പങ്കിടാൻ ജറുസലേമിൽനിന്നു വന്ന അയൽക്കാരും കുടുംബസുഹൃത്തുക്കളുമായ വിലപിക്കുന്നവർ പറയുന്നു: നോക്കൂ, അവൻ എത്രമാത്രം അവനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു! അവരിൽ പലരും അന്ന് അവനിൽ വിശ്വസിച്ചുവെന്നു യോഹന്നാൻ പറയുന്നു.
മുകളിൽ കല്ലുവച്ച ഒരു ഗുഹയായ കല്ലറയ്ക്കരികെ യേശു പറയുന്നു: ആ കല്ലെടുത്തു മാറ്റുവിൻ. പ്രായോഗികബുദ്ധിയുള്ള മർത്താ എതിർക്കുന്നു: കർത്താവേ, ഇപ്പോൾ ദുർഗന്ധം ഉണ്ടായിരിക്കും; ഇതു നാലാം ദിവസമാണ്. യേശു മറുപടി പറയുന്നു: വിശ്വസിച്ചാൽ നീ ദൈവമഹത്വം ദർശിക്കുമെന്നു ഞാൻ നിന്നോടു പറഞ്ഞില്ലേ? അവിടുന്നു കണ്ണുയർത്തി പിതാവിനു നന്ദി പറയുന്നു; പിന്നെ അവൻ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു: ലാസറേ, പുറത്തു വരുക. അപ്പോൾ മരിച്ചവൻ പുറത്തു വന്നു. അവന്റെ കൈകാലുകൾ നാടകൾകൊണ്ട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടും മുഖം തുണികൊണ്ട് ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടുമിരുന്നു. മരിച്ച സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ചു കരയുന്നതു ക്രിസ്തുവിലെ മനുഷ്യത്വത്തിനും, ഒരു വാക്കുകൊണ്ട് അവനെ ജീവനിലേക്കു തിരികെ വിളിക്കുന്നതു ക്രിസ്തുവിലെ ദൈവത്വത്തിനും ചേർന്നതാണെന്നു വി. ലെയോ മാർപാപ്പ എഴുതി (ആശയം). സത്യദൈവവും സത്യമനുഷ്യനുമായ ഏകവ്യക്തി കരയുകയും ഉയിർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവസാന കൽപന ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവർക്കാണ്: അവന്റെ കെട്ടുകളഴിക്കുവിൻ. അവൻ പോകട്ടെ. ഏറ്റുപറച്ചിലിലൂടെ പാപത്തിന്റെ കല്ലറയിൽനിന്നു പുറത്തുവരുന്ന പാപിയുടെ ചിത്രമാണ് ഇതിൽ വി. അഗസ്റ്റിൻ കണ്ടത്: ജീവൻ നൽകുന്നതു ക്രിസ്തു മാത്രം; എന്നാൽ കെട്ടഴിക്കുന്ന ശുശ്രൂഷ അവിടുന്നു തന്റെ സഭയെ ഏൽപിച്ചിരിക്കുന്നു (ആശയം). ഉയിർപ്പിനുമുമ്പ് ലാസറിന്റെ ശനി ആചരിക്കാൻ, കുമ്പസാരമെന്ന കൂദാശയിൽ നമ്മുടെ കല്ലറയിൽനിന്നു പുറത്തുവന്ന് സഭ നമ്മുടെ കെട്ടുകളഴിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നതിനെക്കാൾ നല്ല മാർഗമില്ല.
ലാസർ വീണ്ടും മരിക്കുമായിരുന്നു; അവന്റെ ഉയിർപ്പിക്കൽ ഒരടയാളമായിരുന്നു. അതു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യം പൗലോസ് പ്രഘോഷിക്കുന്നു: എന്നാൽ, നിദ്രപ്രാപിച്ച എല്ലാവരുടെയും ആദ്യഫലമായി ക്രിസ്തു മരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ആദത്തിൽ എല്ലാവരും മരണാധീനരാകുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാവരും പുനർജീവിക്കും. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർപ്പ് ഈ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ഒരു മടക്കമല്ല, ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട ശരീരത്തിന്റെ വിളവെടുപ്പിലെ ആദ്യഫലമാണ്; മരണമെന്ന അവസാനശത്രുവും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ഉൽപത്തി റബേക്കായുടെ കഥ സമാപിപ്പിക്കുന്നു. അവളുടെ കുടുംബം അവളോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: നീ ഈ മനുഷ്യനോടുകൂടെ പോകുന്നുവോ? ഒറ്റ വാക്കിൽ അവൾ ഉത്തരം നൽകുന്നു: ഞാൻ പോകുന്നു. ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മണവാളനുവേണ്ടി അവൾ സ്വന്തം വീടു വിടുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ എതിരേൽക്കാൻ വിശ്വാസത്തിൽ പുറപ്പെടുന്ന സഭയെയും ഓരോ ആത്മാവിനെയുമാണ് റബേക്കായിൽ വി. അംബ്രോസ് കണ്ടത് (ആശയം). അബ്രാഹത്തിന്റെ ദാസൻ പറയുന്നു: എന്നെ താമസിപ്പിക്കരുത്. നാളെ കർത്താവ് ജറുസലേമിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു. നാം ഈ മനുഷ്യനോടുകൂടെ പോകുമോ? റബേക്കായോടൊപ്പം നമുക്കും ഉത്തരം നൽകാം: ഞാൻ പോകുന്നു.
വിഷയം: “വിശ്വസിച്ചാൽ നീ ദൈവമഹത്വം ദർശിക്കുമെന്നു ഞാൻ നിന്നോടു പറഞ്ഞില്ലേ?”
ലാസറിന്റെ ശനി: ദൈവമനുഷ്യന്റെ കണ്ണീർ, മരിച്ചവരെ വിളിക്കുന്ന സ്വരം, ഉയിർപ്പിന്റെ ആദ്യഫലം, ഞാൻ പോകുന്നു എന്നു പറയുന്ന വധു.
“അവിടുന്ന് മരണത്തെ എന്നേക്കുമായി ഗ്രസിക്കും; സകലരുടെയും കണ്ണീർ അവിടുന്ന് തുടച്ചുമാറ്റും; തന്റെ ജനത്തിന്റെ അവമാനം ഭൂമിയിൽ എല്ലായിടത്തുംനിന്ന് അവിടുന്ന് നീക്കിക്കളയും. കർത്താവാണ് ഇത് അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.” ഏശയ്യാ 25:8
“യേശു അവളോടു പറഞ്ഞു: ഞാനാണ് പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും. എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻമരിച്ചാലും ജീവിക്കും.” യോഹന്നാൻ 11:25
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ദുഃഖിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തെ സന്ദർശിക്കുകയോ വിളിക്കുകയോ ചെയ്ത് അവരോടൊപ്പം പ്രാർഥിക്കുക.
“ആകയാൽ അവരോട് പ്രവചിക്കുക. ദൈവമായ കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: എന്റെ ജനമേ, ഞാൻ കല്ലറകൾതുറന്ന് നിങ്ങളെ ഉയർത്തും, ഇസ്രായേൽദേശത്തേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളെ തിരികെകൊണ്ടുവരും.” എസെക്കിയേൽ 37:12
“മരണമെന്ന അവസാനശത്രുവും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” 1 കോറിന്തോസ് 15:26
ജീവിതത്തിൽ: ഉയിർപ്പിനുമുമ്പ് നല്ലൊരു കുമ്പസാരം നടത്തി സഭ നിന്റെ കെട്ടുകളഴിക്കാൻ അനുവദിക്കുക.
“മകളേ, കേൾക്കുക, ചെവിചായിച്ചു ശ്രദ്ധിക്കുക; നിന്റെ ജനത്തെയുംപിതൃഭവനത്തെയും മറക്കുക.” സങ്കീർത്തനം 45:10
“എനിക്കു നിങ്ങളോടു ദൈവികമായ അസൂയ തോന്നുന്നു. എന്തെന്നാൽ, നിർമലയായ വധു വിനെ അവളുടെ ഭർത്താവിന് എന്നതുപോലെ, നിങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിനു സമർപ്പിക്കേണ്ടതിന് ക്രിസ്തുവുമായി നിങ്ങളുടെ വിവാഹനിശ്ചയം ഞാൻ നടത്തി.” 2 കോറിന്തോസ് 11:2
ജീവിതത്തിൽ: നാളെ കൈയിൽ കുരുത്തോലയുമായി കർത്താവിനോടു പറയുക: ഈ ഹാശാആഴ്ച മുഴുവൻ ഞാൻ അങ്ങയോടുകൂടെ പോകുന്നു.
ദൈവമനുഷ്യൻ കല്ലറയ്ക്കരികെ കരയുന്നു, മരിച്ചവനെ ജീവനിലേക്കു വിളിക്കുന്നു; ഉയിർപ്പിന്റെ ആദ്യഫലം ക്രിസ്തുവാണ്.
റബേക്കായോടൊപ്പം ഞാൻ പോകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ് നാം അവിടുത്തോടൊപ്പം ജറുസലേമിലേക്കു പോകുന്നു.
തീരുമാനം: കല്ലറയിൽനിന്നു പുറത്തുവരുക, കെട്ടുകളഴിക്കപ്പെടുക, യേശുവിനോടൊപ്പം ഹാശാആഴ്ചയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുക.
പ്രിയരേ, നാൽപതു ദിവസങ്ങൾ ഇന്നലെ അവസാനിച്ചു; നാളെ ഓശാന ഞായറാണ്. ഇന്ന്, ലാസറിന്റെ ശനിയാഴ്ച, നാം ബഥാനിയായിലെ ഒരു കല്ലറയ്ക്കരികെ നിൽക്കുന്നു. മറിയം യേശുവിന്റെ കാൽക്കൽ വീണു പറയുന്നു: കർത്താവേ, നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ സഹോദരൻ മരിക്കുമായിരുന്നില്ല (യോഹ 11:32). യേശു കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു (യോഹ 11:35).
യേശു സത്യമനുഷ്യനാണ്: അവിടുന്നു നമ്മുടെ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു, നമ്മോടൊപ്പം കരയുന്നു. യേശു സത്യദൈവവുമാണ്: ആ കല്ലെടുത്തു മാറ്റുവിൻ എന്നു പറഞ്ഞശേഷം അവിടുന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിക്കുന്നു: ലാസറേ, പുറത്തു വരുക (യോഹ 11:39, 43). മരിച്ചവൻ പുറത്തുവരുന്നു. യേശു മർത്തായോടു പറഞ്ഞു: വിശ്വസിച്ചാൽ നീ ദൈവമഹത്വം ദർശിക്കുമെന്നു ഞാൻ നിന്നോടു പറഞ്ഞില്ലേ? (യോഹ 11:40).
പിന്നെ യേശു ജനത്തോടു പറയുന്നു: അവന്റെ കെട്ടുകളഴിക്കുവിൻ. അവൻ പോകട്ടെ (യോഹ 11:44). കുമ്പസാരത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം വി. അഗസ്റ്റിൻ ഇതിൽ കണ്ടു: ക്രിസ്തു നമുക്കു പുതുജീവൻ നൽകുന്നു; സഭ നമ്മുടെ കെട്ടുകളഴിക്കുന്നു (ആശയം). നാളെ ഹാശാആഴ്ച ആരംഭിക്കുന്നു. നമ്മുടെ കല്ലറകളിൽനിന്നു പുറത്തുവന്ന്, ഉയിർപ്പിനുമുമ്പ് കുമ്പസാരത്തിൽ നമ്മുടെ കെട്ടുകളഴിക്കപ്പെടട്ടെ.
ലാസർ ഒരുനാൾ വീണ്ടും മരിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ നിദ്രപ്രാപിച്ച എല്ലാവരുടെയും ആദ്യഫലമായി ക്രിസ്തു മരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടു (1 കോറി 15:20); മരണമെന്ന അവസാനശത്രുവും നശിപ്പിക്കപ്പെടും (1 കോറി 15:26). നീ ഈ മനുഷ്യനോടുകൂടെ പോകുന്നുവോ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ പോകുന്നു എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞ റബേക്കായെപ്പോലെ (ഉൽപ 24:58), നാളെ കുരുത്തോലയുമായി നമുക്കും യേശുവിനോടു പറയാം: ഞാൻ അങ്ങയോടുകൂടെ പോകുന്നു. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, യേശുവിന്റെ സ്നേഹിതനായ ലാസർ മരിച്ചപ്പോൾ യേശു കരഞ്ഞു. നാം ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ യേശു നമ്മോടൊപ്പം കരയുന്നു. പക്ഷേ പിന്നെ അവിടുന്നു വിളിച്ചു: ലാസറേ, പുറത്തു വരുക! ലാസർ ജീവനോടെ പുറത്തുവന്നു. യേശു മരണത്തെക്കാൾ ശക്തനാണ്. നാളെ പള്ളിയിൽ ഒരു കുരുത്തോല കൊണ്ടുവന്ന്, ജീവൻ നൽകുന്ന നമ്മുടെ രാജാവായ യേശുവിനുവേണ്ടി അതു വീശുക!
കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവേ, അങ്ങയുടെ സ്നേഹിതനായ ലാസറിന്റെ കല്ലറയ്ക്കരികെ അങ്ങു കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു; അങ്ങയുടെ വചനത്താൽ അവനെ പുറത്തേക്കു വിളിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ദുഃഖം പങ്കിടുന്ന സത്യമനുഷ്യനും മരിച്ചവർക്കു ജീവൻ നൽകുന്ന സത്യദൈവവുമാണ് അങ്ങ്. പാപത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും എല്ലാ കല്ലറകളിൽനിന്നും ഞങ്ങളെ പുറത്തേക്കു വിളിക്കണമേ; കരുണയുടെ കൂദാശയിൽ അങ്ങയുടെ സഭ ഞങ്ങളുടെ കെട്ടുകളഴിക്കട്ടെ. നിദ്രപ്രാപിച്ചവരുടെ ആദ്യഫലം അങ്ങായതിനാൽ ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ബലപ്പെടുത്തണമേ. ഓശാന ഞായറിലേക്കു ഞങ്ങൾ വരുമ്പോൾ, റബേക്കായുടെ സന്നദ്ധമായ ഉത്തരം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ: ഞാൻ പോകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ്, ജറുസലേമിലേക്ക്, അങ്ങയുടെ കുരിശിലേക്കും ഉയിർപ്പിലേക്കും ഞങ്ങൾ അങ്ങയോടൊപ്പം പോകട്ടെ. ആമേൻ.
നാൽപതാം വെള്ളിക്കും ഓശാന ഞായറിനും ഇടയിൽ ലാസറിന്റെ ശനി നിൽക്കുന്നു. മരിക്കാൻവേണ്ടി തന്റെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, കർത്താവ് ഒരു സ്നേഹിതന്റെ ശവകുടീരത്തിലേക്കു ചെല്ലുന്നു; കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു; മരിച്ചവനെ പുറത്തേക്കു വിളിക്കുന്നു. ആ രംഗത്തിനു ചുറ്റുമാണ് മൂന്നു വായനകളും. ഒരു യുവതിയുടെ ഞാൻ പോകുന്നു എന്ന വാക്കോടെ ദാസന്റെ നീണ്ട കഥ ഉൽപത്തി അവസാനിപ്പിക്കുന്നു; ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മണവാളന്റെ അടുത്തേക്ക് അവർ വീടുവിട്ടു പോകുന്നു. ക്രിസ്തു ആദ്യഫലമാണെന്നും അവസാനശത്രു മരണമാണെന്നും പൗലോസ് പറയുന്നു. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ, ഒരു ശവകുടീരത്തിൽ, അതേ വിജയം യോഹന്നാൻ കാണിക്കുന്നു. ഞാൻ പോകുന്നു, ആദ്യഫലം, പുറത്തു വരുക എന്നിവയാണ് ഇന്നത്തെ വാക്കുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
അബ്രാഹത്തിന്റെ ഭവനംമുതൽ കിണറ്റുകരയിലേക്കും റബേക്കായുടെ കുടുംബത്തിലേക്കും ഈ ആഴ്ചത്തെ വായനകൾ ദാസനെ പിന്തുടർന്നു. ഇന്നത്തെ വായനയ്ക്കു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വാക്യങ്ങൾ (24:42–49) അവന്റെ വിവരണം പൂർത്തിയാക്കുന്നു; എന്റെ യജമാനനോടു വിശ്വസ്തമായി പെരുമാറുമോ എന്നു പറയുക എന്ന ലളിതമായ അപേക്ഷയോടെ അത് അവസാനിക്കുന്നു.
അന്നത്തെ ലോകത്തു വിവാഹങ്ങൾ കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിൽ ക്രമീകരിക്കുകയായിരുന്നു; ഇതും അങ്ങനെതന്നെ. അതുകൊണ്ട്, അവരുടെ സ്വന്തം സമ്മതം ചോദിക്കുകയും ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന 57–58 വാക്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആ സ്ത്രീക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാതിരിക്കാമെന്ന് അബ്രാഹം മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു (24:8). തീരുമാനം കഥാകാരൻ അവർക്കു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇതു കർത്താവിന്റെ ഇഷ്ടമാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഗുണവും ദോഷവും ഞങ്ങൾക്കു പറയാനില്ല.” (24:50)
സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്താണെന്നു ലാബാനും ബത്തുവേലും തിരിച്ചറിയുന്നു. ദാസന്റെ ശ്രദ്ധാപൂർവമായ വിവരണം ഫലം കണ്ടു. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയായി പറഞ്ഞ കഥ ഇപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയായി ഏറ്റുപറയപ്പെടുന്നു.
“കുറച്ചുനാൾകൂടി, പത്തു ദിവസമെങ്കിലും, അവളിവിടെ നിൽക്കട്ടെ.” (24:55)
പത്തു ദിവസം വലിയ കാര്യമല്ല; ഒരു അമ്മയുടെ സ്വാഭാവിക അപേക്ഷയാണത്. എന്നാൽ ഭക്ഷണം നിരസിച്ചപ്പോഴത്തെ അതേ തിടുക്കം ദാസനിലുണ്ട്. ദൈവം പ്രവർത്തിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പോകണം.
“ഞാൻ പോകുന്നു എന്ന് അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.” (24:58)
അധ്യായത്തിന്റെ പാരമ്യം ഒരു വാക്കിൽ. അവരോട് അധികമൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല; ഒരുറപ്പും അവർക്കില്ല. നിന്റെ വാക്ക് എന്നിൽ നിറവേറട്ടെ എന്ന മറിയത്തിന്റെ മറുപടി (ലൂക്കാ 1:38) ക്രൈസ്തവവായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ ഉടനെ വരുന്നു.
“നീ ആയിരങ്ങളുടെയും, പതിനായിരങ്ങളുടെയും അമ്മയായിത്തീരുക.” (24:60)
അനുഗ്രഹം അവരോടൊപ്പം വഴിയിൽ പോകുന്നു. മകളെ തങ്ങളുടെ കൂടെ നിർത്താനാവാത്ത കുടുംബത്തിന് ഇത്തരം വാക്കുകളോടെ അവരെ അയയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നതു നല്ലതാണ്.
“റബേക്കായും തോഴിമാരും ഒട്ടകപ്പുറത്തു കയറി അവനെ അനുഗമിച്ചു.” (24:61)
അവർ വെള്ളം കൊടുത്ത ഒട്ടകങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അവരെ വഹിക്കുന്നു. കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു ദാസനെ അവർ അനുഗമിക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുത്തേക്കു പോകുന്ന സഭയെ പിതാക്കന്മാർ ഈ യാത്രയിൽ കണ്ടു. അതേ സ്നേഹം പത്രോസിന്റെ ഒന്നാം ലേഖനം വിവരിക്കുന്നു: അവിടുത്തെ നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും സ്നേഹിക്കുന്നു (1 പത്രോസ് 1:8). ഇസഹാക്കിനെക്കുറിച്ചും മണവാളന്റെ അടുത്തേക്കു പോകുന്ന വധുവായ ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചും വി. അംബ്രോസ് എഴുതി (ഇസഹാക്ക് അഥവാ ആത്മാവ്, ആശയം). ഓശാനയുടെ തലേന്ന്, റബേക്കായോടുള്ള ചോദ്യം നമ്മോട് ഓരോരുത്തരോടും ചോദിക്കപ്പെടുന്നു: ഈ വഴിയിലൂടെ, ഈ ആഴ്ച, നീ അവിടുത്തോടുകൂടെ പോകുമോ?
പശ്ചാത്തലം.
മരിച്ചവരുടെ പുനരുത്ഥാനമില്ലെന്നു കോറിന്തോസിൽ ചിലർ പറഞ്ഞിരുന്നു (15:12). അങ്ങനെയെങ്കിൽ ക്രിസ്തു ഉയിർത്തിട്ടില്ലെന്നും വിശ്വാസം വ്യർഥമാണെന്നും പൗലോസ് മറുപടി പറഞ്ഞു (15:13–19). ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം തിരിയുന്നു: എന്നാൽ, ക്രിസ്തു ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ആദാംമുതൽ എല്ലാറ്റിന്റെയും അവസാനംവരെ അതിൽനിന്നു വരുന്നത് അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു.
ഏകദേശം 54–55 കാലത്താണ് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത്; പുനരുത്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചു നമുക്കുള്ള ഏറ്റവും പഴയ ക്രൈസ്തവ രചനകളിലൊന്നാണിത്. ഉയിർത്ത കർത്താവിനെ കണ്ടവരുടെ പുരാതനമായ പട്ടിക ഏതാനും വാക്യങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അദ്ദേഹം കൈമാറിയിട്ടുണ്ട് (15:3–8).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“എന്നാൽ, നിദ്രപ്രാപിച്ച എല്ലാവരുടെയും ആദ്യഫലമായി ക്രിസ്തു മരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടു.” (15:20)
വാദം മുഴുവൻ ഈ ഒറ്റ സംഭവത്തിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പൊതു ആശയത്തിൽനിന്നല്ല, ഒരു മനുഷ്യനു സംഭവിച്ച കാര്യത്തിൽനിന്നാണ് ക്രൈസ്തവപ്രത്യാശ തുടങ്ങുന്നത്.
“ആദത്തിൽ എല്ലാവരും മരണാധീനരാകുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാവരും പുനർജീവിക്കും.” (15:22)
ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർപ്പ് നമ്മുടെ ഉയിർപ്പിന്റെ ഉറവിടമാണെന്നു പറയുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 655). മാനവരാശിയുടെ രണ്ടു ശിരസ്സുകളെയാണ് പൗലോസ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്: ഒരാൾ എല്ലാവർക്കും കൊണ്ടുവന്നതിനുള്ള മറുപടി മറ്റേയാൾ തനിക്കുള്ള എല്ലാവർക്കും കൊണ്ടുവരുന്നു (15:23).
“മരണമെന്ന അവസാനശത്രുവും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” (15:26)
അവസാനം മരണം നിലനിൽക്കില്ല. ഈസ്റ്ററിനുമുമ്പ് ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട എല്ലാവരെയുംപോലെ ലാസറും വീണ്ടും മരിക്കും; എന്നാൽ ഒടുവിൽ മരണംതന്നെ ഇല്ലാതാകും.
“ഇത് ദൈവം എല്ലാവർക്കും എല്ലാമാകേണ്ടതിനുതന്നെ.” (15:28)
മുഴുവൻ കഥയുടെയും അവസാനവരി. നിത്യജീവനിൽ ദൈവം എല്ലാവർക്കും എല്ലാമാകുന്ന രാജ്യത്തിന്റെ പൂർണതയെക്കുറിച്ചു പറയാൻ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 1060).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
നമ്മുടെ ഭാവി ഉയിർപ്പിന്റെ തത്വവും ഉറവിടവുമാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർപ്പ് എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 655). ഓരോ വി. കുർബാനയിലും ചൊല്ലുന്ന വിശ്വാസപ്രമാണം ഇതേ കാര്യത്തിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്: മരിച്ചവരുടെ ഉയിർപ്പും വരാനിരിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ജീവനും നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരാളെ സഭ നോക്കുന്ന ഈ ശനിയാഴ്ച, കൂടുതൽ വിശാലമായ ചക്രവാളം പൗലോസ് നൽകുന്നു. ലാസറിന്റെ ഉയിർപ്പ് ഒരു അടയാളം; ക്രിസ്തുവിന്റേതു യാഥാർഥ്യം; നമ്മുടേതു വാഗ്ദാനം.
പശ്ചാത്തലം.
ബഥാനിയാ ജറുസലെമിന് അടുത്താണ് (11:18). യേശു സ്നേഹിക്കുന്ന സ്നേഹിതരാണ് ലാസറും മർത്തായും മറിയവും (11:5). അവിടുന്നു വരാൻ വൈകി; ലാസർ ഇപ്പോൾ നാലു ദിവസമായി ശവകുടീരത്തിലാണ്. മർത്താ വഴിയിൽ അവിടുത്തെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു; ഞാനാണ് പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും എന്ന മഹത്തായ വചനം കേട്ടുകഴിഞ്ഞു (11:25). സഹോദരിയെ വിളിക്കാൻ അവർ പോകുന്നിടത്ത് ഇന്നത്തെ വായന തുടങ്ങുന്നു.
ഈ രംഗത്തെ യഹൂദർ യേശുവിനെ എതിർക്കുന്ന അധികാരികളല്ല. സഹോദരിമാരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ജറുസലെമിൽനിന്നു വന്ന അയൽക്കാരും സ്നേഹിതരുമാണ് (11:19). അവരിൽ വളരെപ്പേർ വിശ്വസിക്കും (11:45); ചിലർ ഫരിസേയരെ വിവരം അറിയിക്കും (11:46). യോഹന്നാനിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ ഈ വാക്കു പലപ്പോഴും അവിടുത്തെ എതിർക്കുന്ന നേതാക്കളെ കുറിക്കുന്നു; ഒരു ജനത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റക്കാരാക്കുന്നില്ല (CCC 597).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇതാ, ഗുരു ഇവിടെയുണ്ട്; നിന്നെ വിളിക്കുന്നു” (11:28)
ദുഃഖസമയത്ത് ഏതു ശിഷ്യനും കേൾക്കാവുന്ന വാക്യം.
“കർത്താവേ, നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ” (11:32)
മർത്താ പറഞ്ഞതുതന്നെ അവരും പറയുന്നു (11:21); ഇതു വിശ്വാസക്കുറവല്ല, ദുഃഖത്തിന്റെ സത്യസന്ധമായ പ്രാർഥനയാണ്. യേശു അവരെ തിരുത്തുന്നില്ല; പ്രബോധനംകൊണ്ടു മറുപടി പറയുന്നുമില്ല.
“യേശു കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു.” (11:35)
ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകൾ; അഗാധമായ അർഥം. താൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് അവിടുത്തേക്ക് അറിയാം; എങ്കിലും കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു. ദൈവപുത്രൻ നമ്മുടെ ദുഃഖം സത്യമായും ഏറ്റെടുക്കുന്നു.
“ആ കല്ലെടുത്തു മാറ്റുവിൻ.” (11:39)
മനുഷ്യർക്കു ചെയ്യാവുന്നത് യേശു മനുഷ്യരെക്കൊണ്ടു ചെയ്യിക്കുന്നു. മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ പങ്ക്. കല്ലു മാറ്റുന്നതും പിന്നെ കെട്ടഴിക്കുന്നതും അവരുടെ പങ്ക്.
“പിതാവേ, അങ്ങ് എന്റെ പ്രാർഥന ശ്രവിച്ചതിനാൽ ഞാൻ അങ്ങേക്കു നന്ദി പറയുന്നു.” (11:41)
അദ്ഭുതത്തിനുമുമ്പാണ് നന്ദിപ്രാർഥന. മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇതു ശ്രദ്ധിക്കുന്നു: സംഭവത്തിനുമുമ്പു നന്ദി വരുന്നു (CCC 2604). പിതാവ് തന്നെ അയച്ചുവെന്നു ജനം വിശ്വസിക്കാനാണ് പ്രാർഥന ഉച്ചത്തിൽ പറയുന്നത് (11:42).
“അവന്റെ കെട്ടുകളഴിക്കുവിൻ. അവൻ പോകട്ടെ.” (11:44)
തുണികൾ ലാസറിന്റെ ദേഹത്തുണ്ട്; അവ അദ്ദേഹത്തിന് ഇനിയും വേണ്ടിവരും. യേശുവിന്റെ ശവകുടീരത്തിൽ തുണികൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടുകിടന്നുവെന്നു യോഹന്നാൻ പറയും (20:6–7). കുമ്പസാരത്തിൽ സഭയിലൂടെ കർത്താവു നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഈ വാക്യം സംസാരിക്കുന്നുവെന്നു വി. അഗസ്റ്റിൻ പറയുന്നു (ആശയം).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
കർത്താവിന്റെ സ്വന്തം ഉയിർപ്പിനെ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുന്ന അടയാളമായി ലാസറിന്റെ ഉയിർപ്പിനെ മതബോധനഗ്രന്ഥം കാണുന്നു (CCC 994); അവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ശ്രദ്ധയോടെ പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈസ്റ്ററിനുമുമ്പ് ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടവർ സാധാരണ ഭൗമികജീവിതത്തിലേക്കു മടങ്ങി; അവർ വീണ്ടും മരിക്കും. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർപ്പ് മരണത്തിനപ്പുറമുള്ള ജീവനിലേക്കുള്ള പ്രവേശനമാണ് (CCC 646).
ഏക ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടു സ്വഭാവങ്ങൾ വി. ലെയോ ഈ രംഗത്തിൽ കണ്ടു: മരിച്ച സ്നേഹിതനെ ഓർത്തു കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നതും ഒരു വാക്കുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ ജീവനിലേക്കു തിരികെ വിളിക്കുന്നതും ഒരേ സ്വഭാവത്തിന്റേതല്ല (ഫ്ലാവിയന് എഴുതിയ കത്ത്, ആശയം). കർത്താവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തിലേക്കുള്ള വാതിലായി നമ്മുടെ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം ഈ ശനിയാഴ്ച ആചരിക്കുന്നു.
ലാസറിനെ ഉയിർപ്പിക്കുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്ന യേശു എന്തിനു കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു?
പ്രത്യാശ ഉറപ്പുള്ളിടത്തും ദുഃഖം യഥാർഥമാണ്. മറിയത്തോടൊപ്പം, ഒരു സ്നേഹിതനായി, അവിടുന്നു കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ദുഃഖത്തിൽനിന്നു ദൈവം അകന്നുനിൽക്കുന്നില്ലെന്ന് ആ കണ്ണീർ കാണിക്കുന്നു. വിശ്വാസക്കുറവു കൂടാതെ ക്രൈസ്തവനും മരണാനന്തര ശുശ്രൂഷയിൽ കരയാം. പ്രത്യാശയില്ലാത്തവരെപ്പോലെ ദുഃഖിക്കരുതെന്നാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത് (1 തെസലോനിക്കാ 4:13); ദുഃഖിക്കരുതെന്നല്ല.
ലാസർ മരിച്ചിട്ടു നാലു ദിവസമായെന്നു യോഹന്നാൻ പറയുന്നത് എന്തിന്?
അദ്ദേഹം സത്യമായും മരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ഊന്നിപ്പറയാൻ. ആത്മാവ് മൂന്നു ദിവസം ശരീരത്തിന് അടുത്തു നിൽക്കുമെന്നും നാലാം ദിവസത്തോടെ പ്രതീക്ഷ മുഴുവൻ തീരുമെന്നുമുള്ള പിൽക്കാല യഹൂദ പാരമ്പര്യം വ്യാഖ്യാതാക്കൾ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. യേശുവിന്റെ കാലത്ത് അത് എത്ര വ്യാപകമായിരുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പില്ല. ഏതായാലും ദുർഗന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മർത്തായുടെ വാക്കുകൾ അതുതന്നെ ലളിതമായി പറയുന്നു (11:39).
പുത്രൻ പിതാവിന് അധീനനാകുമെന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. പുത്രൻ പിതാവിനെക്കാൾ ചെറിയവനാണോ?
അല്ല. പുത്രൻ പിതാവിനോടു സത്തയിൽ ഒന്നാണെന്നു വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ സഭ ഏറ്റുപറയുന്നു. നസിയാൻസിലെ വി. ഗ്രിഗറിയെപ്പോലുള്ള പിതാക്കന്മാർ നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഈ ചോദ്യത്തിനുതന്നെ മറുപടി നൽകി; ക്രിസ്തുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെയും തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ശിരസ്സെന്ന നിലയെയും കുറിച്ചാണ് ഈ വാക്യം എന്ന് അവർ വായിച്ചു (ആശയം). കഥയുടെ അവസാനമാണ് പൗലോസിന്റെ വിഷയം: എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും കീഴടക്കിയ പുത്രൻ രാജ്യം സമർപ്പിക്കുന്നു; സൃഷ്ടി മുഴുവൻ ദൈവത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ സഭയിൽ വലിയ നോമ്പിന്റെ സമാപനത്തിനും കർത്താവിന്റെ ജറുസലെം പ്രവേശനത്തിനും ഇടയിലാണ് ഈ ശനി. നാളെ കുരുത്തോലയും പൂക്കളും കൊണ്ടുവരുന്നു; വൈകുന്നേരം ഹാശാആഴ്ച ആരംഭിക്കുന്നു. ഈ ക്രമം യോഹന്നാന്റേതുതന്നെയാണ്. ഈ അടയാളത്തെക്കുറിച്ചു കേട്ടതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ് ജനക്കൂട്ടം അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ വന്നത് (യോഹന്നാൻ 12:18). നാളെ കുരുത്തോല എടുക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, ഇന്ന് ഈ ശവകുടീരത്തിൽ നിന്ന്, പുറത്തു വരാനുള്ള വിളി കേൾക്കുന്നതു നല്ലതാണ്.